https://virgool.ir/feed/@appendix.yamifa2026-11-11 07:48:53https://files.virgool.ir/upload/users/1303009/avatar/EBdfr6.jpeghttps://virgool.ir/@appendix.yamihttps://virgool.ir/@appendix.yami/۲۳-xhpvmls7wruiامشب، روز های باقی مونده رو شمردم....تا روز مهم و سرنوشت ساز زندگیم.‌البته به نظرم صفت احمقانه ایه چون نمیشه از قبل پیش بینی کرد واقعا کدوم اتفاق قراره تاثیر مهمی روی زندگیمون بذاره. به هر حال متوجه شدم که ۲۳ روز مونده.واقعیتش خیلی وقته از اون ساعت مطالعه ی ایده آل و منظم فاصله گرفتم و با اینکه میخوام درستش کنم انقدر خسته م که مدت هاست تلاش هام به جایی نمیرسه. نه اینکه بخوام جا بزنم و تسلیم بشم، ولی هر روز با وجود تمام زور زدن هام کاری از پیش نمی برم و آخر شب همونجایی هستم که اول صبح بودم. انگار نمیتونم مثل قبل تمرکز کنم. هر شب به خودم قول میدم که از فردا بهتر میشه، ولی فردا هیچوقت بهتر نشده. خب حالا تقریبا جایی هستم که کم کم می ترسم خیلی دیر شده باشه، که خیلی زمان رو از دست داده باشم. با خودم حساب می کنم تو ۲۳ روز چقدر میتونم اون حجم مطالب رو جمع و جور کنم، و یه صدای خیلی بلند میگه ممکنه دیگه نشه.نمیدونم که تو ۲۳ روز چقدر کار میشه کرد و اینکه آیا هنوز امیدی بهم هست یا نه. و راستش مهم هم نیست. چیزی که ناراحتم می کنه فقط اینه که این روزها بیخود از دست بره. که بذارم ترسم من رو از ادامه فراری بده. میدونم که قرار نیست آسون باشه و فردا که دوباره بیدار بشم سختی کار باعث میشه بخوام فرار کنم. برای همین اینو می نویسم که اینجا بمونه و هر لحظه که تمرکزم از دست میره یا میخوام فقط بشینم و به دیوار زل بزنم، یادم بندازه که ۲۳ روزم داره ثانیه به ثانیه کم میشه. میخوام یه بار دیگه به خودم یادآوری کنم که مهم نیست ۲۳ روز بعد چی میشه، مهم الانه. پ.ن: طبق معمول در هر موقعیتی یه جمله از تیلور تو ذهنم میادLost your balance on a tightrope,It's never too late to get it backSooutoftouchSooutoftouchTue, 10 Feb 2026 04:56:39 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/به-رنگ-بژ-rvgimcuswwi2لحظه‌ای که آن پژو ۴۰۵ بژ را برای اولین بار دیدم، جایی توی ذهنم مانده؛ مثل یک لکه ی پررنگ، در یک غروب پاییزی. وقتی مامان گفت بابا ماشین را خریده و همه با هم رفتیم جلوی در تا ببینیمش، از ذوق نمی‌توانستم یک‌جا بند شوم. به عنوان یک بچه‌ی هفت‌ساله، اصلا برایم مهم نبود مدل ماشین چیست یا قیمتش چقدر است، چند سال کار کرده یا کیلومترش چند است. فقط می‌دانستم این اولین ماشین خانواده‌ی ماست و دوران تاکسی‌سواری‌های بی پایان و سفرهای با اتوبوس به اتمام رسیده.رفتم نشستم روی صندلی عقب. همه‌جا را با دقت نگاه کردم و ناگهان چشمم به یک برجستگی در جلویی‌ترین قسمت کف‌پوش افتاد؛ تقریباً جایی که می‌رفت زیر صندلی جلو. حس کردم انگار چیزی آنجاست و وقتی کنارش زدم، زیرش یک لاک‌پشت کوچک کوکی دیدم. لاک پشت بامزه ای بود. وقتی کوکش می‌کردی راه می‌رفت و همزمان سرش را کمی به اطراف تکان می‌داد. بابا گفت شاید بچه‌ی فروشنده آن را در ماشین جا گذاشته باشد. نمی‌دانم چرا، اما حسی به من میگفت لاک‌پشت برای دلیلی آنجا حضور دارد؛ انگار هدیه‌ای بود از طرف ماشین جدیدمان برای اینکه با من دوست شود.ماشین بژ خیلی زود، در همان اولین روز حضورش در زندگی‌ام، یک درس به من داد. فردا، در مدرسه، به یکی از بچه‌های کلاس گفتم: «راستی، ما دیروز ماشین خریدیم.» به او گفتم، چون این اتفاق برای من خیلی بزرگ بود؛ آن‌قدر بزرگ که حس می‌کردم زندگی‌ام از دیشب عوض شده. اما او فقط شانه بالا انداخت و گفت: «به من چه.»یادم می‌آید که خیلی ضدحال خوردم. بعد با خودم فکر کردم شاید واقعاً اتفاق مهمی نباشد؛ شاید آن‌ها از اول ماشین داشته‌اند و هیچ‌وقت برایشان چیز تازه‌ای نبوده. و شاید همان روز بود که یاد گرفتم هیجان و ذوقم را پیش هرکسی بروز ندهم. بعدها مامان جمله ای در یک کتاب خواند، نصحیتی از یک پدر به پسرش که میگفت:"هرگز اتومبیلی به رنگ بژ نخر." و ما هیچوقت نفهمیدیم چرا و فقط می خندیدیم.یادم است آن موقع‌ها، هر وقت یک ۴۰۵ بژ می‌دیدیم، مامان می‌گفت: «عه، خواهرِ ماشینِ ما!» بالاخره باید یک آخرین باری هم بوده باشد، اما یادم نمی‌آید آخرین‌بار چه زمانی بود که این عبارت را از او شنیدم‌؛ از کی برای شنیدن آن بزرگ شدم؟ماشین بژ برای من پر از خاطره است. ماشینی که از نظر سنی، سه سال از من کوچک‌تر است و تا امروز، شانزده سال است که جزئی از زندگی ما بوده؛ بخش جدا نشدنی خانواده ی ما. در این سال‌ها، ماشین‌های دیگری هم در کنارش آمدند و رفتند؛ بعضی برای سرمایه‌گذاری، بعضی برای استفاده. اما ماشین بژ ماند. با آن مسافرت ها رفتیم، عروسی ها و عزا ها. وقتی مدرسه تمام شد و خواستم گواهینامه بگیرم، اولین ماشینی بود که با آن تمرین رانندگی کردم. با آن تصادف ها کردیم، به در و دیوار مالیدیم (بیشتر مامان). مامان دو بار، با فاصله‌ی یک هفته، صندوق عقب ماشین را کوبید به تیر برق و هر بار خرج سنگینی روی دستمان گذاشت. من می‌خندیدم و بابا می‌گفت دیگر رویش نمی‌شود ماشین را پیش همان صافکار ببرد.راستش را بخواهی، ماشین بژ خیلی هم روی دستمان خرج گذاشت. همین اواخر مجبور شدیم حدود پنجاه میلیون یک‌جا برای تعمیرش هزینه کنیم و این بار صدای مامان از همیشه بلندتر شد که وقتش رسیده این ماشین را بفروشیم. واقعیتش من هم با او موافقم. اینکه هر لحظه منتظر باشم امروز کجایش خراب می‌شود و ما را به دردسر می‌اندازد، دیگر خسته‌کننده شده.برادرم می‌گوید دلش تنگ می‌شود و نباید هیچ‌وقت بفروشیمش. اما ماشین، با تمام خاطرات خوب و بدی که در خود جا داده، در نهایت فقط یک ابزار است. نیازی نمی‌بینم وانمود کنم هنوز مثل همان کودک هفت‌ساله به آن وفادارم. حالا مدل ماشین برایم مهم است، کیلومترش مهم است و یک ماشین قدیمی، خسته و زخمیِ مدل ۸۳، برای من دیگر کافی نیست.ماشین بژ مثل قبل نیست. درست مثل آن لاک‌پشت کوکی که هر چقدر هم کوکش می‌کنم، دیگر مثل گذشته راه نمی‌رود.ماشین بژ قرار است به‌زودی، برای همیشه، از پیش ما برود. اما می‌دانم چیزی نیست که هیچ‌وقت از خاطره‌هایم پاک شود. چون هنوز هم، اولین ماشینی است که با آن رانندگی کرده ام. چون هنوز، هدیه‌ای را که روز اول به من داد نگه داشته‌ام. و هنوز هم هر بار که یک ۴۰۵ بژ می‌بینم، صدایی آرام در ذهنم می‌گوید: «خواهرِ ماشینِ ما…»SooutoftouchSooutoftouchMon, 24 Nov 2025 21:52:50 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/دوستی-گاو-و-گراز-ou0zhs1nkirzوقتی قلبم درد میگیره، میشکنه، تیکه تیکه میشه یا هر چیز دیگه، کاری جز نوشتن بلد نیستم. نوشتن تنها چیزیه که وقتی نمیشه با هیچکس در موردش صحبت کرد از دست کسی مثل من بر میاد. میخوام در مورد از دست دادن یه دوست بنویسم. از احساس از دست دادن کسی که باهاش بیشتر از هر کسی حس خوب داشتی، حتی اگه فقط ۲۴ روز بوده باشه. از اینکه چطور زندگی آدم یه دفعه خالی میشه با وجود تمام آدمای اطراف، و چطور یه لحظه هایی همه چیز بی اهمیت میشه با وجود یه عالمه دغدغه های مهم.اول خرداد بود، از مهمونی تولد دوستم برگشتم، پیراهنی که اون شب در آوردم هنوز رو در کمد آویزوونه ( بله چنین آدم شلخته ای هستم من)، موهامو با پاپیون مشکی که نمی دونم چرا تو مهمونی ازش استفاده نکرده بودم جمع کردم و رژ لب قرمزمو پاک کردم.  بعد همینجا دراز کشیدم، دقیقا همینجوری که الان دارم اینا رو می نویسم. شاید اون شب وقت درستی برای صحبت با یه ناشناس نبود، شاید بهتر بود فقط می خوابیدم، ولی راستش رو بگم هنوز خیلی خوشحالم که اون شب هم مثل خیلی وقتای دیگه خودمو به تقدیر ناشناس سپردم و گذاشتم یه مکالمه بی هدف و تصادفی شروع بشه.