https://virgool.ir/feed/@anahita.solotکه نوشتن نهایت من است.fa2026-11-11 16:13:31https://files.virgool.ir/upload/users/141202/avatar/Xpd1rr.pnghttps://virgool.ir/@anahita.solothttps://virgool.ir/@anahita.solot/لیمو-ترش-fhbrxwxh7cfoاکثرتان تا به حال لیمو ترش خورده‌اید.آیا اولین بارتان را به خاطر می‌آورید؟هر روز هزاران بچه متولد می‌شند.هر روز هزاران زندگی جدید شروع می‌شه.هر روز برای این هزاران بچه اتفاقات جدیدی می‌افته.از اولین نفس در دنیای جدیدِ بیرون گرفته تا دیدنش برای اولین بار.تا مدتی همه چیز اولین و جدید است، هر چیز ساده و پیش‌پا افتاده‌ای که آن قدر تکرار کردیم که حتی دیگر یادمان رفته رویشان کنترلی داریم. به مرور این جدیدها کم و کمتر می‌شوند.به مرور این جدیدها ندرتا می‌شوند.شما کمتر بزرگسالی را می‌بینید که تا سی سالگی‌اش هرگز لب به لیمو نزده باشد و هر روزه هزاران ویدیو از واکنش کودکی که برای اولین بار لیمو می‌خورد وجود دارد.برای هر کس در هر روز دست کم یک چیز جدید دارد.شاید حتی به آن توجه نکنید ولی نمی‌توانید کتمانش کنید.هر روز در زندگی تکراری قدیمی‌مان روزی جدید است.و گاهی این چیزهای جدید، چیزهای جدیدِ بزرگ و بارز را می‌گویم، ترسناک هستند.فکر کردن بهشان قلب را به تپش وامی‌دارد و نزدیک شدنشان دست و پا را شل می‌کند.این ترس آدم را از تغییر می‌ترساند و وادارش می‌کند که در چهارچوب دنج و گرم و نرمش بماند.و هر بار قبل از اینکه از تغییر و عوض شدن و چیزهای جدید بترسی، به آن کودک سه ساله‌ای فکر کن که از همه جا بی‌خبر از دست پدرش برشی لیمو می‌گیرد و همانطور که به دوربین خیره شده به آن گاز گنده‌ای می‌زند.مثل آن بچه باش.به لیمویت گاز بزن.anahita.solotanahita.solotMon, 29 Jun 2020 00:19:32 +0430https://virgool.ir/@anahita.solot/جوابها-t3nkqtqcbvdfاین عکس رو امروز پیدا کردم.دنبال معنی کلمه‌ی خاصی بودم و در راه رسیدن به جواب این رو پیدا کردم.از کودکی شیفته‌ی داستان‌ها بودم.شیفته‌ی اتفاقاتی بودم که امکان نداشت توی دنیای واقعی و خسته‌کننده‌ی خودم بیفته.یکبار وقتی چهار سالم بود و عموی بزرگم برای تولدم اومده بود مجبورش کردم تمام کتاب‌هام رو برام بخونه.این تنها خاطره‌ایه که ازم یادشه.تنها چیزیه که همه جا تعریف می‌کنه.عمه‌ام همه جا تعریف می‌کرد که آناهیتا از بچگیش کتاب می‌خوند و مادرم به همه می‌گفت که من مدرسه رفتم تا خوندن یاد بگیرم و کتاب بخونم.درست بود.از کتاب خوندن لذت می‌بردم.شیفته‌ی داستان ها بودم.یک سال وقتی دیگه کتابی نداشتم شروع به خوندن دایره‌المعارف کردم.از اونجا قضیه دیگه فقط درمورد داستان نبود.درمورد حقیقت بود.درمورد جواب‌ها بود.عطش دونستن داشتم و می‌خواستم یاد بگیرم.یاد گرفتن و رسیدن به جواب‌ها تنها چیزی بود که می‌تونستم درموردش فکر کنم.بهترین دوران عمرم تا وقتی که مدرسه اتفاق افتاد.طبیعتا تا اون زمان شش هفت سالی بود که مدرسه می‌رفتم ولی هنوز سمپاد اتفاق نیفتاده بود.بعد از اون فهمیدم که فقط جواب مهمه.فقط باید اون چیزی که بهت گفتن رو بخونی، اون فرمول رو حفظ کنی و به جواب برسی.کتاب‌های درسی مشکل داشت و وقتی می‌پرسیدم چرا فقط می‌شنیدم که همین رو بخون.معیار کنکور کتابه.معیار کنکور کتاب بود و کنکور معیار زندگی.نمره مهم‌تر از هر چیز دیگه‌ای بود و این شاید غم‌انگیز به نظر بیاد اما حقیقت بود.عطش دونستنم رفع نشد و به آرومی به فراموشی سپرده شد.آنقدر زمان بیهود و حین خوندن درس‌های بیخود و بی استفاده گذشت تا اینکه خودم هم فراموش کردم چه جور آدمی بودم.از کنکور چهار سال گذشته.رشته‌ی مورد علاقم رو می‌خونم و کم کم دارم به اون چیزی که بودم، به اون اصلی که بودم برمی‌گردم.دوباره یاد گرفتن برام مهم‌ترین ارزشه.