<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های rafie ansari</title><link>https://virgool.ir/feed/@ansarirafie4</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 04:34:26</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4457465/avatar/avatar.png</url><title>rafie ansari</title><link>https://virgool.ir/@ansarirafie4</link></image><item><title>رفیع انصاری  کاری فرهنگی</title><link>https://virgool.ir/@ansarirafie4/رفیع-انصاری-کاری-فرهنگی-ydiy719mgvpn</link><description>رفیع انصاری کار فرهنگی زلال بودن، بخشیدن بی‌دریغ است؛همچون قطره‌هایی که در آغوش ابرها آرام می‌گیرند.گاهی این زلالی فرو می‌بارد و سیلِ ویرانی به پا می‌کند،گاهی مزرعه‌ای تشنه را جان می‌بخشید و دهکده‌ای خشک را به رویای زندگی می‌رساند.همین باران می‌تواند کویرِ خاموش را به امید روییدن بیدار کند،و گاه در مردابِ راکد،خانه‌ای امن برای تمساح بسازد.زلالی، خود نیک و بد ندارد؛این دل‌ها هستند که سرنوشت قطره‌ها را رقم می‌زنند.ما ز بالیم زبالا میرویم ما زی دریاییم زی دریا میرویم دیرست که در این خرابه اسیریم گاه تسور میکنیم که بدن دشیم </description><category>rafie ansari</category><author>rafie ansari</author><pubDate>Wed, 10 Dec 2025 16:54:21 +0330</pubDate></item></channel></rss>