https://virgool.ir/feed/@anahita.bn94fa2026-11-10 19:28:49https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@anahita.bn94https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-حاصل-عمر-abezab2b711wموضوع اسفند چالش کتابخوانی طاقچه، کتابیه که کمکت کنه معنای زندگی رو متوجه بشی. انتخاب کتاب درباره‌ی این موضوع برام انتخاب سختی بود و واقعا نمی‌دونستم چه کتابی رو بخونم، تا این‌که دوست عزیزم، فاطمه، که اون هم توی چالش کتابخوانی طاقچه شرکت می‌کنه یادداشت اسفندش رو نوشت. کتابی که خونده بود «هربار معنی زندگی را فهمیدم عوضش کردند» بود، ولی توی یادداشتش به این موضوع اشاره کرد که کتاب «حاصل عمر» نوشته‌ی سامرست موآم رو هم اخیرا خونده که به این موضوع مرتبطه. اونجا بود که تصمیم گرفتم کتاب «حاصل عمر» رو برای چالش اسفند ماه بخونم. این کتاب سال‌هاست توی کتابخونه‌امه، بدون این‌که خاطره‌ای از خریدنش داشته باشم. همین اول باید اینو بگم که کتاب فراتر از حد انتظارم ظاهر شد، هرچند خوشحالم که زودتر نخونده بودمش. فکر می‌کنم بهترین زمان برای خوندنش همین الان بود.کتاب «حاصل عمر»، همون‌طور که از اسمش برمیاد درباره‌ی برآیند زندگی نویسنده در اواسط دهه‌ی هفتم زندگیشه. سامرست موآم نویسنده و نمایشنامه‌نویسه، ولی من به جز این کتاب، کتاب دیگه‌ای ازش نخوندم. تصوری که از کتاب داشتم یه نوشته‌ی خیلی کسل‌کننده و خسته‌کننده بود، ولی کتاب ترکیبیه از زندگینامه و فلسفه، به شکلی خیلی جذاب و خوندنی. جایی اوایل کتاب سامرست می‌نویسه «تنها یک چیز است که من در خصوص آن یقین دارم، و آن این است که بسیار کم چیزی یافت می‌شود که بتوان درباره‌ی آن یقین داشت.» و همین کافیه تا بدونم با کتابی طرفم که احتمال زیاد ازش خوشم میاد.نویسنده از زندگیش میگه و این‌که پدر و مادرش رو توی کودکی از دست میده و عموی کشیشش قیمش میشه که از قضا به نظر من توی احساسات و تفکراتش راجع به مذهب خیلی تاثیرگذاره. از تجربیاتش در بزرگسالی میگه، و از هنر و هنرمند. باید به این موضوع اشاره کنم که اواسط کتاب یه جاهایی به نظرم خیلی وارد جزییات نویسندگی شد و دنبال‌ کردنش برای من یه مقدار سخت‌ بود، ولی از یه جایی به بعد دوباره شروع می‌کنه و درباره‌ی معنای زندگی سوال‌هایی رو مطرح می‌کنه که سوال «آیا زندگی اصلا معنایی دارد یا این من هستم که باید برای معنی دادن به آن تلاش کنم؟» در صدر اون‌ها قرار داره. سامرست بعد از این‌که برای پیدا کردن جواب با نظر فیلسوف‌ها و نویسنده‌های مختلف آشنا میشه به این نتیجه میرسه که «هدف انسان هیچ چیز نیست مگر شادی خود او و نیز هنگامی که وی وجود خود را به خاطر دیگران فدا می‌سازد، فقط برای دست یافتن به این تصویر فریبنده است که وی در پی چیز دیگری غیر از راحتی شخص خودش است و از آن رو که آینده نامعین است، پس عقل سلیم حکم می‌کند که دم را غنیمت بشماریم.» و در ادامه می‌نویسه «اگر مرگ به همه‌چیز پایان می‌دهد، اگر من نه امید به پاداشی در آينده و نه ترسی از مجازات آن داشته باشم، پس باید از خود بپرسم برای چه این‌جا هستم و در این شرایط چگونه باید خود را رهبری کنم. پاسخ یکی از این سوال‌ها آسان است، ولی آن‌قدر نامطبوع است که اغلب مردم از مقابل آن می‌گریزند و آن جواب عبارت از این است که: زندگی دلیلی ندارد و زندگی عاری از معنی است.»من خوندن این کتاب رو به هر کسی که دوست داره درباره‌ی زندگی و معنای اون بیشتر بدونه و با نظر افراد مختلف در این رابطه آشنا بشه توصیه می‌کنم. باید این نکته رو هم اشاره کنم که من نسخه‌ی صوتی کتاب رو هم گرفتم و در کنار نسخه‌ی کاغذیش بهش گوش دادم که واقعا تجربه‌ی لذت‌بخشی بود. دوست دارم یادداشتم رو با بخش دیگه‌ای از کتاب تموم کنم که موآم میگه «من دوباره این زندگی را از سر نمی‌گیرم، زیرا دیگر لطفی در آن نخواهد بود، هم این‌که دیگر علاقه به گذشتن از میان ناراحتی‌هایی که تحمل کرده‌ام را ندارم.»