https://virgool.ir/feed/@aninomi03تجربهٔ مردانه از پروسهٔ طلاق در مهاجراتfa2026-11-12 06:13:10https://files.virgool.ir/upload/users/2220362/avatar/n0SJ6x.jpghttps://virgool.ir/@aninomi03https://virgool.ir/@aninomi03/نامه-ای-قدیمی-dm9ijadfkxu6توی نوشتهٔ قبلی از نامه‌ای گفتم که توی تابستون نوشتم. این همون نامه است.مشکلات‌مون مال دیروز و امروز نبوده. از روز اول همین بوده و حل نشده. من تلاشم رو کردم که حل شوند ولی نتیجه‌ای نداده. راهی به ذهنم نمی‌رسه که نه تو اذیت شی و نه من. در نتیجه حرفی ندارم، عملی هم. خیلی وقته که پا در هوا منتظرم یه اتفاقی بیوفته.توی تمام سال‌های گذشته، همین مشکلات بوده و حل نشده. فقط مصداق‌هاش انباشته شده؛ مثل یه زخم که دهن باز کرده، عفونی شده و داره سرایت می‌کنه به بقیهٔ جاها. مهم نیست مقصر کیه. مهم نیست که کی بیش‌تر تلاش کرده یا بیش‌تر سختی کشیده. مهم اینه که هیچ راهی جواب نداده و با همین منوال پیش رفتن هم جوابی نمی‌ده. ما افتادیم توی یه دور باطل. هر کاری کردم که اوضاع درست شه، درست که نشده، هیچ، بدتر هم شده. شاید در مورد تو هم همین باشه.من خسته‌ام و از اون بدتر بدون عمل و ایده. نمی‌دونم چی درسته و چی غلط. فقط می‌دونم که خیلی وقته خوشحال نیستم ولی تلاش کردم که تو خوشحال باشی اما هر چی بیش‌تر تلاش کردم، بیش‌تر ناراحت شدی، غمگین شدی، عصبانی شدی، ناامید شدی و در نتیجه رابطه‌مون خمیده‌تر و خاکستری‌تر شد. نتیجهٔ عکس گرفتم. شدم مثل سربازی که بی سلاحه و راه رو گم کرده.راستش برای من قابل درک و قابل قبول نیست که برای این که «خالی شی» این همه دردسر برای خودت و من درست کنی. این بار اول نبوده که این جوری کردی و به نظر هم نمی‌رسه که بار آخر باشه. نمی‌دونم چه فکری می‌کنی وقتی تصمیم می‌گیری یه نفری رو واسط کنی: چه مشاور، چه آدمی که می‌شناسیم، می‌شناسدمون. نمی‌فهمم قضاوت بقیه چه کمکی به این حل مشکل کرده. هر کسی توی یه مقطعی اومده، یه سری حرف زده، راه‌کاری که به ذهن‌اش می‌رسیده داده و رفته. چند هفته آروم بودی و دوباره برگشتیم سر نقطهٔ اول.از نظر من «مشکلی» وجود ندارد. در واقع به نظرم مشکل به معنی چیزی که ارزش همچین هزینه‌ای رو داشته باشه وجود نداره. تو می‌خوای حرف بزنی و توی مواردی خواسته‌هات رو به کرسی بشونی. این همون نقطهٔ تلاقی خودخواهی و دیگرخواهی و عشقه. تو همیشه رفتی سمت به دست آوردن «من این رو می‌خوام». تا این جای کار مشکلی نیست چون هر کسی دنبال رفع نیاز و خواسته‌اش هست. همینه که باعث خوشحالی آدم می‌شه. اما تو هر شکلی از مخالفت رو هم توی قالب «دوست داشته نشدن»، «ندیده شدن»، «تحقیر شدن»، «انکار شدن» و ... دیدی.