گاو عزیز من، کاش بلد بودم از اینجا به بعدش رو هم بنویسم، کاش میشد احساسات رو به اون زیبایی که هست به نوشته در آورد. ولی چطور میشه تمام ماجرای ساعت ها و روزها مکالمه رو اونطوری که واقعا هست برای کسی تعریف کرد؟ چطور میشه کلماتی رو به سادگی نوشت وقتی پشت هر کدوم چیزی بوده که کسی با خوندنش متوجه نمیشه؟شب اول فقط متوجه شدم که خیلی از این مکالمه خوشم میاد، که برام چیزی نیست که در نهایت بگم شب به خیر و برای همیشه قطعش کنم. از همون موقعی که به جای سوالات مسخره و تکراری بقیه پرسیدی دوست داشتم تو چه زمان و چه مکانی زندگی میکردم. فکر میکنم تا پایان اون شب حتی اسمت رو هم نپرسیدم، تا وقتی که صحبت از کتابت شد که امیدوار بودی یه روزی تمومش کنی و چاپ بشه‌‌. اون موقع، وقتی پرسیدم چجوری میتونم بعدا کتاب رو پیدا کنم اسم کتاب و نویسنده رو گفتی. گفتن از بقیه حرف ها عجیب تر از اونه که برای کسی معنا داشته باشه، خودمم حتی یادم نیست چی شد که تو شدی گاو و من شدم گراز ناز. به هر حال احتمالا زیر سر خودم بوده چون این مسخره بازیا فقط از من بر میاد‌. تو قطعا باشخصیت ترین آدمی بودی که من به طور تصادفی باهاش آشنا شدم، با این حال همه چیز به قدری دوستانه بود که حس می کردیم سال ها دوستیم‌. حس می کردم تو هیچ لحظه ای از زندگیم تنها نیستم. داشتن دوستی مثل تو چقدر قشنگ بود، حتی از راه دور‌. برای منی که مکالمه های تصادفی و ناشناس سرگرمی گهگاهی چندین ساله م بود، این اولین باری بود که به یه آدم کاملا بی غرض برخوردم.در تمام این مدت بارها با خودم تصور کرده بودم که این دوستی چطور قراره به بن بست برسه‌، چون هر چیز بالاخره پایانی داره. میتونست خیلی ناگهانی باشه، مثل سری قبل که از اون ناشناس یه دفعه وایب بدی گرفتم و حس کردم آنچنان هم بی قصد و غرض نیست؛ ولی نه، تو مثل اون نبودی.یا میتونست خیلی تدریجی باشه، مثل دوستی هایی که کم کم سرد میشن تا جایی که سال تا سال صحبتی نمی کنن. ولی این طور هم نشد، چون هر قسمت زندگی یه داستان متفاوت و غیر قابل پیش بینیه.و داستان تو این بود، چیزی که دقیقا یه هفته پیش به من گفتی. چیزایی که تمام مدت سعی میکردی پنهان کنی و بحث هایی که ازش طفره می رفتی‌‌.  خب، به هر حال برای من مهم نبود که به جای ایرانی، افغان باشی. چه اهمیتی داشت اهل کجایی وقتی انقدر باهات احساس خوبی داشتم، وقتی انقدر باشعور تر از بیشتر آدمایی بودی که میشناختم.ولی اصل ماجرا اونجا بود که شروع به تعریف همه چیز کردی، از آکادمی افسری و عرق ملی که داشتی، از اینکه هیچوقت اونایی که از افغانستان میرفتن رو درک نمی کردی..‌تا تغییر حکومت و طالبان و حوادث تروریستی و به رگبار بستن کلاس هاتون. از اینکه دیگه هیچی از اون عرق ملی نموند و مجبور شدی از افغانستان فرار کنی. از دستگیری تو ترکیه و زندان اونجا. از رفتار سرباز ترک و از تمام چیزهایی که برای من شبیه فیلم و داستان بود. و حالا تو چند سال بود که اینجا بودی، پیش خواهرت و بقیه اقوامتون توی ایران. و تو تنها کسی بودی بینشون که شناسنامه نداشتی. گفتی که هفته بعد باید برگردی کشورتون چون دولت ایران داره مهاجرین غیرقانونی رو بیرون میکنه. و این برگشت ریسک بزرگی برای تو بود، برای یه عضو آکادمی دولت قبلی که اگر طالبان میفهمیدن زنده نمیداشتنش.آقا گاوه، میخوام بگم که این یه هفته برای من خیلی روزهای سختی بود. فکر اینکه این ها آخرین روزها و آخرین حرف های من با دوستمه. اما این فکر رو بین دغدغه های روزمره دفن کردم و سعی می کردم از هر فرصتی که بین درس هام داشتم برای صحبت با تو استفاده کنم. حالا سوال های بیشتری به ذهنم می رسید که بپرسم، در مورد کتابت، تاریخ تولدت، چیزایی که دوست داشتی بهشون برسی... چقدر محدود شدن زمان آدم رو هوشیارتر میکنه.و بالاخره دیشب زمانش رسید، زمان خداحافظی ما و زمانی که برای همیشه اکانتت پاک میشد تا تو زندگی جدیدت ردی از این صحبت ها نمونه.برات یه نامه فرستادم که شاید به اندازه کافی بیان کننده ی حسم نبود، اما به هر حال نامه ی خداحافظی بود. و تو هم جملاتی گفتی که یادم نمیره، مثلا اینکه دیگه از دکترها نمی ترسی، اینکه دیگه گراز برات یه حیوون نانازیه و اگه کسی بهت بگه گاو نیشت باز میشه و جمله های دیگه ای که معنیش فقط برای خودمون قابل درکه‌.و در نهایت وقتی دیروقت رسیدم خونه و گفتم میخوام برم حموم تو گفتی "دوستت دارم"؛ همونجا فهمیدم که وقتی از حموم بیام نیستی. ولی چیزی نبود که بشه جلوشو گرفت، پس فقط گفتم "منم" و رفتم. و وقتی برگشتم دیگه به جای اسمت یه شبح deleted account اونجا بود.فکر میکنم احتمالا تا الان از مرز رد شدی، امیدوارم دست هاتو با آجر خوب سابیده باشی تا اثر انگشتت رو شناسایی نکنن و حتی فکر اینکه ممکنه اوضاع طبق نقشه پیش نرفته باشه حالمو بد میکنه. به هر حال اوضاع دنیا قابل پیش بینی نیست، حتی این گراز ناز هم الان در وضعیت جنگی قرار داره ولی امیدوارم یه روزی هر دو از بلبشوی خاورمیانه ای نجات پیدا کنیم و من از اوضاع آقا گاوه باخبر بشم. یه پیامی یا شاید یه کتابی...به امید اون روز.پ.ن: این آهنگ موقع نوشتن متن به صورت رندم پلی شد و یه چیزی رو یادم اومد که کاش بهت گفته بودم اینکه you're gonna live forever in meSooutoftouchSooutoftouchSun, 15 Jun 2025 19:27:50 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/من-و-خودم-ybjxjrgibcpqهمیشه بعد از مهمونی ها به فکر فرو میرم، یا حداقل اکثر اوقات. روز مهمونی احتمالا عادی به نظر برسم، شاید یکم خجالتی تر و آروم تر از بقیه. اما روز بعد از هر مهمونی برام یه فروپاشی روانیه‌. روزیه که به عکس ها نگاه میکنم و خودمو نمیشناسم.تصویری که از خودم دارم دائم در حال تغییره. نزدیک پایان ۲۴ سالگی ام و هنوز حس میکنم  تو مراحل اولیه ی آشنایی با خودم هستم. چه از درون و چه بیرون.‌ چقدر طول میکشه که یه آدم خودشو بشناسه؟ یادم میاد تو اوج دوره نوجوانی و بلوغ _که شاید خیلی ها با خودشون مشکلاتی دارن_ چقدر شاد و خوشحال بودم، چقدر راضی از همه چیز، چقدر امیدوار. زیادی امیدوار. چون زیادی روی خودم حساب می کردم، زیادی به اون دختری که هنوز نمی شناختمش اعتماد داشتم. ولی اون هر چی گذشت منو ناامید تر کرد.ذره ذره پیش رفت، شاید با جزئیات ظاهری شروع شده بود، از چیزی مثل اون بینی بخت برگشته که عمل شد. ولی بعد سلول به سلول پیش رفت و الان حس میکنم به عمق روحم رسیده. این آدمی که اینجا نشسته و اینا رو مینویسه کسیه که من بیشتر از هر کسی دیدمش، بیشتر از هر کسی شناختمش و بیشتر از هر کسی ازش بدم اومده. از خندیدنش، از گریه هاش، از حرفاش، از صداش، از تک تک رفتار های ریز و درشتش. شاید تنها چیزی که فعلا برام مونده نوشته هاش باشه، تنها اتصالی که بین ما مونده‌. پس می نویسم و منتظر میمونم تا ببینم زندگی من رو به کجا می بره.تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راندعرصه شطرنج رندان را مجال شاه نیستSooutoftouchSooutoftouchFri, 23 May 2025 13:01:12 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/بین-زمین-و-هوا-g3bdobjyvtebبین زمین و هوا، جایی که مه گرفته تر از اونه که بشه چیزی دیدجایی که قلب آدم نه یکدفعه بلکه ذره ذره میشکنهجایی که هر لحظه منتظر سقوطی هستی که میدونی اجتناب ناپذیرهبین زمین و هوا، جایی که شبا از انتظار نمیشه خوابیدجایی که بارها از خودت می پرسی چرا اونجایی و هر چی بیشتر فکر میکنی کمتر میفهمیجایی که نمیدونی باید خودتو پرت کنی پایین یا منتظر پرت شدن باشی بین زمین و هوا، جایی که برای من بلندترین ارتفاعیه که تا حالا بودمجایی که به نگاهم اجازه میده لااقل از فاصله کمتری به بالا باشهجایی که هواش برای من از زمین گرد و خاک گرفته بهترهبین زمین و هوا، جایی که تو منو نگه میداری، از همون شبی که آشنا شدیم تا به الان، جایی که هنوز دوستش دارمSooutoftouchSooutoftouchWed, 09 Apr 2025 15:49:29 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/شب-آرزوها-jw9tcsyx0tgnهدیه گفت امشب شب آرزوهاست بچه ها، یادتون نره آرزوهای خوب کنید.فکر کردم فارغ از اینکه مناسبت امشب چیه و من به اینجور مسائل اعتقاد دارم یا نه، خوبه که آدم یه روزی در سال داشته باشه که به خودش اجازه بده به آرزوهاش بیشتر فکر کنه. پس بذار تا این شب از دست نرفته وسط کارهام یه استپی بزنم و آرزو کنم.This night is sparkling, don't you let it goخب وقتی امروز بحث شب آرزوها شد و من گفتم (در واقعا تو چت نوشتم، چون در حال حاضر به خاطر لارنژیت تقریبا لالم) که آرزوهای زیادی دارم، یه فلش بک خورد به روزی که استاد تو یکی از اتاقای راهروی اتاق عمل ازمون پرسید " تو آرزو داری؟" و من انقدر با تردید گفته بودم "بله" که به نظر همه "نه" اومده بود. امروز فاطمه وقتی شنید که خیلی آرزو دارم پرسید "جدییی؟ تو که گفته بودی آرزویی نداری." میخوام بگم که من همیشه آرزو داشتم، به قول استاد آدمی که آرزو نداره باید اورژانسی بستری بشه. یا اینکه احتمالا قبلش به خودش و دیگران آسیب زده.من آرزو دارم، خیلی هم آرزو دارم. آرزو دارم که تو آزمون پره جزو ۵ نفر اول کشور بشم‌. آرزو دارم یه تخصص خوب قبول بشم، آرزو دارم که خوشگل تر باشم، آرزو دارم که همه از من خوششون بیاد، آرزو دارم که خیلی چیزها رو بخرم (از جمله یه پیانوی بزرگ) ، آرزو دارم که خیلی تو پیانو بهتر بشم، آرزو دارم که بتونم وارد یه رابطه بشم، نه هر رابطه ای، بلکه یه رابطه سالم و رویایی که هیچوقت تکراری و خسته کننده نشه، با یه نفر که شبیه جوونیای اندرو گارفیلد باشه. و خیلی چیزای دیگه...اما قبول کردنشون زمان برد. اگه قبول میکردم رتبه ۵ پره و فلان تخصص آرزوی منه باید براش تلاش میکردم. اگه قبول میکردم آرزو دارم تو پیانو بهتر بشم به این معنی بود که قبول دارم خوب نیستم. و آرزو برای خوشگل تر شدن نشون میداد که اعتماد به نفس کافی رو ندارم و شایدم واقعا خوشگل نیستم. آرزو برای یه رابطه نشون میداد من یه آدم کاملا مستقل و بی نیاز از جنس مخالف نیستم. کنار اومدن با تمام این نقص ها هم زمان بر بود و هم اعتراف کردن بهشون پیش دیگران خجالت آور.ولی الان حداقل پیش خودم اینا رو بلند میگم، شاید این یه قدم رو به جلو باشه؟ فکر کنم به اندازه کافی برای شب آرزوها درخواست دادم، و در نهایت طبق معمول همه دعاهام، هر چی پیش بیاد رو به عنوان خیر و صلاح می پذیرم.آمینSooutoftouchSooutoftouchThu, 02 Jan 2025 21:43:08 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/آقای-پیانو-tqa8wdff3mbo پارسال همین موقع ها بود، ساعت ۶ و نیم بعد از ظهر روز چهارشنبه. در حالی که سخت درگیر سر و کله زدن با کتاب پر از چرندیات و جداول حفظی روماتولوژی بودم زنگ در به صدا در اومد.  کلافه از مزاحمتی که برام ایجاد شده بود با خودم فکر کردم "یعنی کی میتونه باشه؟" منطقا باید یکی از همسایه ها باشه که میخواد بگه از سقف دستشوییش آب می چکه یا اگه بخوام خوشبین باشم شایدم یکی برام نذری آورده. در هر صورت دلم نمیخواست وسط این همه درگیری ذهنی و مشغله های زندگی خودم در رو باز کنم و یه مصیبت احتمالی جدید رو به خونه راه بدم،‌ می خواستم مثل اکثر اوقات خودمو به نبودن بزنم و برم تو اتاق تا سر و صدا به پشت در نرسه.اما یه حسی بهم میگفت این یکی فرق داره، دیدید بعضی وقت ها یه چیزی به آدم الهام میشه؟ برای من اولین بارش تو ۱۰ سالگی بود و این میشد دومین دفعه. اولین بار مربی مهد کودکم پشت در بود که بعد چند سال اومده بود منو ببینه و من با شنیدن زنگ آیفون چهره ش رو جلوی چشمم دیده بودم. این دفعه هم حس می کردم چیز خاصی پشت در منتظرمه. شاید یه همکلاسی سابق ؟ یا یه آشنای قدیمی؟ باید اعتراف کنم اون روز با دیدن شخص پشت در کاملا تو ذوقم خورد. به هر چی الهام و امداد غیبی و حس ششم لعنت فرستادم که درو باز کرده بودم. آقای جوونی بود که اومده بود اولین قسط پیانوی جدیدم رو ازم بگیره. و حالا در اوج بحران مالی یادم افتاده بود که این مبلغ رو جزو مخارج ماهانه م حساب نکرده بودم. به هر حال بستن در تو صورتش کاری نبود که بخوام انجام بدم بنابراین فقط مبلغو بهش پرداخت کردم و به خودم اینجوری دلداری دادم که من تا زور بالا سرم نباشه اقساطمو به موقع پرداخت نمیکنم، پس شاید این روش برای من گزینه بهتری باشه تا بتونم یه نظمی به برنامه های مالیم بدم و تمام این اقساطو روی هم تلنبار نکنم. ۱۵ ام ماه بعد، وقتی باز هم سر موعد زنگ به صدا در اومد چند لحظه ای فکر همسایه و نذری  از ذهنم گذشت . ملاقات قبلی طوری بین اتفاقات ماه پر فراز و نشیبم گم شده بود که یقین پیدا کردم اگه این شخص در خونه م نیومده بود آخرین چیزی که به ذهنم میرسید پولی بود که باید پرداخت میشد. اما این بار زیاد طول نکشید تا حدس بزنم کی پشت دره. آقای پیانو. این اسمی بود که تا روز آخرین قسط براش تو ذهنم گذاشته بودم هر چند که به نظرم خیلی هم به ظاهرش نمیومد. آقای پیانو چیزی داشت که برای من خاص بود، نمیدونم در ظاهرش بود یا اون رفتار با دیسیپلین و در عین حال بی تفاوتش. شاید هم مجموعه ای از همه ی این ها، در هر حال دفعه ی دومی که دیدمش به اندازه دفعه اول حالم گرفته نشد و حتی دلم میخواست یکم حرف بزنه تا سر از کارش در بیارم. به نظرم این کنجکاوی درباره شخصیت و اخلاق آقای پیانو غیر منطقی و از من بعید بود. آخه من که کلا دو بار تا حالا دیدمش. من چم شده بود؟ فکر میکنم آدم بعضی وقتا از تنهایی میزنه به سرش. روزها می گذشت، درس ها مثل همیشه منو به چالش می کشیدن و تنها سنگر من برای رفع خستگی بی پایان از رشته ای که دوستش نداشتم همون پیانوی جدید بود. و در این بین متوجه میشدم که نزدیک اواسط ماه، من چیزی برای انتظار داشتم؛ ۱۵ ام هر ماه دیگه برای من مثل بقیه روزها نبود. وقت هایی که پیانو می زدم با خودم فکر می کردم "یعنی آقای پیانو هم بلده پیانو بزنه؟ به اون ظاهر بی تفاوت نمیاد چیزی از لطافت موسیقی ، اونم پیانو حالیش باشه. اما آخه اسمشو گذاشتم آقای پیانو  خیلی بد میشه اگه بلد نباشه." و از افکار مسخره ی خودم خنده م می گرفت.  واقعیت این بود که آقای پیانو حالا جزئی از زندگی من شده بود. تو تنهایی کسالت بار خودم کوچک ترین کارهامو از دید اون نگاه می کردم‌. وقتی میخواستم چیزی رو پشت گوش بندازم، فکر می کردم اگه اون بود احتمالا انقدر دربرخورد با مسائل سهل انگاری نمیکرد. وقتی میخواستم به بهانه شلوغی ها و ترافیک خودمو تو خونه حبس کنم به اون فکر می کردم که همیشه در حال رفت و آمد و تلاش بود. و وقتی احمق میشدم و بیش از حد در موردش فکر می کردم، به خودم یادآوری می کردم که من برای اون فقط بخشی از شغلشم. فکر میکنم همه این ها به این خاطر بود که من برای یه مدت طولانی اونو می دیدم. فصل ها عوض می شدن و اون هر ماه سر همون زمان مشخص میومد، تو فصل سرما با کاپشن و ژاکت و تو فصل گرما با تیشرت. اما عوض شدن فصل ها اخلاق اونو مثل لباس هاش عوض نکرد. در طول ۱۲ ماه گذشته اون همچنان بی تفاوت، فقط قسط ها رو گرفته و رفته بود. هیچوقت بیشتر از کلمات ضروری حرفی نمیزد. در واقع چیزی هم برای گفتن وجود نداشت، این من بودم که داشتم در جهت نادرستی پیش میرفتم.