https://virgool.ir/feed/@apour.expinstagram: ahmad_pourakbarfa2026-11-11 07:02:23https://files.virgool.ir/upload/users/89392/avatar/DaNxLq.pnghttps://virgool.ir/@apour.exphttps://virgool.ir/@apour.exp/دالان-خداحافظی-tpgdg3wuh0agداستانکانگار همین دیروز بود که برای آخرین بار دیدمش. هر بار که از نزدیکی محل­ه شان رد می­ شوم انگار کسی گلویم را فشار می­ دهد. احساس می­ کنم زخمی عمیق بر قشر مغزم کشیده شده است و در عمق آن تمام خاطرات با او بودن آنجا اردو زده ­اند. خاطرات دلنشینی که وقت و بی ­وقت به سطح حافظه ­ام می ­آیند و افسار هیجاناتم را در دسترس می­ گیرند. زورشان آنقدر زیاد است که مشغله­ ها و اضطراب های کاری هم حریف­شان نمی­­ شوند. امروز بعد از مدت­ها برای کاری مجبور شدم از نزدیک خانه ­شان رد بشوم. نرسیده به خانه ­­شان باغچه بزرگی قرار داشت که با انبوهی از درختان پوشیده شده بود. میان آن همه درخت، مسیر باریک موربی بود که دو طرفش با بوته ها شمشاد سبز پرتراکمی پوشانیده شده بود. هر جای شهر که می رفتیم درنهایت باز در این مسیر از هم خداحافظی می کردیم. مسیری که برایمان بعد از مدتی تعریف خاصی پیدا کرده بود. طول مسیر کوتاه بود ولی از آنجا که دلمان نمی-­آمد از هم جدا بشویم، زمان بیشتری را آنجا می­ گذراندیم. داخل مسیر که بودیم دیگر به بیرون مسیر دید نداشتیم. برگ­های در هم تنیده و پر برگ درختان، دالان را به خلوتگاه امن و راز آلودی تبدیل کرده بودند. دنیای داخل مسیر برایم متفاوت از دنیای بیرون آن بود.حالا بعد چند سال امروز دوباره گذرم نزدیکی دالان افتاده بود. دل و جرات وارد شدن به دالان را نداشتم. دلم می­خواست اگر قدم درونش می­ گذارم همه چیز مثل سابق بشود. دلم می ­خواست وقتی وارد دالان می شوم زمان به گذشته باز می گشت. به زمانی که او هم داخل این دالان کنارم بود. به دالان که نگاه کردم دیگر هیچ چیزش مثل قبل نبود. برگ­های درختان تنک و نحیف شده بودند، بعضی از شاخه ­ها خشک بودند و سنگ فرش دالان با انبوهی از برگ و خاک پوشیده شده بود. حالا دیگر از داخل مسیر می­ شد گذر ماشین ­ها از خیابان را دید.حالا دیگر دنیای داخل دالان تفاوتی با دنیای بیرون آن نداشت.احمد پوراکبراحمد پوراکبرSat, 09 Dec 2023 22:05:25 +0330https://virgool.ir/MePlusBook/عیبی-ندارد-اگر-حالت-خوش-نیست-swpienoxigyiتجربه از دست دادن عزیزی می‌تواند سخت‌ترین تجربه زندگی هر کسی باشد، تجربه‌ای که شاید دیدگاه فرد را به زندگی دگرگون و دنیایش را برای همیشه تغییر دهد.کتاب «عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست» با نگاهی مطابق با واقعیت به تجربه از دست دادن و سوگ بعد از آن می‌پردازد. نویسنده کتاب روان‌درمانگری‌یست که بارها در اتاق درمان به آدم‌های سوگوار کمک کرده است تا بتوانند مواجه درستی با تجربه فقدان عزیزن‌شان داشته باشند. اما به گفته خود نویسنده (مگان دیواین) زمانی‌که همسرش در پیش چشمانش از دست می‌رود و طعم تلخ فقدان را با گوشت و استخوانش تجربه می‌کند، متوجه می‌شود پیش از این دانش کمی نسبت به تجربه مراجعین سوگوارش داشته است. «پس از مرگ مت، می‌خواستم هر یک از بیماران را فرا بخوانم و به خاطر نادانی‌ام عذرخواهی کنم. اگر چه در کارهای عاطفی بسیار مهارت داشتم، اما مرگ مت دنیای کاملا متفاوتی را برایم آشکار نمود. هیچ کدام از دانسته‌هایم در تسکین فقدانی به این بزرگی کارساز نبود.» تجربه تلخ از دست دادن همسرش موجب می‌شود تا تلاش کند با نگاهی دقیق‌تر و نزدیک‌تر به واقعیت به بررسی این رنج اجتناب ناپذیر آدمی بپردازد. در شروع کتاب از تجربه مرگ همسرش و اتفاقات بعد از آن می‌نویسد؛ از دلداری‌ها، پیشنهادات و راهکارهایی که دیگران برای بیرون آمدن از سوگ به او توصیه می کردند. کمک‌های که هرچند با نیت خیر و از سر دلسوزی ولی به نظر در آن مقطع، تلخی مرگ همسرش را برایش افزون کرده است. از احساس درک نشدن، تنهایی و از غم و درماندگی می‌نویسد که بعد از مرگ همسرش تجربه کرده است. مجموعه این تجربیات و صحبت‌های او با دیگر افراد داغ دیده به ایده نوشتن این کتاب منجر می‌شود. او در این کتاب تجربیات و راهکارهایی را برای مواجه با این تجربه اجتناب‌ناپذیر در اختیار ما می‌گذارد، راهکارهایی که آمیخته‌ای از تجربیات و دانش روان‌درمانی اوست. مگان دیواین با نوشتن این کتاب به دنبال برطرف کردن درد فقدان و یا حل مسئله‌ از دست دادن نیست بلکه سعی می‌کند نوشته‌ها و راهنمایی‌هایش مرهمی بر درد فقدان باشند. «ما اینجا نیستیم که درد خود را برطرف کنیم، بلکه اینجاییم که برآن مرهم بگذاریم.» خواندن این‌ کتاب را به‌کسانی‌که غم از دست‌دادن را تجربه‌کرده‌اند و یا نحوه تسلی دادن فردی سوگوار همیشه برایشان دغدغه‌ بوده است پیشنهاد می‌کنم.احمد پوراکبراحمد پوراکبرSun, 10 Oct 2021 00:33:56 +0330https://virgool.ir/@apour.exp/پشت-هر-خشمی-نیازی-تحقق-نیافته-پنهان-است-fkhzm0axcdq0خشم دردی نیست که بخواهیم تحملش کنیم، زخمی نیست که درمانش کنیم، بغضی نیست که بخواهیم فرو بخوریمش، بلکه احساسیست همانند هر احساس دیگر، که پیامی برای‌مان دارد، احساسی که نیاز به توجه، شنیده شدن و پذیرفته شدن دارد.خشم از سِر درون برایمان بگوید، از نیازی برآورده نشده، از قضاوتی عجولانه و از سرزنشی می‌گوید که نثار خود و دیگری می‌کنیم.همچون شاگردی که گوش به درس استاد می‌دهد، پیام خشم را می‌بایست شنید و نسبت به هشدارش جدی بود، آنوقت است که می‌توان حضورش را همچون نجات دهنده‌ای نیرومند در جریان پرتلاطم زندگی حس کرد.آنوقت است که می تواند راهنمایی باشد در جهت رشدمان نه سد راه‌مان.پ.ن: ویلیام گلاسر در کتاب تئوری انتخاب این 5 نیاز را به عنوان نیازهای بنیادین معرفی می‌کند و در مورد اهمیت و جایگاه آنها در زندگی هر فرد توضیح می‌دهد.۱.نیاز به بقا و زنده ماندن۲.عشق و احساس تعلق۳.قدرت و پیشرفت، ۴.آزادی۵.تفریح.مارشال روزنبرگ روانشناس مطرح امریکایی در کتاب ارتباط بدون خشونت، ریشه‌ی هر خشمی را نه رفتار دیگران بلکه نیازی می‌داند که تحقق نیافته است.او توضیح می‌دهد که رفتار دیگران ممکن است محرکی برای احساس ما باشد، اما دلیل آن نیست.با این توضیح او از ما می‌خواهد که بجای تلاش برای فرو خوردن، فرونشاندن و فراموش کردن خشم‌مان، بر نیازهای تحقق نیافته‌مان تمرکز کنیم و خشم را واکنشی طبیعی و همانند زنگ خطری برایاحمد پوراکبراحمد پوراکبرThu, 26 Aug 2021 00:43:20 +0430https://virgool.ir/bookowski/انسان-بودن-درد-دارد-ozfuhjgdyoclانسان بودن درد دارد چرا که نمی توانیم چشم هایمان را بر رنج دیگران ببیندیم، نمی توانیم فریاد و فغان دیگران را نشنویم.