اگه یه چیز مهم در مورد ذهن و ارتباط‌اش با احساس فهمیده باشم اینه که «تکرار» حتا غلط‌ترین گزاره‌ها و انگاره‌ها رو تبدیل به «باور» می‌کنه. تو به تمام چیزهایی که توی ذهن‌ات می‌گذره باور داری. ذهن موتور توجیه گزاره‌ها و تبدیل اتفاقات و انگاره‌ها به مصداق است. همون جور که یه روزی ذهن‌ات «عشق» رو باور کرد و براش مصداق‌های زیادی آورد. همون جوری که ذهن‌ات همون مصداق‌ها و توجیه‌ها رو تبدیل کرد به تحقیر و تهدید و تنفر و غیره. این کارکرد ذهنه، ربطی به تو نداره. همه همین‌ایم. تو می‌تونی یه چیزی رو با تمام وجود دوست داشته باشی و همهٔ اتفاقات و انگاره‌ها رو توی راستای اون ببینی یا بر عکس. به نظرم این نکتهٔ مهمی است.این که بدونی «چی می‌خوای» خیلی مهمه و کمک می‌کنه که احساس‌ات رو حول اون بچینی. به نظرم چون نمی‌دونی چی می‌خوای یا به خاطر تاثیر عوامل خارجی، سردرگمی. همین سردرگمی باعث می‌شه که ندونی کجای زندگی هستی و کجا باید بری. هر اتفاقی رو به شکلی ترجمه می‌کنی که اون لحظه احساس می‌کنی. اینه که یه رفتار ثابت ترجمه‌های مختلفی داره برات. اینه که نرسیدن به خواسته و نیازی که داری، ترجمه می‌شه به چیزی مثل «خواسته نشدن» یا «دوست داشته نشدن». تکرار همین فکر/احساس تبدیلش می‌کنه به باور. وقتی شد یه باور، تعصب -و نه منطق- تصمیم می‌گیره که چه جوری اون فکر یا احساس رو دسته‌بندی کنی.از روزی که رابطه‌مون رو شروع کردیم یه سوال ذهنم رو مشغول کرده. تا الان هم جوابی براش پیدا نکردم. اونم اینه که «چرا من رو انتخاب کردی؟». تقریبا مطمئنم که خودت هم جوابی براش نداری. به نظرم این شروع نقطه‌ای است که باورهایی رو برات ایجاد کرده که با نیازهایی که داری هم‌خوانی ندارد. دوست داشتن و عشق چیزهایی نیستند که دوام داشته باشند. این که از کسی حس خوب (اسم‌اش رو بذاریم عشق) بگیری، دلیل بر دوام‌اش نیست. چون تکرار تعیین می‌کنه که اون حس خوب دوام داره، از بین می‌ره یا تبدیل به حس بد می‌شه.همهٔ اینا رو گفتم که برسم به این که «ببین چی می‌خوای!». فارغ از این که کجای دنیایی، چی داری، با کی هستی، چه کار می‌کنی، بقیه چه انتظاری دارند و غیره. برداشت من اینه که چیزهایی که می‌خوای با واقعییتی که توش هستی هم‌خوانی ندارد. این‌جاست که باید تصمیم بگیری. دقیقا توی همین نقطه است که هزار تا عامل بیرونی می‌آد و روی تصمیم‌ات اثر می‌ذاره. این که اگه فلان تصمیم رو بگیری، «بقیه» چه فکری می‌کنند یا چه رفتاری خواهند داشت! این که تصمیم‌ات چه تاثیری روی حال و آینده خواهد داشت! وضعیت شغلی و حقوقی و مالی و غیره چه شکلی خواهد بود! اینا یه مشت هست از یه خروار سوال که باید باهاش مواجه شد. یه بار از اینا فرار کردی و خودت رو انداختی توی چاهی که از روز اول حس خوبی بهش نداشتی. بشین فکر کن. به همه چیز. الان توی یه چاهی هستی که «یکی» داره بهت یه نوری رو نشون می‌ده. توی چاه بودن سخته اما نوری که نشون می‌دهند لزوما نور خورشید نیست. نور یه کبریته که چند لحظه هست و بعدش نه. تا الان از این نور کبریت به اون یکی ادامه دادی. واقعیت اینه که اگه این نورها به بی‌راهه نبرندت، کمکی به پیدا کردن راه خروج از چاه هم نمی‌کنند.