https://virgool.ir/feed/@anjel_324دست نوشته هایم زیر هجوم کاغذ های باطلهfa2026-11-12 05:09:02https://files.virgool.ir/upload/users/139097/avatar/2t5ahI.jpeghttps://virgool.ir/@anjel_324https://virgool.ir/@anjel_324/گویا-جنگ-تن-به-تن-تمام-شده-است-o1aen4tqpsf3بیا پرچم صلحمان را بیاویزیم از دریچه ی اکنون...می‌دانی دلم مدام بالا و پایین می‌پرد و دستهایم مدام خیس می‌شوند و نفس هایم به شماره می‌افتد...از ذوق نیست... از ترس است...ترس بهم رسیدن...ترس از دست دادن تمام آن همه خاطرات با هم بودنمان...این روز ها عجیب می‌ترسم که آغوش امنت امن نباشد برایم...یا که دستت دیگر گرم نباشد برای فشردن دست هایم در دست‌هایت...کاش که زمان در همین نقطه می‌ایستاد... می‌گذاشت نفسی تازه کنم...می‌گذاشت طعم بستی‌های پارک آب و آتش زیر دندان هایم تداعی شود و آرامش خالصی از شیرینی نصیب حال این روزهایم شود....می‌گذاشت در سکوتی محض کل مسیر پیاده روی های شبانه یمان را پیاده طی کنم تا که نسیمی خنک از آرامش وصل، بین موهایم به پرواز درآید...می‌گذاشت بپذیرم که پس از سال ها خواستن‌ات حال نوبت وصال است و شیرینی لب‌هایت...می‌دانی بس که برای هم دویده‌ایم...برای با هم بودنمان به جنگ رفته‌ایم و هر بار خسته‌تر از هر بار دیگر بازگشته‌ایم و قلب های تکه‌تکه شده‌یمان رو در آغوش گرفتیم، حال که می‌گویند می‌توانید برای هم دیگر باشید...جان طلب کنید و جانان هم باشید دلم می‌لرزد...قدمهایم سست می‌شود...بیا پرچم صلحمان را بیاویزیم از دریچه ی اکنون...بر روی فرش قرمز پهن شده قدم های شاد برداریم و جشن شادی به پا کنیم برای همین لحظه...لحظه ی حال... تنها لحظه‌ای که صاحب ومالک آن هستیم و هیچ کس نمی تواند آن را از چنگ دستانمان در آورد...این دست نوشته دقیقا برای یکسال پیش است... اما هم اکنون باز در جنگی سرد گیر افتاده‌ایم و از رمق افتاده ایم و این بار آذوقه و مهماتمان هم رو به اتمام است....یا رب تو نگه دار این دل‌های خسته باش.....shsepidshsepidTue, 07 Sep 2021 14:00:39 +0430https://virgool.ir/@anjel_324/در-این-سرا-تو-بمان-ای-که-ماندگار-تویی-dstlfcjl0sfvیکسال بود که دیگر دوستیمان ساده نبود... مهر محبوب به آن آغشته شده بود...و رنگ محبت از گوشه ی آن نمایان بود. سنگینی‌های نگاهش که نفسهایم را به شماره می‌انداخت، پیاده‌روی‌های بی‌سر و ته‌ای که انتهایی برای آن تعریف نمی‌کردیم، چشماهایش زیر قاب عینک مستطیل شکلش که دلم را به تب و تاب می‌انداخت... اما چیزی بود که هر بار می‌خواستم به زبان بیاورم سرخ می‌شدم و گرما را در تمام تنم حس می‌کردم...هر بار که عطرش در بینی‌ام می‌پیچید می‌خواستم که بگویم اما چیزی مرا باز می‌داشت و هر بار در سینه حبس می‌شد؛ اما مگر نه اینکه وصال عاشق و معشوق از بوسه ایست که بر لبهایشان جاری می‌شود؟ پس چرا من و تو اینقدر برای داشتن‌اش تعلل کرده بودیم؟...می‌دانم؛ بله خوب می‌دانم که آن چشمهایش محجوب‌ترین چشم‌های عالم است...شب ها در خواب می‌دیدم که محبوبم را بوسیده‌ام و او تنگ در آغوشم گرفته است و باد بین موهایمان می‌وزد و زمان به کناری رفته است...دیگر نا امید بودم به لحظه‌ی وصل دو معشوق و دردلم طوفان به پا شده بود...اما درست همان جا که نا امید و خسته برای لحظه‌ی خداحافظی در آغوشم کشید مهر لب‌هایش را بر لبانم نشاند...ابتدا نفهمیدم که چه شد...نگاهش کرد...نرم خندید...تمام بدنم گر گرفته بود از لحظه شیرین وصل اش آن هم در سرمای پاییز وسکوت وهم‌انگیز خیابان...می دانم که خدا همیشه حواسش به ما هست در تک تک لحظه ها...می دانم که تو همیشه مرا نجات داده‌ای...هرجایی که نا امید شده‌ام ؛دستانم را سفت گرفته‌ای و در گوشم زمزمه کرده‌ای که فردا روز بهتریست...shsepidshsepidSat, 06 Mar 2021 17:07:42 +0330https://virgool.ir/@anjel_324/جاده-باریک-می-شود-vuj6oj8azlajسیزده ساله بودم فردی کتابی را به من قرض داد... از این کتاب‌های زرد عاشقانه... یک لحظه هم از خواندن کوتاه نمی‌آمدم و با ولع می‌خواندم‌اش....