https://virgool.ir/feed/@anime.koreaa!Don’t you tell me what you think that I could befa2026-11-12 10:01:12https://files.virgool.ir/upload/users/1359596/avatar/OZaKzE.jpeghttps://virgool.ir/@anime.koreaahttps://virgool.ir/@anime.koreaa/خاطرات-آینده-پارت-بیستم-ساده-لوح-v5efcd2hyprb-«آلن! تو را جان مادرت انقدر اذیت نکن! یه سوار کابین شدنه دیگه!»در حالی که داشتم یونیفرمم رو درست میکردم داد زدم:« باشه فرمانده! الان میام!»فرمانده رو نمی دیدم ولی میتونستم هاله های سیاه دور و برش رو حس کنم و به وضوح میتونستم صورتش که از عصبانیت قرمز شده رو تصور کنم، فرمانده داد زد:« آلن! یبار دیگه صدات میزنم! خب بیا دیگه!»-«اومدم! اومدم!»-«کو؟ ما رو بگو به کیا اعتماد کردیم! فردا همه تون رو اخراج می کنم!»-«اومدم!»با عجله از روی تخت بلند شدم، نوترینوم رو از روی صندلی برداشتم و دوییدم بیرون. دم در، فرمانده آدامز رو دیدم که کاملا قرمز شده بود، نگاهم کرد، داد زد و گفت:« آلن! چقدر طولش میدی! الان ماگما رد میشه!»دوییدم سمت کابین و با دیدن کابین خشکم زد. داد زدم:« چرا همیشه کابینای مزخرف میوفتن به من؟!»اشلی، در حالی که با رضایت تمام بهم نگاه میکرد گفت:« حال کردی؟ ایندفعه قرار نیست خودت کابین رو برونی!»به دور و بر کابین نگاه کردم. از این بدتر نمی شد... یه کابین مسافر بری بود! قرار بود دسته جمعی بریم ماموریت... اونم با مردم عادی! دلم میخواست همینجا و در همین لحظه تبدیل به خیار شم.فرمانده آدامز با عصبانیتی که زیاد توش دیده نمی شد، داد زد:« خب برو تو دیگه!»با بی میلی تمام وارد کابین شدم، همه صندلیا پر بودن... به سمت ته کابین راه افتادم، فقط یدونه جای خالی وجود داشت، اونم کنار یه دختر بچه که انگار داشت توی دماغش دنبال گنج گمشده میگشت... آخه اسم اینو میزارن شانس؟!با فاصله کنارش نشستم و سعی میکردم بیشتر از ده سانت بهش نزدیک نشم...خاطرات آینده ?????? ???????? ஜبالاخره به سطح زمین رسیده بودیم... مطمئنم تو طبیعت بوی خوبی میومد ولی متاسفانه فعلا حالم خراب بود...سعی کردم خودمو جمع و جور کنم... کی به این راننده گواهینامه داده اصلا؟!هرچی ته مونده جادو برام مونده بود رو جمع کردم و سپر پوششیم رو روشن کردم، حدودا برای پنج ساعت میتونستم خودمو مخفی نگه دارم.بال های درازی که اشلی خانم همین اواخر ساخته بود رو باز کردم و به سمت خونه... همون دختره دیگه... اسمش هرچی بود حالا... راه افتادم.از بالای لندن رد می شدم و به پایین نگاه می کردم... انسان ها رو میدیدم... اه چقدر انسان! یه زمانی هم ما اینجا زندگی می کردیم! حالا حتی ما رو یادشونم نمیاد!طبق اطلاعات اشلی خانم، خونه دختره تو خیابون بِیکِر¹ قرار داشت... به خیابون آکسفورد² رسیده بودم و خیابون بعدی خونه دختره بود... نه که خیلیم خوشم میاد بی حرکت بشینم و ببینم دختره چه کار مشکوکی انجام میده!به هر حال این جزوی از ماموریتم بود... رسیده بودم به خونه دختره، از پنجره اتاقش داخل رو نگاه کردم و... یه جهنم دره دیدم!با وجود اون جهنم تو اتاقش نمیتونستم درست حسابی داخلو ببینم...یکم از جادو اسبفاده کردن که چیزی نیست... فوق فوقش به جای پنج ساعت، چهار ساعت مخفی میموندم...جادوم رو فعال کردم و توی یه چشم به هم زدن اتاقش شد مثل دسته گل... خب اینجوری بهتره! لب پنجره نشستم و منتظر موندم.هنوز دو دقیقه هم نگذشته بود که وارد شد... در رو پشت سرش بست و قفلش کرد بعد در حالی که به دور و بر نگاه می کرد تا مطمئن شه کسی اونو نمیبینه، اومد سمت پنجره ای که من پشتش نشسته بودم... (البته که خیالم تخت بود چون هرچی نباشه غیب شده بودم)و پرده رو کشید.هوم..؟ پوزخند بزرگی روی لبام نقش بست. چه جالب! نقاب کلاهخودم رو پایین کشیدم و روی چشمام قرارش دادم.دختره فکر کرده الان نمیتونم ببینمش! اما ظاهرا خیالش راحت شده بود... انسان ها همینن دیگه!توی تاریکی مطلق سمت تختش رفت و روش نشست... بالشت رو از روی تخت برداشت، روکشش رو کنار زد و لپتاب نسبتا کوچیک سیاهی رو از توی بالشت برداشت، بعدش دوباره بالشت رو عین روز اولش گذاشت سرجاش.لپتاب رو توی دستش گرفت و پوزخند گنده ای روی لباش نقش بست. من که مطمئنم این دختره دزده!خب فعلا وقت شک نیست... برای اشلی پیغامی فرستادم: "اشلی خانم به لپ تاپ این دختره وصل شو."و در آن واحد لپ تاپش جلوی چشمام بود. روش شد و ازش رمز ورودی رو خواست، رمزی که وارد کرد این بود: "EC60".بعد از اون، صفحه به کل تغییر کرد، پس زمینه به رنگ آبی خیلی روشن در اومد و پیامهای زیادی روی صفحه شناور شدن. مشغول چک کردن پیام ها شدم:اعلانات ورود.شارژ کارت شما به اتمام رسیده است.و هزارتا پیام دیگه از این قبایل...بعد از اون، صفحه متحول شد و جای دیگه ای ظاهر شدم...1_خیابان بِیکِر (baker street): یکی از خیابان های شهر لندن که بین پارک ریجِنت و خیابان آکسفورد قرار دارد. نیمه‌ی جنوبی آن بیشتر تجاری بوده و مغازه‌ها و ادارات گوناگون را در بر می‌گیرد اما قسمت شمالی هنوز هم هویت قرن هجدهمی‌اش را حفظ کرده‌ است.2_ خیابان آکسفورد (Oxford street): یکی دیگر از خیابان های لندن که یکی از شلوغ‌ترین خیابان‌های خرید اروپایی بوده و برخی از بهترین مغازه‌های لندن در آن حضور دارند. این خیابان چندین کیلومتر ادامه داشته و از چیرینگ کراس رود (Charing Cross Road) تا هاید پارک در غرب کشیده شده است. پیاده‌روهای اینجا همیشه پر از خریداران است. به ویژه‌ در زمان کریسمس با جمعیت زیادی روبرو خواهید شد. بسیاری از مراکز خرید نیز در اینجا حضور دارند.sun chansun chanWed, 26 Jan 2022 10:52:17 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/خاطرات-آینده-پارت-نوزدهم-رول-پلی¹-e4fpsv6z49yj------------از زبون شما----------خیلی خونسرد از پشت میز بلند شدم و رفتم داخل اتاقم، آخیش... اتاق قشنگم...از شر اون سبزیجاتا راحت شدما... حالا میتونم بشینم و واسه خودم رول برم! فکر کنم امروز روز خوبی باشه...در اتاقمو باز کردم و با صحنه ای غیر قابل توصیف روبرو شدم..ـ تنها چیزی که میتونم درباره اتاقم بگم اینه که... اتاقم خیلی مرتب شده بود.در واقع، اصلا اون اتاقی نبود که همیشه داشتم. یه چیزی مشکوک میزد.به هرحال، خیلی بی توجه به مشکوک بودن قضیه، با خونسردی هر چه تمام تر وارد اتاقم شدم.در رو پشت سرم بستم و قفلش کردم، بعد در حالی که به به دور و بر نگاه می کردم تا مطمئن شم کسی منو نگاه نمیکنه، سمت پنجره اتاقم رفتم و پرده ش رو کشیدم.توی تاریکی اتاق، آروم و با احتیاط رفتم سمت تختم و نشستم روی تختم.بالشت رو از روی تخت برداشتم، روکشش رو کنار زدم و لپتاب نسبتا کوچیک سیاهی رو برداشتم، بعدش دوباره بالشت رو عین روز اولش گذاشتم سرجاش.لپتاب رو توی دستم گرفتم و لبخندی شرورانه زدم. فکر کنم بعد از اینهمه مدت بد نباشه یه بازیکن به بازی برگرده، نه؟لپتاب رو روشن کردم، مثل همه لب تاپ ها صفحه قفل باز شد و از من رمز عبور رو خواست. رمز رو وارد کردم: EC60بعد... تماما صفحه تغییر کرد، پس زمینه به رنگ آبی خیلی روشن در اومد و پیامهای زیادی روی صفحه شناور شدن. چک کردن پیام هارو میزاریم برای بعد... باید یه نگاهی به رولام بندازم...از منوی پایین صفحه، قسمت رول ها رو انتخاب کردم. رولای کمی داشتم ولی هنوز هم میشد رولای دیگه ای بردارم... البته نیاز به شارژ کردن کارتم دارم، مزخرف ترین و حوصله سربر ترین بخش بازی...انگشتام رو به صدا در آوردم، دیگه وقتشه کاربر ای سی شصت به بازی بپیونده...!خب خب چه رول²هایی دارم؟به صفحه نگاه کردم... اولین رول، خودم بودم... امیلیا کارتر. کاملا شبیه خودم بود... خب! رول بعد؟ انگشتم رو از چپ به راست، روی صفحه لپتاب حرکت دادم.ولی متاسفانه... هیچ اتفاقی نیوفتاد...! چی؟ یعنی من احمق فقط یه رول داشتم؟ این دیوونه کننده س....سعی میکنم باهاش کنار بیام ولی خب... همین یدونه رول کلی امتیاز و برد متوالی داشت.