انسان بودن درد دارد، چرا که گاهی می بینیم دست هایمان خالی­ تر از بلندای قد رنج دیگریست، گام­های مان کوتاه­ تر از گام رنجش و فریادمان ضعیف تر از آه اوست.انسان بودن درد دارد چرا که هر بار به اشاره ­ای از واقعیت می شنویم که نمی توانیم در همه وقت و بر همه چیز تسلط داشته باشیم، می فهمیم که همیشه نمی توانیم به هر آنچه می خواهیم برسیم، حتی اگر خواستن مان شانه به شانه توانایی مان قدم بر دارد.انسان بودن درد دارد چون می فهمیم که دردها همیشه مسئله ای نیستند که حل شوند، عیبی نیستند که درست شوند بلکه گاهی تجربه ای هستند که باید به دوش بکشیم.انسان بودن درد دارد چون چیزهایی را که دوست می داریم، آدم هایی را که به آنها احساس تعلق می کنیم از دست می دهیم.انسان بودن درد دارد، چون ما عاشق می­ شویم.آسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه کار به نام من دیوانه زدندپ.ن: مفاهیم این متن برگرفته از کتاب «عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست» نوشته مگان دیواین است. در آینده پستی برای معرفی این کتاب میگذارم.احمد پوراکبراحمد پوراکبرThu, 19 Aug 2021 20:16:51 +0430https://virgool.ir/@apour.exp/تجربه-از-دست-دادن-hfz69faoq24gسخت‌ترین لحظات زندگی، زمان‌های از دست دادن هستند. همانند وقتی که عزیزی را از دست می‌دهیم، مثل زمانی که دکتر به چشم‌هایمان نگاه می‌کند و با ابراز تاسف و همدلی از بیماری‌ می‌گوید که برای باقی عمر همراه‌مان خواهد بود. همانند زمانی که در کودکی باد بادکنک‌مان را از دست‌مان جدا کرد و ما راهی جز تماشای دور شدن و محو شدنش در زمینه آبی آسمان نداشتیم، این بار هم کاری برای بازگرداندن از دست رفته نمی‌توانیم انجام دهیم.ما دیگر آن آدم قبل نیستم، اصلاً بعد هر از دست دادنی، ما دیگر آن آدم سابق نیستیم، ما در حال تجربه موقعیتی هستیم که می‌تواند ما را از جهان دور و در خود فرو برد یا می‌تواند ما را بیش از گذشته به جهان نزدیک و همراه و هم‌قدمش کند، هم قدمی که می‌توانیم در آن بخش‌های ناشناخته خودمان را بشناسیم و رشد کنیم.این انتخاب ماست که کدام دریچه را برای تماشای جهان انتخاب کنیم.انتخاب ماست که قدر لحظه‌ها و روزهای پیش رویمان را بدانیم.انتخاب ما است که جهان را همانگونه که هست با تمام دردها و خوشی‌هایش بپذیریم و دوست داشته باشیم یا با ناسزا گفتن به آن یا انکار حقایقش، دردمان را تبدیل به رنج کنیم.جهان کار خود را می‌کند و ما انتخاب خودمان را.پ.ن: در فلسفه اگزیستانسیالیست موقعیت‌هایی همچون مرگ، بحران‌های سخت و حوادث ناگوار، موقعیت‌های مرزی نامیده می‌شوند. رویدادهایی خاص، بحرانی و گریزناپذیر که فرد در آن خود اصیل وجودیش را بروز می‌دهد. کارل یاسپرس، فیلسوف و روانپزشک آلمانی، مهمترین نکته در این موقعیت‌ها را شیوه واکنش ما می‌داند. در این موقعیت‌ها می‌تواند رشد کرد یا درمانده شد، این بستگی به واکنش و انتخاب ما دارد.احمد پوراکبراحمد پوراکبرTue, 10 Aug 2021 00:27:16 +0430https://virgool.ir/bookowski/برف-در-تابستان-amtpplsnvlkhدر کتاب برف در تابستان شما همراه با زندگی، اندیشه­، احساس­ و دغدغه­ های یک راهب بودایی می­ شوید که در دهکده­ ای دورافتاده، با امکاناتی اولیه و به دور از خانواده زندگی می کند.