کتاب «حاصل عمر» نوشته‌ی سامرست موآم و گویندگی رضا عمرانی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در طاقچه بشنوید. https://taaghche.com/audiobook/106593/%D8%AD%D8%A7%D8%B5%D9%84-%D8%B9%D9%85%D8%B1 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارSat, 02 Mar 2024 02:10:59 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-چشم-هایش-vswjuidd4xwtموضوع چالش کتابخوانی طاقچه برای بهمن‌ماه کتابیه که عاشق شدن رو یادت میده. من از بین کتاب‌هایی که طاقچه پیشنهاد کرده بود، کتاب «چشم‌هایش» بزرگ علوی رو انتخاب کردم. من از بزرگ علوی کتاب‌های چمدان و سالاری‌ها رو قبلا خوندم و مشتاق بودم که «چشم‌هایش» رو هم بخونم. در واقع از زمانی‌که اولین بار توی کتاب ادبیات دبیرستان اسمش رو دیده بودم دوست داشتم که یه روزی کتابش رو بخونم. در ادامه اول یکم از بزرگ علوی می‌نویسم چون زندگیش برام جالب بود، بعدش هم خیلی کوتاه داستان کتاب رو تعریف می‌کنم و نظر خودم رو هم راجع به کتاب می‌نویسم.سید مجتبی آقابزرگ علوی، ملقب به بزرگ علوی، نویسنده‌ و روزنامه‌نگار ایرانیه که سال ۱۲۸۳ توی تهران به دنیا اومده. همون‌طور که میشه حدس زد از خانواده‌ی نسبتا متمولی داشته و همین باعث شده که بتونه برای تحصیل به آلمان بره. بعد از این‌که به ایران برمی‌گرده به خاطر فعالیت‌هاش به زندان میره و بعد از اون کتاب ورق‌پاره‌های زندان رو می‌نویسه. بعدتر در سال ۱۳۳۱ کتاب «چشم‌هایش» رو می‌نویسه و بعدش هم به آلمان میره و بیشتر بقیه‌ی عمرش رو توی آلمان زندگی می‌کنه.کتاب «چشم‌هایش» یک داستان عاشقانه است که توی بستر سیاسی اون سال‌ها روایت میشه. داستان از اون‌جایی شروع میشه که ناظم مدرسه‌ای که نقاشی‌های استاد ماکان رو نگهداری می‌کنه، می‌خواد که از زندگی استاد ماکان بیشتر بدونه. تنها سرنخی که داره یه نقاشیه به اسم «چشم‌هایش» و فکر می‌کنه که زنی که چشم‌هاش توی اون نقاشی کشیده شده، می‌تونه اون رو با زندگی استاد ماکان بیشتر آشنا کنه. سال‌ها طول می‌کشه تا ناظم مدرسه می‌تونه صاحب اون ‌چشم‌ها رو پیدا کنه. دختری از طبقه‌ی مرفه به اسم فرنگیس که عاشق استاد ماکان بوده کسیه که صاحب چشم‌های اون نقاشیه. فرنگیس داستان زندگیش، نحوه‌ی آشناییش با استاد ماکان و کارهایی رو که برای اون انجام داده برای ناظم مدرسه تعریف می‌کنه و ما از خلال این داستان‌ با شرایط سیاسی اون زمان آشنا می‌شیم.به طور کلی باید بگم که کتاب رو خیلی دوست نداشتم، ولی به نظرم نکات مثبتی داشت که در ادامه راجع بهشون می‌نویسم. اول این‌که کتاب کوتاه و روونیه. من نسخه‌ی صوتیش رو گوش دادم که ۸.۵ ساعت بود ولی می‌شد با سرعت حداقل ۱.۴ بهش گوش داد و من تونستم توی یک روز آخر هفته کامل گوشش بدم. نکته‌ی دوم اینه که با خوندن یا شنیدن این کتاب با شرایط سیاسی اون زمان و خفقانی که توی فضای سیاسی ایران حاکم بود آشنا میشیم. من فکر می‌کنم دلیل معروف و محبوب شدن کتاب هم بیشتر از همه چی همین نکته‌ی دوم باشه. نکته‌ی آخر که به نظرم خیلی هم جالب و مهمه اینه‌ که بیشتر داستان کتاب از زبان یک زن روایت می‌شه و در نهایت هم قهرمان داستانی به نوعی میشه گفت فرنگیسه، نه استاد ماکان! در کنار فرنگیس، شخصیت‌های زن دیگه‌ای هم وجود دارن که در طول داستان فعال و تاثیرگذارن. دلیل این‌که کتاب رو اونقدر زیاد دوست نداشتم اینه که داستانش به اندازه‌ی کافی من رو جذب نکرد و کشش اونقدر زیادی برای من نداشت.کتاب «چشم‌هایش» نوشته‌ی بزرگ علوی و گویندگی آرمان سلطان‌زاده رو می‌تونید از طریق لینک زیر در طاقچه بشنوید. https://taaghche.com/audiobook/18013/%DA%86%D8%B4%D9%85-%D9%87%D8%A7%DB%8C%D8%B4 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارSun, 04 Feb 2024 18:35:31 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-دغدغه-ی-مرگ-و-زندگی-lwvdq0tt0sf4موضوع دی ماه چالش کتابخوانی طاقچه کتابیه که «با مرگ چهره به چهره‌ات کنه» و چی بهتر از یه کتاب از اروین یالوم؟ اروین یالوم، روان‌پزشک اگزیستانسیال آمریکاییه که چندین کتاب داستانی و ناداستان درباره‌ی روان‌شناسی نوشته. کتاب مورد علاقه‌ی من از یالوم «دروغ‌گویی روی مبل» هست که دو بار بهش گوش دادم و دوست دارم در اولین فرصت به زبان انگلیسی هم مطالعه‌اش کنم. یکی دیگه از کتاب‌هاش «وقتی نیچه گریست» هست که تیرماه پارسال برای چالش کتاب‌خوانی طاقچه خوندمش و یه متن کوتاه هم توی ویرگول راجع بهش نوشتم.«سوگواری، بهایی است که بابت شجاعت دوست داشتن دیگران می‌پردازیم.»