امروز روز آخرین قسط من بود. لحظه ای که پیانو رو با اون قیمت سرسام آورش خریده و عزای دادن قسط هاش رو گرفته بودم هیچ فکر نمی کردم امکان داشته باشه از تموم‌ شدن اقساط ناراحت بشم. زندگی واقعا همیشه منو سورپرایز میکنه.بالاخره نزدیک های ساعت همیشگی اومدنش تصمیم گرفتم یه کاری بکنم، این آخرین دیدار ما بود و نمیتونستم بذارم انقدر بی سرانجام تموم بشه. پنجره های خونه رو باز کردم و نشستم پشت پیانو به نواختن. من که نتونستم آقای پیانو رو به حرف بیارم، شاید دم آخری شنیدن صدای این پیانو بتونه اونو تحت تاثیر قرار بده. آقای پیانو اومد، با کمی تاخیر ، وقتی که دیگه انگشتام داشت خسته میشد. طبق معمول همیشه زنگ زد و من درو براش باز کردم. پشت در واحد آخرین قسط رو پرداخت کردم و بعد انگار که از همه چیز خالی شده باشم هاج و واج بهش نگاه کردم. الان میرفت؟ برای همیشه؟ بدون هیچ واکنش اضافه ای از پرداختم تشکر کرد و اعلام کرد که این آخرین قسط بوده. وقتی پشتشو به من کرد با خودم گفتم منم باید برم تو و در و ببندم و خوشحال باشم که حالا چند میلیون در ماه از قسط هام کم میشه. ولی نتونستم جلوی زبونمو بگیرم و وقتی پاشو روی اولین پله گذاشت صداش کردم:_آقای پیانو...بهت زده و در حالی که برای اولین بار تو صورتش خنده رو می دیدم برگشت سمتم. سعی کردم خرابکاریمو جمع و جورش کنم. _معذرت میخوام من اسمتونو نمیدونستم...میخواستم یه سوالی بکنم.خنده ش حالا کمرنگ تر شده بود ولی هنوزم معلوم بود._ پیمان هستم، بفرمایید.از شباهت حروف پیمان با پیانو خنده م گرفته بود و از طرفی با فهمیدن اسمش حس می کردم یه قدم بهش نزدیک ترم. حالا میدونستم چیزی که میخوام دوباره دیدن اونه؛ به هر بهانه ای. _اگه بخوام یه چیز دیگه از فروشگاه بخرم بازم میشه قسط بندیش کرد؟SooutoftouchSooutoftouchWed, 06 Nov 2024 21:50:25 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/دوست-من-bf3amy5onoiiفکر می کنم آدم هر چقدر هم که دوست داشته باشه بازم وقتی دلش میگیره نمیتونه با هیچکدوم جوری حرف بزنه که آروم بشه؛ شایدم فقط من اینجوری باشم ولی به هر حال در چنین مواردی ترجیح میدم با یه ناشناس صحبت کنم. تو صحبت با این ناشناس ها کم پیش میاد بتونن چیزی بگن که در حل مشکل موثر واقع بشه ولی بیشتر مواقع انقدر بحث های حاشیه ای پیش میاد که موضوع خودت رو فراموش می کنی؛ که به هر حال اینم مزیتیه. یه پنجشنبه شب، بعد دعوای بدی که ظهرش با مامان داشتم و پست کردن متن بلند بالای "نامه ای به مامان" تو ویرگول_که البته بعدا پاکش کردم_تصمیم گرفتم برم ناشناس یکم با غریبه ها چت کنم. بعد دو سه نفر که همون اول کار قطعشون کردم به اکتای وصل شدم و تبدیل شد به یکی از عجیب ترین تجربه هایی که تا حالا داشتم.خب، اون ۴۱ سالش بود، متولد ۶۱.الان با خودم میگم کی فکرشو میکرد که اون مکالمه بخواد انقدر طولانی بشه‌. شب اول بحث ما با موضوع مزاحمت شروع شد چون قبلش دوستم داشت ماجرای یه پسری که مدام مزاحمش میشد رو برام تعریف می کرد و من تعجب کرده بودم که چرا دوستم بلاکش نمیکنه. گفتم فکر میکنم بعضی دخترا از اینکه یه پسر مدام به پاشون بیفته و ابراز علاقه کنه خوششون میاد برای همین بلاکش نمی کنن تا بیشتر حرفاشو بشنون. اون گفت زیاد با بلاک کردن موافق نیست چون خود بلاک یه جور توجه نشون دادنه و معنیش اینه که اگه بلاکت نکنم ممکنه تحت تاثیر حرفات قرار بگیرم. اون لحظه فکر کردم که با حرفش مخالفم ولی الان دیگه مطمئن نیستم.بعد ما با هم در مورد وجود داشتن یا نداشتن خدا حرف زدیم. بهم گفت که به خدا اعتقادی نداره و فکر می کنه بعد مرگ هیچی نیست، یه سیاهی مطلق. بهش گفتم کاش واقعا همینطور باشه چون من می ترسم بعد مردن دوباره برگردیم به این دنیا. اون گفت فقط همینو میدونه که اگه خدایی هم باشه ورای تصور ماست و فعلا هیچ نظری دیگه ای نمیتونه در موردش بده. بعد اون یه  عکس از مدار زحل_که احتمالا خودش گرفته بود_ برام فرستاد که همین الان با خودم گفتم کاش قبل اینکه چت رو دو طرفه پاک کنم سیوش کرده بودم‌. فکر می کنم خیلی به آسمون و ستاره و اینجور چیزا علاقه داشت هر چند که فرصت نشد زیاد در اون مورد صحبت کنیم.علاقه ی مشترک بعدیمون موسیقی بود. از معدود آدمایی بود که از سلیقه ی موسیقیش خوشم اومد و این احتمالا دلیل اصلی بود که ما رو به هم وصل کرد و باعث شد صحبتمون از برنامه ی ناشناس به پیوی کشیده بشه. برای شروع با هم یه آهنگ بی کلام گوش دادیم، با شمارش 3 2 1 و همزمان پلی می کردیم. این روش اون بود و خیلی اصرار داشت که همزمان پلی بشه. برای من تجربه ی جدید و جالبی بود ولی متاسفانه همون موقع ها بود که هندزفریم تصمیم به ناسازگاری گرفت و خراب شد. ولی من نمیخواستم این تجربیات جالب رو به هیچ قیمتی از دست بدم بنابراین بهش گفتم یکم صبر کنه تا ببینم میتونم درستش کنم یا نه. بعد از اینکه بالاخره با کلی چسب کاری تونستم موقتا درستش کنم بهش گفتم آماده م که دوباره آهنگو پلی کنیم‌. و اون موقع بود که پرسید "میتونم ببینم چطوری درستش کردی؟" و حاصلش شد این عکس مضحک. ولی اون بعد دیدن عکس خیلی جدی گفت که ازم ممنونه و من با تعجب پرسیدم چرا. جوابش به قدری منو شوکه کرد که فکر نمیکنم هیچوقت یادم بره. "که ناخنای خودته"روزهای بعدی آهنگای بیشتری گوش دادیم ولی دیگه فرصت خدابازی (چیزی که خودش اسمشو میذاشت) نشد. یکی از همون روزا به پیشنهادش یه اکانت تو برنامه chess ساختم. شاید ده سالی میشد که شطرنج بازی نکرده بودم، از بعد مسابقاتی که تو دبستان شرکت کرده بودم. ولی به اصرار اون بازی کردیم و اون وسط اولین بازی انصراف داد چون به گفته ی خودش ادامه دادن براش فایده ای نداشت و خواست به بازی خوبم احترام بذاره. زیاد درکش نکردم چون به نظرم احتمال باخت من هم کم نبود. به هر حال تمام بازی های بعدی رو اون برد و فهمیدم که واقعا حرفه ای بود.روز آخر متفاوت بود، یکم تو دردسر افتادم ولی بازم تصمیم گرفتم نگهش دارم چون هنوز فکر می کردم دوستیمون چیز جالبیه. من حالا یه دوستی داشتم که باهام شطرنج بازی می کرد، آهنگ گوش میداد و در مورد موضوعاتی که همیشه برام جذاب بود بحث می کردیم. ولی یه چیزی این وسط درست نبود. من داشتم با یه آدم بیست سال بزرگتر از خودم صحبت می کردم و ساعت های زیادی در روز وقتمو به این شکل میگذروندم. می دونستم که وقتی فرجه ی دو هفته ایم تموم بشه و وارد بخش جراحی بشم دیگه وقتی برای اینجور کارها ندارم. به علاوه اون بعضی وقتا با حرفاش منو به شک مینداخت، از خودم می پرسیدم یعنی ممکنه داره زمینه رو برای چیز دیگه ای آماده میکنه؟ به هر حال تو فضای مجازی نمیشه به کسی اعتماد کرد و مخصوصا برای آدم محتاطی مثل من خیلی هم سخت تره. آخر اون شب ازم پرسید که دوست دارم تتوهاش رو ببینم و بعد عکسشون رو فرستاد‌. همه در رابطه با سیارات بود. همونطور که حدس می زدم علاقه ی زیادی به این مقوله داشت. ولی بعد، در ادامه ی مکالمه ی اون شب نظرم عوض شد، نه که به خاطر مودی بودنم باشه_که هستم_ بلکه اون شروع کرد وایب متفاوتی از خودش ساتع کردن. نمی دونم هر چی که بود گیرنده های منو به کار انداخت و تصویر مردی که این چهار روز باهاش صحبت می کردم رو خراب کرد و چیز زشتی رو به جاش گذاشت. اون شب در آرامش مکالمه تموم شد و صبح دوشنبه تصمیم گرفتم این وایب بد رو که داشت معده م رو به هم میزد قطع کنم. بلاک( بله بلاک)، پاک کردن دو طرفه ی چت، لفت دادن از چنل موزیکش، و لاگ اوت کردن از اکانت شطرنج.