https://virgool.ir/feed/@aniyairanshahi2011یا سرزمین مادری، یا مرگ؛fa2026-11-11 11:00:10https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@aniyairanshahi2011https://virgool.ir/@aniyairanshahi2011/-jc3j3io7aaqgآن شب، در حمام، بارها چهره‌اش را در آیینه نگاه کرد، چهره‌ای غمگین، خسته و ژولیده...بارها موهایش را روی شانه‌هایش ریخت. بارها به اتاقش رفت و سعی کرد کمی آنجا را مرتب کند. بارها کتابهایش را ورق زد و سعی کرد درس بخواند. بارها از پنجره به بیرون نگاه کرد. بارها موهایش را جمع کرد و بالای سرش بست. بارها گوشی‌اش را چک کرد. بارها کانال های بی‌مصرف را عوض کرد و بارها آنتنِ لعنتیِ تلویزیون را جابه‌جا کرد. بارها در دفتر خاطراتش چیزی جدید اضافه کرد. بارها در یخچال را باز و بسته کرد. بارها درها را قفل کرد. بارها تقویم را چک کرد. بارها به گوشه‌ای خیره شد. بارها به آهنگ‌هایش گوش کرد. بارها صورتش را در میان دستانش پنهان کرد. بارها پاهایش را در هوا تکان داد. بارها بغضش را قورت داد. بارها گریه نکرد و گریه نکرد و نکرد...اما برای بار اول، به اشک‌هایش اجازه داد سرازیر شوند. اجازه داد گونه‌هایش خیس شوند. اجازه داد خشم سراسر وجودش را در بر گیرد. به خودش اجازه داد...تا صبح، گریه کند. بعد از آن، با شنیدن صدای هر آهنگی گریه کرد. با شکسته شدن لیوان مورد علاقه‌اش گریه کرد. با ریختن چای بر روی لباسش گریه کرد. با زمین خوردن در خیابان گریه کرد. با تمام حواس‌پرتی‌هایش گریه کرد. با تمام اتفاقاتِ کوچک گریه کرد. بعد از آن، او به اندازه‌ی تمام عمرش گریه کرد.𝘈𝘯𝘯𝘪𝘦 -𝘈𝘯𝘯𝘪𝘦 -Thu, 05 Feb 2026 20:12:36 +0330https://virgool.ir/@aniyairanshahi2011/مرگ-wavadxwsueezامروز، پدربزرگ فوت کرد. البته نه پدربزرگ خودم، پدربزرگ مادرم. نمی‌دانم چگونه ناراحتی‌ام را بیان کنم، با گریه کردن؟ یا نوشتن...من تاکنون ملاقات ‌های زیادی با او نداشتم، حتی می‌توان گفت شاید تمام کلماتی که رد و بدل کردیم به اندازه‌ی یک صفحه‌ی دفتر نشود...اما خب، غم عجیبی مرا گرفته است. انگار چیزی در وجودم خالی‌ست، قسمتی از دلم پاره شده، یا سوراخ کوچکی در قلبم ایجاد شده است.همه می‌گریند، اما من...انگار نمی‌توانم. نمی‌توانم گریه کنم، نمی‌توانم غم خود را با هیچ چیز نشان دهم. واژه‌ها در مغزم پراکنده است، نمی‌توانم مرتب‌شان کنم. نمی‌توانم این مغز سرشار از جملات نامفهوم را کنترل کنم. افکار منفی، تنم را سوراخ سوراخ می‌کنند. چشمانم می‌سوزند، اما اشکی در کار نیست. بغضی در گلویم سنگینی می‌کند، اما گریه‌ای در کار نیست. انگار سنگی را قورت داده‌ام، و حالا همان‌جا، در گلویم جا خوش کرده است.کلمه‌های پوچ و نامفهوم به صورت ردیفی در ذهنم ظاهر می‌شوند، جملاتی را می‌سازند که هیچ ربطی به افکار فعلی‌ام ندارند. شاید این کلمات می‌خواهند چیزی را به من بگویند. شاید تمام این کلمات می‌خواهند واژه‌ای را آشکار کنند. واژه‌ای تلخ، شوم و وحشتناک. و به قول قدیمی ها، حق..."