با خواندن این کتاب شما با نویسنده در دل جنگل قدم می­ زنید، به شیرجه قورباغه­ ای در برکه آبی نگاه می­ کنید، با خرگوش، سنجاب، سوسمار و دارکوبی دوست می شوید، گاه در خلوت و سکوت شب دلتنگ عزیزی می­ شوید، با خواندن نظر فیلسوف، روانشناس و یا شعر شاعری سر ذوق می­ آیید، از هم صحبتی با دوستی لذت می­ برید ، با گوش سپردن همدلانه و بی قضاوت به آرزوها، جاه طلبی­ ها و دغدغه­ های مردم عادی یاد می­ گیرید و با سوالات ساده و هوشمندانه نویسنده در مورد جنبه­ های مختلف زندگی، به فکر فرو می­ روید و گاه به خود می ­آیید. در این همراهی ما ناخواسته تجربه نظاره کردن می­ کنیم، نظاره کردن خود، دیگران و طبیعت.ترغیب می­ شویم از چیزهای کوچک لذت ببریم و از میل به داشتن کم کنیم و توجه ­مان را معطوف به بودن کنیم. ساده زندگی کنیم، کمتر فکر کنیم و بیشتر تجربه و مشاهده کنیم.ترغیب می شویم نه تنها در خلوت بلکه در تمام اوقات روزمان بهشیار باشیم.پ.ن: دکتر نیما قربانی در مقدمه کتاب بهوشیاری را اینگونه تعریف می کند: «بهوشیاری(midfullness) به معنای پرورش فرآیندهای طبیعی آگاهی و توجه است. بهوشیاری، هشیاری شفاف به افکار، احساسات، حس های جسمانی، اعمال و محیط اطراف است»احمد پوراکبراحمد پوراکبرMon, 02 Aug 2021 23:21:40 +0430https://virgool.ir/@apour.exp/تحمل-خلوت-cokwqofzvulzما بیشتر اوقات تمایل داریم به کاری مشغول باشیم، حتی وقت‌هایی که کار خاصی نداریم و زمان استراحت‌مان هست، چرا که تحمل خلوت و بی‌فعالیتی برایمان دشوار است.به همین خاطر مدام خودمان را با سرگرمی‌های مختلف مشغول می‌کنیم، تلویزیون تماشا می‌کنیم اخبار را پیگیری می‌کنیم، با دوستان و نزدیکان‌مان حرف میزنیم، کتاب می‌خوانیم، به موسیقی گوش می‌دهیم، حساب شبکه‌های اجتماعی‌مان را چک می‌کنیم.ما از هیچ کاری نکردن، از نظاره کردن خودمان به دور از هیاهو بیرونی فرار می‌کنیم، گویی ما تاب رو به رو شدن با خودمان را نداریم. ممکن است دوری گزیدن از خلوت و پرهیز از بی‌فعالیتی به این خاطر باشد که در خلوت به یاد گذشته‌ای می‌افتیم که مرورش برایمان دشوار است؛اشتباهاتی که کرده‌ایم، فرصت‌های که از دست داده‌ایم و یا تصویر آینده‌ای به ذهن‌مان خطور کند که تحملش برایمان سخت است.البته این عدم تحمل خلوت و بی‌فعالیتی ممکن است به این علت هم باشد که هیچ وقت نخواسته‌ایم و یا نیاموخته‌ایم که بی حوصلگی‌مان را پذیرا باشیم.از کودکی یاد گرفته‌ایم که هر زمان حوصله‌مان سر رفت چیزی را طلب کنیم که موجب سرگرمی‌مان شود؛ما را به خود مشغول کند و اکنون بعد سال ها این شیوه برخورد تبدیل به یکی از عادت‌های اصلی‌مان شده است.تحمل بی‌حوصلگی، تحمل هیچ کاری نکردن حتی می‌تواند برایمان سخت‌ترین کار دنیا باشد اگر در حال فرار کردن از احساسات ناخوشایند و بخش‌های دوست نداشتنی خودمان باشیم، ولی فرار کردن و نادیده گرفتن این قسمت‌ها، دردی از ما دوا نمی‌کند، باری از دوش‌مان بر نمی‌دارد.شاید زمان آن باشد که کمی شجاعت به خرج دهیم و با آنچه تاکنون ازش دوری می‌کردیم مواجه بشیم، شاید وقت آن باشد که قسمت کوچکی از روزمان را هیچ کاری نکنیم و تنها نظاره‌گر احوالات درونی‌مان باشیم چرا که آگاهی نسبت به آنچه در درون‌مان می‌گذرد می‌تواند شروعی بر پایان احساسات ناخوشایندمان، بالا رفتن تاب و تحمل‌مان و گامی بزرگ در جهت رشد شخصیت‌مان باشد.