و چند روز بعد، درست شب قبل شروع روتیشن جراحی موقع گوش دادن به suburban legends علت این حس بد رو فهمیدم.You were so magnetic it was almost obnoxiousمن از خودم ترسیدم. از اینکه از کسی انقدر خوشم اومده بود که برام واقعا نامناسب به نظر می رسید. و حالا چیزی از اون دوستی کوتاه برای من نمونده جز همین عکس و دو سه تا آهنگ که سیو کرده بودم، و البته جای خالی یه دوست که بعضی وقتا با دیدن اپلیکیشن بلااستفاده ی chess حس میشه. SooutoftouchSooutoftouchTue, 20 Aug 2024 13:51:11 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/پیشگویی-rhvpnjhst5qeآهنگ گوش دادن یکی از کارهای واقعا مورد علاقه ی منه و همیشه هم آهنگ هایی پیدا میشن که حس می کنی انگار برای تو نوشته شدن. ولی بعضی از آهنگ ها یه جایگاه دیگه ای برای من دارن، اونایی که باعث میشن متوجه چیزایی بشم که قبلا خودم نمی دونستم چقدر نگرانشون هستم. آهنگ the prophecy برای من چنین چیزی بود. تمام حرفایی که ته ذهنم مونده بود رو بیرون کشید و البته خیلی هم ناراحتم کرد. این آهنگ در مورد وقتیه که منتظری عشق رو تو زندگی پیدا کنی. گه گاهی احساساتی میان و میرن، روابطی شکل می گیرن و تو هر بار فکر می کنی این دیگه خودشه. ولی بعد تموم میشه، انگار هیچکس نیست که اونقدرا مشتاق موندن باشه.Thought I caught lightning in a bottle""Oh, but it's gone again و کم کم این انتظار طولانی میشه و به شک میفتی که آیا قراره اصلا اون چیزی که منتظرشی هیچوقت اتفاق بیفته یا نه. اونجاست که زن توی این شعر(تیلور) دچار یه جور بی قراری برای پیدا کردن عشق میشه و به هر دری میزنه تا زودتر تکلیفش مشخص بشه و به فالگیری و پیشگویی رو میاره. چون همونطور که خودش میگه:"Even statues crumble if they're made to wait"اصلا قرار هست هیچوقت کسی رو برای خودش پیدا کنه که به قول معروف سول میتش باشه؟ و بعد توی فالِش معلوم میشه که هیچوقت قرار نیست همچین اتفاقی بیفته "I'm so afraid, I sealed my fate, No sign of soulmates"و اینجا می فهمیم چرا تمام آهنگ داره التماس میکنه و میگه "Please, I've been on my knees, change the prophecyDon't want money, just someone who wants my company"و این خیلی ناراحت کننده ست که به عنوان یه آدم خیلی موفق و پولدار هنوزم همه ی رابطه هاش بعد از یه مدت شکست میخوره و حالا تو ۳۴ سالگی داره با خودش فکر می کنه اصلا قرار هست یه روزی درست بشه؟ شاید به اطرافیانش، به افراد دیگه ای که میشناسه و به نظر میاد تو رابطه ی خوب و پایداری هستن نگاه می کنه و میگه خدایا بذار یه بارم این من باشم که چنین چیزی نصیبم میشه "Let it once be me" و در نهایت حاضره آخرین سکه ش رو هم بده تا فقط یه پیشگو بهش بگه که همه چیز درست میشه."Spending my last coin so someone will tell me it'll be ok"خب یه جورایی خیلی زیاد با این آهنگ ارتباط برقرار کردم و فکر می کنم که خودم هم یه جورایی در آینده به همین سرنوشت دچار میشم. فقط میتونم بگم نعمت بزرگیه که آدم نتونه آینده رو ببینه چون حتی اگر صبر کردن آدم رو خرد کنه بهتر از اینه که بفهمی قرار نیست هیچوقت هیچ اتفاقی بیفته‌.The prophecy_Taylor SwiftSooutoftouchSooutoftouchThu, 25 Apr 2024 19:37:31 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/استاد-kvgqakpwnimhچهارشنبه، اولین روز روتیشن جراحی، تا اینجا برای من پررنگ ترین خاطره ایه که از بیمارستان دارم.طبق تجربه ای که از کلاس های استاد تو دانشگاه داشتم فاجعه بارترین شروع برای بخش جراحی محسوب میشد. از اون استادهایی که از ۴ ساعت حرف زدنش یه نصفه صفحه جزوه در نمیومد.از روزی که فهمیدم قراره گروه ما بخش جراحی رو با این استاد شروع کنه تمام تلاشم رو کردم تا تقسیم بندی ها عوض بشه ولی در نهایت به این نتیجه رسیدم که کاریش نمیشه کرد.ولی بعضی وقتا_ تقریبا هیچوقت_ چیزها اونجوری که فکر می کنیم پیش نمیره. بعد از اولین جراحی _که حینش به نظرم استاد، استادتر از همیشه بود_ رفتیم به یکی از اتاقای تو راهرو. اتاق کاملا خالی بود با چهار پنج تا صندلی. وقتی رو به روی استاد نشستیم می دونستم قراره حالا حالاها حرف بزنه و این اولین باری بود که از فاصله ی انقدر نزدیک مجبور بودم به سخنرانیش گوش بدم و نگاه مستقیم و عجیبشو بدون اینکه خنده م بگیره نگه دارم‌. ولی اون روز برام به اندازه ی همیشه مسخره و خنده دار نبود.استاد پرسید "لازمه رسیدن به هدف چیه؟"طبق عادتش منتظر شد تا تک تک نظرمونو بگیم ولی در نهایت فکر هر چیزی رو می کردیم جز چیزی که گفت. گفت "لازمه ی رسیدن به هر هدفی شادی و غمه. شادی و غم مثل دم و بازدمن. امکام نداره مسیری باشه که بگی توش فقط شادیه، شادی اگه همراه غم نباشه آدمو خفه میکنه.میتونی بگی دم رو بیشتر دوست داری یا بازدم؟ نه، شادی و غم هم همینه ولی اگه شادی و غمت برات معنادار بشه وقت غم هم شادی. همونطور که اگه معنی دار نباشه حتی اگه همیشه فقط شادی باشه هم هیچوقت شاد نیستی. مشکل ما اینه که شادی هامون هیچ معنایی ندارن."بعد در مورد آرزو ها پرسید. دونه دونه ازمون پرسید "تو آرزو داری؟" همه گفتن بله. من ولی مردد بودم چون دقیقا نمی دونستم چه آرزویی دارم. ولی باید یه چیزی باشه مگه نه؟ برای همین با مکث و تردید گفتم "فکر کنم بله".استاد گفت "چرا انقدر مکث کردی؟" بعد گفت علم میگه کسی که آرزویی نداره باید اورژانسی بستری بشه چون هر لحظه ممکنه به خودش و بقیه آسیب بزنه. چقدر همه به این حرفش خندیدیم. من فکر کردم که واقعا ممکنه؟بعد تک تک ازمون پرسید آرزوهای مجاز دارین یا غیر مجاز یا هر دو؟ ما نمی دونستیم مجاز و غیر مجاز دقیقا تعریفش چیه ولی گفت طبق معیار و تعریف خودتون.فقط یه نفر گفت هر دو تا رو داره( که اونم معلوم شد آرزوی غیرمجازش الکل خوردن بود😒). ما سه تای دیگه گفتیم فقط مجاز داریم. استاد خندید گفت انقدر استریل نباشید! گفت آرزو های غیرمجاز هم به اندازه ی آرزوی های مجاز ما رو بزرگ می کنن. همونجور که تلاش برای رسیدن به آرزوهای خوب آدمو بزرگ می کنه آدم با تلاش برای عملی نکردن آرزوهای غیرمجازش بزرگ میشه. آرزو های مجاز و غیر مجاز مثل پیامبر و شیطانن، اگه مجبور باشم برای رشدم یکیشون رو انتخاب کنم من قطعا شیطان رو انتخاب می کنم ولی در حالت عادی هیچ کدومو حذف نمی کنم چون سرعت رشدم کم میشه.بعد دونه دونه ازمون پرسید هر کدومتون یه آرزوتون رو بگید، فرقی نداره مجاز یا غیر مجاز. من آخرین نفر بودم، گفتم میخوام خوشحال تر باشم. استاد گفت این بهترین و کم هزینه ترین آرزوئه. چرا برای خودت سختش می کنی؟ هر وقت که بخوای میتونی خوشحال باشی، هر وقتی که به خودت بگی میخوام الان خوشحال باشم میتونی. (ولی راستش منم هنوزم نتونستم خودمو قانع کنم که به اون راحتی که استاد میتونه خوشحال باشه خوشحال باشم، شاید چون هنوز معنیشو پیدا کردم).بعد از ما پرسید فکر می کنید هدف من از همه ی این حرفا و پرسیدن آرزوهای شما چی بود؟ می خواستم آرزو های شما رو بفهمم؟ نه من منتظر بودم که شما هم اینو از من بپرسید. دیدید یک نفر مثلا رتبه ی ۱ کنکور میشه بعد هر جا میره از همه می پرسه رتبه ی تو چند شد؟ نمیخواد رتبه ی اونا رو بدونه که. منتظره اون طرفم ازش بپرسه تا بهش بگه من ۱ شدم.