اگه از من می‌پرسی، فهمیدم که من اون آدمی نیستم که تو رو خوشبخت کنه چون تعریفمون از خوشبختی و در نتیجه کنش‌مون برای رسیدن بهش متفاوته. مهم‌تر از اون اینه که من دستم برای خوشحال کردن تو خالیه. تمام زور من این بوده که متاسفانه رسیدیم به این‌جا؛ به خاطرش هم احساس طلب‌کاری دارم. گفتن اینا خیلی دردناکه چون دوست داشتن یه حس قوی است که تصمیم منطقی رو تحت الشعاع قرار می‌دهد. ما هم رو دوست داریم -درش شکی نیست- اما برای یه زندگی خوب داشتن دوست داشتن کافی نیست. به نظرم حتا برای خوشحال بودن، سر حال بودن و سالم بودن نیازی به دوست داشتن (یا عشق) نیست. تو می‌ری یه مهمونی و بهت کلی خوش می‌گذره بدون این که کسی رو دوست داشته باشی یا دوست داشته بشی. در مورد رابطه هم همینه. زندگی ما خالی از این بایسته‌ها برای پایداری یه زندگی است. تجربهٔ این چند سال هم نشون داده که ما به شدت لنگ می‌زنیم. تمام ترس و نگرانی من اینه که ادامه دادن این رابطه بشه بیماری، اگه تا الان نشده باشه. اون وقته که دوست داشتن می‌شه نفرت و هیچی جلودارش نیست.من هنوز تصمیمی نگرفتم و گذاشتم تا تو تصمیم بگیری. تصمیم من به شدت وابسته به تصمیم توئه. اصلا به ادامهٔ این رابطه خوش‌بین نیستم اما تصمیمی نگرفتم چون اگه تصمیمی بگیرم، تغییراش نمی‌دم؛ امیدوارم که این رو تا حالا متوجه شده باشی. فقط یه چیزی رو بدون که اگه تصمیم گرفتی بمونی یعنی همین آدمی که می‌بینی و چند سال باهاش زندگی کردی، در ادامه هم خواهد بود. واقعیت اینه که چیزی عوض نمی‌شه یا توی بهترین حالت با اون سرعتی که تو انتظار داری نخواهد بود. اگه خواستی رابطه تموم شه، من تا ته‌اش هستم. تنها نمی‌مونی و نیازی هم نیست روی کمک کسایی حساب کنی که گاهی حکم «دوستی خاله‌خرسه» رو دارند. با هم شروع‌اش کردیم، با هم هم تموم‌اش می‌کنیم، هر چه قدر که سخت باشه. دوست می‌مونیم حتا اگه از نظر کسی مثل برادرت یه کار اشتباه باشه. به خاطر عوامل بیرونی خودت رو درگیر رابطه‌ای که کار نمی‌کنه نکن. تصمیمی بگیر که برای خودت و آینده‌ات خوبه. در نظر هم بگیر که ما توی دههٔ بیست زندگی‌مون نیستیم که امکان شکل دادن یه رابطهٔ جدید زیاد باشه. هر چی سن‌مون بالاتر بره، این امکان کم‌تر می‌شه. مراقب این باش که ادامه دادن رابطه‌ای که ته‌اش به نقطهٔ اول برسه، فقط شرایط رو بدتر می‌کنهمهاجرمهاجرTue, 21 Feb 2023 14:30:56 +0330https://virgool.ir/@aninomi03/تصمیم-به-طلاق-در-غربت-asuklvbh7roc«باید از هم جدا شیم». این چیزی بود که توی یه رستوران توی شب ولنتاین به همسرم گفتم. وقتی رسیدیم رستوران خیلی خلوت بود. گراسون سه تا میز رو نشونمون داد و گفت یکی رو انتخاب کنیم. همه چیز به طرز عجیبی کند پیش می‌رفت. انگار یه تئاتر