https://virgool.ir/feed/@anitaesmaeli12341234علاقه‌مند به داستان‌های روانشناختی، گوتیک و رازآلود. در حال روایت داستانی درباره‌ی خاطرات گمشده و رازهای دفن‌شدهfa2026-11-12 11:00:43https://files.virgool.ir/upload/users/4891472/avatar/YBedKP.jpghttps://virgool.ir/@anitaesmaeli12341234https://virgool.ir/@anitaesmaeli12341234/پارت-4-uohlse7rnbb7پارت 4ماشین از میان زمین‌های سفید می‌گذشت. خیابان‌ها خلوت بودند؛ انگار همه می‌دانستند چیزی سر جای خودش نیست.مامان جلوی ساختمان بلندی توقف کرد. ساختمان سرد و سنگین به نظر می‌رسید، طوری که حتی قبل از پیاده شدن هم حس خوبی نسبت به آن نداشتم.وقتی وارد شدیم، حسم بدتر شد.زن‌ها و مردهایی با چهره‌های مضطرب روی نیمکت‌ها نشسته بودند. بعضی آرام با هم حرف می‌زدند و بعضی فقط به نقطه‌ای نامعلوم خیره شده بودند. دیوارها ساکت بودند و بوی ملایم قهوه در فضا پیچیده بود.به در بزرگی رسیدیم و بابا آنجا منتظرمان ایستاده بود.اصلاً نمی‌شناختمش.دیگر شبیه مردی نبود که چند ماه پیش از خانه بیرون رفت. انگار چند سال پیرتر شده بود. آرام بود... بیش از حد آرام.تا وقتی که لیدیا با دو خودش را در آغوشش انداخت.می‌توانستم قسم بخورم برق اشک را در چشم‌هایش دیدم.اما من سمتش نرفتم.فقط دست مامان را، که مثل تکه‌ای یخ سرد شده بود، محکم‌تر گرفتم.چهارنفره روی صندلی‌های چوبی و بی‌روح نشستیم. وراجی‌های لیدیا تمام نمی‌شد؛ از اینکه بعدش کجا می‌رویم، چرا اینجا آمده‌ایم و اینکه لئو الان چه کار می‌کند. هیچ‌کس جوابش را نمی‌داد.تا اینکه اسم خانوادگی‌مان را صدا زدند.مامان ما را روی صندلی‌هایی دور از جایگاه نشاند و همراه بابا جلو رفت.بعد از مدت طولانی، حوصله‌ی هر دومان سر رفت. لیدیا با گوشه‌ی لباسش بازی می‌کرد و من فقط سعی می‌کردم بفهمم بزرگ‌ترها درباره‌ی چه چیزی حرف می‌زنند.کلمه‌هایی را می‌شنیدم که هیچ معنایی برایم نداشتند.حضانت.طلاق.خیانت.سرپرستی.مصلحت کودک.بعد از چند دقیقه، بابا و مامان به سمتمان آمدند.بابا دستش را روی شانه‌ی لیدیا گذاشت و با لبخندی که شبیه لبخندهای همیشگی‌اش نبود، گفت:«کسی اینجا بستنی می‌خواد؟»بعد لیدیا را در آغوش گرفت.مامان هم دست مرا گرفت و آرام گفت:«وقت رفتنه.»با تعجب پرسیدم:«مگه قرار نیست با هم برگردیم؟»کلماتم همان‌جا، میان سکوت، معلق ماندند.مامان فقط دستم را نوازش کرد و لبخند تلخی زد.بابا نگاهش را از من گرفت و به نقطه‌ی دیگری خیره شد.هیچ‌کدام جوابم را ندادند.آن فهمیدم سکوت ، گاهی بلندترین فریاد دنیاست.Buried secretBuried secretSat, 18 Jul 2026 08:36:16 +0330https://virgool.ir/@anitaesmaeli12341234/پارت-3-fnws96rinhqaپارت 3ماه‌ها گذشت.برف بی‌وقفه روی حیاط می‌نشست، لایه‌لایه، انگار داشت همه چیز را آرام زیر خودش دفن می‌کرد.چمن‌هایی که قبلاً سبز بودند، حالا زیر سفیدی سنگین و بی‌صدا گم شده بودند.هیچ‌کس درباره‌ی آن شب حرفی نزد.پدر دیگر به خانه برنگشت.و هر بار که اسمش قرار بود گفته شود، جمله در نیمه‌ی راه می‌مرد.