ما خندیدیم بعد استاد گفت حالا که شما منظورمو نگرفتید من خودم بهتون تقلب می رسونم میگم ازم بپرسید. ما هم ازش پرسیدیم و اونجا بود که حرف هایی زد که من فهمیدم همه آرزوهام هم مجاز نیست. گفت "مثلا آرزوی غیر مجاز من میتونه این باشه که آبروی یه نفرو ببرم، پشت سرش حرف بزنم و خرابش کنم. ما خیلی وقتا حتی آرزوهای غیر مجازمون رو انجام میدیم ولی متوجه نمیشیم. اونوقت یه نفر که بگه من این آرزو رو دارم خیلی هم تعجب می کنیم." و حالا از تو چشماش میتونستم آرزوهای غیرمجازتری رو هم ببینم که هیچوقت پیش هیچکس نمیتونست بهشون اشاره کنه. و من اونجا فکر کردم که چقدر آرزوی غیر مجاز داشتم که برآورده هم شدن ولی من حتی فکر نکرده بودم که اون آرزوی من بوده. برای عملی کردن بعضی آرزوهای غیرمجاز انقدر سریع اقدام می کنیم که دیگه حتی به نظرمون آرزو نمیان. بعضی هاشون هم انقدر نفرت انگیزن که احتمالا جرات نمی کنیم هیچوقت به چشم آرزو ببینیمشون، شاید به شکل وسوسه هایی که از نظرمون کار شیطانه نه خودمون . منم قطعا خیلی وقتا حسادت کردم، شاید هیچوقت جرات نکردم واضحا بهش فکر کنم ولی ته دلم خوشحال نمیشدم اگه رقیبم شکست میخورد؟ واقعیت اینه که من خیلی وقتا آرزوهای بدی برای دیگران داشتم و دارم. همیشه فکر می کردم اتفاقاتی که به ظاهر از روی بدشانسی نصیبمون میشه اتفاقات مهمی هستن که حتما باید بیفتن‌. این بار هم فهمیدم چرا باید بخش جراحی گروه ما با این استاد میفتاد. تصور من از استاد چیز اشتباهی بود که فقط با یه کلاس خلوت ۵ نفره و صحبت های اون روز اصلاح میشد؛ و یه عالمه جمله که نیاز به شنیدنشون داشتم‌.SooutoftouchSooutoftouchMon, 25 Mar 2024 15:49:38 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/نخ-های-رنگارنگ-fqsmlluyukwcامیدآدم میتونه تو زندگی به خیلی چیزها امیدوار باشه و از خیلی چیزها ناامید بشه. منم خیلی هاشو تجربه کردم _هنوز نه به اندازه کافی_ و باید بگم ناامید شدن بعضی وقتا خیلی قشنگ تر از امیدوار شدنه. بعضی وقتا امید داشتن به چیزی بدترین کاریه که میتونی در حق خودت بکنی. ناامیدی اون موقع مثل آزادیه. پس بذار بگیم امید مثل یه نخه که تو رو به چیزی وصل می کنه، بعضی وقتا می رسونه، بعضی وقتام پاره میشه، بعضی وقت ها هم خودت می بریش چون می بینی انگار تمومی نداره. یه وقتی نازکه یه وقتی کلفت تر، که به لطف تمرین های متعدد بخیه میدونم نخ های نازک بیشتر گره میخورن. بعضی وقتا هم انگار امید یه نخ نامرئیه که فقط خودت می بینیش اما برای دیگران غیرممکنه.‌آره امید ها نخ های رنگارنگین که ما رو به دلایل زندگیمون وصل می کنن و هر چقدر بیشتر باشن ما محکم تر می ایستیم. حالا دارم می فهمم که چرا وقتی حرف مردن میشه من حس می کنم خیلی راحت میتونم از همه چیز ببرم و این دنیا رو با تمام چیزهای قشنگش _که قبول دارم ممکنه در انتظارم باشه_ تنها بذارم. چیزهای قشنگ زیادن ولی من زیاد محکم بهشون وصل نیستم. امید واقعا جادویی عمل می کنه، برای خیلی از ناراحتی ها میتونه مسکن باشه. طوری که وادارت میکنه چیزهایی رو که دوست داری بیشتر ببینی و نشونه های منفی رو کمرنگ تر. وقتی امید کم میشه تازه میشه حس کرد که تو هر لحظه ی زندگی چقدر پر از نگرانی ها و فشار های مختلفه‌.چیز دیگه ای که در مورد امید میدونم اینه که تقریبا هر لحظه و همه جا هست، پشت هر تلاشی. اصلا چرا آدم باید کاری رو انجام بده که یه صدم درصد هم به موفقیتش امید نداره؟‌ پشت هر کاری امید همیشه هست حتی اگه خیلی کم باشه. مثلا الان که من دارم این متنو می نویسم امیدوارم که چیز خوبی از آب در بیاد و بتونم منتشرش کنم.تو دنیا چیزای قشنگ زیادی وجود داره که ممکنه ازمون گرفته بشه ولی فکر می کنم چیز قشنگی که در مورد امید هست اینه که کسی به جز خودت نمیتونه اونو ازت بگیره. هر چقدر احمقانه و غیر ممکن به نظر بیاد بازم تو میتونی خیلی یواش تو دلت نگهش داری و یه وقتایی با نگاه کردن بهش خودتو خوشحال کنی.پس بذار اصلاح کنم، نخ امید هر چقدرم نازک بشه بدون اجازه ی تو پاره نمیشه.پ.ن: ایده ی نوشتن در مورد کلمه ی امید بعد دیدن پست "خواهی شوی خوش نویس، بنویس و بنویس" به ذهنم اومد. وقتی رسیدم به کلمه ی امید تصمیم گرفتم قبل خوندن ادامه ی پست تلاش خودم رو برای نوشتن در موردش انجام بدم و حالا وقتشه که برم بقیشو بخونم.SooutoftouchSooutoftouchMon, 25 Mar 2024 02:30:21 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/آرزوی-سال-نو-ly8puxu7kwptچند ساعت مونده به شروع سال جدید. داشتم با خودم فکر می کردم معمولا آدما دم سال تحویل یه آرزویی، دعایی، چیزی برای سال پیش رو تو ذهنشون دارن ( یا حداقل تصور من از آدمای خوش و خرم اینجوریه). به هر حال طبیعی هم هست که همه ی آدما یه چیزایی رو میخوان از این زندگی. خب منم همینطورم منتها با یه تفاوت؛ وقتی نوبت آرزو کردن می رسه همه چیز از ذهنم میره. یه لحظاتی هست_حالا به شوخی یا مسخره یا خرافات یا هر چی_ که انگار فرصتی داری تا واضح و روشن آرزوهاتو بگی و بعدش منتظر نتیجه بمونی، مثل لحظه ی فوت کردن شمعای تولد. و اون لحظات دقیقا برای من موقعیه که به همه چیز شک می کنم؛ این چیزی که تو ذهنمه واقعا خوبه؟ آرزومو هدر ندادم اگه چنین چیزی بخوام؟ زمان مناسبش هست؟ بهتر نیست بذارم چیزی که قراره اتفاق بیفته خودش اتفاق بیفته؟ اصلا آرزو کردن من فایده ای هم داره؟ و انقدر از این مزخرفات میاد تو ذهنم که همیشه بدون اینکه یه چیز مشخصی رو خواسته باشم فقط با خودم میگم هر چه باداباد. ولی امسال با خودم گفتم بهتره یه بار هم که شده امتحانش کنم. حقم نیست که تو زندگی حتی به اشتباه یه چیزی رو خواسته باشم؟ تصمیمم بر این شد که یه چیزی رو محکم و واضح بگم و به خودم حداقل اعتراف کنم که چی میخوام. در نهایت هم که مثل همیشه خودمو می سپرم به جریان زندگی و مطمئنم اون چیزی که باید اتفاق میفته. حالا اون چی بود که باید آرزو می کردم؟ راستش اگه واقعا چیزی وجود داشته باشه که وقتش رسیده براش آرزو کنی حتی نیاز نیست فکر کنی. انگار آرزوم از اول همونجا نشسته بود قبل اینکه صداش بزنم. عشق. هیچ جزئیات بیشتری ازش تو ذهنم نیومد، احساس کردم نیاز نیست من تو آرزوم به عشق بگم که میخوام چجوری باشه. هر چی هم که باشه من میخوام امسال تجربه ش کنم. وقتی با خودم روی این آرزوی سال جدید به توافق رسیدم، رفتم یه شعر از حافظ بخونم. یه جور زبان مشترکه که هر وقت از خودم می پرسم قراره چی بشه بهم کمک می کنه. غزل ۱۵۲ اومد. در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد ببینیم زندگی چه بازی هایی تو سال جدید برامون داره.SooutoftouchSooutoftouchTue, 19 Mar 2024 23:31:42 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/مال-من-lr0vnz78btf9همیشه از دوست داشتن چیزی که بقیه زیباییشو درک نمی کردن لذت می بردم، اینکه کسی نمی تونه اون چیزی که تو حس می کنی رو حس کنه. آهنگایی داشتم که زیاد شناخته شده نبودن و علاقه ای هم نداشتم که ببینم دیگران نظرشون در مورد اونا چیه.ولی چی میشه اگه چیزی که دوستش داری حسابی معروف بشه؟ نمی دونستم دقیقا چه احساسی میتونه در من به وجود بیاد تا اینکه آهنگ My Love Mine All Mine وایرال شد.احساس عجیبی بود، تا قبل از اون فکر می کردم Mitski زیاد خواننده ی معروفی نیست و از اینکه تونسته بودم پیداش کنم و با آهنگاش ارتباط بگیرم حس خوبی داشتم. ولی بعد یه مدت این آهنگ همه جا بود، روی هر ویدیوی با ربط و بی ربط توی اینستا، خیلیا در موردش صحبت می کردن. من فقط یکی بودم از اون همه آدمی که این آهنگو گوش می دادن و فکر می کردن قشنگه.