خوبه! لبخندی دندون نما زدم... کاملا از منِ کوچیک راضی بودم.هندزفری ـم رو به لبتاپ وصل کردم و گفتم:« امیلیا...؟ من برگشتم!»امیلیا که خیلی هیجانزده بود، در حالی که داشت از حالت دو بعدی، به سه بعدی تغییر شکل میداد داد زد:« سلام! خیلی دلم برات تنگ شده بود! دق کردم!»-«الان که برگشتم!»-«ای سی شصت~»-«بله؟»-«بیا دوباره کنار هم بجنگیم!»لبخندی زدم و گفتم:« باشه... امیلیا...»رول پلی (role play): یه بازی هست که توی اون، گیمر نقش یک (شخصیت خیالی/حقیقی) رو به عهده میگیره و با اون شخصیت، بازی رو انجام میده.رول (role): به معنی نقش (یا شخصیت) هست.لبخند-چقدر طول کشید تا نوشتمش...sun chansun chanWed, 26 Jan 2022 10:50:14 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/خاطرات-آینده-پارت-هجدهم-عملیات-غیرممکن-xunsvewlc2cl------------از زبون شما----------داد زدم:« من تمام مدت اینجا بودم!»-« ها؟! چرا دروغ میگی؟»-« دلیلی ندارم که دروغ بگم!»-« آره جون خودت!»روم رو برگردوندم و گفتم:« اصلا به تو چه؟!»-«پر رو پر رو با من اینطوری صحبت میکنه, دفعه دیگه تکرار نشه ها! حالا هم پاشو بیا نهار اماده س.»چشمام رو چرخوندم و گفتم :« خب...؟ غذا چی داریم؟»-« یکم از همین سبزیجات مبزیجاتا رو پختم...»مثل وقتی که یه موش دیده باشم، جیغ زدم :« چی~؟!»-« یکم از همین سبزیجات مبزیجاتا رو پختم...!»با اخم نگاهش کردم و سعی کردم آروم باشم... فوق فوقش، یکم با غذام بازی میکنم و وقتی حواس همه پرت شد یکم یکم، سبزیجاتا رو میدم به موشی، گربه م.با بدخلقی از پله های اتاقم پایین رفتم و پامو گذاشتم تو جهنمی به نام اشپزخونه...به معنای واقعی اشپزخونه پوکیده بود.به ظرفای سوخته و کثیفی که معلوم بود چند روز شسته نشده بودن و مواد اشپزی که کف زمین ریخته بودن، نگاه کردم.داد زدم:«اینجا چه جهنمیه~؟»بابام بهم نگاه معناداری کرد و رد شد، حقیقتا برگام ریخت.نشستم پشت میز ناهار خوری و منتظر بقیه شدم.به ظرف غذایی که جلوم بود نگاه کردم، محتویات واقعا مزخرفی توش بود: پنج تا بروکلی پخته، دوتا هویج کاملا سوخته، یه سیب زمینی خیلی بزرگ که درست پخته نشده بود و یه عالمه سبزی... خداییش؟! این دیگه چه غذای سمیه؟! موشی جونم بیا نجاتم بده!بابام بدون هیچ حرفی، نشست بالای میز و مثل من، نگاهش با تعجب به محتویات سم داخل ظرف دوخته شد.یه صدا از پشت سرم شنیدم، صدایی خیلی بلند، مثل این بود که یه سفینه فضایی از آسمون، گرومپ! بیوفته تو خونه ما... پشت سرم رو نگاه کردم و در کمال تعجب، خواهر دیوونه م رو دیدم که با کله رفته بود تو کابینت آشپزخونه و گوشی عجیبش هم کنارش، رو زمین پخش شده بود.عین بز، زل زدم بهش و گفتم:« خوبی خواهرم؟ چرا خوردی تو کابینت؟ »خواهرم هم خیلی بی توجه به من از تو کابینت در اومد، گوشی عجیبش رو برداشت و نشست سرجای خودش پشت میز، منظورم از عجیب این نیست که قیافه ش عجیب باشه ها... نه... فقط یه شیائومی معمولی بود.قسمت عجیبش این بود که خواهرم هیچوقت دست از سرش بر نمی داشت و منم تاحالا ندیده بودم گوشیش رو شارژ کنه... اینجاست که شاعر می فرمایند: اسب و خر و طویله... اسم منم خلیله!منتظر موشی بودم که بیاد و منو از شر این سبزیجات سوخته یا پخته نشده یا حالا هر چی بودن خلاص کنه...البته این انتظار با وارد شدن مامان به آشپز خونه تموم شد... مامانم با خوشحالی پشت میز نشست و شروع کرد به نوش جان کردن اون غذای کوفتی تو ظرفش...درحالی که چشمام داشت از حدقه میزد بیرون گفتم:« ماما~ن؟ چجوری اون غذای تو ظرفت رو میتونی بخوری؟ »نگاهم کرد و با لحن خاصی گفت:« چیزی گفتی؟ »-« نه اصلا... »-« خب خوبه... »چنگالم رو زدم تو یکی از بروکلی ها و کف ظرف غذام میرقصوندمش. حالا قر قر، قر بده راست... قر بده چپ...به مامانم نگاه کردم... حواسش نبود و داشت با خوشحالی تمام غذاشو میخورد... به این که اعتمادی نیست.به بابام نگاه کردم... غذاش تو ظرفش نبود... ای کلک، غذاتو دادی به موشی؟به خواهرم نگاه کردم... به این یکی که اصلا اعتمادی نبود... شرط می بندم حتی نمیدونه داره چی میخوره!موقعیت خوبی بود، به زیر پام نگاهی انداختم تا مطمئن بشم موشی زیر میزه؛ در کمال سلامتی داشت غذای سوخته بابام رو میخورد، عالیه!در حالی که مامان رو میپاییدم، یه دستمال از رو میز برداشتم و گذاشتمش رو پاهام؛ بعد، با دقت هر چه تمام تر غذامو آروم آروم ریختم تو دستمال روی پام.حدودا نصف ظرف رو خالی کردم، فکر کنم برای الان کافیه... دستمال رو سر دادم سمت موشی و موشی هم دستمال رو با دریافت عالی ای گرفت.اینبار، چنگالم رو زدم تو یکی از هویج ها و تو ظرف تابش میدادم...مامانم، بهم نگاه کرد و گفت:« بخور، انقدر با غذات بازی نکن! »لبخند ضایع ای زدم و گفتم:« باشه خانم مامان. »دوباره سرشو کرد تو ظرفش، یه دستمال دیگه برداشتم و بقیه غذام رو هم خالی کردم توش، دستمال رو تحویل موشی دادم و به همین سادگی...عملیات انجام شد!sun chansun chanTue, 04 Jan 2022 14:08:34 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/خاطرات-آینده-پارت-هفدهم-سطح-زمین-r6437kvmlryg------------از زبون شما----------داد زدم:«این بهتر از خوبه، این عالیه! اگرم خوب یا عالی نباشه حداقل دیگه قیافه نحس این آنیل رو نمی‌ بینم!»آنیل که جوش آورده بود داد زد:« مگه قیافه من چشه؟»-«تو زشتی و رو مخ!»هوم... فکر کنم جدا باورش شد چون پشتش رو کرد به من و برای خودش متاسف بود...یکی دستش رو گذاشت روی شونه م، در حالی که رومو بر می گردوندم سمتش گفتم:«آماند...»کسی که دستشو گذاشته بود رو شونه م آماندا نبود بلکه... واکس بود! داد زدم:«چی~؟!»واکس با لبخند گنده ای و چشم های بسته گفت:« چی دیدی مگه؟»-« تو اینجا چیکار میکنی؟»-«من؟ مگه نباید میومدم؟»-«هه؟!»-«ولش کن اصلا! خب الان ما باید شما رو بفرستیم به دنیای انسان ها.»پوزخند گنده ای زدم و گفتم:« هه! الان مثلا میخواین مثل تو قصه ها ما رو بیهوش کنین و بفرستینمون رو زمین؟»آنیل از پشت سرم گفت:« معلومه!»برگشتم سمتش و داد زدم:« از قدیم گفتن هر وقت گفتن خاک انداز، خودتو وسط بینداز.»قاضی در حالی که بغل گوش ما نشسته بود، کلنگش رو زد رو میز و با داد گفت:« هوی خانومی! اینجا دادگاهه بفرمایین بیرون!»و بعله... ما رو با تیپا پرت کردن بیرون.خم شدم، دستام رو زدم به کمرم و رو به آنیل گفتم:« تو چرا فضولی؟»اونم لبخندی زد و گفت:« چون یه خبر بد! میخواییم مثل تو قصه ها شما رو بیهوش کنیم و بفرستیمتون رو زمین!»داد زدم:« چی~؟!»و بعدش من و آماندا بیهوش شدیم....روی تختم، توی اتاقم بیدار شدم... آخیش~ چه حس خوبی! آممم چند دقیقه پیش چه اتفاقی افتاد؟مهم نیست به هر حال... خودمو مثل گربه روی تخت کش و قوس دادم. صدای مامانم رو از بیرون شنیدم که داد میزد:« کی تو اتاقه؟»با قیافه طلبکارانه داد زدم:« منم! مگه چیه؟!»در باز شد و مامانم با یه ملاقه تو دستش وارد شد و داد زد:« تو کی اومدی اینجا؟!»صدامو آوردم پایین:« مگه حق ندارم بیام خونه؟»-«آخه چند روزیه خونه نبودی خانومی!»-«هان؟!»sun chansun chanSun, 26 Dec 2021 10:17:28 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/خاطرات-آینده-پارت-شانزدهم-برد-و-باخت-asypotdauwjz------------از زبون شما----------چشمم رو چرخوندم و متوجه یه چیز ترسناک (احتمالا ترسناک ترین چیزی که میتونستم ببینم) شدم.کل دادگاه زل زده بودن به من... منم پررو تر از همیشه پاهامو بدون هیچ تعارفی پخش کردم رو میز و یه لبخند خیلی گنده تحویل جمعیت و همینطور آنیل دادم. (تا چشش در آد!)خب آنیل هم کم نزاشت و یه چشم غره پشم ریزون تحویلم داد...با همون لبخند گنده م زل زدم به قاضی... قاضی هم روشو کرد طرف من و با دیدن لبخندم خشکش زد.لبخندم رو پایین آوردم و با لحن خاصی داد زدم:«هوی! چته تو؟ خر دیدی مگه؟ برو جلسه رو شروع کن!»قاضی روش رو به جمعیت کرد و چکشش (شایدم کلنگش) رو محکم کوبید رو میزش:«خب خب! جلسه رو شروع میکنیم.»جمعیت هم برای بار دوم خفه خون گرفتن و عین چلغوز به من و آماندا نگاه میکردن. آماندا دهنش رو نزدیک گوش من گرفت و گفت:«مگه من و تو چمونه؟»دهنم رو چرخوندم سمت گوشش:«چمیدونم... شاید باور کردن ما مجرمیم...» و شونه های جذابمو انداختم بالا.-«وللش! بگو ببینم 1 به اضافه 2 میشه چند؟»خب یک رو میزاری پیش دو و به همین سادگی جواب میشه 12، در همون حالت گفتم:«امممم دوازده؟»-«نه چلغوز! یدونه چلغوز به اضافه دو دونه چلغوز میشه...؟»-«سه دونه چلغوز!»-«آفرین!»-«صبر کن آماندا! یه دقیقه دیوونه بازی در نیار یه چیزایی فهمیدم!»-«کی؟»-«الان!»-«الان؟»-«آره! میزاری برات تعریف کنم؟»-«هوم آره!»با صدای نکره یه نفر از جامون پریدیم :«چیا فهمیدی؟»سرم رو برگردوندم و طبق انتظارات، آنیل پشت سرم تشریف فرما بود. لبم رو کج کردم و گفتم:« یه چیزی که به تو ربط نداره.»بهم پوزخندی زد و گفت:«هوم اگه به قاضی بگم چی؟»-«یعنی انقدر حقیری که هرچی میشه به ما...ما..نت میگی؟»قاضی داد زد:«آلن! چرا عین بز اونجا وایسادی؟ مطمئنم حتی نمیدونی نتیجه چی شد!»آنیل که کاملا عقلشو از دست داد بود با ترس گفت:«چ... چی شد قربان؟!»-«قرار شد که این دوتا انسان آزاد شن! ظاهرا کار یکی دیگه بوده!»پوزخندی زدم، دنیا رو سر آقای آنیل آلن، افسر لپرکان ها، خراب شده بود. چقدر از این برد و باخت راضی بودم.چشمای آنیل داشت از حدقه میزد بیرون:«چ... چی قربان؟»sun chansun chanSun, 26 Dec 2021 10:14:56 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-پانزدهم-پرونده-های-عجیب-q05xl13krugv------------از زبون شما----------با چشم غره قاضی سر جام نشستم و دیوونه بازیام رو تموم کردم، فکر کنم فعلا فعلانا اینجا گرفتارم.به میز چوبی جلوم، که یه مشت پرونده و برگه مرگه روش پخش بود نگاه کردم... هوم جالبه! عکس خودم بهم زل زده بود!به پرونده ای که روی همه برگه ها باز بود نگاه کردم، روی جلدش بزرگ نوشته بود: امیلیا کارتر و یک عکس از من زیرش چاپ شده بود.جلد کرمی رنگ پرونده رو خیلی پنهانی باز کردم، توش چند صفحه اطلاعات راجع به من بود... یا حضرت پشم!اما.... یه چیزی با عقل جور در نمیومد... اینا خط اجنه بودن ولی... من خیلی راحت پرونده رو میخوندم...چیزایی داشت یادم میومد ولی... تار بودن و چیزایی زیادی رو نمیشد دید، توی خاطراتی که ظاهراً گم شده بودن... سه تا زن که خب... قیافه هاشون معلوم نبود و انگار توی جایی مثل مراسم ختم بودن، لباس سیاه پوشیده بودن و هر کدوم یه قاب عکس از فردی رو توی دستش داشت.یه دختر و دوتا پسر...انگار پسری که عکسش دست زن وسطی قرار داشت، یه جن بود و منم حتی با اینکه توی این زمان سنم کم بود ولی بازم می‌تونستم به وضوح بخونمشون: اِسکات سامِر، پسر پنج ساله ای که زندگی نکرده از دنیا رفت...!قیافه های همه شون تار بود و چیزی نمی‌ دیدم ولی اونطرف سالن، خود کوچیک ترم رو در حال گریه کردن و داد زدن دیدم...مامانم کنارم نشسته بود و سعی می کرد آرومم کنه ولی من همچنان داد میزدم و بی توجه به اون فقط یه جمله رو با داد، تکرار می کردم: من نتونستم نجاتش بدم!یه افسر پلیس جلومون نشسته بود و تلاش می کرد یه گزارش از اتفاقاتی که افتاده بنویسه ولی من... خب... اصولاً با داد زدنای من نمی‌ تونست...افسر که دیگه خسته شده بود بلند شد، دستش رو روی میز کوبید و داد زد:« ببین دختر کوچولو! من مطمئنم تو این سه تا بچه بی گناه رو کشتی! تو یه قاتلی! بهترین راه اینه که به سه سال حبس محکوم بشی!»مامانم که انگار توی این زمان بیشتر به من اهمیت می‌ داد در جواب افسر، بلند شد و داد زد:« اما آقا... اون فقط یه دختر پنج ساله س!»اما افسر گوش نمی‌ کرد و فقط گزارشش رو می نوشت و در آخر... من به سه سال حبس ابد توی سن پنج سالگی محکوم شدم...خاطرات تموم شدن... با وحشت به داخل اون پرونده نگاه میکردم و سعی میکردم توی دلم شمرده شمرده، بخونمشون:نام: امیلیانام خانوادگی: کارترسن به وقت قوم خاص: 140سن به وقت انسان ها: 14تمامی حق قوم خاص محفوظ است، امیلیا کارتر!میدونم که داری میخونیش پس باید بگم از اینجا به بعدش، صفحات سفیدن!صبرم به سر رسیده بود، کدوم احمقی بقیشو ننوشته؟همه صفحات رو گشتم ولی طبق گفته دو سطر آخر، بقیه صفحه ها خالی بود.بیخیالش شدم و یکی دیگه از پرونده ها رو آوردم روی بقیه شون، روی جلد پرونده با حروف بزرگ نوشته بود: اِسکات سامِراسم همونی بود که توی خاطراتم دیدمش...جلد کرمی رنگ پرونده رو باز کردم و محتویات توش رو نگاه کردم:نام: اسکاتنام خانوادگی: سامرجنسیت: پسروضعیت: مردهسن قبل از مرگ به زمان قوم خاص: ۵۰سن قبل از مرگ به زمان انسان ها: ۵قد قبل از مرگ: ۱۲۹ cmوزن قبل از مرگ: ۲۰ kgاطلاعات:وی در گذشته بنا به دلایلی نا معلوم گاهی اوقات در سالن گروهی کوکان، غیبت خورده و دانش آموزان گزارش داده اند که در برخی از نقاط بدنش،کبودی دیده می‌شده.این دانش آموز، دانش آموزای اجتماعی نبوده و دیده شده که برخی شب ها در پارک، استراحت می کند.​​​​روز ۱ سپتامبر، خبر مفقود شدن این دانش آموز بعد از دیده شدن با خانم امیلیا کارتر به گوش می رسد و دیگر هیچ کس، او را ندیده است.قوم خاص سریعا پیگیر این موضوع شد و پس از ۹۰ سال، هنوز به پشت پرده این ماجرا پی نبرده است...پ.ن: راز های زیادی فاش نشده اند، بخاطر کوتاه بودن موضوع، از شما معذرت خواهی میکنیم.پایانsun chansun chanMon, 20 Dec 2021 09:54:38 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-چهاردهم-داد-زدن-به-دلیل-عطسه-riykzccyqk6g------------از زبون شما----------خب..‌‌دادگاه دقیقا چیزی نبود که من انتظار داشتم...قاضی وسط می‌نشست، متهم سمت راست قاضی و شاکی سمت چپ قاضی می‌نشستن.دسته مخالف سمت چپ سالن ودسته موافق سمت راست سالن می‌نشستند.فکر کنم برنامه هاشون هم فرق داشته باشه، اما... من که تا حالا دادگاه ندیده بودم، دیده بودم؟من و اماندا سمت راست قاضی نشستیم و... خب باشه اعتراف میکنم: لم دادیم و با پوزخندهای مضحک روی صورتمون به پس کله قاضی نگاه میکردیم.قاضی، چکشی که عین بیل، شایدم دقیق ترش: کلنگ بود رو شترق کوبید رو میز و در نتیجه تمام افراد توی سالن زیپ دهناشون رو کشیدن.من و اماندا هم با پاره شدن پرده گوش و شکستن استخوان رکابی گوشمون مواجه شدیم.گوشم رو گرفتم و بی توجه به اینکه: آقا اینجا دادگاهه، داد زدم:«چکشتو از چی ساختن؟»قاضی نیم نگاهی به من انداخت، موهای بلند و سفیدش که پشت سرش گیس شده بودند کنار رفتند و چشمهای آبی اش نمایان شد و همونجا بود که فهمیدم.... قاضی... یه پیرمرده!خب از قیافه من چی انتظار داشتین؟ مثلا پوزخندم رو بیشتر بکشم و بهش یه تیکه جانانه بندازم؟ نخیر! اینجا از این خبرا نیست داداچ!همونجور که با چشمای ورقلنبیده م بهش نگاه میکردم و سعی داشتم دهنم که عین شتر آویزون بود رو جمع کنم، قاضی با صدای نه چندان گوش نوازش، داد زد:«ساکت!»من که بالاخره موفق شده بودم دهنِ شتری م رو جمع کنم، سرم رو به چپ و راست چرخوندم و قصد داشتم همین الان جف پا برم تو صورت آنیل. بله! درست شنیدین (شایدم دیدین)! آنبل! حالا چرا آنیل؟ چون اون یه پست فطرت بود که باعث داد زدن من وسط صحنه شده بود، حالا حتما از خودتون میپرسین: آنیل بدبخت که اصلا هنوز نیومده تو چیتر؛ منم باید بگم: خانم ها و آقایان! نویسندگان و خوانندگان! بنگرید به این صحنه جذاب!نویسنده، فلش بکا رو پلی کن، در ای.... هی هی!یه فلش بک قشنگ از همین چند لحظه پیش:قاضی، چکشی که عین بیل، شایدم دقیق ترش: کلنگ بود رو شترق کوبید رو میز و در نتیجه تمام افراد توی سالن زیپ دهناشون رو کشیدن. من و اماندا هم با پاره شدن پرده گوش و شکستن استخوان رکابی گوشمون مواجه شدیم.گوشم رو گرفتم و بی توجه به اینکه: آقا اینجا دادگاهه، داد زدم:«چکشتو از چی ساختن؟»پابان این فلش بک زیبا از همین چند دقیقه پیش:بله داشتم میگفتم، اهم اهم! در این لحظه چرا من داد زدم؟ چون: آنیل روی سکوی موافقت نشسته بود و برام ادا در میاورد، در نتیجه من هم عطسه م گرفت و داد زدم!