اروین یالوم کتاب «دغدغه‌ی مرگ و زندگی» رو به همراه همسرش مریلین یالوم که تاریخدان و نویسنده بوده نوشته. بیشتر کتاب درباره‌ی بیماری مریلین، که منجر به مرگش میشه، و احساسات مریلین و اروین درباره‌ی مرگ قریب‌الوقوع مریلینه. در انتهای کتاب و بعد از مرگ مریلین، اروین درباره‌ی تجربیاتش بعد از مرگ مریلین می‌نویسه. «موضوع مرگ مرا نمی‌ترساند. من به زندگی پس از مرگ به گونه‌ای دیگر می‌اندیشم و آن را چیزی جز پیوستن دوباره به گیتی نمی‌دانم. به راحتی این موضوع را می‌پذیرم که دیگر وجود نخواهم داشت. بدن من در نهایت متلاشی شده و به زمین باز خواهد گشت.»کتاب دربار‌ه‌ی ترس از مرگ خود و دیگران، ترس از تنهایی و روابط انسانی صحبت می‌کنه. یک قسمتی از کتاب که خیلی توجه من رو جلب کرد، جایی بود که مریلین راجع به این‌که زندگی رو انگار به طور کامل زندگی کرده صحبت می‌کرد. راستش بعد از خوندن این کتاب، حس می‌کنم اگه من هم هشتاد و اندی سال کنار کسایی که دوستشون دارم زندگی کنم و بتونم کارهایی که دوست دارم رو انجام بدم، شاید دیگه از مردن نترسم. ولی چیزی که عمیقا من رو نگران می‌کنه اینه که هیچ‌کس نمی‌دونه چند سال زندگی می‌کنه و هیچ تضمینی برای این‌که چقدر عمر کنیم وجود نداره. من کتاب‌های یالوم رو هنوز هم خیلی دوست دارم ولی مشکل اساسی من با مسئله‌ی مرگ بعد از خوندن این کتاب تغییری نکرد. به هر حال کتاب تاثیرگذاری بود و بارها باهاش اشک ریختم.«خودم را پس از مرگ مریلین تصور می‌کنم، روزها و شب‌هایی که به تنهایی در این خانه‌ی بزرگ خواهم گذراند. من، فرزندان، نوه‌ها و دوستان زیادی دارم، همین‌طور همسایگانی مهربان، اما آن‌ها جادوی مریلین را ندارند.»بخشی از کتاب «دغدغه‌ی مرگ و زندگی» درباره‌ی اروینه، به عنوان نزدیک‌ترین بازمانده‌ی مریلین. اروین با این‌که یه روان‌پزشک باسابقه که با افراد خیلی زیادی برخورد داشته که شریک زندگیشون رو از دست دادن، هنوز به شدت با مسئله‌ی سوگ درگیره و نهایتا جایی از کتاب وقتی متوجه میشن که درمان‌ها موفق نبودن و مریلین به زودی میمیره، اروین بیشتر تردید می‌کنه که چجوری باید بدون همسرش به زندگی ادامه بده. «می‌خواهم یک بار دیگر او را ببینم. قسمت بالای کفن را باز می‌کنند، صورت او را روبه‌روی من می‌گیرند، خم می‌شوم و لب‌هایم را روی گونه‌اش می‌گذارم. صورتش سفت و سرد است. در تمام روز‌های باقی‌مانده از زندگی‌ام، این بوسه‌ی سرد مرا آزار خواهد داد.»کتاب «دغدغه‌ی مرگ و زندگی» نوشته‌ی اروین یالوم و ترجمه‌ی فرزاد مرتضایی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/105958/%D8%AF%D8%BA%D8%AF%D8%BA%D9%87-%D9%85%D8%B1%DA%AF-%D9%88-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارThu, 18 Jan 2024 23:04:19 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-همه-دروغ-می-گویند-qwulfbsxplt3موضوع آذرماه چالش کتاب‌خوانی طاقچه، کتابیه که کمک می‌کنه جامعه رو بشناسیم. کتاب «همه دروغ می‌گویند» یکی از کتاب‌های پیشنهادی این ماهه و به نظر من کتاب خیلی جذابی برای خوندن به نظر می‌رسه. این کتاب در واقع درباره‌ی داده‌ی کلان یا به انگلیسی big data است که کمک می‌کنه واقعیت جامعه رو بشناسیم.کتاب با این شروع میشه که همه‌ی ما تا حدی به دیگران دروغ می‌گیم. برخی از این دروغ‌ها به دلیل دوست داشتن اطرافیان ما و ترس از آزار اون‌هاست، گاهی به دلیل شرم از بیان عقیده خود و دلایل دیگر. اما روش‌هایی وجود داره که این حقایق را کشف می‌کنه، نه با تجزیه و تحلیل اطلاعات فردی ما، بلکه با استفاده از تجمیع داده‌های کلانی که از ترکیب اطلاعات تمام افراد به وجود میاد.« معمولاً ارزش داده‌های بزرگ به اندازهٔ آن‌ها برنمی‌گردد، بلکه ارزش آن‌ها ناشی از کشف اطلاعات تازه برای مطالعه است؛ اطلاعاتی که تا پیش از این اصلاً جمع‌آوری نمی‌شدند.» در واقع کلان‌داده می‌تونه الگوهایی رو کشف و پیش‌بینی کنه که اطلاعات موجود از تک تک افراد این توانایی رو نداره. کتاب میگه که یکی از ابزارهایی که می‌تونه به ما در زمینه‌ی تجمیع و تحلیل کلان‌داده کمک کنه گوگله. مثلا وقتی یک کلیدواژه مثل «علائم آنفولانزا» در یک منطقه به دفعات جستجو میشه این معنی رو میده که احتمالا تعداد زیادی از مردم اون منطقه به آنفولانزا یا بیماری‌ای شبیهش مبتلا شدن و میشه از گسترش اون بیماری در اون منطقه جلوگیری کرد. اما چرا کلان‌داده مهم و قدرتمنه؟ چون کلان‌داده دروغ نمیگه. کلان‌داده از طریق رفتار آنلاین بدون فیلتر جمع‌آوری میشه و همیشه حقیقت رو نشون میده چون احتمال این‌که وقتی داریم چیزی رو جستجو می‌کنیم، نتایج رو به نحوی از واقعیت منحرف کنیم کمتره و علتش هم اینه که واسطی وجود نداره و ما هم ترسی از قضاوت گوگل نداریم. « برای درک مسائل مهم همیشه به اطلاعات زیاد نیاز نیست، بلکه باید اطلاعات درست را در اختیار داشت. یکی از دلایل ارزشمندیِ جست‌وجوهای گوگل نه حجم آن‌ها، بلکه صداقتی است که افراد در آن‌ها نشان می‌دهند.»کلان‌داده در کار مزایایی که داره، قطعا معایب و مشکلاتی هم داره که این‌جا می‌خوام درباره‌ی یکی از اون‌ها صحبت کنم. شرکت‌ها و حکومت‌ها می‌تونن از طریق کلان‌داده به نحوی افراد رو تحت تاثیر بذارن یا حتی کارها و رفتارشون رو کنترل کنن. سوالی که میتونه پیش بیاد اینه که مثلا اگه کسی «روش‌های سریع و آسان خودکشی» رو جستجو کنه، وظیفه‌ی پلیس اینه که مداخله کنه؟ جوابی که کتاب میده اینه که پلیس حتی اگر بخواد هم نمیتونه توی همه‌ی موارد مداخله کنه، چون تعداد افرادی که روزانه همچین سوالی رو جستجو می‌کنن خیلی زیاده. در عوض می‌تونن با کمک نهاد‌های دیگه به کل افراد جامعه کمک کنن و سطح سلامت روانی افراد رو بهبود بدن.در آخر می خوام متنم رو با این نقل قول از کتاب تموم کنم که زندگی انسان تنها یک بار اتفاق می‌افتد و دلیل این‌که نمی‌دانیم کدام تصمیمات ما خوب و کدام بدند این است که در هر نوبت فقط می‌توانیم یک تصمیم بگیریم؛ زندگی دوم، سوم یا چهارمی در کار نیست تا بتوانیم تصمیمات گوناگون را با هم مقایسه کنیم.»کتاب «همه دروغ می‌گویند» نوشته‌ی ست استیونز دیویدویتس و ترجمه‌ی ریحان عبدی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/63772/%D9%87%D9%85%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D9%88%D8%BA-%D9%85%DB%8C-%DA%AF%D9%88%DB%8C%D9%86%D8%AF آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارSat, 25 Nov 2023 17:40:50 +0330https://virgool.ir/taaghche/چالش-کتابخوانی-طاقچه-عادت-های-اتمی-eydxp4lufptpکتاب عادت‌های اتمی رو اولین بار سه چهار سال پیش خوندم و به نظرم توی ژانر خودش کتاب خیلی خوبیه. به همین خاطر تصمیم گرفتم که به مناسبت موضوع آبان ماه چالش کتابخوانی طاقچه که درباره‌ی «کتابی که کنترل زندگی را به دست خودت می‌دهد» هست، دوباره این کتاب رو بخونم و نکته‌هاش رو برای خودم مرور کنم. به نظرم واقعا کتابیه که میشه چند وقت یک بار برای یک مرور حتی کوتاه بهش برگشت.کتاب با این شروع می‌کنه که اگه به مدت یک سال، هر روز یک درصد بهتر از روز قبل یک کاری رو انجام بدیم، در پایان سال ۳۷ برابر بهتر از روز اول شدیم. در واقع میگه که تغییرات کوچیک ولی مستمر، باعث نتایج بزرگی میشن. پس ما باید سیستمی بسازیم که باعث شده بتونیم به طور مستمر کاری رو که موجب میشه به هدفمون برسیم انجام بدیم و برای این کار باید تمرکزمون رو بذاریم روی این‌که سیستم پایداری برای خودمون طراحی کنیم. برای این کار باید انجام دادن کاری که مورد نظرمونه تبدیل به یه عادت بشه تا با صرف کمترین انرژی و تلاش ممکن به طور مرتب بتونیم اون کار رو تکرار کنیم تا بهتر بشیم.نویسنده در ادامه توضیح میده که چجوری با چهار گام ساده میشه برای خودمون عادت‌سازی کنیم. البته راستش من خیلی مطمئن نیستم که ساده باشن، ولی بگذریم... و اما این چهار مرحله چی هستن؟ اولین قانون: سرنخ، آن را شفاف و آشکار کنید.دومین قانون: تمایل، آن را جذاب کنید.سومین قانون: پاسخ، آن را ساده کنید.چهارمین قانون: پاداش، آن را رضایت‌بخش کنید.برای این‌که یه عادت بد رو از بین ببریم هم مسلما لازمه دقیقا برعکس این‌ کارها رو انجام بدیم.