بعد یاد روزی افتادم که دوستم (که چندان هم دوست واقعی به حساب نمیاد) جوری در مورد پسری که ازش خوشم میاد حرف زد که انگار اونم از اون پسر خوشش میومد‌. نمی دونم به چه دلیل ولی فکر نمی کردم هیچوقت کسی_حداقل از اطرافیانم_ بخواد احساس مشابهی به اون داشته باشه. و باز هم همون احساس بد؛ انگار که یه چیزی که تا حالا مال تو بوده دیگه مال تو نیست. ولی این عجیبه چون هیچ کدوم از اونا هیچوقت مال من نبودن. الان می فهمم که من تمام مدت نیاز داشتم به چیزی که احساس کنم برای خودمه، یه چیزی که کسی نتونه ادعا کنه بیش تر از من اونو می فهمه و دوست داره. و در مورد چیزایی که دوسشون داشتم حداقل تو ذهنم اونا رو برای خودم داشتم، حداقل می تونستم فکر کنم احساسی که بهشون داشتم مال خودمه، انتخابشون سلیقه ی خاص خودمه. ولی دنیا یه بار دیگه بهم نشون داد حتی داشتن چنین چیزی هم منحصرا برای خودت خیلی زیادیه؛ به هر حال جمعیت آدما خیلی زیاده. هر چیزی که تو احساسش می کنی حتما قبلا افراد خیلی زیادی حس کردن و بهش فکر کردن، حتی اگه هیچوقت کسی چیزی در موردش نگفته باشه. مثلا همین نوشته، شما تا حالا چنین فکرهایی نداشتید؟حالا وقتی آهنگ میگه:Nothing in the world belongs to meBut my love mine, all mineمطمئن نیستم که چه نظری باید داشته باشم. واقعا تو این دنیا چیزی هست که مال من باشه؟SooutoftouchSooutoftouchMon, 12 Feb 2024 04:21:59 +0330https://virgool.ir/Sakkoo/آینه🪞-wjyt630xkgetرقت انگیز به نظر میاد که چقدر جدیدا زندگیم حول محور چیزی به اسم آینه میچرخه‌. یه جور شیشه ی جیوه اندود یا هر چی، واقعا به نحوه ی ساختش علاقه ای ندارم.چیزی که خیلی اذیتم می کنه کنترلیه که روی من داره. کنترل تمام احساساتم، اینکه مثلا امروز روز خوبیه یا بد، خوشحالم یا ناراحتم، احساس دوست داشتنی بودم دارم یا به درد نخور بودن و خیلی چیزای دیگه.وقتی دبیرستان بودم کلاسمون طبقه ی سوم ساختمون مدرسه بود. تو پاگرد هر طبقه وقتی از پله ها میومدی پایین دقیقا رو به روت یه آینه بزرگ بود. و من سه سال از اون پله ها پایین اومدم بدون اینکه حتی یه بار سرمو بالا بیارم تا خودمو ببینم؛ جراتشو نداشتم، یه نگاه میتونست کل احساسم به خودمو عوض کنه و من اینو می دونستم. شاید به همین دلایل اون موقع آدم شادتری بودم.یه شعری هم داشتیم در دوران دبیرستان که " آینه چون نقش تو بنمود راست، خود شکن آیینه شکستن خطاست". می خوام به شاعر بگم که عزیز من دیگه چیزی از من نموند انقدر که خودمو شکستم. جسمی و روحی واقعا خرد خاکشیر شدم از دست این آینه.شدم مثل نامادری سفید برفی که تو بچگیام کارتونشو می دیدم و اصلا احساسش برام قابل درک نبود. وقتی که میرفت جلوی آینه و میگفت "ای آینه بهم بگو کی از همه زیباتره؟" آینه هم بعضی وقتا (موقع هایی که سفید برفی پاش لب گور بود) بهش میگفت "شما از همه زیباترید بانوی من". ولی بقیه مواقع بهش میگفت سفید برفی زیباتره و ملکه احساسی رو پیدا می کرد که الان می فهممش. من مثل اون زیاده خواه نیستم، من نمیخوام زیباترین باشم، من فقط میخوام احساس خوبی به خودم داشته باشم‌. ولی آینه همینو هم بعضی اوقات ازم دریغ می کنه. شاید همینم زیاده خواهیه؟ معلومه که هست، احساس خوب نهایت خوشبختی یه آدم تو این دنیاست و این زندگی انقدر باهامون مهربون نیست که به همین راحتی تقدیمش کنه.ِآینه ی عزیزی که این روزا انگار همه جا هستی، به نظر می رسه راه فراری ازت ندارم؛ پس میشه فقط باهام مهربون تر باشی؟ چی؟ خودم مهربون تر باشم؟ خب حالا که اینو میگی...فکر کنم باید قبول کنم که شاعر عزیزمون درست گفته بود. من خودمو شکستم، از جهات زیادی، ولی هنوزم نه از جهت درست. هنوزم اونی که از توی آینه نگاهم می کنه و بهم میگه چیزی که می بینم به اندازه ی کافی خوب نیست خودمم‌. اگه بتونم اونو بشکنم دیگه توی آینه چیزی برای ترسیدن وجود نداره‌. تو فکر می کنی هیچوقت موفق میشم؟SooutoftouchSooutoftouchWed, 31 Jan 2024 21:19:47 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/نامه-ای-به-دماغم-که-هرگز-بر-نمی-گردد-k77zndlymvuyمی دونم احمقانه ست ولی من واقعا دارم گریه می کنم و نسبت به این قضیه احساسات شدیدی دارم. من تو رو سال ها بود که دیگه دوست نداشتم. یادم نمیاد دقیقا از کی ولی از یه سنی که بزرگتر شدم تو تغییر کردی و دیگه دماغ کوچولوی بچگیام نبودی‌‌. سال ها بهت به چشم یه چیز موقتی که محکوم به نابودی و عمل شدنه نگاه کردم. به خاطر داشتنت ناراحت بودم، اعتماد به نفسمو پایین میاوردی و تا جایی که میتونستم ماسک می زدم تا کسی تو رو نبینه. خودتم حتما می دونستی که چقدر مورد لعن و نفرین من بودی‌. نخواستنی ترین چیزی که داشتم. روزها رو برای خلاص شدن ازت میشمردم و دیگه بی طاقت شده بودم. ولی می دونی، الان می فهمم که چقدر احمق بودم. بعضی وقتا کارای احمقانه انقدر رایج میشه که یادمون میره چقدر احمقانه ن. الان چند روزی میشه که تو دیگه اونجوری که قبلا بودی نیستی. من امروز رفتم دکتر و گچ روی دماغ جدیدمو برداشت‌. می دونی من خیلی تحقیق کردم برای همه چیز، بی گدار به آب نزدم، دکتر خوبی انتخاب کردم پول زیادی هم دادم. ولی وقتی گچ برداشته شد اونی که اون زیر بود دیگه تو نبودی و اونی هم که تو آینه بود من نبودم. دماغ جدیدم بد نیست ولی الان که فکرشو می کنم تو رو خیلی بیشتر دوست دارم. با تمام ایرادهایی که حقیقتا داشتی ولی بازم نمی دونم چطور دلم اومد باهات این کارو بکنم. کاش میشد زمانو به عقب برگردوند که این عملو انجام ندم، بدون ماسک برم بیرون و بهت افتخار کنم، دوستت داشته باشم با همون قوز کوچیکت و افتادگیت و دراز بودنت، نه به این خاطر که بی نقص و قشنگی، به خاطر اینکه تو دماغ منی. معذرت میخوام، دوستت دارم و دلم خیلی برات تنگ میشه.  SooutoftouchSooutoftouchTue, 01 Aug 2023 12:22:02 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/آدم-منتظر-tyv2cdiraocrبه نظرم بدتر از منتظر بودن برای چیزی که هرگز اتفاق نمیفته وجود نداره.من قبلا هم در چنین موقعیتی بودم. آدم منتظر هیچوقت قبول نمی کنه که اون اتفاقی که منتظرشه هرگز قرار نیست بیفته. در عوض هر دفعه یه نشونه پیدا می کنه. یه نشونه از اینکه به زودی قراره اتفاق بیفته‌‌. یه نشونه که خوشحالش می کنه و باعث میشه حتی اگه کلیپس مورد علاقه ش بشکنه ته دلش یه ذره هم ناراحت نشه. یا یه نشونه که بهش بهونه ای به عنوان دلیل اتفاق نیفتادنش تا اون لحظه میده. نشونه ای که باعث میشه نون و پنیرو جوری بخوره انگار پیتزاست.نشونه ای که ثابت کنه همه چیز همون جوریه که توی تصوراتش داره و فقط یکم زمان نیازه تا بقیه هم ببینش.اما الان میگم همه ی نشونه های رو بریز دور. واقعیت اینه که اونا همه ساخته ی ذهن یه آدم منتظرن. شاید قشنگ باشن ولی بالاخره یه روزی اون آدم منتظر هم می فهمه که این چیزا فایده نداره. می فهمه که تا وقتی چیزی نیومده نباید بهش دل خوش کرد.اون روز براش روز خیلی سختیه ولی یه قدم رو به پیشرفته. حداقل می فهمه که دیگه انتظار بسه.SooutoftouchSooutoftouchThu, 07 Jul 2022 01:52:38 +0430https://virgool.ir/@appendix.yami/پزشکی-rnlfhpyflyufحسادت کار بدیه اما اگر آدم حسادت می کنه به نظرم حداقل بهتره به چیزی باشه که ارزششو داره. تنها افرادی که من در حال حاضر بهشون حسودی می کنم افرادی هستن که دارن کار موردعلاقه شونو انجام میدن. شغل مورد علاقه و رشته ی مورد علاقه ی خودشون. بعضی وقتا که به یکی میگم این رشته رو دوست ندارم و میخوام انصراف بدم بهم میگه " خب بعدش می خوای چیکار کنی؟ به چی علاقه داری؟" و این مایه تاسفه که حتی نمی دونم چی مورد علاقه ی منه. من گم شدم‌. وقتی داشتم تازه علایقمو کشف می کردم دیگران آنچنان از همه طرف این پزشکی رو به من فرو کردن که الان حتی یادم نیست واقعا چیو دوست داشتم. به هر چیزی که فکر می کنم غلط به نظر میاد. انگار دیگران بهم این باور رو دادن که هر چیزی به جز پزشکی غلطه. نه می تونم پزشکی رو دوست داشته باشم و نه هیچ رشته ای به غیر از اون رو. پزشکی برام ارزشمنده ولی دوسش ندارم. مثل لباس گرون قیمتی که به نظرم خوشگل نیست و صرفا به خاطر مارک بودن خریدمش و الان هم نمی تونم‌ بندازمش دور چون بهای زیادی براش پرداختم.