دو روز بعد کتاب تمام شد و من با دنیایی پر از عشق رو‌به‌رو شده بودم... از آن شب به بعد هر شب کتاب می‌خواندم ... تمام کتاب‌های زرد عاشقانه که برای هر کدامشان هفته‌ها صبر می‌کردم تا کتابخانه مدرسه آن را به من قرض دهد...من دختر زیبایی نبودم اما تمام دختران قصه‌ها زیبا بودند... موهای کمند و چشمان درشت داشتند...لوند و جذاب بودند... و عشقشان اینقدر شیرین و بی‌مثال بود که تمام مدت با خودم تصور می‌کردمشان و غرق لذت می‌شدم...مادرم که متوجه شد... کتاب ها را از من گرفت...می گفت که این ها حقیقت ندارد دختر جان...اما من تسلیم نشده ام ؛ شب ها که همه به خواب می رفتن زیر پتو با چراغ قوه کتاب می خواندم و باکم نبود که فردا خواب خواهم ماند...همین هم شد که سالها پس از اینکه خواهرم مهاجرت کرد اولین کادو برای من چراغ قوه خرید ...می گفت تمام شب هایی که بیدار بودی و کتاب می خواندی را بیدار بوده ام....تمام دختران داستان ها پولدار بوند... چیزهایی را در نوجوانی تجربه کرده بودند که منی که به دهه 30 سالگی نزدیکم تجربه نکرده ام هنوز....سال هه بعد عشق را تجربه کردم، وابستگی و دوست داشتن زیاد را تجربه کردم. عاشق شدم و دنیا را به رنگ دیگری دیدم؛ اما من زیبا نبودم، سوار ماشین های آنتیک نمی شدیم، مهمونی های آنچنانی نمی رفتیم، اولین بوسه هایمان خجالتی و توام با ترسی دلنشین بود برایمان... مثل تمام شخصیت‌های داستان‌ها هزاران لباس نداشتیم و هر بار یکی از سه دست لباس‌هایمان را تن می‌زدیم؛ اما عاشق راه رفتن در خیابان‌های انقلاب شدیم. عاشق موهای موج دارم شد و من عاشق رنگ کهربایی چشمانش... ما کارهای خفن بلد نبودیم اما بهتر از هرکسی در این دنیا دست‌های هم را می‌شناختیم و طعم لبهایمان لذت بخش‌ترین عاشقانه‌های ما بود. ما خیلی چیزها کم داشتیم اما به هم تکیه کرده بودیم، برای لبخند های هم تلاش می کردیم، برای گرم کردن دستایمان در سرمای تند و تیز زمستان وسط پارک ملت، برای سوسیس‌های دراز 5 هزار تومنی پارک لاله نقشه می‌کشیدیم و ته مسیر خودمان را به بستنی‌های فرانسوی می‌رساندیم....عشقمان شبیه کتاب های زرد عاشقانه نبود...عشقمان عالی‌تر از آن چیزی بود که سال‌ها در ذهن می‌پروارندم...گرمای دستانش و شانه‌های پهنی که پناهگاهم می‌شدند برای قایم شدن...دعوا هم که می‌کردیم طاقتم طاق می‌شد برای دیدنش...برای حرف زدن‌های گرم صمیمی درست 10 دقیقه بعد از یه مشاجره طولانی و یا بوسیدن‌های تند و یهویی هنگام هر خداحافظی...ما عاشقی کردن را بلد نبودیم اما در مسیرش یاد گرفتیم، کم کم و با هم یاد گرفتیم...کاش می‌شد که برگردی... بی شک من با تو خوشبخت‌ترینم...shsepidshsepidWed, 03 Mar 2021 14:31:38 +0330https://virgool.ir/@anjel_324/همبرگر-ذغالی-دربند-sqfhqhau2ljb یه جایی توی سراشیبی های دربند وقتی بهش گفتم این همه محبت کردنت توی جایگاه یه دوست معمولی نیست، بی مقدمه بهم گفت که دوستم داره...درست همون جایی که بوی عطرش با بوی گوشت همبرگری که برام خریده بود قاطی شده بود...روبه روی همون سرباز سفارت خونه که توی سرما زیر دونه های برف پاسبانی می داد...همبرگرها را نصفه رها کردیم...ازش فرصت خواستم که بزاره که بیشتر بشناسمش....تا بالای دربند دست تو جیب پیاده راه رفتیم... من از دوست داشته شدن چیزی بلد نبودم...اما همه ی تنم به سمت اش کشیده می شد...چشم هام محو کهربای چشماهاش می شد... و دستام مدام آرزو می کرد توی اون یخ بندون دربند دستاشو محکم بگیره تا لیز نخورم...من چیزی نمی دونستم اما سرشو که پایین می انداخت و چشم ام به موهای مشکی اش که با چند تا تار سفید جذاب تر شده بود می افتاد تمام تنم یخ می کرد....من از گرما و پهنای شونه های مردونه اش، ازلبخند های کشنده اش...از عطر تنش چیزی نمی دونستم.... فقط اون لحظه فرصت خواستم که باشه تا بشناسمش...shsepidshsepidFri, 13 Mar 2020 12:55:37 +0330