احمد پوراکبراحمد پوراکبرThu, 29 Jul 2021 02:19:27 +0430https://virgool.ir/@apour.exp/زبان-نمادین-rpxkobqmafw6گاهی برای فهماندن آنچه احساس می‌کنیم، آنچه در موردش فکر می‌کنیم و یا برای تحت تاثیر قرار دادن دیگری، دل گرمی دادن و حتی اظهار نارضایتی، ممکن است از زبان نمادین و یا استعاره استفاده کنیم. نمادها و استعارها بخشی جدایی ناپذیری از زبان هستند که گاه و بی‌گاه آن‌ها را به کار می‌گیریم تا احوال درونی و بیرونی را بهتر بیان کنیم. عباراتی از این دست: مثل کوه باش، مثل چشمه زلال ، مثل ابر بهاری، مثل روز برام روشن هست و... را به وفور می‌توان در مکالمه‌های روزمره و در متون ادبی دید.ولی استفاده از زبان نمادین همانقدر که می‌تواند کمک کننده باشه همانقدر هم می‌تواند ایجاد ابهام کند، می‌تواند ما را از حقیقت دور و در مسیری مبهم و در وضعیتی سرگردان قرار بدهد.شاید گاهی لازم باشد بجای به کار بردن زبان نمادین و استعاره به توصیه فروید عمل کنیم و حقایق را در حد فهم مخاطب‌مون بیان کنیم و از دیگری هم بخواهیم چنین کند و قصد و هدفش را واضح‌تر برایمان توضیح بدهد، چرا که فهم درست دیگری قدم بزرگی در داشتن تعاملی سالم است."حقایق نهفته در پس تعالیم ادیان چنان پیچیده شده و به صورت نظام‌مند در لفافه آمده، که عامه مردم نمی‌توانند آن را درک کنند. درست مثل این که در پاسخ به کودکی که می‌خواهد بداند یک نوزاد از کجا آمده، پاسخ دهیم لک لک آن را آورده. در اینجا ما با زبانی نمادین، حقیقتی را برای کودک بازگو کرده ایم، ولی کودک که نمی‌تواند معنای نهفته در پس نماد لک لک را درک کند، به شک می‌افتد و احساس می‌کند سرش کلاه رفته است. اغلب از همینجاست که نطفه بی‌اعتمادی او نسبت به بزرگسالان بسته می‌شود و شروع به عصیان می‌کند به خاطر همین، امروزه سعی می‌کنیم دیگر از زبان نمادین بر توضیح وقایعی که ورای درک کودک است استفاده نکنیم و حقایق را در حد فهم و درک او برایش توضیح دهیم". زیگموند فرویداحمد پوراکبراحمد پوراکبرThu, 08 Apr 2021 00:40:31 +0430https://virgool.ir/bookowski/زندگی-نزیستهunlived-life-xz7kmuhly1uaفرزندمون رو تشویق می کنیم که رشته تجربی بخونه که بعدها پزشک بشه، چرا؟ چون آرزومون، پزشک شدن بوده.دخترمون رو کلاس ویلون ثبت نام می کنیم، چرا ؟ چون خودمون یه زمانی دوست داشتیم این سازو یاد بگیریم.پسرمون رو تشویق می کنیم که به رشته هنر بره تا بعدها گرافیست بشه، چرا؟ چون آرزوی خودمون بوده که گرافیست بشیم.از کودکمون انتظار داریم راهی رو بره که ما نرفتیم، چیزی رو بدست بیاره که خودمون نتونستیم بدست بیاریم، حتی دوست داشتن کودکمون را مشروط به انجام دادن کارهایی می کنیم که خودمون دوست داریم و ازش می خوایم که نا امیدمون نکنه.آرزوها و خواسته های نشده ایی که الان به کودکمون تحمیل می کنیم، همون چیزی هایی هستن که کارل یونگ، زندگی نزیسته(Unlived Life) نامیده و این مطلب رو به ما گوش زد کرده که،" سنگین ترین باری که یک کودک به دوش می کشه، بار زندگی نزیسته ی والدین شه." بار آرزوهای برآورده نشده، و راه های نرفته والدین.خوب ممکنه با خودمون بگیم چه اشکالی داره که فرزندمون راهی رو بره که ما نتونستیم بریم و یا کاری رو انجام بده که ما نتونستیم بکنیم؟