مرگ"واژه‌ای دردناک که تا بدین لحظه درکش نکرده بودم. مرگ یعنی، چیزی که نیست، چیزی که نیست و دیگر هیچوقت برنمی‌گردد. چیزی که مغز انسان را خالی می‌کند، و قلب را سوراخ سوراخ.چیزی که می‌رود، و دگر بازنمی‌گردد، چیزی که بود، اما دیگر نیست، چیزی که وجود داشت، اما دیگر ندارد."مرگ"؛ واژه‌ای سیاه، واژه‌ای دردناک، واژه‌ای جبران‌ناپذیر.اما من، می‌توانم. می‌توانم حسش کنم، درست است، منظورم مرگ است. می‌توانم مرگِ آن نور خفیفِ وجودم را حس کنم، حس کنم که محو می شود. حس کنم که چیزی از وجودم می‌رود، چیزی که تاکنون متوجه حضورش نبودم...چیزی که حالا، حالا که نیست، متوجه ارزشش شدم. افسوس می‌خورم. افسوس که ندانستم، افسوس که نتوانستم و افسوس که او حالا نیست، نیست و دگر هیچوقت نیست.احساس بدی دارم، احساس می‌کنم خالی‌ام، پوچ‌م، معنایی ندارم...اما به خاطر چه؟ درست است. به خاطر همان واژه. مرگ؛𝘈𝘯𝘯𝘪𝘦 -𝘈𝘯𝘯𝘪𝘦 -Tue, 04 Nov 2025 15:06:49 +0330https://virgool.ir/@aniyairanshahi2011/یلدا-etxz6ffyuegdدرد مرا نباشد هیچ دوایی در سر من نباشد هیچ کلامی هرچه گویم که من از این جهان هیچ نیستم به جز ذره صدایی غافل از هر بشر و معرکه و کار آری شاید من هستم فراری اطرافیانم نبردند هیچ بویی از وفا خالی از هر پیامی هر مرامی راحتم در اتاق خالی و تاریکم ترسم از بیرون از روشنایی هر راهی را گویی امتحان کردم اما شاید این وضع ندارد تمامی ای وضع ناجور زندگی‌ام آیا واقعا تو شب یلدایی؟ حال این یلدا نه یک دقیقه بلکه گویی تا ابد ندارد سرانجامی#آنی‌نوشت𝘈𝘯𝘯𝘪𝘦 -𝘈𝘯𝘯𝘪𝘦 -Tue, 28 Oct 2025 14:36:22 +0330https://virgool.ir/@aniyairanshahi2011/عادت-کردم-b9nobhkrw5yp- می‌دانم که زمان نیاز است برای آشنایی، امّا می‌توانم نگاه سنگین‌شان را احساس کنم. به این طرز نگاهشان عادت کردم، دیگر به آدم جدیدی بودن عادت کردم، به احساس تنهایی در اوج شلوغی عادت کردم، به حرف‌های نزده‌ام عادت کردم...من ، دیگر به اینجور زندگی کردم عادت کردم؛ زندگی‌ام در عادت‌کردن می‌گذرد، این بهترین انتخاب است. اگر عادت نکنم مجبورم غصه بخورم، امّا اگر با آن کنار بیایم، راحت‌تر می‌گذرد. گرچه این عادت کردن هم یک‌جورهایی خود را دلخوش کردن است. اینکه تو میدانی چه عادت کنی، چه نکنی، احساست یکسان است. خود را به حماقت میزنیم! این دقیقا کاری‌ست که من با خود می‌کنم، می‌دانم که عادت ندارم، می‌دانم که هنوز کمی سخت است، امّا خودم را توجیه می‌کنم. من عادت نکردم ، هیچوقت هم نمی‌کنم ، اما چه کنم؟ چاره‌ی عادت نداشتن چیست؟ هیچ. پس بگذارید در حماقت خود غرق شوم ، خود را به نادانی بزنم و بگویم "عادت کردم."#آنی‌نوشت𝘈𝘯𝘯𝘪𝘦 -𝘈𝘯𝘯𝘪𝘦 -Tue, 28 Oct 2025 01:11:14 +0330