بود برای روز ولنتاین، که می‌خواست بگه زندگی‌تون طولانی باشه. از پیش از آوردن پیش‌غذا شروع کرده بودیم به برنامه ریختین برای هفته‌های آینده: که کی رو کی ببینیم، کجا بریم، تولد فلانی رو چه کنیم، مهمونی بهمانی رو چه کنیم و ... در حین خوردن پیش‌غذا از در و دیوار گفتیم تا این که حرفمون تموم شد. گوشی‌ام رو برداشتم ببینم این پسره بناست چی کار کنه. همسرم با احساس ناخوشی ظرف ناچوس رو از جلوی من برداشت و گذاشت جلوی خودش و با طمانینه شروع کرد به خوردن و بازی کردن با گوشی‌اش. اون وسط چند تا فلفل‌اش هم رو جدا کرد داد به من و بعد از یه سکوت طولانی پرسید «چه خبر؟». از سوالش تعجب کردم. به نظرم خیلی غریبه که از کسی که باهاش زندگی می‌کنی بپرسی «چه خبر». این مال وقتیه که می‌خوای سر صحبت رو با یه دوستی که مدت‌هاست ندیدی‌اش باز کنی. برای همین گفتم «یعنی چی؟ منظورت چیه؟» و سرم رو فرو کردم توی گوشی. الکی بالا و پایین می‌کردم که به این سوال احمقانه فکر نکنم. فهمید که از سوال خوش‌ام نیومده و گفت «منظورم اینه که این چند روز چی کار کردی؟». با بی‌حوصلگی و بدون این که سرم رو بلند کنم گفتم «هیچی، کار می‌کردم». فضا سنگین بود. سعی کردم فضا رو کنترل کنم. پرسیدم که «قرارداد رو خوندی؟ متنش خوب بود؟». سرش به نشانهٔ تایید رو تکون داد.- وسایل اداری برای کار در خانه بهت می‌دن؟- نمی‌دونم، لازم ندارم. هم میز دارم، هم صندلی، هم مانیتور.- اونا که مال شرکت قبلی است؛ می‌آن می‌برند.- نه. توی قراردشون بود که هر کسی بیش از یک سال کار کنه وسایل مال خودشه.با شیطنت گفتم: «خوبه که هر سال کارت رو عوض کنی؛ میز و صندلی جمع می‌کنیم. می‌ریم می‌فروشیم و پول‌دار می‌شیم». با طعنه جواب داد که «این جور فکر کردن فقط از تو برمی‌آد». این جلمه‌اش توی ذهنم این جوری اومد که «دیگه خفه شو». همین بود که دوباره برگشتیم به سکوت و بازی الکی با گوشی. آخرین دونه‌های ناچوس رو که برمی‌داشت سرش رو کرد به سمت میز بغلی و گفت که «به نظرت چی دارن می‌گن؟». دور میز بغلی یه خانم و آقای ۴۰ و چند ساله بودن که چند دقیقه بعد از ما رسیده بودن. مدام حرف می‌زدن؛ انگار بعد از سال‌ها هم رو دیدن یا توی یه قرار کاری مهم هستند و باید همه چیز رو ظرف یه مدت مشخص به هم بگند. صداشون توی همهمهٔ رستوران و موسیقی گم می‌شد و نمی‌تونستم بفهمم چی می‌گن. جواب دادم که «نمی‌شنوم چی می‌گن». دوباره سرم رو بردم توی گوشی‌ام تا زمان کش‌داری که دیگه داشت به یک و نیم ساعت می‌رسید رو کوتاه کنم. همون موقع بود که جملهٔ طلایی رو گفت: «حتا توی رستوران هم تنهام». تازه فهمیدم که منظورش از اون سوال چی بوده. می‌خواست بگه که ما بلد نیستیم مثل دو تا آدم معمولی با هم حرف بزنیم.