اشکال کار در اینه که ممکنه فرزندمون دوست نداشته باشه و نتونه مخالفتشو بیان کنه، چون می ترسه که دوسش نداشته باشیم و یا شاید ازمون خجالت بکشه که مخالفت کنه و درنتیجه احساساتشو سرکوب کنه. ممکنه اون کار رو شروع کنه ولی بخاطر نداشتن استعداد در اون کار احساس ناتوانی و ضعف بکنه. تحمیل خواسته ها و علایق خودمون به فرزندانمون میتونه مشکلات زیادی رو براشون درست کنه و اونا رو از مسیر زندگی مناسب که مطابق استعداد و توانایی هاشونه دور کنه و امکان رشد و شکوفایی رو ازشون بگیره.بطور مثال وقتی بچه ای رو که علاقه ای به پزشکی یا مهندسی نداره،تشویق به پزشک شدن و مهندس شدن می کنیم، شاید بخاطر نیاوردن نمره مناسب،در درس های رشته ای که ما بهش تحمیل کردیم که بخونه، احساس ناتوانی کنه و یا حتی اگر در بزرگسالی هم پزشک یا مهندس بشه، فردی ناراضی از شغلش بشه.بخشی از نارضایتی های شغلی و تحصیلی ممکنه ریشه در تحمیل زندگی نزیسته والدین داشته باشه.راه مناسب برای این که این اتفاق برای فرزندمون نیفته چیه؟در ابتدا باید نسبت به زندگی نزیسته ی خودمون آگاه بشیم و بخش هایی از خواسته ها و علایقمون رو که نتونستیم بهشون برسیم، بشناسیم. کمی که با خودمون صادق و شفاف باشیم می تونیم پیداشون کنیم.بطور مثال وقت هایی که با حسرت از شغل و جایگاهی یاد می کنیم که آرزومون بوده و یا وقت هایی که افسوس فرصت های از دست رفته رو میخوریم،می تونیم مچِ خودمونو بگیریم و یکی از نزیسته هامونو کشف کنیم.دومین مرحله اینه که با کمک یک مشاور، استعداد های فرزندمونو شناسایی و اونو نسبت به توانایی هاش آگاه کنیم، و زمینه رشد اونها رو فراهم کنیم، ولی یادمون باشه که باز نباید مسیر یا راهی به فرزندمون تحمیل کنیم، بلکه باید راهنما و تسهیل گر مسیر زندگیش باشیم.ما در بهترین حالت باید فانوس بانی باشیم که فرزندمون رو از خطرهای مسیر آگاه می کنه، اما این که کشتی زندگی شو به کدوم سمت هدایت کنه، با خودشه.احمد پوراکبراحمد پوراکبرTue, 21 Apr 2020 14:55:44 +0430https://virgool.ir/@apour.exp/بچه-ها-عروسک-نیستند-ztny2ctqjbwfپنجشنبه طبق روال سابق ماهای گذشته برای کارگاه روانشناسی رفته بودم تجریش. هوا از صبح مه گرفته به نظر می رسید. خیابون ها شبیه فیلمای هیچکاک تاریک و مه آلود بود فقط تفاوتی کوچک داشت این که مه نبود بلکه دودی بود که براثر واژگونی هوا به زمین برگشته بود. مسئولین چند روزی بود که برای آلودگی هوا هشدار می دادند و مردم رو تشویق به استفاده از حمل نقل عمومی می­ کردند. چند روز می شد که کل مدارس شهر به علت وخیم بودن شرایط هوا تعطیل شده بودند. تو پیاده رو به سمت مترو قدم میزدم، از هر 4-5نفری که از کنارم رد می­ شدند یکی شون ماسک سفید زده بود. همینطور که قدم می زدم، رفت و آمد آدم ها و ماشین ها رو نگاه می کردم. مردم تو پیاده رو به سمت مترو حرکت می کردند، نزدیکای مترو سرعت عابرین انگار بیشتر شده بود، خیلی سریعتر از قبل گام بر می داشتند هرچه به ورودی مترو نزدیکتر می شدم سرعت آدما بیشتر می شد، انگار تابلو مترو نشانه ای بود برای شتاب کردن، به نظر می رسید همه قرار مهمی دارند که از وقتش گذشته و حالا دارند با سریع راه رفتن جبران زمان از دست رفته راه می­ کنند. شتاب رو میشد در حرکاتشون دید، از صدای نفس نفس زدنشون وقتی از پله برقی به سرعت از کنارت می گذشتند، سرعت پله به نظر براشون قابل قبول نبود و با دویدن روی آن و سبقت گرفتن از یکدیگر این رو میشد حدس زد. بعد چند دقیقه منتظر شدن تو ایستگاه جمعیت با همون سرعتی که از ورود به ایستگاه مترو داشتند سوار واگن­ ها شدن. صندلی ها تقریبا پر شده بود. قطار بعد چند ثانیه ای توقف، حرکت کرد .