اولین مرحله برای عادت‌سازی اینه که اون رو شفاف و آشکار کنیم. یکی از پیشنهادهایی که کتاب میده زنجیره‌‌‌سازی عادته، به این صورت که یک عادت جدید رو به یه عادت قدیمی ربط بدیم. مثلا اگه می‌خواید بعد از مسواک از دهانشویه هم استفاده کنید، می‌تونید دهانشویه رو کنار مسواکتون بذارید تا موقع مسواک زدن ببینیدش و یادتون بیاد که باید از دهانشویه استفاده کنید. به نظرم خیلی مهمه که مرحله‌ی دوم که جذاب کردن اون عادته چجوری انجام بده. این که چجوری یک پاداشی برای اون کارمون تعیین کنیم که خودش چیز بدی نباشه ولی به اندازه‌ی کافی تشویق‌کننده باشه. چون من اساسا تمایل داریم کارهایی رو انجام بدیم که نتیجه‌اشون رو همون موقع می‌بینیم و اگه کاری به زمان احتیاج داره تا به نتیجه برسه، سخت‌تره که به انجام دادنش ادامه بدیم. سومین مرحله ساده کردنشه. به نظر من یه مثال خوب می‌تونه این باشه که اگه می‌خوایم کتاب خوندن رو شروع کنیم، به جای این‌که با کتاب‌های حجیم و سنگین شروع کنیم، می‌تونیم با کتاب‌های ساده‌تر و آسون‌تر عادت کتاب خوندن رو شکل بدیم و بعدها که کتاب خوندن برامون تبدیل به عادت شد، کم کم گستره‌ی کتاب‌هایی که می‌خونیم رو افزایش بدیم. در ادامه نویسنده راجع به قانون کمترین تلاش صحبت می‌کنه که فکر می‌کنیم همه ناخودآگاه باهاش آشنا هستیم، ولی چطوری در پروسه‌ی عادت‌سازی می‌تونیم ازش استفاده کنیم؟ فرض کنید ما می‌خوایم عادت خوردن غذای خونگی رو با عادت فست‌فود خوردن جایگزین کنیم. یک کاری که می‌تونه خیلی کمک‌کننده باشه اینه که دو روز در هفته رو به غذا پختن و فریز کردن اختصاص بدیم، به جای این‌که از خودمون انتظار داشته باشیم که هر روز که خسته از سر کار برمی‌گردیم برای فردا غذا درست کنیم. مرحله‌ی چهارم به نظرم خیلی نزدیک به مرحله‌ی دومه. توی این مرحله باید یک جور پاداش آنی برای اون عملمون ایجاد کنیم که حس رضایتمندی‌ای که در لحظه ایجاد میشه باعث بشه که دوست داشته باشیم که اون کار رو تکرار کنیم.در کل به نظرم کتاب نکات ساده و کاربردی‌ای رو مطرح می‌کنه که می‌تونن به راحتی استفاده بشن و باعث بشن که عادت‌هایی که نمی‌خوایم رو ترک کنیم و عادت‌های جدید برای خودمون بسازیم.کتاب عادت‌های اتمی نوشته‌ی جیمز کلیر ترجمه‌ی هادی بهمنی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/54131/%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D8%AA-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A7%D8%AA%D9%85%DB%8C آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارSun, 29 Oct 2023 00:26:18 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-همه-می-میرند-aidt9nelkroeموضوع کتاب ماه مهر چالش کتابخوانی طاقچه کتابیه که با عینک فلسفه به جهان نگاه می‌کنه. موضوعش رو دوست دارم. چند تا گزینه‌ داشتم، یکی این که یکی از کتاب‌هایی که قبلا خوندم و دوست دارم دوباره بخونم رو انتخاب کنم، مثل سقوط آلبر کامو. یه گزینه‌ی دیگه هم بود که کتاب جدید بخونم مثل تسلی‌بخشی‌های فلسفه آلن دوباتن. نهایتا گزینه‌ی دوم رو انتخاب کردم و کتابی رو خوندم که مدت‌ها بود می‌خواستم از نویسنده‌اش یه چیزی بخونم «همه می‌میرند سیمون دوبوار». «حالا که فکر می‌کنم، حق با شماست. وقتی می‌دانید حتما ‌می‌میرید، دیگر چرا فکرش را بکنید؟ خیلی ساده است، خواهی نخواهی مرگ به سراغتان می‌‌آید. احتیاجی نیست که شما در فکر آن باشید.»من تا قبل از این کتابی از سیمون دوبوار نخونده بودم، ولی بارها اسمش رو شنیده بودم. شیفته‌اش بودم و هنوز هم هستم، با این‌که این کتابش اونقدر که انتظار داشتم من رو جذب نکرد. دوبوار فیلسوف، نویسنده، فمنیست و اگزیستانسیالیست فرانسویه. خیلی مطمئن نیستم که راجع به زندگی دوبوار (و سارتر) کجا شنیدم، ولی فکر می‌‌کنم مهشیدتوپیا راجع بهشون حرف زده بود و باعث شد که خیلی دوست داشته باشم از آثارشون چیزی بخونم و بیشتر باهاشون آشنا بشم. خوشحالم که این ماه بالاخره فرصتش پیش اومد.«گفت: من و همسالانم جوانی‌ نکرده پیر می‌شویم. گفتم: آینده پاداش این مشقت‌ها را خواهد داد. گفت: سال‌هایی را که از دستمان رفته چه کسی به ما پس ‌می‌دهد؟ نگاهی به من انداخت و گفت: من یک زندگی بیشتر ندارم. شانه بالا انداختم. یک زندگی چه اهمیتی داشت؟»و کتاب! داستان از جای خیلی جذابی شروع میشه، جایی که ما با رژین آشنا میشیم. قسمت‌های مربوط به رژین رو دوست داشتم. شاید چون درباره‌ی احساسات و تجربیاتی هستن که ما هم گاهی تجربه کردیم یا می‌کنیم. رژین اوایل کتاب به طور اتفاقی با مردی به اسم رایموندو فوسکا که نامیراست آشنا میشه. به قسمت‌های مربوط به آشنایی این دو نفر و تاثیراتی که فوسکا روی رژین می‌ذاره خیلی خوب پرداخته شده بود. بعد فوسکا شروع می‌کنه به تعریف کردن سرگذشتش، این‌که چطور فناناپذیر شده و بعد از اون چه اتفاقاتی رو پشت سر گذشته. قسمت‌های اولیه‌ی روایت فوسکا هم‌چنان جالبه ولی بعدش کم‌ کم خسته‌کننده میشه. الان که دارم این رو می‌نویسم فکر می‌کنم شاید قرار بوده همین‌جوری باشه. قرار بوده به نظرمون اینجوری بیاد که اگه نامیرا بودیم و سال‌ها عمر می‌کردیم زندگیمون همین‌قدر کسل‌کننده میشد. نمیدونم. به هر حال به نظرم اگه خیلی به تاریخ علاقه‌مند نیستید احتمالا از یه جایی به بعد مثل من فقط تورق می‌کنید تا به انتهای کتاب برسید.