خیلیم دلیلم منطقی بود!احساس کوتاه بودن پارت-بلی بلی...sun chansun chanMon, 20 Dec 2021 09:51:29 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-سیزدهم-خدا-روم-کراشه-zckl3rnejyx7------------از زبون آنیل----------از بین جمعیتی که حتی یه ذره هم تغییر نکرده بودن رد شدم و به خونه مجرمایی که مجرم نبودن رسیدم‌. در رو باز کردم و گفتم:«سلام مکس! من اومدم!»مکس با لبخندی که هیچوقت از روی لبش پاک نمیشد گفت:«اوه سلام آنیل!»به خونه نگاه کردم... همه چی خوب بود، یکم خطری میزد. رفتم داخل و فقط مکس رو دیدم، نه امیلیا نه آماندا، هیچ کدومشون نبودن. بی توجه به اتفاقی که داره میوفته داد زدم:«هوی مکس! من بهت اعتماد کردم! اون دوتا دخترو کجا فرستادی؟»مکس خندید و گفت:«اوه پسر! باید حواستو بیشتر جمع کنی!»داد زدم:« چی می...» ولی یهو با یه سطل پر از رنگ سفید که یه راست مهمون صورتم شد مواجه شدم. بله...همون‌طور که حدس زدید کل سطل خالی شد روم و گند زد به تصوراتم... صدای امیلیا و آماندا رو شنیدم که داشتن از خنده مبل رو گاز میزدن. داد زدم:«اصلا خنده دار نیست!»امیلیا در حالی که با دستش اشک چشم راستش رو پاک میکرد گفت:«ولی بیاید قبول کنیم قیافه جالبی به خودت گرفتی!»-هی هی شماها منو ایستگاه کردین؟! اگر به جرم دزدیدن نوترینو نگیرنت باید به جرم حمله به مامور پلیس بگیرند!-اوه اوه، واقعا؟ فقط یه سطل رنگ ریختم روت، چیزی نشده که! -هی ببین، شوخی خرکی تو این خونه ممنوعه!-مگه اینجارو خریدی؟ از اسمشم معلومه مال ماست: خانه مجرمین!آماندا وایساد پیش امیلیا و گفت:«الهی رنگش هیچوقت از رو موهات نره یکم مسخره ت کنیم!»داد زدم:«شماها دیوونه اید؟»امیلیا تایید کرد:«بدتر از دیوونه، ما روانی شدیم!»با بدخلقی سمت حموم روانه شدم. جدا تو همین دو روز دیوونه م کرده بودن، میگن خدا هرکیو بیشتر امتحان کنه، یعنی بیشتر دوستش داره، وای خدا روم کراشه! بسه دیگه خدا فهمیدم روم کراشی ولی نکن دیگه، نکن! ------------از زبون شما----------ایش، پسره بدخلق... مثلا انگار چیکار کردم! یه سطل رنگ چیزی نبود که! چشمام رو چرخوندم و پریدم رو مبل. گفتم:«خب، حالا چیکار کنیم؟»آماندا گفت:«نمیدونم، ولی چه زود با اینجا کنار اومدیم!»-هه؟-منظورم با اینکه جنا زیر زمین زندگی میکنن! همه چی خیلی زود پیش رفت، اول یه چاله ، بعدش یه جمعیت، یه شهر، یه کشور، یه دنیا! وای! دارم ذوق مرگ میشم!-هی هی! آرامش داشته باش! نفس عمیقققققق.-من آرومم!به سقف نگاه کردم و گفتم:«دادگاه آماده نشد؟ دلم میخواد زودتر تکلیفم مشخص شه.مکس گفت:«میخوای به فرمانده زنگ بزنم؟»-آره جون هر احدی که دوست داری.بلند شد و یه چیز کوچولو شبیه تلفن در آورد و شماره کسی رو گرفت، بعد از چند لحظه بوق خوردن، طرف پشت خط جواب داد:«الو؟ مکس؟ بله چیکار داری؟»مکس با دستپاچگی جواب داد:«اوه فرمانده! میخواستم بپرسم تکلیف همون دوتا آدمی که متهم به دزدی بودن مشخص شد؟»-اوه اونا؟ آره تا یک ساعت دیگه دادگاه باشید.-ممنون!و تلفن قطع شد، نمی‌دونستم چرا ولی داد زدم:«یوهوووووو!»sun chansun chanMon, 20 Dec 2021 02:40:39 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-نیست-میم-qlua4wyz1wfwسلام من سم چان، نویسنده جدیدم.امیدوارم خوب بنویسم.خب اندکی طنز دست ساز ساختم بفرمایین ببینین...جنی با گِل... گودالی کوچک ساخت‌‌...گودال را لب خانه یک بدبختی ساخت...خانه آن گودال را... برد جلوی یک بدبختی...بدبختی نیز آنجا داشت میکرد عبور...ناگهان گودال را بر لب سنگلاخ دید...ناگهان بر لب اون گل کنجکاوی رویید.‌‌..لحظه‌ای گودال را با تعجب نگریست...و عین دیوانه ها پرید توش...پایان ^-^_________________مکس:«خب امیلیا، چند سالته؟»امیلیا پاسخی نمی‌دهد...بعد از چند دقیقه:«امیلیا خانم؟»همچنان بدون پاسخ...آماندا:«امیلیا چند سالته؟»امیلیا با خوشحالی:«۱۴ سالمه!»مکس:«مگه این چی داشت که من نداشتم؟⁦ಠᴥಠ⁩»___________________وقتی مدیر به امیلیا میگه درس بخون:امیلیا:«@#_& با تشکر!»وقتی آماندا به امیلیا میگه درس بخون:امیلیا:«نیا نزدیک نیا نزدیککککک...»و سپس تا تهش را میخواند...________________________من با جنا مشکلی ندارم...با هون مشکلی ندارم...با داستان مشکلی ندارم...فقط یکی بهم بگه اون نهنگه چجوری صحبت میکرد؟و اون ماهی ها چجوری پرواز میکردن؟_______________________آماندا:«امیلیا یه حیوون سه حرفی با واو بگو.»امیلیا:«واکس.»آماندا:«همون که باهاش کفشو تمیز میکنیم؟»امیلیا:«اون حتی لیاقت نداره باهاش کفشو تمیز کنیم!»آماندا:«کیو میگی؟»امیلیا:«واکس دیگه!»آماندا:«عین آدم حرف بزن.»مکس:«منو میگه.»آماندا:«خب پس همینو می‌نویسم.»مکس:⁦ಠಿ_ಠಿ⁩جدول:⁦ʕಠ_ಠʔ⁩جد و آباد کسی که جدولو اختراع کرده:⁦(⌐■-■)⁩_______________________°ساعت ۳ صبح°امیلیا:«اماندا...»آماندا:«کوفت! نمی‌زاری بخوابم؟»امیلیا از خواب بلند میشه:«اماندا اون لیوان ابو میدی؟»آماندا:«تو خوابی یا بیدار؟»یه امیلیا دیگه از پشت آماندا:«این چی نوشته؟»آماندا:«اونجا نوشته پلیس!»یه امیلیای دیگه:«اماندا من از مدرسه فرار کردم.»آماندا:«درد!»یه امیلیای دیگه:«یه چاله!»یه امیلیای دیگه:«اماندا این چاقو برا چی به کار میره؟»آماندا:«برا پوست میوه هارو کندن؟»همون امیلیا:«خب من برم به خواب واکس.»آماندا:«بگین که این یه خوابه!»همه امیلیا ها:«این یه خواب نیست!»سم :«و این بود کابوس های آماندا واکر!»سم:«خیلی مزخرف شد میدونم...»سان:«خب حقیقتش من اون اولیه رو خیلی میدوستم.»اوه راستی فرزندان!ما دوتا نویسنده این که لقبامون سان چان و سم چان هستما دوتا نویسنده ایم که لقبامون سان چان و سم چان هست...اونی که پارتارو می‌نویسه من، یعنی سان چان هستمو اونی که میم می‌سازم و کمکم می‌کنه سم چان هستهمین دیگه گفتم بدونین^^sun chansun chanMon, 20 Dec 2021 02:30:24 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-دوازدهم-ترول-u8xu0aymkr5e------------از زبون آنیل----------یه سقوط آزاد کامل و بی نظیر... چی از این بهتر؟ دو متر با زمین فاصله داشتم، یادم اومد یه جفت بال دارم، بالارو باز کردم و خوشبختانه در یک متری زمین عین الف فرود اومدم... اوه شت چرا فرود اومدم؟ بلند شدم، سپر پوششی¹م رو روشن کردم و به سمت شهر راه افتادم، اون ترول باید یه جایی همینجاها باشه، حداقل نمیتونه خودشو از دست ما قایم کنه و امیدوارم تا قبل از اینکه انسان ها ببینمش بتونیم بگیرمش. صدای فرمانده آدامز از توی میکروفن کلاهخود به طور سکته دهنده ای پخش شد:«آلن! همینجاست! صد متر سمت راست! بزار تا نیروی پلیس بیاد!»گفتم:«نیروی پلیس تا بخواد بجنبه یه شهر رفته زیر زمین.»-آلن! ب...میکروفن رو خاموش کردم و به طرف ترول بزرگی حرکت کردم که ظاهراً خیلی وقت بود این موقع شب اینطوری نزده بود بیرون. نوترینوم رو آوردم بیرون و به چشماش دوتا تیر شلیک کردم، برگشت سمتم، هنوز می‌تونست منو ببینه، گفتم:«هی پسر! دنبالم بیا!»و به سمت خونه متروکه ای که چند متر اونطرف تر بود پرواز کردم، پشتم رو نگاه کردم، داشت دنبالم میومد. رسیدیم به یه خونه بزرگ متروکه، پشت یکی از دیوار قایم شدم، سپر پوششیم رو از بین بردم و تجهیزاتم رو بررسی کردم، همه چیز خوب بود.از پشت دیوار بیرون اومدم و دقیقا جلوی صورت ترول قرار گرفتم، با پا زدم وسط دوتا چشمش و نور کلاهخودم رو روشن کردم، هیچ واکنشی نشون نداد، اما... ترول ها از نور به اندازه آب متنفرن، منطقی نبود، یه بار چراغ رو خاموش کردم و دوباره روشنش کردم، دوباره واکنشی نشون نداد بجز اینکه دستش رو آورد سمتم... اوه اوضاع خیط شد.رفتم عقب و ترول مثل گربه ای که دنبال طعمه شه دنبالم کرد، خب فکر کنم... امروز بدترین روز زندگیمه. از دست ترول فرار کردم، باید سیما اتصالی کرده باشن، چندبار به کلاهخود ضربه زدم، چراغش رو دوباره روشن کردم و برگشتم سمت ترول. ایندفعه ترول تلوتلو خورد و بجای اینکه بره عقب‌... اومد جلو! خدایا این دیگه چه سمیه؟ نمیتونم تحملش کنم! فقط بدشانسی پشت بد شانسی... خسته م!از دست ترول که دیوانه وار رو به جلو پرت میشد فرار میکردم، یه رود خونه آب جلومون بود، از وسطش رد شدم و ترول هم با ضربه محکمی پرت شد تو آب. امیدوارم گند دیگه ای نزده باشم، فرود اومدم و ترول رو کاملا خوابیده توی رودخونه پیدا کردم، خب خوب بود. دیگه تا آلن نیروی پلیس باید میرسید، یه گوشه خودمو جمع کردم و بعدش دیگه چیزی نفهمیدم...بعد از چند دقیقه صداهای مبهمی توی ذهنم پخش میشد، چشمام رو باز کردم و اولین چیزی که دیدم، پیرزنی بود به نام فرمانده آدامز... حقیقتش شماهم جای من بودید غزل خداحافظی رو میخوندین.فرمانده آدامز گفت؛«آلن؟ پاشو ببینم!»گفتم؛«هان؟»-میفهمی چی میگم؟-معلومه!-خب پس گمشو زیر زمین، الان کل دنیا از وجودمون باخبر میشن.بلند شدم و سمت کابین شماره 05 راه افتادم، صورتش شدم و به هر بدبختی ای بود خودمو به هون رسوندم.از بین جمعیتی که حتی یه ذره هم تغییر نکرده بودن رد شدم و به خونه مجرمایی که مجرم نبودن رسیدم‌. در رو باز کردم و گفتم:«سلام مکس! من اومدم!»مکس با لبخندی که هیچوقت از روی لبش پاک نمیشد گفت:«اوه سلام آنیل!»sun chansun chanMon, 20 Dec 2021 02:26:07 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-یازدهم-سقوط-آزاد-jgrweo5gyeyaاین شما و ایننننن پس از سالیان سال... یک پست!امشب بچه خوبی شدم براتون میم هم ساختم (هرچند افتضاح شده)------------از زبون آنیل----------آماندا در جواب مکس لبخدی زد:«بله آقای مکس... از دیدنتون خوشبختیم!»امیلیا خیلی طلبکارانه داد زد:«من نیستم! آماندا از طرف خودت حرف بزن!»-باشه، تصحیح میکنم: از دیدنتون خوشحالم آقای مکس.-خوبه!در رو بستم و رفتم بیرون، از بین جمعیتی که هیچوقت تمومی نداشت رد شدم و وارد اداره پلیس شدم، آخیش... عشقم چندوقت ازت دور بودم؟ صدای سم اسب میومد، برگشتم، صد در صد اشلی بود. گفتم:«اهای اشلی! شنیدم بهم نیاز دارین! یه ترول آزاد شده هان؟»اشلی اومد نزدیکم، دستشو گذاشت رو شونه م و گفت:«انقدر نمک نریز آقای 190 ساله...»داد زدم:«داری سنمو مسخره میکنی؟»-آره یچه کوچولو!-هوففف باشه من آرومم ولی مواظب باش اون ترول نخورتت که اصلا تو یکیو نجات نمیدم!-خب نده! منم بهت تجهیزات نمیدم!صدای داد یه پیرزن بلند شد:«شما دوتا احمقا! بیاین دفتر من ببینم! آره تو، آلن و تو، اشلی!» صد در صد فرمانده آدامز بود، رفتیم تو دفترش و با یه اتاق پر از دود مواجه شدیم، گفتم:«ف...فرمانده؟ شما خوبین؟»فرمانده آدامز با عصبانیت داد زد:«معلومه که خوبم آلن! اینا فقط دود سیگارمن! حالا تو، اشلی! یا به آلن یه نوترینو 2021 از اونایی که باقی موندن و تجهیزات دیگه میدی یا جفت پا میام تو صورتت!»اشلی:«باوشه بابا! چرا دیوونه میشی؟ هوی آلن! پاشو بریم مجهزت کنم!»چپ چپ بهش نگاه کردم و گفتم:«امیدوارم با اون کابینای قراضه ت نفرستیم بالا...» اشلی یقه م رو گرفت و پرتم کرد تو اتاقش:«خب آنیل بیا این نوترینو... اینم کلاهخود.... اینم شکلا... نه چیزه اینم میکروفن، چیز دیگه ای میخوای؟»-بال؟-هان؟ به تو بال بدم ریزه؟-آره گنده.-بیا اینم بال.یه جفت بال، نوتریتو، کلاهخود و میکروفن انداخت تو دستم و بعد پرتم کرد تو راهرو و داد زد:«برو به کارت برس!»داد زدم:«باشه اشلی خانم!»و با فحشای اشلی که منو بدرقه میکردن سوار کابین شماره 07 شدم. کابین، اون کابینی نبود که من انتظارشو داشتم، کابین نیمه داغونی بود که حتی جا برای نشستنم نداشت، آنقدر سیم و تسمه توی همدیگه پیچیده بودن که نمیشد صندلی خلبان رو دید. توی میکروفنی که اشلی بهم داده بود داد زدم:«بیشعور! این قراضه چیه دادی به من؟! میخوای بکشیم؟»صدای اشلی از اونور خط به طرز نگران کننده ای مسخره میومد:«اره شاید! این کوچولو هنوز کار می‌کنه، سوار شو و غر نزن!»چاره دیگه ای نبود، از بین سیم ها و تسمه هایی که به طور نامنظم کنار همدیگه چیده شده بودن رد شدم و جایی برای نشستن پیدا کردم. داشبورد کابین رو باز کردم و یه تیکه لاستیک از توش برداشتم و گذاشتم بین دندونام، ناسلامتی هیچکس دوست نداشت وقتی داره از تونل 07 رد میشه و وقتی بالاخره به سطح زمین رسید زبونشو از دست داده باشه، دوست داشت؟ میکروفن رو روشن کردم و گفتم:«سنتور احمق! خب، شروع کن!»-همممم باشه!و جریان ماگما من و کابین رو با سرعت زیادی بالا فرستاد، می‌تونستم سوزش پشت کمرم به وسیله ماگما رو حس کنم. کابین رو روی ریل هدایت کردم و ماگما همینطور بیشتر میشد، انقدر زیاد شده بود که کابین از مسیرش منحرف شد و خیلی زیبا داشت با کله می‌رفت تو دیوار، دردناک ترین مرگ تاریخ متعلق به منه! تا اونجایی که می‌تونستم فرمون رو به سمت ریل کشیدم، داشتم با روی باز از مرگ استقبال میکردم، من نمیخوام بمیرم! خدایا منو گوجه کن! با پام محکم روی ترمز کوبیدم و فرمون رو جوری چرخوندم که ممکن بود که همین الان از جا در بیاد، با موفقیت از دیوار فاصله گرفتم؛ ولی حالا یه دیوار هم جلوم بود که باید ازش میرفتم بالا ولی بدون ریل نمیشد، خدایا چرا من به این جوونی باید بمیرم؟ بال کابین رو باز کردم و با نام امیدی فرمون رو به سمت ریل چرخوندم، اگه فقط یکم دیگه تکون میخورد شاید یه همچین پایان غم انگیزی نداشتم، شاید انقدر مزخرف نمی مردم، همه ش هم بخاطر یه فرمون! مسخره ترین مرگ دنیا نصیب من میشد! ولی در کمال تعجب دیدم کابین روی ریل قرار گرفته و داره از دیواره می‌ره بالا، صدای اشلی میومد که میگفت:«اوه آنیل! همه مونو جون به لب کردی! ترول هنوز به شهر نرسیده، برو ببینم چیکار می‌کنی!»کابین از تونل شوت شد بیرون، سقف کابین باز شد و صندلی منو پرت کرد بیرون. پشتم رو نگاه کردم، کابین داشت پرت میشد تو مقر فرماندهی... و من؟ منم داشتم با تمام وجود سقوط آزاد میکردم...sun chansun chanMon, 20 Dec 2021 02:23:41 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-دهم-موقعیت-ضد-حال-با-واکس-bfsoiinuhrf1------------از زبون شما----------وارد خونه شدیم، یه هال کوچیک داشت که توش فقط یه مبل و یه میز بود و دوتا در، آنیل رفت سمت در سمت چپ و گفت:« این اتاق شخصی منه پس نمیاین توش، اون یکی هم آشپز خونه س شما دوتا هم تو هال میخوابین.»گفتم:«یه سوال.»-هان؟-اینجا خونه کیه؟-خونه مجرمین.-ما مجرم نیستیم!-خب به من چه؟-یه سوال دیگه.-هان؟-پس دستشویی چی؟-ما تو خونه دستشویی نمی‌کنیم بی فرهنگا.-چرا توهین میکنی دیگه.-بی فرهنگ!-باشه بابا! خب حالا ما باید دقیقا چیکار کنیم؟-شماها باید دو روز اینجا زندگی کنین، هرچند خوشم نمیاد با دوتا خاکی زندگی کنم...-اوهوم.یه روز گذشت و صبح روز بعد، کسی در خونه رو زد. آنیل رفت سمت در و در رو باز کرد، چند لحظه با کسی که پشت در بود حرف زد و بعد برگشت داخل، نگاه ما کرد و گفت:«یه ترول* آزاد شده، دارم میرم دنبالش، از جاتون جم نمیخورید؛ مَکس پیشتون میمونه، مکس! بیا تو.»جن کوتوله ای (جو گرفتم بگم مرد قد بلندی...) که احتمالا اونم الف بود اومد تو و گفت:«سلام مجرمین گل...» داد زدم:«ما مجرم نیستیم!» خندید و گفت:«باشه بابا حالا جوشی نشو!» اومد نزدیکم و لپم رو کشید، داد زدم:«با من مثل بچه ها رفتار نکن!» دوباره خندید:«باشه خانم جوشی!» هرچی زور داشتم جمع کردم و یه اخم معنادار نصیبش کردم. لبخندی زد و گفت:«هوم... پس شماها اون مجرمایین که مجرم نیستن آره؟»آماندا هم در جوابش لبخندی زد که صد البته از مال اون واکس یا هرچی اسمش بود بهتره:«بله آقای مکس... از دیدنتون خوشبختیم!»داد زدم:«من نیستم! آماندا از طرف خودت حرف بزن!»-باشه، تصحیح میکنم: از دیدنتون خوشحالم آقای مکس.-خوبه!خودم رو پرت کردم روی مبلی که پشت سرم بود و صدای بسته شدن در رو شنیدم، سرم رو برگردوندم سمت در، آنیل خان اعظم بالاخره شرش رو کم کرده بود و رفته بود، این عالیه! ولی در عوض با واکس تنها شدیم... ضد حال بود. واکس کنارم نشست و آماندا هم کنار اون، واکس گفت:«خب خانم جوشی، چند سالته؟»داد زدم:«و اونوقت ربطش به تو؟»