https://virgool.ir/feed/@anbari.sedighefa2026-11-12 01:36:14https://files.virgool.ir/upload/users/491036/avatar/F1egbQ.jpeghttps://virgool.ir/@anbari.sedighehttps://virgool.ir/@anbari.sedighe/httpsvirgoolioanbarisedigheبازی-judunknyvpwkاز راه که میرسه، وسایلی که دستش هست، رو مبل میندازه و به سمت من میاد، مامانش میگه:- سلامتو خوردی؟- گرسنه ت بود؟انگشتش رو سمت دهنش می بره و میگه:- سلام.چشمش به گوشی روی میزه. یه بوسش میکنم و میگم:- سلام به روی ماهت عزیزم.مادرش میگه:- دست تو دهنت نکن، بدو برو لباست رو در بیار، دستاتو تمیز بشور، بیا کیفتو به خاله جون نشون بده ، ببینه چقدر قشنگه!در حالی که نگاهش به گوشی روی میزه، میره بسته ای رو که روی مبل انداخته، رو میاره و به من میده و میگه:- خاله، خاله گوشیتو میدی؟- گوشی برا چی میخوای عزیزم؟- می خوام بازی هاشو بیارم؛ فقط میرم تو بازی هاش؛ همین جا پیش خودت بازی می کنم،- خاله! تو رو خدا !دستمو دراز میکنم وگوشی رو از روی میز بر میدارم و میگم برو تو حیاط با توپ بازی کن. برو دوچرخه سواری کن عزیزم.مامانش که داره با گوشی حرف میزنه با اشاره سر و چشم و دست میگه:- بگو: « نه»باز دوباره میاد کنارم میشینه و دستشو میندازه گردنم و بوسم میکنه و میگه:- آخه من حوصلم سر رفته. من دوس ندارم تنهایی دوچرخه بازی کنم.منم می بوسمش و میگم:- تو مهد شعر چی یاد گرفتی؟ بخون برام ببینم.دستاشو رو پاهاش میذاره و میخونه:شبا که ما می خوابیم،آقا پلیس ه بیداره.ما خواب خوش می بینیم،اون دنبال شکاره.آقا پُلیسه زرنگه ،با دزدا خوب می جنگه.ما پلیس و دوس داریم،بهش احترام میذاریم.وقتی تمام شد، منتظره براش دست بزنم.باز دوباره میگه:- حالا گوشی تو بده دیگه،بهش میگم:- عزیزم گوشی من اصلا بازی نداره.میگه:- دارهمیگم:- من که یه ساله خریدم ندیدم بازی داشته باشه.میگه:- بذار بهت بگم:- برو تو بازار دانلودش کن یا با زاپیا از گوشی مامانم برات می فرستم.میگم:- من اینا روبلد نیستم برو گوشی مامانتو بگیر، بازی کن.دستم میره رو گوشی. صفحه اش روشن میشه. میگه خاله وایسا تا بهت بگم.انگشت کوچولوشو میزنه روی یکی از گزینه ها میگه این "شیر ایت" هست، ببین، اینو می زنی بعد اینو میزنی، دیگه تمام. و میگه:- دیدی بازی داشت! حالا بده من بازی کنم.او در حالیکه محو بازی شده و با انگشتان کوچکش گاهی صفحه موبایل را بالا و پایین میکنه و من نگاهش میکنم و احساس می کنم که در مقابل او خیلی کم آوردم.صدیقه عنبریصدیقه عنبریWed, 23 Dec 2020 00:27:22 +0330https://virgool.ir/@anbari.sedighe/httpsvirgoolioanbarisedigheدهقان-فداکار-ویرایش-جدید-hvgniwx8fwzxغروب یکی از روز های سرد پاییز بود. خورشید در پشت کوههای پر برف آذربایجان فرو رفته بود. نورعلی از سر مزرعه، خسته وکوفته به خانه خود برگشته بود. دید که باجناقش از شهر میانه به خانه آنها آمده. خوشحال شد هنوز سفره شام راجمع نکرده بودند که باجناقش گفت: من با قطار باید به تهران بروم واز جایش بلند شد.هرچه نورعلی اصرار کرد که هواخیلی سرد هست شب بماند وصبح برود، قبول نکرد وگفت: که دوستانش قراراست گوسفندهایی را که باهم پروار کرده اند برای فروش به تهران ببرند، مجبور است او هم با آنها برود.نورعلی گفت: از اینجا تا ایستگاه راه آهن خیلی دوره سوز و سرما خیلی زیاده.