«دیگر چیزی برای تعریف کردن نمانده. خورشید هر روز سر می‌زد و بعد غروب می‌شد. وارد تیمارستان شدم و بیرون آمدم. جنگ‌هایی اتفاق افتاد: بعد از جنگ، صلح، و بعد از صلح یک جنگ دیگر. هر روز انسان‌هایی به دنیا می‌آیند و انسان‌های دیگری می‌میرند.»در کل به نظر من کتاب موضوع خیلی مهمی داره و نسبتا هم خوب مفهوم رو منتقل داره، ولی زیادی طولانیه. من حین خوندن کتاب یاد پدربزرگم افتادم که همیشه ناراحت بود از این‌که خیلی عمر کرده و تعداد زیادی از افرادی که می‌شناخته و دوست داشته رو از دست داده. من خیلی قبل‌تر از خوندن این کتاب فهمیده بودم که عمر طولانی از دور جذاب‌تر از چیزی که هست به نظر می‌رسه، مخصوصا اگه توی این مسیر هم‌سفری نداشته باشی. اما هنوز نمی‌دونم اگه همه‌ی آدم‌ها با هم جاودانه می‌شدن دنیا چجوری می‌شد. «خواب می‌بینم که دیگر انسانی نمانده. همه مرده‌اند. زمین سفید است. هنوز ماه در آسمان هست و زمین سفید را روشن می‌کند. من تنها هستم، با موش.»کتاب همه می‌میرند نوشته‌ی سیمون دوبوار ترجمه‌ی مهدی سحابی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/22694/%D9%87%D9%85%D9%87-%D9%85%DB%8C-%D9%85%DB%8C%D8%B1%D9%86%D8%AF آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارFri, 20 Oct 2023 02:23:25 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-جزء-از-کل-tjkzqdwqx6okبرای کتاب شهریورماه چالش کتابخوانی طاقچه باید یکی از کتاب‌هایی رو انتخاب می‌کردم که سال قبل توسط افراد زیادی خریداری شدن و چی بهتر از جزء از کل که دو سال پیش صوتیش رو توی اپلیکیشن طاقچه گوش داده بودم و انقدر خوشم اومده بود که پارسال نسخه‌ی چاپیش رو خریده بودم(!) و منتظر فرصتی بودم که بخونمش. البته باید اعتراف کنم که از اون جایی که می‌دونستم شهریور قراره برم مسافرت و کتاب هم ۶۶۰ صفحه است، انتخاب عاقلانه‌ای نبود و مجبور شدم یه روز مرخصی بگیرم و خودم رو مجبور کنم که بیش از یک سوم کتاب رو ۲۹ ام بخونم! بگذریم، به هر حال هرجوری بود خوندمش.کتاب جز‌ء از کل داستان زندگی چند نسل از یک خانواده‌ است که بیشتر حول سرگذشت جسپر (که به عنوان نویسنده‌ی کتاب معرفی شده)، پدرش (مارتین) و عموش (تری) می‌گذره. هر کدوم از این شخصیت‌ها فوق‌العاده جالب و غیرعادی هستن و داستان‌ها به طور خیلی مشخصی غیرواقعی ان. از طرف دیگه همه‌ی داستان‌ها جوری هستن که اگه کسی به من بگه ریشه در واقعیت دارن هم تعجب نمی‌کنم. نویسنده‌ی کتاب استرالیاییه و کشور استرالیا نقش خیلی مهمی توی کتاب داره. این که چطور اعمال و رفتار یه نفر روی تمام زندگی و آینده‌ی یه نفر دیگه تاثیر میذاره، ‎اینجوری که توی این کتاب به تصویر کشیده شده، واقعا ترسناکه. اما راستش رو بخواید چیزی که خیلی بیشتر از داستان کتاب جلب توجه می‌کنه، گفت‌وگوهای فلسفی شخصیت‌های مختلف کتاب هستن. جدا از داستان گیرای کتاب و چرخش‌های داستان، چیزی که برای من جالبه همین بعد فلسفیشه.اگه کتاب جز‌ء از کل به تازگی منتشر شده بود حتما فکر می‌کردم که نویسنده، کتاب رو ناتمام گذاشته تا توی جلد دومش ادامه‌اش رو بنویسه، ولی از اون‌جایی که سال‌ها از چاپ این کتاب گذشته می‌تونم این رو به عنوان یک ایراد مطرح کنم که کتاب ناقصه. البته ممکنه به نظر یه خواننده‌ی دیگه این‌طور به نظر نرسه، ولی به نظر من اینجوری میاد که چشمه‌ی خلاقیت نویسنده یه جایی خشکیده و تصمیم گرفته دیگه کتاب رو ادامه نده.خیلی از قسمت‌های کتاب رو دوست داشتم و انتخاب کردن واقعا برام سخت بود، ولی بالاخره چند قسمت کوتاه رو انتخاب کردم که در ادامه می‌نویسم.«وقتی مردم فکر می‌کنند چند روز بیشتر به پایان عمرت نمانده با تو مهربان می‌شوند. فقط موقعی که در زندگی پیشرفت می‌کنی به تو چنگ و دندان نشان ‌می‌دهند.»