نگاهم به مامان افتاد.کنار آشپزخانه ایستاده بود و کابینت‌ها را مرتب می‌کرد، انگار دنبال نظمی می‌گشت که دیگر وجود نداشت.دیگر از آن خنده‌ها خبری نبود.فقط خستگی.حتی چند تار موی سفید بین موهایش،بیشتر از قبل دیده می‌شد.لیدیا روی صندلی خودش را رها کرد.او هم فرق کرده بود.اول‌ها مدام سؤال می‌پرسید… درباره‌ی بابا، درباره‌ی برگشتن، درباره‌ی چیزهایی که هیچ‌کس جوابش را نمی‌داد.اما کم‌کم یاد گرفته بود سکوت کند. نه چون جواب گرفته بود،چون دیگر انتظار جواب نداشت.مامان بعد از اینکه کارش تمام شد، به ما نگاه کرد.چند ثانیه طول کشید تا حرف بزند، انگار تصمیمش را از فاصله‌ی دوری می‌آورد.بعد گفت:«برید آماده شید. می‌خوایم بریم یه جایی.»وقتی از خانه بیرون رفتیم، هوا سردتر از قبل بود.برف زیر قدم‌هایمان صدا می‌داد.آرام و تکراری.و من آن لحظه نمی‌دانستماین آخرین روزی است که همه‌چیز هنوز شبیه “قبل” است.آخرین روزی که لیدیا کنارم راه می‌رفت،بدون اینکه هیچ‌کداممان بدانیم داریم از هم جدا میشویممی‌شویم.Buried secretBuried secretSun, 12 Jul 2026 14:53:39 +0330https://virgool.ir/@anitaesmaeli12341234/پارت-2-lguj36tx93cvصدای ساعت سکوت اتاق رو بهم می‌زد.تیک تاک تیک تاک.با احساس تبدیل شدن گلویم به کویر بیدار شدم و به آشپزخانه رفتم تا کمی خشکی‌اش را کم کنم. در اتاق مامان و بابا نیمه‌باز بود و نور کوتاهی زمین را روشن کرده بود. آرام با هم پچ‌پچ می‌کردند، اما مثل همیشه نبود؛ ترکیبی از عصبانیت، شرمندگی و ناراحتی بود.مامان آرام گفت: «فکر کردی من خبر ندارم؟»بابا با سکوت جوابش را داد.مامان ادامه داد: «به چی فکر می‌کردی گابریل… ما دوقلوها رو داریم. آینده‌شون رو باید بسازیم، باید کاری کنیم هیچ‌وقت کم و کسری نداشته باشن. اون وقت تو…»صدای گریه‌ی آرام مامان راهرو را پر کرد.بعد از آن همه آبی که خورده بودم، باز هم حس کردم گلویم خشک شده و قلبم با صدای گریه‌اش مچاله شد.بابا آرام گفت: «…ما اینجوری نمی‌تونیم ادامه بدیم. از هم جدا می‌شیم.»صدای گریه‌ی مامان قطع شد.«واقعاً فکر می‌کنی می‌ذارم با سرنوشت بچه‌ها بازی کنی به خاطر کارهای احمقانت؟»بابا جوابش را نداد و ادامه داد: «لیدیا با من میاد و وال با تو. خودت بهشون بگو.»و بعد از اتاق بیرون آمد.من پشت مبل قایم شدم تا متوجه‌ام نشود و برود بیرون.بعد از اینکه بابا رفت، رفتم توی اتاقشان. مامان کل صورتش از گریه خیس بود و خسته به نظر می‌رسید. تا من را دید اشک‌هایش را با دستش پاک کرد و دست‌هایش را سمتم دراز کرد.آرام توی بغلش نشستم و پرسیدم: «خوبی؟»جواب داد: «دختر قشنگم توی بغلمه، چرا خوب نباشم؟ چرا نخوابیدی؟»آرام گفتم: «خوابم نبرد.»مامان نفس عمیقی کشید: «می‌خوای پیش من بخوابی؟»با ذوق سر تکان دادم و سر جای بابا دراز کشیدم و مامان محکم بغلم کرد و آرام موهایم را نوازش کرد.مثل همیشه بود…اما انگار ذهنش جای دیگری بود؛جایی که از همان‌جا، شروعِ تغییر من اتفاق افتاد.Buried secretBuried secretFri, 03 Jul 2026 21:50:58 +0330https://virgool.ir/@anitaesmaeli12341234/پارت-1-vswngk6g4pirهمه‌چیز سر جای خودش بود، و همین کافی بود تا شک کنم که شاید چیزی درست نباشد.