هر ایستگاه که پایین تر میرفت واگن شلوغ تر می شد. شیشه های واگن را بخار گرفته بود، انگار قطار هم تاب و تحمل این همه جمعیت را یک جا نداشت و اون هم به نفس نفس زدن افتاده بود. من که مشغول نشخوار افکارم در مورد آیندم بودم حالا با صدای جیغ و گریه بچه ای دوباره به زمان حال برگشته بودم. به نظر یک یا دو ساله می رسید، پوست سفید و موهای بلند خرمایی رنگی داشت، شلوار جین سرمه ایی رنگ تنگی پاش بود و تیشرت زردی که عکس کارتون مینیون ها بر رویش بود. در نگاه اول به نظرم دختر اومد اما وقتی مادرش اسمش رو برای آروم کردنش صدا می کرد متوجه اشتباهم شدم. موی بلندش و لباسایی که معلوم بود با سلیقه و دقت خاصی انتخاب شده اند اونو شبیه عروسک کرده بود ناخودآگاه منو یاد عروسک خواهرم انداخت، عروسکی که زمانی که 6-7 سالش بود باهاش بازی می کرد، عروسکی که گاهی موهاشو شونه میزد گاهی جوراب و دامنش در می آورد و دامنی که مادرم براش دوخته بود پاش می کرد گاهی بهش غذا میداد و گاهی براش لالایی می خوند. ساعت ها سرگرم بازی کردن باهاش بود و تنهاییش رو با اون پر می کرد. اما عروسک خواهرم همیشه آروم بود حتی موقعی که شونه تو موهاش گیر می کرد و خواهرم به زحمت شونه رو از سرش جدا میکرد، باز عروسک لبخند برلبش بود. اما این یک بچه بود و پر از احساس. تو این فکر بودم که چی باعث ناراحتی و گریه این پسربچه شده، هوای گرم و خفه داخل واگن؟ شلوار تنگی که پاش بود و جلوی ورجو و ورجه کردنش روگرفته بود؟ موهای بلندش که گاهی تو چشمش میومد؟ لحن تند وعصبانی مادرش که بنظر میومد در ساکت کردنش درمونده شده؟ یا حتی این حجم زیاد از غریبه ها که شاید اولین بار بود که با این فاصله می دید، یا صدای آزار دهنده ترمز قطار؟ خیلی چیزا بود که میتونست دلیل کلافگی و گریش باشه، شاید اگر خودش می تونست بگه کدومشه می شد کاری براش کرد. خودش میتونست بگه؟ این جمله چند بار تو ذهنم تکرار شد، خودش میتونست بگه؟ برام تکون دهنده بود .واقعا اگر خودش میتونست بگه چی می گفت. اصلا اگر می شد مثل آدم بزرگا ازش سوال کرد چی می گفت؟ حالا ذهنم درگیر سوالات اساسی تری شده بود، اصلاً اگر قبل به دنیا اومدنش بهش می گفتن آیا دوست داره به این دنیا بیان چی می گفت؟ دنیا رو چه جوری بهش معرفی می کردیم؟ آیا اگر می گفتیم اینجا هوا آلودست و شلوغه،ترافیکه ولی خوب یک خوبیایی هم داره انتخاب می کرد به این دنیا پا بگذاره یا نه؟ یا می گفتیم همین چند روز پیش وزرات بهداشتمون گفته هوای اینجا وخیمه و شهردار گفته آلودگی هوا در مرز تخلیه شهر بوده،چی؟انتخاب میکرد؟یا اینکه میگفتیم تو کشورمان بحران آب داریم، یعنی آب کم داریم و جمعیت زیاد، آیا ممکن بود بگوید بله میخوام، میخوام بیایم. اما اون انتخابی نداره. نه انتخاب در ورود به دنیا داره و نه انتخاب در اینکه چه چیزی بشنوه و ببینه و چطور فکر کند و به چی باور داشته باشه یا نداشته باشند، این پدر و مادرش هستن که انتخاب میکنند که اون به دنیا بیاد اونا هستن که این دنیا رو بهش معرفی میکنند و بهش یاد میدند که چه جوری به دنیا نگاه کنه.