دوباره می‌خوام از راه خودم به جواب‌ها برسم.می‌خوام توی مسیر رسیدن به جواب چیزهای جدیدی یاد بگیرم که حتی موقع پرسیدن سوال بهشون فکر هم نمی‌کردم.می‌خوام افسانه‌ها رو بخونم.می‌خوام تاریخ رو بدونم.می‌خوام کلی فکت رندوم از همه چیز بدونم و چندتا زبان یاد بگیرم.می‌خوام بدونم.می‌خوام یاد بگیرم.anahita.solotanahita.solotWed, 17 Jun 2020 18:47:08 +0430https://virgool.ir/@anahita.solot/دو-لیتر-آب-zitv1jldwcklدو سه ماه پیش تصمیم گرفتم زندگیم رو تغییر بدم.حق داشتم.اوضاع مناسبی نداشتم.به شدت افسرده بودم.تا به حال هرگز انقدر توی وضعیت بدی نبودم و این افول برام جدید بود.تمرکز نداشتم و هر شب کابوس می‌دیدم.اضافه وزن و ظاهرم به شدت اذیتم می‌کرد و از آینه فراری بودم.بابت قضایای کرونا و بلایی که سرمون میومد هر روز پنیک اتک داشتم و تازه فهمیده بودم که ­برخلاف تمام تلاش‌هام برای تلقین من واقعا از انگزایتی رنج می‌برم و هیچ آدم نرمالی برای رفتن سرکوچه لازم نیست خودش رو از سه روز قبل آماده کنه.تصمیم گرفتم زندگیم رو عوض کنم.کمی سرچ کردم و توی یوتیوب چند تا ویدئو دیدم.یه سری نکته رو یادداشت کردم و تصمیم گرفتم یه روتین سالم برای زندگیم بسازم.ساده به نظر می‌اومد.هر روز باید صبح از خواب بلند می‌شدم.یک لیوان آب می‌خوردم.از روتین غیرمنطقی و بسیار سختی که برای خودم چیده بودم ورزش صبحگاهی انجام می‌دادم.بعد طبیعتا صبحانه می‌خوردم.بعد صبحانه مثل یک انسان بسیار پروداکتیو پشت میز می‌نشستم و سعی می‌کردم ادای عکس‌های پینترستی رو دربیارم.بعد از آن هم ورزش عصرگاهی و کمی کتاب خواندن.قبل از تصمیمم برای تغییر لایف استایلم به طور میانگین روزی هشتاد صفحه کتاب فیزیکال و دو فصل کتاب الکترونیک می‌خوندم.بعد از این تغییر لایف استایل روزانه فقط کتاب فیزیکال می‌خوندم که از لحاظ کمی و کیفی کمتر از قبل بود.بعد هم باز کمی به کارهایم می‌رسیدم.کمی ترجمه می‌کردم و کمی می‌نوشتم.بعد هم آماده‌ی خواب می‌شدم و قبل از خواب یک بار دیگر ورزش می‌کردم.مهم‌ترین چیز این بود که حتما روزی دولیتر آب می‌خوردم.طبق تحقیقاتم برای همه چیز مناسب بود.طبق انتظاراتم زندگی‌ام باید به طور جادویی تغییر می‌کرد و تمام مشکلاتم حل می‌شد.نشد.اون قدر که می‌خواستم وزن کم نکردم، تمام کارهام روی هم تلنبار شد، از برنامه‌ی کتابخوانیم عقب افتادم و بدتر از همه، دو لیتر آب روزانه باعث نشد احساس غم و خفگی که روم سنگینی می‌کرد حتی یک سانتی‌متر جا به جا شه. این که سهله، حتی پوستم هم بهتر نشد.بعد از مدتی احساس کردم که اشتباهه.زندگی نباید اینطور باشه.نباید هر شب با استرس برای ورزش سنگین صبح و نگرانی برای کارهای انجام‌نشده خوابید.نباید برای آب خوردن ریمایندر گذاشت و نباید کتاب خوندن رو اجباری کرد.روتین جدید رو متوقف کردم و چند روز فکر کردم.فکر کردم و فکر کردم.چرا؟چرا جواب نداد؟من قبلش تحقیق کردم.کلی امید داشتم.کلی ذوق داشتم.می‌خواستم یک شبه آدم جدیدی بشم.حتی یک روز دو و نیم لیتر آب خوردم!پس چرا هنوز خودم رو دوست نداشتم؟فهمیدم که مشکل تنفر خودم از ظاهرم و ناراحتی عمیقی که توی وجودم مهر شده بود با دو لیتر آب روزانه و خسته کردن خودم از ورزش حل نخواهد شد.نمی‌تونم با شلوغ کردن سر خودم فراموش کنم که درونم چه قدر سیاه و خالیه.باید راه دیگه‌ای پیدا می‌کردم.طبق معمول به کتاب‌ها برگشتم.این بار با تمام وجود می‎‌خواستم بهتر بشم.فهمیدم که به تنهایی از پسش برنمیام ولی در شرایط فعلی نمی‌تونم از یه متخصص کمک بگیرم.می‌دونم که نمی‌تونم به راحتی و به سرعت حلش کنم.فهمیدم که باید به خودم زمان بدم.باید آروم حلش کنم.صبور باشم و در عین تغییر دادن زندگیم به خودم اجبارش نکنم.و هر روز دو لیتر آب بخورم.anahita.solotanahita.solotTue, 16 Jun 2020 02:48:29 +0430