گوشی اش رو برداشت خواست به آژانس زنگ بزنه، فکری کرد و با خود گفت اسنپ ارزان تره، راننده ای که شانس به نامش افتاده بود. وقتی آدرس را دیدکمی مکث کرد و گفت: داداش شب هست و بیابان برهوت، خوف داره .از اون طرفم تو این برر و بیابان نصفه شبی مسافر نیست .اگه کرایه دو سر رو بسلفی، میرم وگر نه ما نیستیم داداش.نور علی بلا فاصله کتش را تنش کرد و تفنگ شکاری و فانوس را برداشت و گفت ما یه عمر مرد کوه و بیابان بودیم، حالا زور داره منت آژانس و اسنپ رو بکشیم .دونفری باهم به راه افتادند.از روستا که دور شدند، از کنار رودخانه گذشتند. در حالیکه نور لرزان فانوس، درآن هوای سرد، آنها را به سمت جلو هدایت می کرد. بعد از ساعتی راه رفتن، برق ریل های قطار از دور امیدشان را برای رسیدن قطار نیمه شب، دوچندان کرد. در کنار ریل به سمت اتاقک بازرس خط، تندتر حرکت کردند. بعد از نیم ساعتی که به آنجا رسیدند، نورعلی با جناقش را به او سپرد تا قطاری که آنجا توقف میکند، او را سوار کند.نورعلی خیالش که راحت شد،از همان راهی که آمده بود به سمت خانه برگشت.هنوز نصف راه را نرفته بود که صدای مهیبی از دور شنید .وقتی به سمت صدا رفت، درتاریکی شب دید که کوه ریزش کرده وسنگ ها روی ریل ریخته و راه عبوراز تونل مسدود شده.یک آن به یادش آمد که چند دقیقه دیگر قطار به اینجا می رسد.فکر این که قطار اگر به این سنگ ها برخورد کند ،چه اتفاقی رخ خواهد داد ،قلبش را به درد آورد.دست به جیبش زد یادش آمد موبایلش را سر طاقچه جا گذاشته، نمی دانست چطور در این وقت شب به سازمان های امدادی زنگ بزند و اطلاع بدهد. تا رفتن پیش بازرس خط هم بیشتر از نیم ساعت باید بدود. شاید تا آن جا برسد ،خیلی دیر بشود . در همین فکر ها بود که از دور صدای بازتاب سوت قطار به گوشش رسید قلبش به تپش افتاد.فکری به ذهنش رسید. تفنگش را به دوشش انداخت و فوری کتش را در آورد و سر چوب دستی ای که همیشه همراهش بود بست. از نفت فانوس رویش ریخت و باشعله فانوس آن را آتش زد .حالا دیگه مشعل را به دست گرفته بود و به سمت قطار می دوید.راننده و مسافران سراسیمه از قطار بیرون آمدند.سوزن بان و راننده قطار نورعلی را به باد کتک و ناسزا گرفتند. او هر چه میخواست بگوید که چه اتفاقی افتاده، کسی به حرفش توجه نمی کرد. از صدای تفنگ و توقف بی موقع قطار بازرس خط هم سر رسید وقتی او را نیمه لخت و کتک خورده دید،گفت مردک این چه کاری بود که کردی ؟ می خواستی جان مسافران را به خطر بیندازی؟ میدانی چه جرمی مرتکب شدی؟نورعلی که دیگر سرما امانش رابریده بود،گفت :برید جلو دهنه تونل ببینید چه اتفاقی افتاده. همه به سمت محل ریزش کوه رفتند و نورعلی با تن بی رمق به خانه برگشت.از شدت سرما ذات الریه کرده بود و به دلیل عفونت شدید ریه هایش ، بعد از آن حادثه چهل روز در بیمارستان تبریز بستری بود و چون اسمش تو ی سیستم بیمه نبود ،خانواده با قرض و قوله او را از بیمارستان ترخیص کردند.بعد از یک سال،او در تکا پوی فروش گوسفندانش برای بدهی ها و قرض و قوله ها ش جهت پرداخت پول بیمارستان بود ،که معلم روستا زنگ زد و گفت: نور علی مژده بده ،معروف شدی .تو رفتی تو کتاب های درسی . اگر باور نمی کنی خودت سرچ کن. اسمت را گذاشته اند: دهقان فداکار.نورعلی، دهقان فداکار سختی هایی که در آن شب سرد پاییزی کشیده بود را، با درس فداکاری که پنجاه سال به فرزندان این آب و خاک داد را از یاد برد.صدیقه عنبریصدیقه عنبریWed, 23 Dec 2020 00:10:05 +0330