نفس کشیدن تو هوای آلوده و گریه تو واگن قطار پر از جمعیت نمیتونه انتخاب بچه ها باشه یا درس خوندن تو مدرسه ای که کلی چیز بی خود بهت یاد می دهند که تو زندگی واقعی هیچ کابردی نداره و بهت کمک نمیکنه. این بزرگتر ها که تصمیم میگردند اونم بخاطر خود بچه بلکه بخاطر تمایل خودشون به داشتن یک بچه، این انتخاب اون هاست.صدای گریه بچه هنوز میومد که بلند گویی قطار اعلام کرد:"ایستگاه امام خمینی مسافرینی که قصد تغییر مسیر به.........لطفا پیاده شوند."منم باید برای تغییر مسیر پیاده میشدم، با کرختی وخستگی از جام بلند شدم و میان جمعیتی که راه خروجی را سد کرده بودند به بیرون رفتم..احمد پوراکبراحمد پوراکبرFri, 03 Jan 2020 01:46:50 +0330https://virgool.ir/@apour.exp/چرا-نباید-برچسب-بزنیم-tr9cd4gf0hv3برخی اوقات ما در توصیف کار دیگران از صفت­ هایی استفاده می ­کنیم که بیشتر متوجه شخصیت اون فرد می­شود و نه کارش. بطور مثال کارمندمان کار را سر وقت تحویل مشتری نداده است و ما که از دستش عصبانی هستیم او را بی­ عرضه خطاب می­ کنیم یا فرزندمان هنگام برداشتن لیوان، ظرفی را ناخواسته می­ شکند در این لحظه ما از راه می­ رسیم و به او می­ گوییم« دست پاچلفتی حواست کجاست؟»یا خودمان کاری را درست انجام نمی­ دهیم و خودمان را سرزنش می­ کنیم که خنگیم.اگر به دنبال بهبود عملکرد فرد دیگر هستیم باید این را بدانیم که با برچسب زدن کمکی بهش نمی­ کنیم که هیچ، بلکه اعتماد به نفس او را نیز کم می­ کنیم. با برچسب زدن به شخصیت فرد ضربه می ­زنیم، وقتی می­گویم فلانی بی ­عرضه است در حقیقت داریم شخصیت او را زیر سئوال می ­بریم، یعنی یک جورایی داریم می­گویم که ذاتاً فلانی بی­ عرضه است و هرچیزی که ذاتی باشد در حقیقت کلاً و برای همیشه غیر قابل تغییر به نظر می­ رسد، مثل سنگ سیاهی که ذاتا سیاه بوده است و سیاه می­ ماند. وقتی به فرزندمان، به همسرمان، به دانش­ آموزمان، به کارمندمان و... می­ گوییم بی­ عرضه، دست پاچلفتی، زشت، بد و... با این روش، متاسفانه شخصیت­شان را زیر سئوال می­ بریم، اعتماد به نفسشان را کم می­ کنیم، باعث می­ شویم که کم کم­ باورشان شود که کلاً بی­ عرضه اند، نمی­ توانند این شرایط را تغییر بدهند و محکوم به شکست هستند.بجای زیر سئوال بردن و حمله به شخصیت فرد چه کاری می­ توانیم انجام دهیم؟وقتی فردی کار اشتباهی کرده است با چه روشی می­ توانیم بهش بگوییم که اشتباه کرده است؟روش درست این است که بجای برچسب زدن به دیگران و تخریب شخصیت فرد از کارشان انتقاد کنیم، یا بجایی اینکه خودمان را سرزنش کنیم، بیشتر بر نقد عملکردمان تمرکز کنیم و با برچسب زدن به خودمان، دست به خود تخریبی نزنیم.بجای اینکه به فرزندمان بگوییم تو چقدر بی عرضه­ای که این لیوان را شکسته ای می توانیم بگوییم« در انجام این کار بی دقتی کردی، نوبت بعد بیشتر دقت کن.»بجای اینکه به همسرمان بگوییم تو خیلی تنبل هستی که فلان کار را انجام ندادی، می­ توانیم بگوییم« تو در انجام فلان کار وقت کمی گذاشتی»بجای اینکه به دانش آموزمان بگوییم تو پسر بدی هستی که همکلاسیت را اذیت کردی، می­ توانیم بگوییم«این کارت اشتباه بود و باعث ناراحتی همکلاسیت شدی.»بجای اینکه خودمان را سرزنش کنیم که دست پاچلفتی هستیم، می­ توانیم بگوییم« من تنها در این کار خوب عمل نکردم.»با دست کشیدن ازبرچسب زدن و تخریب شخصیت فرد و تنها نقد کار فرد به او کمک کرده ایم که به اشتباه در کارش پی ببرد و آن را اصلاح کند.احمد پوراکبراحمد پوراکبرFri, 15 Nov 2019 23:07:02 +0330