بعضی وقتا فکر می کنم اگه بخوام واقعا انصراف بدم هنوزم کسی به من افتخار می کنه؟ هنوزم چیزی دارم که به خاطرش آدم موفقی به نظر برسم؟ و چقدر بده که ندارم. واقعا چیزی ندارم یا انقدر همه اینو برام بزرگش کردن که به جز اون چیز دیگه ای در خودم نمی بینم؟اصلا این حتی چیزی هست که بشه بهش افتخار کرد؟ از نظر من نه. من ازش لذت نمی برم و هیچوقت هم به چیزی که ازش لذت نبرم افتخار نمی کنم اما به نظر میاد اطرافیانم از دیدن من تو این جایگاه خیلی لذت می برن. و در نهایت انصراف یا ادامه؟I can't decide if it's a choice.SooutoftouchSooutoftouchTue, 04 Jan 2022 02:29:55 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/۲۰-سالگی-slwldss9r06tفکر کنم ۲۰ سالگی دوره ی خاصیه. آدم بر می گرده و از خودش می پرسه " خب حالا وارد یه دهه ی جدید از زندگیت شدی، دیگه تینیجر محسوب نمیشی، اما واقعا فرقی هم کردی یا هنوز شبیه اون بچه ی احمق ۱۵ ساله ای؟" خیلی تشخیصش سخت نیست که هنوز همون بچه ی احمقم و این مسئله واقعا ناامید کننده ست. به هر دری زدم تا رفتارم شبیه یه آدم ۲۰ ساله بشه اما بعد متوجه شدم فقط رفتار های احمقانه ای بود که حتی اون بچه ی ۱۵ ساله هم می دونست نباید انجام بده. انگار اون بچه خیلی عاقل تر بود؛ به اسم بزرگ شدن ریسک های احمقانه نمی کرد. وقتی می دونست انتهای راه به کجا ختم میشه یه صدایی تو سرش نمی گفت " حداقل یه بار خودت امتحانش کن". ۲۰ سالگی تمام اعتقاداتم رو زیر سوال برده. هر روز چیز هایی که قبلا بهشون اعتقاد داشتم رو میندازم دور و فردا دوباره برشون می دارم و بهشون اعتقاد پیدا می کنم. حالا نمی دونم باید با این ۲۰ سالگی چیکار کنم. مشغله ها جوری زیاده که واقعا از زندگیم لذت نمی برم‌. هنوزم تنها دلخوشی هام هموناییه که از ده سال پیش داشتم ، آهنگ گوش دادن، کتاب خوندن، وقت تلف کردن و زل زدن به دیوار رو به رو، با این تفاوت که یه دلخوشی مهم حذف شده ، امید به آینده. امید به بهتر شدن همه چیز در آینده که مشخص شد یه امید واهی بوده.SooutoftouchSooutoftouchWed, 15 Dec 2021 23:44:35 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/زندگی-plgeyuwvnojhکاش می تونستم یه روز جای دیگران زندگی کنم ، روحم رو باهاشون عوض کنم، برم تو خونه هاشون ، زندگی هاشون رو ببینم. ببینم که اوضاع خانواده شون چجوریه. همه اینجوری که از بیرون به نظر می رسه آروم هستن؟ اونا هم این همه جنجال و سر و صدا رو تحمل می کنن؟ هر چند وقت یه بار تو خونه شون دعوا میشه؟ هر چند وقت پدرشون سرشو می کوبه به دیوار و گریه می کنه و میگه که خودشو می کشه؟ تا حالا اصلا براشون پیش اومده؟ می دونن که تو اون لحظه باید چیکار کنن؟ من که نمی دونم. دیدن این همه امروز برام زیادی بود. انقدر از این زندگی خجالت می کشم که حتی نمی خوام برای کسی تعریف کنم و کسی که از بیرون به ما نگاه کنه حتی حدس هم نمی زنه که این داخل چه جهنمیه. احساس می کنم خودمون این جهنم رو اینجوری درست کردیم. مشکلات انقدر بزرگ نبود. اما یه نفر این وسط داره آتیش رو شعله ور می کنه و کسی هم بلد نیست آب بریزه. در یک کلمه خلاصه کنم ،زندگی وحشتناکه. فراموش کردم چجوری باید خوشحال باشم. دیگه یادم رفته از زندگی چی می خواستم چون تنها چیزی که در حال حاضر ضروری به نظر می رسه داشتن یه زندگی معمولی و یه خانواده ی آرومه. یه خانواده ی آروم ، انقدر بی دغدغه که دنبال عقیم کردن گربه شون باشه. یا دنبال اینکه صبح ها که میره دانشگاه خط چشمش صاف بشه. یا دنبال اینکه برای رانندگی خارج شهر تمرین کنه و خودش بتونه هر روز تا دانشگاه رانندگی کنه. انقدر خوشحال و بی دغدغه که بتونه با تمرکز بشینه سر درس هاش. انقدر که بتونه شب ها بدون فکر اضافی، سر ساعت بخوابه که صبح ها سر کلاس خواب آلود نباشه، که چشماش قرمز نباشه‌. که هر روز ورزش کنه و نگرانیش این باشه که روپوش سفیدش چروک نباشه. معذرت می خوام ازت خدا. مثل اینکه خواسته های من خیلی زیاد شده‌. اگه شارژ گوشیم رو به اتمام نبود معلوم نبود تا کی ادامه می دادم. ولی من هنوز به این زندگی امید دارم. هنوزم فکر می کنم یه روزی همه چیز بهتر میشه. بین این همه ناراحتی بیسکوییت شکلاتی و صدای تیلور رو پیدا کردم که آرومم کنه و اگه کسی فکر می کنه این ها به عنوان انگیزه های زندگی کافی نیستن به نظرم اشتباه می کنه. وقتی ۹ سالم بود تو یه مسابقه ی شطرنج بودم. حریفم یه پسر بزرگ تر از خودم بود و یادمه که اوضاعم بدجوری خراب بود. من مونده بودم با یه شاه و اون تقریبا تمام مهره هاشو داشت. بهم گفت " می خوای انصراف بدی؟" چون این کاری بود که اکثر بازیکن ها تو این شرایط انجام می دادن. ولی یادم اومد که مامان بهم گفته بود حتی اگه قراره ببازی هم تا آخر بازی کن. من هم خیلی بهم بر خورد. گفتم "نه اصلا". و الان خنده م می گیره که چطور فقط با یه شاه باهاش مساوی کردم و تمام بازی های بعدی رو هم بردم و باعث شد جفتمون مشترکا نفر اول اون مسابقه شدیم. یادمه بعد از اینکه بازی تموم شد و هر کدوم رفتیم سراغ حریف بعدی هنوز داشت به من نگاه می کرد و از حریفش اسم منو پرسید. فکر کنم الان همون زمانیه که باید ادامه بدم. دیگه ناراحت نیستم. میرم گوشیمو بزنم به شارژ و یه چایی درست کنم تا با بیسکوییت شکلاتیم بخورم.SooutoftouchSooutoftouchWed, 24 Nov 2021 23:24:28 +0330https://virgool.ir/@appendix.yami/خودکشی-olryrhrwanzpامروز تصمیم گرفتم خودم رو بکشم. مثل هزاران بار دیگه که این تصمیم رو گرفته بودم و بهش عمل نکردم. چرا خواستم این کارو بکنم؟ دلایل زیادی داشتم. چرا این کارو نکردم؟ دلایل هنوز هم به نظرم کافی نبود. یه قسمتی از وجودم امیدوارانه می گفت اگر صبر کنی همه چیز درست میشه. البته که آدم صبوری نیستم ولی راستش رو بگم این کار انقدرها هم برام راحت تر از صبر کردن نبود. حتی نمی دونستم چطور باید انجامش بدم. ترس از خون و چاقو همه جا گند زده به زندگی من. چه در طول زندگی و چه موقع مرگ. ارتفاع پنجره هم برای مردن کافی به نظر نمی رسید اما شاید برای قطع نخاع و فلج شدن کافی بود ؛ بنابراین بی خیالش شدم. فکر کردم حالا که مجبورم زنده بمونم چه کاری آرومم می کنه؟ قطعا گریه کردن. ولی تا ابد که نمیشه گریه کرد. همین الانش هم چشمام‌ به زور باز میشه. دیگه چه کاری؟ آهنگ گوش گردن. خوبه اما وقتی تنها باشی نه اینکه همه هر دقیقه سرت غر بزنن که" اون لامصبو از گوشت در بیار" نوشتن تنها چیزی بود که برام موند. به نظر آرومم میکنه. یه جور حرف زدنه. حرف هایی که به هیچکس جز خودت نمی تونی بگی. می نویسمشون. تو یادداشت گوشی ، تو چت با خودم. این غمگینه که آدم نتونه حرفش رو به کسی بگه. بعضی حرف ها رو برای همیشه تو دل خودم نگه می دارم و بعضی ها رو چند باری به دیگران گفتم و دیگه از تکرارشون خجالت می کشم. چند بار در روز می تونی به دوستت بگی که حالت بده؟ چند بار دلداریت میده؟ تا کی از مشکلات تکراری تو خسته نمیشه؟ شاید این مشکلات برای منی که وسطشون هستم هنوز تازه باشه اما اون مطمئنا از شنیدنشون خسته میشه. و بله ، در نهایت هر کسی فقط خودشو داره. و امید دارم که یه روزی همه چیز خوب بشه. اما نشد هم به درک‌. برای خودکشی همیشه وقت هست ولی برای زندگی نه.SooutoftouchSooutoftouchThu, 18 Nov 2021 22:25:17 +0330