«بازی یک جور تمثیل است: به اندازه‌ی کافی صندلی یا خوشبختی وجود ندارد که به همه برسد، همین‌طور غذا، همین‌طور شادی، همین‌طور تخت و شغل و خنده و دوست و لبخند و پول و هوای تمیز برای نفس کشیدن.»«شاید تو زندگی را به تنهایی تجربه می‌کنی، می‌توانی هر چقدر دوست داری به یک آدم دیگر نزدیک شوی، ولی همیشه بخشی از خودت و وجودت هست که غیرقابل ارتباط است، تنها می‌میری، تجربه مختص خودت است، شاید چندتا تماشاگر داشته باشی که دوستت داشته باشند، ولی انزوایت از تولد تا مرگ رسوخ ناپذیر است. اگر مرگ همان تنهایی باشد منتها برای ابد چه؟ تنهایی‌ای بی‌رحم، ابدی و بی‌امکان ارتباط. ما نمی‌دانیم مرگ چیست. شاید همین باشد.»«او در معرض بوگندوترین تعصب روی زمین بود: نفرت از ثروت. دست کم یک نژادپرست، مثلا کسی که از سیاهان متنفر است، ته دلش آرزو نمی کند سیاه باشد. تعصبش، هر چقدر هم زشت و احمقانه، دقیق است و صادقانه. نفرت از پولدارها از جانب کسانی که له‌له می زنند با آدم‌های منفورشان جا عوض کنند حکایت گوشت و گربه است.»«نمی‌‌توانم خود را متقاعد کنم روح چیزی است به غیر از اسم رمانتیکی که روی خودآگاهی گذاشته‌ایم تا بتوانیم باور کنیم از هم نمی‌پاشد و نمی‌پوسد.»«نمی‌شود با تفکر مثبت مرگ را تاراند. مثل این می‌ماند که با خودت فکر کنی فردا خورشید از غرب طلوع خواهد کرد؛ از غرب، از غرب. هیچ ثمری ندارد.»کتاب صوتی جز‌ء از کل نوشته‌ی استیو تولتز، ترجمه‌ی پیمان خاکسار و خوانش پوریا رحیمی سام و رامین بیرق‌دار رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه گوش کنید. https://taaghche.com/audiobook/89835/%D8%AC%D8%B2%D8%A1-%D8%A7%D8%B2-%DA%A9%D9%84 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارFri, 22 Sep 2023 03:16:02 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-زندگی-خود-را-دوباره-بیافرینید-hapbbvgpa7cdموضوع مرداد ماه چالش کتابخوانی طاقچه، کتابیه که پادکست‌ها و آدم‌ها معرفیش کرده باشن و خوشبختانه یکی از کتاب‌هایی که مدت‌ها بود خریده بودم و منتظر بودم که توی یه فرصت مناسب بخونمش هم توی این لیست بود. طبق لیستی که طاقچه منتشر کرده کتاب «زندگی خود را دوباره بیافرینید» توسط مجتبی شکوری معرفی شده و البته چند تا از دوستام که با هم توی چالش کتابخوانی طاقچه شرکت می‌کنیم هم پارسال این کتاب رو خونده بودن و پیشنهادش کرده بودن. کتاب زندگی خود را دوباره بیافرینید یه کتاب خودشناسیه که عنوانش اون رو شبیه کتاب‌های زرد و به‌دردنخور کرده، در حالی که به نظر من تا حد خیلی خوبی کتاب ارزشمندیه. نویسنده‌های کتاب جفری یانگ و جنت کلونسکو هر دو روانشناس هستن و توی این کتاب یازده تله‌‌ی رفتاری رو بررسی کردن که همون رفتارهای تخریب‌گر تکرارشونده هستن. ابتدای کتاب یه آزمون از خواننده گرفته میشه که مشخص کنه احتمالا چه تله‌هایی دارن. توی هر فصلی هم که راجع به هر کدوم از تله‌ها صحبت شده هم یه آزمون دیگه هست که شدت هر تله بررسی میشه. احتمالا همه‌ی ما تا حدی به هر تله مبتلا هستیم یا بودیم، ولی شدتشون می‌تونه متفاوت باشه.یازده تله‌ای که توی کتاب بررسی میشن این‌ها هستن: ترک شده، سو‌‌‌‌ءظن و بدرفتاری، آسیب‌پذیری، وابستگی، کمبود عاطفی، جامعه‌گریزی، نقص داشتن، شکست، مطیع بودن، معیارهای بی‌رحمانه و حق‌طلبی. توی هر بخش با چند نفر آشنا میشیم که هر کدوم به یه نوعی یکی از این تله‌ها رو دارن، ریشه‌های وجود این تله‌ها بررسی می‌شن و بعد هم راجع به این که چطوری میشه از این تله رهایی پیدا کرد صحبت میشه. طبق برداشت من از کتاب، این تله‌ها عموما به دوران کودکی و تجربیاتی که اون زمان داشتیم برمی‌گردن. چگونگی مواجه شدن با تله‌ها هم یه الگوی مشابه داره. اول باید تله‌ی خودمون رو شناسایی کنیم و بعد علل به وجود اومدنش رو پیدا کنیم. بعد باید بررسی کنیم که چرا این فکر ما اشتباهه و در واقع یه تله‌ی فکریه. چیزی که من از کتاب متوجه شدم اینه که در نهایت باید با این‌که چرا این تله به وجود اومده کنار بیایم و با یادآوری مکرر این موضوع که این‌ها تله‌ی فکری هستن و واقعیت ندارن می‌تونیم باهاشون مقابله کنیم. البته توی کتاب به این موضوع اشاره شده که ممکنه تله‌ی ما تله‌ی عمیقی باشه و نیاز داشته باشیم که با کسی که متخصصه کار کنیم تا باهاش مواجه بشیم که به نظر من خیلی درسته و حتی با این وجود هم ممکنه سال‌ها طول بکشه تا یاد بگیریم با تله‌امون کنار بیایم.