آن روز یک روز تعطیل بود و خانواده‌ی پنج نفره‌مان کنار هم بودیم؛ من، مامان، لیدیا، بابا و لئو، سگ طلایی‌مان.مادر در آشپزخانه مشغول پختن کوکی‌های مورد علاقه‌ی من بود و پدر تمام مدت دور و برش می‌چرخید؛ چیزی را امتحان می‌کرد و با شوخی‌هایش مزاحمش می‌شد.مادر فقط می‌خندید. همان خنده‌ی آشنا که انگار هیچ‌وقت قرار نبود تمام شود.گاهی به خودم می‌گفتم شاید این همان چیزی‌ست که آدم‌ها به آن زندگی می‌گویند؛یک خانه‌ی کامل، یک خانواده‌ی کامل، و لحظه‌هایی که زیادی خوب به نظر می‌رسند.از پنجره به حیاط نگاه کردم.لیدیا توپ را برای لئو پرتاب می‌کرد و هر دو با هیجان دنبال هم می‌دویدند، انگار زمان برایشان کندتر حرکت می‌کرد.لیدیاخواهر دوقلویم.کسی که از همان ابتدا، انگار نسخه‌ی دیگری از من بود؛ نزدیک‌تر از هر کسی که می‌شناختم.به آن‌ها ملحق شدم، درست همان لحظه که صدای مادر از داخل خانه آمد و ما را برای ناهار صدا زد.همه دور یک میز نشستیم.پدر با شوخی‌هایش سعی می‌کرد سکوت را بشکند، تا جایی که لیدیا از خنده آبش را بیرون ریخت و مادر برای لحظه‌ای اخم کرد… اما پشت آن اخم، چیزی شبیه لبخند پنهان شده بود.آن‌ها شبیه تصویری بودند که زیادی کامل است.فکر می‌کردم این لحظه‌ها همیشه همین‌طور می‌مانند.اما دنیا، برنامه‌ی دیگری برایمان داشت.Buried secretBuried secretWed, 10 Jun 2026 11:34:20 +0330https://virgool.ir/@anitaesmaeli12341234/رازهای-دفن-شده-the-buried-secrets-gefpmn0dc2orتاریکی بوی مرگ میداد. نفس کشیدن اونجا سخت تر از مردن بود. صدای اروم قدم زدن روی زمین، باعث دلهره ام میشد. اون نزدیک شد درحالی که داشت یه چیزی زمزمه میکرد. باد گرم نفس هاش به پوست صورتم میخورد. حس کردم اروم موهایی که روی صورتم ریخته بود رو کنار زد ولی مطمعن نبودم چون به خاطر چایی بعد از ظهری که خوردم باعث شد گیج و منگ بشم و بخوابم.درحالی که با دست سردش صورتم رو نوازش می کرد اروم گفت: عزیزم بیداری؟ . چیزی از اتفاق هایی که افتاده یادت میاد؟ خواستم جوابی بدم ولی خسته تر از این بودم که دهنم رو باز کنم. حرفاش رو ادامه داد: قرار بود برای شام منتظرم باشی ولی اینجا مثل یه خرگوش کوچولو افتادی رو تخت؟ و تک خنده ی ترسناکی زد. صدای خندش توی اتاق سرد و تاریک درحالی که فقط من و اون توی اتاق بودیم پیچید. دستش رو به سمت گردنم برد و اروم گفت: خیلی نگرانت شدم. فشار دستش رو روی گردنم بیشتر کرد و با لحنی که مو به تنم سیخ میکرد ادامه داد: دکتر گفت این حالت ها برات طبیعیه. چون دارو هایی که بهت داده رو نخوردی.ضربان قلبم بالا رفته بود و مطمعن بودم اونم حسش میکنه. سعی میکردم به یاد بیارم که اسم قرص ها چی بود ولی هیچی. انگار ذهنم رو خالی کرده بودن. اروم نزدیک گوشم شد و زمزمه کرد: اصلا نترس خرگوش کوچولوی من. کمکت میکنم از این وضعیت نجات پیدا کنیBuried secretBuried secretMon, 08 Jun 2026 11:54:56 +0330