https://virgool.ir/feed/@anvarialiگاه‌نوشت‌های یک مدیر جوانfa2026-11-12 03:39:08https://files.virgool.ir/upload/users/31141/avatar/FT7Zdw.pnghttps://virgool.ir/@anvarialihttps://virgool.ir/@anvariali/جوابشو-نمیدونم-چگونه-یک-تصمیم-سخت-بگیریم-pugjutz3p7uq1- میگن یکی از اصلی‌ترین کارویژه‌های یک مدیر، تصمیم گیری است. یعنی مدیر باید سعی کنه با بررسی دقیق شرایط و با خلاقیت خودش، انتخاب‌ها و گزینه‌های مختلفی کشف و خلق کنه و از بین این گزینه‌ها، بهترین رو انتخاب کنه. به بیان دیگه، یکی از اصلی‌ترین سنگ محک‌های ارزیابی یک مدیر عالی (professional) از یک مدیر خوب همینه. این که چقدر خوب می‌تونه از بین گزینه‌ها، بهترین گزینه رو انتخاب کنه. 2- معمولا هر چقدر گستره زمانی تاثیر یک تصمیم بلند مدت‌تر باشه، یا به عبارت دیگر یک تصمیم هر چقدر long term تر باشه، گرفتنش سخت تره!! مثلا وقتی می‌خوایم یه کالایی بخریم که نهایتا قراره 1 ماه ازش استفاده کنیم، آسون تر به تصمیم و جمع بندی می رسیم تا وقتی که می خوایم یه چیزی بخریم که قراره 10 سال ازش استفاده کنیم. 3- هر چقدر یک تصمیم هزینه بر تر باشه، بازم گرفتنش سخت میشه. مثلا رسیدن به جمع بندی برای خرید یک فلش مموری خیلی آسون تر از رسیدن به جمع بندی برای خرید یک لپ تاپه.4- یکی دیگه از پارامترهای سخت (یا آسون) کننده تصمیم گیری، گستره عرضی تاثیرگذاریش هست. (فرض کنیم زمان، گستره طولی باشه) منظورم از گستره عرضی، اینه که تاثیر عمده و وزن اصلی تاثیرگذاری این تصمیم در چه حوزه‌هایی خواهد بود. مثلا یه وقت، لود اصلی گرفتن یک تصمیم در حوزه حرفه فرد خواهد بود. یا مثلا وزن اصلی تاثیرگذاری یه تصمیم در حوزه تحصیلی شخص می‌تونه باشه، یا یه تصمیم عمده تاثیرش در مسایل خانوادگی هست. البته می دونم می دونید که این کار و تحصیل و خانواده و ... خیلی روی هم تاثیرگذار هستن و در یک نگاه سیستمی درست، کاملا به هم مربوط هستند. اما به صورت نسبی اگر به تصمیم‌ها نگاه کنیم، بعضیاشون روی چنتا از این حوزه‌ها به صورت جدی تاثیر می ذارن... خب حالا فرض کنید می‌خواید یه تصمیمی بگیرید که در در هر کدوم از پارامترهای بالا، در اوج سختی و پیچیدگی قرار داره. (واژه پیچیدگی به نظر علمی‌تره. اما "سخت" جنبه اذیت کنندگی قضیه رو بیشتر می‌رسونه...) یعنی تصمیمی می‌خواید بگیرید که:قراره تاثیر اون رو در تمام عمرتون ببینیدهزینه خیلی سنگینی داره و حسابی باید دست به جیب بشید براشو در همه حوزه‌های زندگی یعنی خانواده، شغل، تحصیل، مهاجرت و هر چیزی که فکرشو بکنید قراره تاثیر بذارهاگر شماره یک این متن تو ذهنتون باشه، خیلی راحت می گید خب آدم باید بشینه گزینه ها رو بذاره روی میز، بررسی و مشورت کنه و در نهایت یک گزینه رو انتخاب کنه... اما قضیه سخت‌تر از این حرفاس...شرایطی رو فرض کنید که:- مشاورینتون، نظرات مختلف دارند...- خودتون هم بین گزینه‌ها نمی تونید به جمع بندی برسید و همه گزینه ها براتون وزن مساوی دارند... (یعنی حتی اگر یک گزینه یک دهم درصد سنگینی می‌کرد، می‌رفتید سمت همون اما متاسفانه این طوری نیست...)