-هیچی فقط میخواستم بدونم.بعد از دو دقیقه دوباره گفت:«کلاس چندمی؟»داد زدم:«این همون سوال قبلی نیست؟»-آه...بله ببخشید!آماندا گفت:«امیلیا بدخلقی نکن دیگه جواب بده.»گفتم:«باشه... خب 14 سالمه، حالا که جواب دادم تو چند سالته؟»واکس (مکس دیگه بدونین) خندید و جواب داد:«منم سیصد سالمه، شاید از نظرت پیر باشم ولی به وقت شما سی سالمه.»-هه! پیرمرد!-باشه باشه!تامامید دیگر!نیناش ناش!ترول: همون غولای افسانه هامونsun chansun chanTue, 07 Dec 2021 22:11:49 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-نهم-دنبال-رحم-میگردم-همین-z2kuhudn9dkr------------از زبون شما-----------میدونم خانم کارتر! ولی باید مارو ببخشید.یعنی چی؟! دزدی؟! من؟! تورتین ۲۰۲۱ یا هرچی بود؟! ۱۵۰ بسته؟! قابل هضم نبود، اصلا نبود. یعنی این پیرزن داره میگه من دزدم؟!آنیل به آماندا نگاه کرد و گفت:« ظاهراً دوست شما به هیچ عنوان نمیتونه با این قضیه کنار بیاد، هرچند من یکی که فکر میکنم شما دونفر دزد...»اما حرف آنیل با داد آماندا قطع شد:« شما دونفر با پررویی مارو به صندلی بستید و میگید ما دزدیم؟ مدرک بیارید! چون ما انسانی که دلیل نمیشه دزد هم باشیم!»فرمانده آدامز با خونسردی جواب داد:«نگرانی و عصبانیت شمارو درک میکنم خانم! ولی شما هم باید ما رو درک کنید.»به فرمانده نگاه کردم، عصبانیت توی صورتش موج میزد... دیگه نمیشد اون خونسردی سابق رو توی نگاهش پیدا کرد، دنبال کمی رحم میگشتم، نمی‌دونستم چرا... فقط یه چیزی... یکم رحم... دلم نمی‌خواست برای کاری که انجامش ندادم و گناهی که نکردم برم زندان؛ اما توی صورت فرمانده آدامز حتی یک ذره رحم دیده نمیشد، قرار نبود بریم خونه، قرار نبود صدای داد مدیر رو بشنوم، قرار نبود از مدرسه فرار کنم و برم پیش اماندا، دیگه قرارنبود از پنجره مشاور مدرسه فرار کنم، قرار نبود از دست مادرم فرار کنم، نه تا وقتی که آب خنک نخوردیم... با عصبانیت داد زدم:« شماها فکر کردین ما خونواده نداریم؟ فکر کردین ما به محض اینکه پامون به اینجا برسه از شماها دزدی میکنیم؟» سرم رو پایین انداختم و با لحن آرومی ادامه دادم:«نه... چرا دارم تقلا میکنم؟ عیب نداره، دو سه روز آب خنک خوردن که عیبی نداره...»آماندا با تعجب به من نگاه کرد و گفت:«امیلیا میخوای همینجا بمونی؟»-اونجا هم زندگی خوبی نداشتم، شاید اینجا بهتر باشه..‌‌‌.-هی دختر! یعنی از زندگیت بدت میاد؟ زندگیت از من بدتر نبوده که.-شاید راست میگی.فرمانده آدامز با عصبانیت به ما نگاه کرد، یه نخ سیگار از توی جیبش در آورد، آتیش زد و گفت:«شما دوتا!»دوباره به صورتش نگاه کردم، دوباره دنبال رحم می‌گشتم... پیداش کردم، ظاهراً دلش به رحم اومده بود، دود سیگار رو همه جا پخش کرد و گفت:«شاید باید دو سه روزی پیش آنیل باشید.»آنیل داد زد:«م...من قربان؟!»-مگه آنیل دیگه ای هم بدون تو اینجا هست؟-ن...نه قربان.-خب پس قضیه حل شد، سه روز پیش آنیل زندگی میکنید... موفق باشید.سیگارش رو پایین آورد و ادامه داد:«آنیل! از همین الان پستت شروع میشه.»آنیل با تعجب گفت:« ب...بله قربان!» با تأسف به ما نگاه کرد و ادامه داد:« بیاین بریم...»گفتم:« آقای نابغه ما بسته شدیم به صندلی.»-باشه الان بازتون میکنم.رفت پشت آماندا و طناب هارو باز کرد، آماندا بلند شد و گفت:«چرا انقدر محکم طناب هارو میبندین؟ خون به دستم نمی‌رسید.»اومد پشت صندلی من و من رو هم باز کرد، بلند شدم و گفتم:«خب، الان قراره کجا بریم؟»با نفرت به من نگاه کرد و گفت:«قراره شما خاکی ها خونه من رو نجس کنید.»-اهاااااییی!-دنبالم بیاین.از بازداشتگاه بیرون رفت و ماهم دنبالش رفتیم، از راهروی باریکی رد شد، از پله ها پایین رفت و به محوطه بیرون اداره پلیس رسیدیم، از شهر پر هیاهوی اون موجودات کوتاه قد رد شدیم و به خونه کوچیکی رسیدیم که دری قهوه ای داشت.بالاخره نوشتمش!sun chansun chanTue, 07 Dec 2021 21:50:15 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-هشتم-هِوِن-exj4w6w83z4a------------از زبون شما----------داشتیم یه جایی برای قایم شدن پیدا می‌کردیم که بالاخره آماندا متوجه یه چیزی شد.آماندا:((امیلیا رنگ موهات عوض شده؟))موهام رو گرفتم جلوی صورتم، قهوه ای شده بود! ای جلل خالق! به آماندا نگاه کردم:((موهای توام مشکی شده!))-هنننن؟-حالا ولش کن، اون چیه؟به سقف اشاره کردم، اینجا روی زمین نبود و آسمونش هولوگرام بود، یه جن داشت نیومد سمت ما، بهش میخورد پسر باشه. اومد بالای سرمون و گفت:((آهای شما خاکی ها! چجوری اومدین اینجا؟))گفتم:((شانسی!))-چرت و پرت تحویل من نده، همین الان با من میاین اداره پلیس.آماندا:((ولی این نامردیه!))-شماها یه تهدید حساب میشید، همین الان با من میاین!داد زدم:((تو کی هستی؟))-آنیل آلن از نیروی پلیس زیرزمینی، هرچند نیازی نبود برای شما خاکی ها خودمو معرفی کنم.-آنیل آلن یا هرکی هستی، بیا پایین تا باهم صحبت کنیم.-نیاز نیست بیام جلوی شما خاکی ها!-چه گیری دادی! باشه خودمون میایم اداره پلیس، آدرسش رو بده ببینم!-بیاین دنبالم.افتادیم دنبالش و از بین جمعیت زیاد مردم رد شدیم و رسیدیم به یه ساختمون بزرگ. آنیل یا هرکی بود وارد شد و ما هم دنبالش رفتیم و بعدش، دیگه چیزی حس نکردیم. چند دقیقه بیهوش بودیم و بالاخره به هوش اومدیم، یکم طول کشید تا بفهمم دور و برم چه خبره، داد زدم:((تو بهمون خیانت کردی! خیانت!))جلوی یه میز بودیم، هم من و هم آماندا و اون پسره هم پشت یه پیرزن وایساده بود، پیرزن به ما نگاه کرد و گفت:((سلام خانم کارتر! به هون خوش اومدی، میشه بپرسم چجوری تونستین بیاین اینجا؟))گفتم:((یه چاله آب وسط خیابون دیدم دیدم و بعدش یه چیزایی شبیه ماهی های پرنده، آماندا روهم خبر کردم، بعدش انداختمش تو چاله.))-که اینطور!-حالا باهامون چیکار دارین؟-هیچی، فقط تو مظنون به دزدی هستی.داد زدم: چی؟! این یه شوخیه دیگه؟ فقط یه شوخی! حالا دزدی چی؟-وایسا، تند نرو. من فرمانده آدامز هستم و ایشون آنیل آلن، که فکر کنم قبلاً باهاش آشنا شدین، ما یه سلاح به نام نوترینو ۲۰۲۱ داریم که در حال حاضر ۱۵۰ بسته از اونها دزدیده شده و فعلا تو فقط میتونی مظنون باشی.-یعنی چی؟ روحمم از این قضیه خبر نداره.-میدونم خانم کارتر! ولی باید ما رو ببخشید.آتش خروشان ایده هایم کجا رفتید که یادتان بخیر...پدرم در اومد...ایزی ایزی تمام تامامsun chansun chanTue, 07 Dec 2021 21:37:26 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-هفتم-آنیل-qavcun1yopiv------------از زبون آنیل----------ابتدا معرفی کوتاهی درباره ظاهر آنیل میکنم:"آنیل آلن" از نظر ظاهری پسری با پوست فندقی رنگ، چشمای میشی، موهای قهوه ای روشن با قدی که از قد طبیعی قوم خاص یا همون جن ها بلندتر هست یعنی 101 سانتی متر، بود.روی تخت دراز شیده بودم و نزدیک بود از عصبانیت جوش بیارم، بعد از قضیه ساوِچ همه جا درباره من صحبت میکردن، بلند شدم و لباس فرم لپرکان ها رو پوشیدم، الان به عنوان یه لپرکان* خیلی عصبانی بودم، هرچند لپرکان فقط شغلم بود و درواقع من یه اِلف* بودم. کت سبزم رو از کمد درآوردم و پوشیدم، بعد راه افتادم سمت اداره پلیس. راهرو ها مثل همیشه شلوغ بودن و به سختی میشد از بین مردم راه رو باز کرد، خدا میدونست پیش اداره پلیس چه وضعیه...تقریبا رسیده بودم؛ اما جمعیت نمیزاشت وارد بشم، داد زدم:((برید کنار! پلیس!))چند نفر برگشتن سمتم و دورم جمع شدن:((اقا بچه من گم شده میشه پیداش کنید؟))-ببخشید من با فرمانده کار داشتم میشه کمکم کنید؟-شما میدونین چجوری میشه به آتلانتیس رفت؟توریست ها! توریست ها از همه بدتر بودن، واقعا که! یه روزی این فرم برامون آبرو دست و پا میکرد ولی الان فقط باهاشون مشخص میشیم. داد زدم:((نخیر نمیشه! حالا هم از سر راهم برید کنار تا به زور رد نشدم!))وضع بهتر شد، منم به هر زوری بود از بین جمعیت رد شدم و وارد اداره پلیس شدم، یکی از پشت سرم گفت:((توی عوضی چرا ادعات میشه که پلیسی؟))