تمام بحث‌های تلخ و جدی یک و اندی سال گذشته اومدن جلوی چشمم. عصبانی بودم. کلافه بودم و رسیده بودم به نقطه‌ای که نباید. گوشی‌ام رو گذاشتم توی جیب کتم. نمی‌دونستم چه کار باید بکنم. رفتم یه آبی به صورتم زدم. داشتم برمی‌گشتم که خانم میز کناری رو توی پله‌ها دیدم. با عصبانیت از کنارش گذشتم و رفتم سر میزی که دیگه میز شام نبود. یادم نیست چه قدر طول کشید که غذا رو بیارن اما زمان به اندازهٔ چند روز کش‌دار شده بود. غذا رو که آوردن دیگه اشتها نداشتم. هر لحظه میزان خشم و غمم بیش‌تر می‌شد. انگار هر لقمه‌ای که می‌خوردم رو غول عصبانیتم می‌بلعید. هر دومون نیم ساعتی با غذا بازی کردیم. به گارسون گفتم که دسر رو بیاره. سکوت مرگبار ادامه داشت و هیچ اتفاقی نمی‌افتاد. جلوی یه گارسون دیگه رو که رفته بود به میز کناری سرویس بده گرفتم و گفتم ما غذامون تموم شده؛ میز رو جمع کن و دسر بیار. با تعجب به غذاهایی که تقریبا خورده نشده بودن نگاه کرد و پرسید «ببرم؟». با سر بهش اشاره کردم که آره. میزهای کناری هم متوجه حجم غریب سردی میز ما شده بودند. انگار کل رستوران رو توی دمای صفر درجه فریز کرده باشند و گذاشته باشند روی میز م. دختر و پسر جوان میز بغلی زیرچشمی ما رو می‌پاییدند تا سرنخی از سکوت و چهره‌های عبوس و گرفتهٔ ما پیدا کنند. زمان پیش نمی‌رفت. انگار ایستاده بود که ما کاری کنیم. گارسون رو صدا زدم و با اشارهٔ دست گفتم که ما می‌خوایم حساب کنیم اما اصرار داشت که «دسر خوشمزه‌شون رو امتحان کنیم». دیگه تقریبا همهٔ میزهای دور و برمون و کارکنان رستوران متوجه ناخوشی رابطهٔ ما شده بودند. شاید اصرار گارسون برای خوردن دسر از سر کمک بود. داشتم فکر می‌کردم که شاید شیرینی دسر بتونه خلقمون رو باز کنه که دیدم همسرم شال و کلاه کرد و با اشاره گفت که بریم. رفتیم برای حساب که با سوال مسخرهٔ «همه چیز خوب بود؟» گارسون پشت دخل مواجه شدم. توی دلم گفتم «بهتر از این نمی‌شد!». اون یکی گارسونه دوان اومد و گفت که «چند دقیقه صبر کنید تا دسر رو براتون بیارم». ساعتم رو نگاه کردم و با عصبانیت گفتم «ما حدود ۳ ساعته که این‌جا هستیم و تو مدام می‌گی الان پیش‌غذا می‌آد، الان غذا می‌آد، الآن دسر می‌آد اما نمی‌آد». از سرویس خوبشون! تشکر کردم و اومدیم بیرون.سعی کردم ذهنم رو منحرف کنم. به این فکر کردم که «چرا وقتی ظرفیت کافی برای سرویس دادن ندارند رزرو قبول می‌کنند؟». سعی می‌کردم آروم باشم اما نمی‌شد. با صدای بلند به همسرم گفتم که «من دیگه نمی‌تونم، این رابطه باید تموم شه». داشتم با داد و عصبانیتی که قاطی‌اش شده بود دلایلم رو می‌گفتم. شب بود و کوچه و خیابون خالی از آدم رو فریادهای من می‌شکست. حس می‌کردم که همه دارن از شب «عاشقانه» لذت می‌برند و من به جای لذت بردن دارم برای جدایی نقشه می‌کشم. کل مسیر برگشت رو به این منوال گذروندیم. همسرم ساکت بود. شاید دوست نداشت توی خیابون حرفی بزنه چون احتمالا خجالت می‌کشید کسی صدای ما رو بشنوه. اون قدر جملهٔ «باید تمومش