- نمونه‌های قبلی هم توزیع آماری قابل اتکا و استنتاج ندارند ( و تازه اگر هم داشتند، اگر کتاب قوی سیاه از نسیم نیکلاس طالب رو خونده باشید کلا تو این فضایید که در این دنیا که دنیای بی کران هاست، خیلی نمیشه به استقراهای آماری دلخوش کرد...)حالا در این شرایط به نظرتون چجوری میشه به تصمیم رسید...؟!جوابهایی که تا الان شنیدم اما برام راضی کننده نبوده:1- اعتماد به شمّ / صدای دل: یه عده کلا تو این فضان که ببین دلت چی میگه. یه خلوتی پیدا کن و در نهایت یه تصمیم بگیر... طبیعیه که این جور تصمیم گرفتن خیلی خوب و سریع آدم رو از فشار کوبنده‌ی تصمیم خارج می‌‌کنه و کار رو راه می‌اندازه و اصلا تو مدیریت پروژه و کارای اجرایی لازمه. اما در چنین تصمیم پیچیده‌ای که شرحش رو گفتم، خیلی به نظرم منطقی نیست... 2- توکل کن / استخاره کن: این جوابیه که از عموم رفقای یه کم مذهبی‌ترم شنیدم... در مورد توکل، احساس می‌کنم مثل مورد قبل، قراره مسئولیت تصمیم‌گیری کلا بیافته رو دوش یکی دیگه (خدا) و خیالمون راحت شه. توکل درست. اما تصمیم رو باید بگیریم بعد توکل کنیم... دوستداران استخاره هم کلا تصمیم گیری رو بر عهده خدا می‌ذارن و خودشون رو خیلی اذیت نمی‌کنن... کلا من سنخیتی با استخاره ندارم...3- برو و با فردی که خیلی خیلی قبولش داری و مشی‌ات بش نزدیکه، مشورت کن: من کلا جوری نظام ذهنی ام شکل گرفته که هیچکی رو اینقدر قبول ندارم... توی زندگیم الگو دارم اما فردی که به این شکل قبولش داشته باشم، خیر... یعنی به نظرم در نهایت هر کسی هر حرفی بزنه، باید با سنگ محک عقل سنجیده بشه و اگر عقل حرفش رو رد کرد (یا تائید نکرد) اون حرف باید بخوره تو دیوار... از هر کی میخواد باشه... (البته به غیر از معصوم. که البته ایشون هم حرف خلاف عقل نمی زنن)حالا در چنین شرایطی، به نظرتون چجوری باید تصمیم گرفت...؟!یه سوال دیگه اینه که اصلا در چنین شرایطی تعریف تصمیم درست چیه...؟ تصمیمی که دلگرمت کنه یا ...؟علی انواریعلی انواریTue, 05 Mar 2019 14:09:08 +0330https://virgool.ir/@anvariali/نظر-شهید-آوینی-در-مورد-استارتاپ-خارج-از-دید-4-zffyzpogswpiاین متن رو برای قرار دادن در یک ارائه در مورد این که باید وارد فضای مجازی شد انتخاب کردم. این مقاله (ارائه) در پاسخگویی به کنش‌های اخیر پیرامون استارتاپ‌ها و نفوذی بودن اونها و ... داره. به طور خاص، مستند "خارج از دید" که از صدا و سیما پخش شد و افرادی که تحت تاثیر این مستند هستند یا در مقام تحقیق برای صحت مدعای این مستند هستند، مخاطب این ارائه‌اند. پاراگراف‌هایی که در زیر آورده‌ام، بخش‌هایی از صحبت‌های شهید آوینی است. اصل صحبت‌ها را در مقاله ویدئو در برابر رستاخیز تاریخی انسان می‌توانید ببینید. این مقاله در حدود 25 سال پیش تدوین شده است اما بسیار زنده است و در هر دوره‌ای می‌توانید مصداق روز آن را بیابید. یه زمانی در متن به جای واژه "ویدئو" می تونستید بذارید ماهواره. اما الان برای این که مقصود من رو دریابید، باید به جای واژه ویدئو، بگذارید "استارتاپ"این نکته رو نباید فراموش کرد که کل مقاله قابل منطبق بر مفهوم استارتاپ نیست. چرا که مقاله در مورد ویدئو که یک رسانه است نوشته شده اما استارتاپ یک تکنیک است نه یک رسانه. اما