پشت سرمو نگاه کردم، یه نهنگ از آسمون داشت منو نگاه میکرد، نگاهش کردم و گفتم:((اولا چرا توهین میکنی؟ دوما دیرم شده باید برم.))و دوییدم و داشتم میرفتم سمت دفترم که یادم اومد دو متر جلوتر دفتر فرمانده آدامزه، سعی کردم بدون اینکه بفهمه از جلوی دفترش رد بشم و موفق هم شدم! اما یهو با صدای داد یه زن سر جام خشکم زد:((آلن! بیا دفتر من!))فهمید... رفتم سمت دفترش و گفتم:((ب...بله قربان؟))-چقدر از شیفتت گذشته؟-د...دو دقیقه قربان!-چرا دیر کردی؟-راهرو ها شلوغ بودن خودتون میدونین که.-یعنی تو نمیتونی دو دقیقه زودتر بیای بیرون؟حق با فرمانده بود، باید زودتر بلند میشدم، ولی اینکارو نمیکردم.گفتم:((دیگه تکرار نمیشه قربان!))-قضیه ساوچ رو یادت رفته؟-نه قربان!فرمانده صداش رو آورد پایین و گفت:((آلن، اگه بخوای ساز خودتو بزنی مجبور میشم بفرستمت بخش ترافیک.))-ب...بخش ترافیک؟!-آره، اینجوری نمیشه. ببین آلن، تو فقط بلدی دردسر درست کنی، اگه این اخلاقتو بزاری کنار مطمئنم میتونی سرباز خوبی بشی، پس لطفا انقدر اذیت نکن.صدایی شبیه صدای شکستن در اومد، برگشتم سمت در، اشلی، سنتور*ی که خودش رو مغز متفکر پلیس میدونست و کسی هم جرات اخراج کردنش رو نداشت با پا در رو باز کرده بود و اومده بود داخل:((میبینم که اقای استاد خراب کردن ساوچ هم اینجاست!))گفتم:((ببند دهنتو!))-اع چته؟ من که چیزی نگفتم.فرمانده داد زد:((همین الان میخواین به جون هم بیوفتین؟ اشلی! برای چی اومدی اینجا؟))اشلی از کنارم رد شد و گفت:((خب، ظاهرا دوتا انسان اومدن اینجا...))داد زدم:((اینجا؟!))-نه بابا نیومدن تو اتاق که، ولی تونستن بیان تو شهر.فرمانده اخماشو کرد تو هم:((خب سنتور، پیشنهادت؟))اشلی کلاهش رو در آورد و گفت:((به نظرم بهتره یکیو بفرستیم دنبالشون.))-خب بفرست.-اخه همه ماموریتن.گفتم:((من میتونم برم.))فرمانده گفت:((خب... پس چیکار کنیم؟))اشلی:((میخواین من برم؟))داد زدم:((با با من میتونم برم!))اشلی پوزخند زد و گفت:((هه! تویی که گند زدی به ساوچ؟))- یه شانس بهم بدین.فرمانده گفت:((باشه، امیدوارم با اینکه کار آسونیه نا امیدم نکنی.))گفتم:((خب اشلی خانم پاشو بهم وسایل بده.))اشلی:((اولا من خانم نیستم، دوما باشه...))لپرکان: همون کوتوله های خودمونن که اکثرا موهاشون قرمزه و لباس سبز میپوشن، البته اینجا لپرکان ها یه رمزن برای پلیس اجنهالف: یه جورایی همون لپرکانا هستن ولی شبیه بچه های آدمسنتور: موجودیه که پایین تنه ش اسبه و از شکم به بالاش انسانایده هایم ته کشیدند...ایزی ایزی تامام تامامsun chansun chanTue, 07 Dec 2021 21:33:29 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-ششم-احساس-سرد-qoorpbgdcbas------------از زبون شما----------خب... الان باید برم خونه؟ میرم خونه!رفتم سمت خونه، دوست دارم ببینم وقتی مامانم ببینه من رفتم مدرسه و حالا هم اومدم خونه چه شکلی میشه. تو همین فکرا بودم که یه چاله آب معمولی جلوی پام دیدم، اولش معمولی بود؛ ولی الان دوتا چیز شبیه به ماهی هایی که پرواز میکنن دور پاهام میچرخیدن، الان هوا افتابی بود و نباید چاله ابی درکار باشه، احساس کردم کسی دستشو گذاشت رو شونه م، برگشتم سمتش، یه دختر بود، گفت:((خانم؟ ببخشید فضولی میکنم ولی چرا انقدر با تعجب به زمین نگاه میکنین؟))به زمین نگاه کردم، صد در صدر چاله اب جلوم بود، ولی اون ماهی ها دیگه نبودن، گفتم:(( یعنی تو این چاله اب رو نمیبینی؟))-توهمی شدی؟-هیچی برو به کارت برس.دوییدم سمت بیرون از شهر، رسیدم به خونه اماندا، داد زدم:(( اماندااااا!))از پشت یه درخت ظاهر شد و گفت:((هان؟))-بیا یه چیز عجیب!-چته؟-بدو بیا، تو شهره!-چی می...یقه ش رو گرفتم و بردمش دوتا خیابون پایین تر از خونه مون. بهش گفتم:((این چاله اب رو میبینی؟))با تعجب گفت: اره-ماهی ها رو هم میبینی؟-اره.-تو پیش مرگ میشی؟-اره... چیزه نههههاما من پرتش کردم تو چاله، خیلی عمق داشت، نکنه اماندا رو کشتم؟خودمم پریدم تو چاله، یه چاله که انگار تمومی نداشت... هرچی میرفتم پایین تر احساس میکردم هوا سرتر میشه، داشتم به مرگ نزدیک میشدم؟تا اینکه انگار یهو اون چاله بی انتها تموم شد و منو پرت کرد رو اماندا، از رو اماندا پاشدم و گفتم:((ا... اماندا... توام اینارو... میبینی؟))اماندا بلند شد و مثل من به ادمایی که قدشون به زور به یه متر میرسید و گوشای نوک تیز داشتن و ماهی هایی که بالای سرشون مثل پرنده پرواز میکردن چشم دوخت:((ا...اینا...))یه قدم به جلو برداشتم:((اماندا... ما مردیم دیگه مگه نه؟))اماندا اومد نزدیکم و شونه هام رو گرفت:((چی میگی دختر؟ اینجا جاییه که بهش میگن هِوِن* جایی که جن ها توش زندگی میکنن... امیلیا... اون چاله درواقع یه تونل برای رسیدن به اینجا بوده و تو تونستی احضارش کنی.))-حالا باید چیکار کنیم؟-خر بی احساس...ایزی ایزی تامام تامام تر*هون: هون به معنای بهشت ترجمه میشه... ولی اینجا امیلیا و اماندا نرفتن بهشتsun chansun chanTue, 07 Dec 2021 21:30:50 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-پنجم-فرار-به-توان-هزار-wvui6qka8ivxوی قفلی زده است رو این عکس*خب خداییش برویم ادامه.------------از زبون شما----------و پس از هشت سال برای اولین بار وارد کلاس شدم...کلاه هودیم رو کشیدم رو سرم، به اطراف نگاه کردم: یه کلاس نبستا بزرگ با حدودا بیستا دانش آموز و یه تخته سیاه بزرگ که کلا یکی از دیوارا رو پوشونده بود، دیوارا سفید بودن و دوتا پنجره بزرگ رو به بیرون وجود داشت، فقط یکی از صندلی ها کنار دیوار خالی بود و حنما اونجا جای من بود. رفتم جلو، احساس میکردم همه به من نگاه میکنن، همینجوری داشتم جلو میرفتم که یهو این سکوت جذاب با صدای یکی از پسرای کلاس شکست:(( تو دانش اموز جدیدی؟ یا همون دختره ای که از مدرسه فراریه؟))صادقانه گفتم:(( همونی که از مدرسه فراریه!))کل کلاس زدن زیر خنده، مگه من چی گفتم؟ فقط جوابشو دادم. رفتم نزدیک صندلیم و میخواستم بشینم که یکی صندلی رو از زیر پام کشید و منم محکم خوردم زمین، پشت سرم رو نگاه کردم، همون پسره بود، داد زدم:((تو مشکل داری عوضی؟))با پوزخند نگاهم کرد و گفت:(( هه! مطمئنم خوندن و نوشتن هم بلد نیستی! هرچی نباشه تو کل عمرت از مدرسه فرار بودی!))بلند شدم و رفتم نزدیکش، یقه ش رو گرفتم و داد زدم:(( هوی هر نره خری هستی! عین بچه ادم بشین سر درس و مشقت! فضولی کردن تو زندگی بقیه به تو نیومده! اصلا به تو چه که من میام مدرسه یا نه؟ همین که برام وقت میزاری و پشت سرم حرف میزنی یا باهام بحث میکنی نشون میده خیلی بهم اهمیت میدی! گمشو سر جات!))و پرتش کردم رو صندلیش، صدای قدم زدن میومد، نشستم سر جام، احتمالا معلم بود دیگه.در باز شد و یه خانم قد بلند با کت و دامن مشکی و موی قهوه ای و ببند از پشت بسته شده وارد کلاس شد، به کلاس نگاه کرد و چشمش به من خورد، گفت:(( سلام خانم کارتر! خوشحالم که بالاخره اومدی مدرسه!))گفتم:((سلام! حال منم خوبه! خوشحالم که ده دقیقه بعد از خوردن زنگ اومدی سر کلاس! اگه میخواستی میتونستی نیای!))-با پررویی تمام بعد هشت سالم که اومده مدرسه به معلمش جواب پس میده! خب بچه ها حضور غیاب میکنیم، مینا؟-حاضر!-براون؟-حاضر!و به این ترتیب یه زنگ گذشت و من مثل پرنده ای که از قفس ازاد شده باشه از کلاس زدم بیرون، یه ابنبات از تو جیبم در اوردم و بازش کردم، گذاشتمش گوشه دهنم و کلاه هودیم رو تا اپنجا که میتونستم کشیدم پایین، تا جایی که مطمئن شدم کسی موهام رو نمیبینه، از این بدم میومد که وقتی رفتم مدرسه بخاطر رنگ موهام و چسمام مسخره بشم، رفتم یه گوشه حیاط و رو یه صندلی نشستم، بعد از حدودا ده دقیقه زنگ خورد و دوباره با نهایت تنهایی رفتم سر کلاس.ساعت دو و نیم شد و دیگه مدرسه تموم شده بود، یهو صدای ناظم رو شنیدم که داد میزد:(( کارترررررررررررر))برگشتم سمتش، داشتم میدویدد سمتم، رسید بهم و گفت:(( خدا خیرت بده! حالا بیا سه دور کل مدرسه رو تمیز کن!))خودمو از دستاش کشیدم بیرون:(( اسکلمون کردی؟ ولم کن بابا.))و طبق معمول فرار کردم...ایزی ایزی تامام تامامsun chansun chanTue, 07 Dec 2021 21:28:06 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-چهارم-به-به-خانم-کارتر-qrr7cth77mznآماندا واکربنده حقیر چقدر نبودم خداییش؟یادم میره به اینجا سر بزنم...نشسته بودم فکر میکردم خدایا اسم سایته جی بود؟:/پارتای جدیدو تو این سایت گذاشتم: https://www.quotev.com/animekoreaو اگه گشادیم نشه اینجام میزارم------------از زبون شما----------دو روز گذشت و ساعت هفت بعد از ظهر شده بود، من هرکاری میکردم نمیتونستم از دست آماندا فرار کنم، خیر سرم دوست پیدا کردما.آماندا:(( خب تازه رسیدیم کلاس هشتم آخرین پایه س بیا ببینم.))داد زدم:(( نمیخوام!))-تو که تا الان همه شو یاد گرفتی.-همممم باشه-آفرین، از ریاضی چندتا فصلو یاد دادن بهتون؟-آمممم، اگه حساب کنی فک کنم فصل سوم باشیم.-فکر کنی؟!-خب طبیعتا من سر کلاس نبودم.-آممممم... خب باشه تا آخر فصل سوم رو بهت یاد میدم، فردا میری مدرسه تا ببینی کدوم فصلین؛ اگه نری مدرسه اینجا راهت نمیدم.-خیلی بدجنسی!آماندا قیافه از خود راضی به خودش گرفت و گفت:((میدونم!))------------از زبون شما، روز بعد، ساعت شش صبح----------دیگه مخم داشت میپوکید، آخه خواهر من تو چطوری تو سه روز از پایه اول تا هشتم رو بهم یاد دادی؟مدرسه کلا چیز چرتیه از اسمشم معلومه پس....از همون اولش هرروز از مدرسه فرار میکردم، شاید باورتون نشه ولی همین دو روز پیش به کمک آماندا خوندن و نوشتن یاد گرفتم...آماندا داد زد:(( دختر! سه ساعته دارم صدات میکنم به چی انقدر عمیق فکر میکنی؟))گفتم:((دارم میرم... الان میرم دیگه.))-به سلامت!-رفتم!از خونه ش رفتم بیرون و راه افتادم، پایینو نگاه میکردم و به راهم ادامه میدادم تا به خودم اومدم و فهمیدم پنج خیابون اونور تر از مدرسه وایسادم. به ساعتم نگاه کردم، یه دقیقه به زنگ مونده بود! بدبخت شدم! هرچی زور داشتم و جمع کردم و تا میتونستم تند میدوییدم. سه خیابون رو تو سی ثانیه دوییدم، فقط دوتا دیگه مونده بود. به ساعتم نگاه کردم، 28 ثانیه! تا میتونستم میدوییدم، وقتی رسیدم دو ثانیه به مدرسه مونده بود. دستم رو گذاشتم رو پاهام و نفس نفس میزدم، یه سایه افتاد روم... سایه ای آشنا... خب معلومه کی بود دیگه... کسی نبود جز: خانوم مدیر. برگشتم سمت خانوم مدیر، با اخم همیشگیش نگام میکرد.یه ابروش رو برد بالا و گفت:(( به به! خانوم کارتر! از این طرفا؟))دلم میخواست همین الان فرار کنم، اما اینکارو نمیکردم، هر چی نباشه به آماندا قول داده بودم. گفتم:(( اومدم عین آدم سر کلاس باشم!))-که اینطور!-حالا با احازه تون میرم سر کلاس.-برو ببینم.رفتم تو سالن مدرسه... خب... الان کدوم یکی کلاس منه؟ از مدیر میپرسم! برگشتم پیش خانم مدیر و گفتم:(( میگم یه سوال داشتم.))نگام کرد و گفت:((چیه؟ نکنه کلاستو پیدا نمیکنی؟))-اوهوم-اوفففف، طبقه بالا کلاس روبرویی.-اها! بای بای!-هه؟دوباره رفتم تو سالن و از پله ها بالا رفتم، لعنتی چقدر پله داشت... پاهام از جا کنده شد، بالاخره... پیروزی! رسیدم!و پس از هشت سال برای اولین بار وارد کلاس شدم...ایزی ایزی تامام تامامsun chansun chanSun, 05 Dec 2021 17:30:24 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-سوم-درستو-بخون-nqliv4mbmnbtامیلیا کارتر------------از زبون شما----------داشتم نفس نفس میزدم، پشت سرمو نگاه کردم، دیگه خبری از اون مدرسه کوفتی نبود... آخیش... راه افتادم سمت خونه آماندا (دوستتون)...آماندا از یتیم خونه فرار کرده بود و تنها زندگی میکرد، در حال حاضرهم توی پارک متروکه ای نزدیک شهر بساطشو پهن کرده بود و یه خونه واسه خودش ساخته بود، من سال پیش وقتی طبق معمول داشتم از مدرسه فرار میکردم دیدمش و باهم دوست شدیم، از اون موقع هروقت تو دردسر میوفتم(تقریبا همیشه) میرم پیشش.از شهر رفتم بیرون، تا دوماه پیش مامانم دنبالم میکرد ولی دیگه دنبالم نمیکنه، شاید بالاخره وقتی فرار میکنم یه نفس راحت میکشه... شاید که چه عرض کنم، حتما یه نفس راحت میکشه... همینجوری داشتم فکر میکردم که با کله خوردم تو یه چیزی.: آخخخخ خانم مدیر اومد جلو چشام...صدای آماندا اومد که داد میزد: دوباره چی شده؟-چی نشده؟ کله م خورد تو یه چیزی.-خب چرا چشاتو باز نمیکنی؟-عه، راست میگیا!چشمامو باز کردم و با یه درخت مواجه شدم، خودمو پرت کردم چمنا و داد زدم: چرا این درختا همه جا هستن؟قیافه آماندا یهو ظاهر شد چشمام، داد زد: چرا داد میزنی؟منم کم نزاشتم و در جوابش داد زدم: چون توام داری داد میزنی!صداشو آورد پایین: بابا داد نزد...و رفت تو خونه ش، پاشدم و رفتم دنبالش، ایندفعه عین ادم گفتم: آماندا! من دوباره از مدرسه فرار کردم...-معلوم بود بابا!نشست رو زمین و یه کتاب پرت کرد سمتم: اگه نخوای تو مدرسه درس بخونی، پیش من درس میخونی.گفتم: هه؟بعد ویندوزم بالا اومد و داد زدم: آمانداااااااااصدامو آوردم پایین: من فرار کردم که درس نخونم...چرا باهام اینطوری میکنی؟؟؟؟-بشین ببینم...-نههههه ولم کن... نزدیک نشو نزدیک نشووووویقه مو گرفت و نشوندم رو زمین پیش خودش: عین بچه آدم درستو بخون!-دوس ندوس-ها؟-هیچی... ولم کننننننن-ببین گفته یک منهای تو پرانتزِ تو پرانتزِ تو پرانتز (چی گفتم?) یک به اضافه یک دوم تقسیم بر تو پرانتز بعدی دو به اضافه یک تقسیم بر تو پرانتز سه به اضافه یک پرانتز بسته تقسیم بر دو و یک ششم... یابد چیکار کنیم؟-نمیدونمممم-به مولا این مال کلاس ششمه-تو مگه مدرسه رفتی؟-جهشی خوندم...-پولشو از کجا آوردی؟-خودم خوندم!-هان؟-بحثو عوض نکن جواب بده!-آمانداااااااا-درد!ایزی ایزی تامام تاماممیگم یه سوال... چرا من گذاشتمش تو ادبیات داستانی...؟:/sun chansun chanMon, 29 Nov 2021 20:01:38 +0330https://virgool.ir/@anime.koreaa/زندگی-کن-پارت-دوم-یک-عدد-مشاور-به-فروش-می-رسد-xiecgqtuhaas------------از زبون شما----------در باز شد و یه مرد چاق (نه از این چاقای معمولیا) با کت و شلوار قهوه ای و یه کیف شیک تو دستش وارد شد.مدیر: خب، اقای ویلیامز! این دختره رو می بری و تا مغز تو کله ش نزاشتی برش نمیگردونی، شیرفهم شد؟ویلیامز: بله خانم!داشت حرصم در میومد. با لحن مسخره ای تو ذهنم گفتم: این دختره رو می بری و تا مغز تو کله ش نزاشتی برش نمیگردونی...فکر کرده کیه! یه روزی فرار میکنم، حالا خواهید دید!ویلیامز به شما نگاه کرد و گفت: پاشو بیا تو اتاق مشاوره.گفتم: نمیخوام!-مگه دست توعه؟-آره! این میشه کودک آزاری!-دختر خوب! تو دیگه بچه نیستی که...-هستم!-میخوای با من بحث کنی؟-آره!-خب پس پاشو بیا اتاق مشاوره.-میگم نمیخوام!به زور منو تا اتاق مشاوره کشید، تا ته راهرو داد میزدم: ولم کن!اما متاسفانه ولم نمیکرد و اندازه گوریل زور داشت. انداختم رو مبل تو اتاق مشاوره... خداییش چه مبل نرمی داشت! نشست پشت میزش و گفت: خب خانم! اسمتو بگو.پاهامو امداختم رو میزش و گفتم: چه خجالت آور! تو حتی دانش آموزای مدرسه ت رو هم نمیشناسی؟-دختره بی شعور بی فرهنگ لنگاتو جمع کن!-تو با این اخلاق گندت مشاوری خیر سرت؟ باید گزارشش کنم...اومد جلوم و عین آدم نشوندم رو صندلی، بعد رفت سر جاش و گفت: خب، خانم کارتر! بگو ببینم، چه مشکلی با مدرسه داری؟-طبیعی نیست؟-در این حد نه.-اوفففف چرا هی سین جینم میکنین؟-چون تو یه بچه خیلی شیطونی.-دلیل قانع کننده ای نبود، یه دلیل دیگه لطفا!-گمشو بیرون!-اع؟ جدا؟ مدیر میکشتتا!-نه نه غلط کردم، بشین همینجا...ولی دیر شده بود، به خودش اومد و دید من دارم از پنجره فرار میکنم، داد زد: برگرد اینجا!پریدم تو حیاط مدرسه، از کنار درختا دوییدم و به در خروجی رسیدم، به مدرسه نگاه کردم... اینجا با زندان هیچ فرقی نداشت. از در بالا رفتم و پریدم بیرون، صدای مدیر میومد که داد میزد: کارتر! میکشمت!داد زدم: هه! تو میخوای منو بکشی؟و با سرعت هرچه تمام تر فرار کردم...ایزی ایزی تامام تامامsun chansun chanSun, 28 Nov 2021 10:16:56 +0330