کنیم» رو به شکل‌های مختلف و با پیش‌درآمد و توضیح مختلف گفته بودم که وقتی رسیدیم خونه حرفی نداشتم. سکوت مطلق بود. اون نشست یه سمت مبل و من سمت دیگراش. اون اشک ریخت و من غم‌باد گرفتم و حسرت خوردم که چرا نمی‌تونم مثل اون گریه کنم که آروم شم. تصمیم گرفته بودم که یه زندگی عاشقانه رو تموم کنیم. نه به این خاطر که کسی به کسی خیانت کرده بود، نه چون خشونتی بود یا هر دلیلی که شاید موجه بدونیم برای جدایی آدم‌ها. ما تصمیم گرفتیم از هم جدا شیم چون خوشحال نبودیم.من تصمیم‌ام رو قبل‌تر گرفته بودم، بعد از اواخر تابستون که پشت پنجرهٔ اتاق با تلفن حرف می‌زد و شنیدم که داره به کسی -که نمی‌شناختم- می‌گه: «دیگه نمی‌تونم باهاش زندگی کنم». بعد از اون بود که اصرار داشت از هم جدا شیم. همون روزهایی که تعداد تماس‌های برادرش با من و اون زیاد شده بود و یه روز بالاخره به جای حرف‌های بی‌ربط گفت که از همسرم شنیده که نمی‌خواد رابطه ادامه پیدا کنه و منم گفتم که «چند وقته که افسار زندگی‌ام دستم نیست». حرف زدن‌های طولانی با برادرش برام مسجل کرد که قضیه جدیه و ربطی به دلخوری، PMS یا افسردگی مهاجرت نداره. خیلی روزهای سختی بود اما سعی کردم خودم رو جمع کنم. پوستهٔ زندگی‌مون معمولی بود و هنوز خیلی‌ها حسرتش رو داشتن: با هم حرف می‌زدیم، مهمونی می‌رفتیم، مهمونی می‌دادیم، سفر می‌رفتیم، در حال خرید خونهٔ لوکس بودیم و ... اما لایه‌های زیر این پوستهٔ معمولی طوری داغ بود که گرماش من رو می‌ترسوند. با من در این مورد حرفی نمی‌زد. فکر می‌کردم که شاید دوست نداره مستقیم حرفی بزنه و برای همین حرف‌هاش رو از برادرش شنیدم و از همون طریق هم حرفم رو زدم. حرفم خیلی ساده بود، ساده‌تر از اونی که بشه فهمیدش. من زندگی‌ام رو دوست داشتم. همسرم رو هم دوست داشتم اما ناراحتی و غم‌اش که نمی‌دونستم از چیه رو نه. توی چند سال گذشته خیلی وقت گذاشته بودم که ببینم چی خوش‌حالش می‌کنه و همون کار رو بکنم اما هر چی من بیش‌تر تلاش می‌کردم، کم‌تر نتیجه می‌گرفتم. همین حس «ندانستن» بود که افسار زندگی‌ام رو ازم گرفته بود. نمی‌دونستم چی درسته، نمی‌دونستم چی کار کنم. برادرش گفت کمک می‌کنه که رابطه درست شه اما برام خیلی سخت بود که دخالت کسی رو بپذیرم. راه دیگه‌ای برای نجات از این مرداب نداشتم. می‌دونستم هیچ کس نمی‌تونه کمکی کنه اما نمی‌خواستم حتا از کوچک‌ترین امکان هم رد بشم. همون شد که بار سفر بستیم که یه شخص سومی کمک کنه از چاه در بیایم. در حضور داور این جنگ عاطفی روزی چند ساعت از این کافه به اون رستوران می‌رفتیم و حرف می‌زدیم. خلاصهٔ حرفش این بود که «من براش به اندازهٔ کافی وقت نمی‌ذارم». این جمله من رو عصبانی می‌کرد چون روزی ۱۰ تا ۱۲ ساعت کار می‌کنم که سطح رفاه زندگی رو در حدی که اون نیاز داره نگه دارم؛ این خیلی بی‌انصافی بود. برای همین سعی کردم دل‌خوری و ناراحتی‌هام رو بگم. اما من دنبال جدا شدن نبودم هر چند که هیچ وقت هم نخواستم کسی رو به زور نگه دارم. مخلص کلامش این بود که «یا خودت رو اصلاح کن یا جدا شیم». وقتی این رو گفت یاد اون جملهٔ معروف حمید هامون توی فیلم «هامون» افتادم که می‌گه «تو می خوای من اونی باشم که واقعا تو می خوای من باشم؟ اگه من اونی باشم که تو می خوای پس دیگه من، من نیست یعنی من خودم نیستم». https://tamasha.com/v/N2OA5 باید از سفر برمی‌گشتم که برگردم سر کار. می‌دونستم این هم مصداقی می‌شه برای «وقت نگذاشتن» و توی دفتر اعمال بدم نوشته می‌شه و یه روز باید بهش جواب بدم. اون موند که حال و هواش عوض شه ولی نشد. از وقتی که از هتل زدم بیرون تا وقتی رسیدم خونه ذهنم درگیر این بود که چه تصمیمی درسته. همین بود که براش یه نامه بنویسم و گفتم که از این رابطهٔ سینوسی خسته شدم و مهم‌تر از اون از این که هر بالا و پایین زندگی به این ختم می‌شه که «باید جدا شیم». ازش خواستم که تصمیم بگیره که می‌خواد توی این رابطه بمونه یا نه و من رو هم در جریان بذاره تا بتونم تصمیم بگیرم. نوشتم که «[...] ما هم رو دوست داریم -درش شکی نیست- اما برای یه زندگی خوب داشتن دوست داشتن کافی نیست. به نظرم حتا برای خوشحال بودن، سر حال بودن و سالم بودن نیازی به دوست داشتن (یا عشق) نیست. [...] هنوز تصمیمی نگرفتم و گذاشتم تا تو تصمیم بگیری. تصمیم من به شدت وابسته به تصمیم توئه. اصلا به ادامهٔ این رابطه خوش‌بین نیستم اما تصمیمی نگرفتم چون اگه تصمیمی بگیرم، تغییراش نمی‌دم. [...]».برگشتم و یه هفتهٔ جهنمی رو گذروندم تا از سفر برگرده. پاییز رو آروم گذروندیم اما زمستون رو دوام نیاوردیم. مهاجرت سخته. زندگی توی هجرت و غربت با تبلیغاتی که توی رسانه‌ها می‌کنند خیلی متفاوته. به نظرم آدم مهاجر مثل یه نجات‌یافته (survivor) است وسط جنگل یا بیابان. بیش‌تر می‌جنگه برای بقا. درسته که کیفیت زندگی بالاتره اما رفاه فقط به شغل خوب و درآمد بالا داشتن نیست. ما این چیزها رو با از دست دادن دوست و خانواده عوض کردیم. این روزها خیلی فکر می‌کنم که توی این معامله بردیم یا باختیم.من این‌جا از دل تجربهٔ طلاق توی مهاجرت می‌گم، از آتشی که زیر خروارها خاکستره و داره می‌آد بیرون که ۲ تا زندگی رو دگرگون کنه. هر دوی ما می‌دونیم که تصمیم سختی است اما امیدواریم که به آرامش برسیم. دیشب یه دوستی پیغام داد.- از همسرم شنیدم که قصد دارید جدا شید. گفتم اگه خواستی حرف بزنیم، توی خودت نریز.- هنوز زنده‌ام. خیلی درد داره ولی زند‌ه‌ام و نفس می‌کشم. صادق هدایت اول کتاب «بوف کور» یه جمله‌ای داره که می‌گه «در زندگی زخم‌هايی هست كه مثل خوره در انزوا روح را آهسته می‌خورد و می‌تراشد». متاسفانه درد همیشه هست، بدتر از اون اینه که هر چند که پوست‌کلفتم، داره اذیت می‌کنه.مهاجرمهاجرTue, 21 Feb 2023 14:16:03 +0330