از این جهت که هر دو، پدیده‌هایی تکنولوژیک با تاثیر عمیق بر رفتار و فرهنگ عمومی هستند، قابل قیاس‌اند. زندگی در این عصر، خواه ناخواه چنین موجبیتی را به همراه دارد که ما نه تنها ویدئو، بلکه به زودی زود ماهواره را نیز بپذیریم... و چه باک؟! کسی می ترسد که ضعیف تر است و ما که پا در میدان مبارزه با غرب نهاده ایم باید خودمان را برای چنین روزی نیز آماده کنیم. ما باید از دشمن تصوری درست و مطابق با واقع امر داشته باشیم، اگر نه، شکست خواهیم خورد. کسی که خود را برای رو در رویی با پلنگ آماده کرده باشد، از گربه نخواهد هراسید؛ کسی از گربه می ترسد که دشمن را موشی حقیر انگاشته باشد. ما در جهانی زندگی می کنیم که در آن مرزها در حال فرو ریختن اند و در عصری به سر می بریم که محصولات تکنولوژیک لازمه حیات بشری هستند و بنابراین، اصلاً نباید درباره ورود یا عدم ورود ویدئو به کشور اندیشید؛ چه ما بخواهیم و چه نخواهیم این کار انجام شده است. اکنون باید در این باره که « چگونه ویدئو را مسخّر خویش کنیم » بیندیشیم و البته این کار جز با وصول به معرفت نسبت به ماهیت ویدئو و غلبه روحی بر حقیقت آن ممکن نیست. بحث بر سر حُسن و قبح ذاتی و ماهوی این رسانه بسیار لازم است، اما در مقام عمل نمی توان به حکم های مطلق گرایانه ای که محصول چنین بحثی هستند گردن نهاد. مهم این است که ما با چیزی رو به رو نیستیم که خودمان آن را اختیار کرده باشیم. ویدئو را ما خودمان اختراع نکرده ایم و در وضعی نیز قرار نداریم که بتوانیم دیواری آهنین به گرد خود بکشیم، گذشته از انکه تجربه دیوارهای آهنین چین و شوروی تجربه های موفقی نبوده اند که هیچ، مردم را نسبت به سراب جهان غرب آن قدر حریص کردند که با افتتاح یک پیتزا فروشی در میدان سرخ مسکو همه چیز فرو ریخت. بهترین راه آن است که امکان تهیه نوارهای ویدئویی سالم از کلوپ های آزاد فراهم شود، راهی که اکنون در بعضی از مجامع، از جمله در نیروی مقاومت بسیج، در پیش گرفته اند. تأسیس کلوپ هایی که بتوانند نوارهای سالم را آزادانه در اختیار طالبان آنها قرار دهند بسیاری از بیماری هایی را که در محیط قاچاق پرورش می یابند درمان خواهد کرد. لازم می دانم این نکته را ذکر کنم که اگر ما خود را در برابر ویدئو – و یا هر پدیدار دیگری – مواجه با بن بست بیابیم، این ما هستیم که مقصریم نه ویدئو و نه غرب. اگر ما در مواجهه با غرب طوری عمل کنیم که به بن بست برسیم، در هر حال این ما هستیم که باخته ایم و گناه این شکست نیز بر عهده خود ماست. دیگر اینکه وقتی ما در عصری زندگی می کنیم که ویدئو از زمره لوازم محقّق آن عصر است و مرزهای ارتباطی نیز فرو ریخته و هیچ دیواری برقرار نمی ماند، باید برای حفظ فرهنگ خویش در جست و جوی راه هایی بجز دیوار کشیدن و محصور کردن برآییم. تردیدی نیست که دیوار هم لازم است، اما باید دانست که برای محافظت از خویش به دور خود دیوار می کشد همواره در حال انفعال است. جواب تهاجم را باید با تهاجم داد و تنها در این صورت است که از انفعال خارج خواهیم شد؛ « دفاع » یک « وضع انفعالی » است و « فاعلیت » هماره از آن « مهاجم » است. علی انواریعلی انواریFri, 08 Feb 2019 14:17:35 +0330