بخش آخر کتاب راجع به فلسفه‌ی تغییره. جایی از کتاب نوشته شده که «تغییر الزاما به معنای نبود تله‌ی زندگی نیست.» که به نظر من جمله‌ی قابل تاملیه. به نظرم بخشی از فرایند درمان اینه که قبول کنیم ممکنه یک ویژگی‌های در ما باشن که هیچوقت تغییر نکنن. کاری که از دست ما برمیاد اینه که نسبت بهشون آگاه بشیم و سعی کنیم که اجازه ندیم به زندگیمون غالب بشن. جایی دیگه کتاب میگه «تغییر یعنی برآوردن نیازهای اساسی خودتان بدون این‌که به اطرافیان خود آسیبی وارد کنید.» که باز هم خیلی اصل مهم و اساسی‌ایه و دقیقا پارگراف بعدی در مورد اهمیت دادن به دیگرانه و میگه «یکی از خشنودکننده‌ترین جنبه‌های زندگی، محبت و بخشش به دیگران و همدردی با آن‌هاست.» که من این رو با تموم وجود درک کردم و بهش باور دارم. نوشته‌ام رو می‌خوام با قسمتی از کتاب که خیلی دوست داشتم تموم کنم «این که در کودکی تا چه اندازه آسیب دیده‌اید توجیهی برای عدم پذیرش مسئولیت تغییر نیست. رنج دوران کودکی نشان می‌دهد که چرا تغییر بسیار سخت و زمان‌بر است اما توجیهی برای ادامه‌ی الگوهای مخرب و عدم تلاش برای تغییر آن‌ها نیست.»کتاب زندگی خود را دوباره بیافرید نوشته‌ی جفری یانگ و جنت کلونسکو ترجمه‌ی ساره حسینی عطار رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه بخونید. https://taaghche.com/book/30749/%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%AF-%D8%B1%D8%A7-%D8%AF%D9%88%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D9%81%D8%B1%DB%8C%D9%86%DB%8C%D8%AF آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارThu, 03 Aug 2023 14:49:32 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-ماجرای-عجیب-سگی-در-شب-raxh3ghdjcvzموضوع تیر چالش کتابخوانی طاقچه کتابیه که برنده‌ی حداقل یک جایزه‌ شده باشه. من لیست کتاب‌های طاقچه رو نگاه کردم ولی چند تاییشون رو قبلا خونده بودم و بقیه هم برام خیلی آشنا نبودن، پس تصمیم گرفتم که کتاب‌هایی که توی لیست کتاب‌هام هستن رو زیر و رو کنم تا یه کتاب جایزه برده پیدا کنم. کتاب ماجرای عجیب سگی در شب که در نهایت انتخاب کردم برنده‌ی جایزه‌ی بهترین کتاب داستانی سال ویت‌برد و چند تا جایزه‌ی دیگه شده و به نظرم بهترین انتخاب ممکن بود. من حدود شونزده هفده سال قبل این کتاب رو خونده بودم، ولی به جز کلیت داستان، چیز زیادی یادم نمونده بود و مدت‌ها بود که توی لیست کتاب‌هام بود.اولین باری که من این کتاب رو خوندم اوایل نوجوونیم بود و اگه درست یادم باشه به پیشنهاد (یا شاید بهتره بگم اصرار) دوستم خوندمش. از داستان کتاب خیلی چیزی یادم نبود به جز این که شخصیت اول کتاب مبتلا به اوتیسمه. کم کم حین خوندن کتاب یه جرقه‌ای توی ذهنم زده شد که قاتل سگ همسایه کیه و قضیه‌ی مادر کریستوفر چیه. راستش اصلا نمی‌دونم که این دو موردی که گفتم رو یادم افتاده یا حدس زدم، ولی احتمالا اولیه. به هر حال به جز این‌که انتهای داستان یادم نبود، حین گوش دادن به کتاب هم خیلی لذت بردم. همون‌طور که پیش‌تر بهش اشاره کردم، کتاب از زبان یه نوجوان ۱۵ ساله به اسم کریستوفر نوشته شده. حین خوندن کتاب متوجه میشیم که کریستوفر مبتلا به اوتیسمه و در واقع انگار که کریستوفر این کتاب رو نوشته و موضوع کتاب پیدا کردن قاتل سگ همسایه است. البته در این بین اطلاعات زیادی راجع به کریستوفر، علایقش و خانواده‌اش پیدا می‌کنیم. توی گودریدز نوشتم کتاب خیلی لطیف و دوست‌داشتنی‌ایه. نمی‌دونم دقیقا چه عنصر یا عناصری باعث شدن که به نظرم این‌جوری بیاد، ولی قطعا علاقه‌ی کریستوفر به ریاضیات و اطلاعاتی که توی کتاب راجع به مسا‌‌ئل مختلف ریاضی میده، مثلا این موضوع ساده ولی دوست‌داشتنی که فصل‌های کتاب اعداد اول هستن.، توی نظرم تاثیرگذار بوده. یه نکته‌ی خیلی جالب دیگه برام اینه که توی کتاب مسئله‌ی مونتی‌هال رو مطرح کرده. بعد از شنیدنش اولین چیزی که به ذهنم رسید این بود که من اینو دوازده سیزده سال پیش خوندم و نمی‌دونستم؟ اگه یادم نرفته بود چند سال پیش که سر کلاس استنباط آماری مطرح شد انقدر از شنیدنش تعجب نمی‌کردم.من توی نظرات گودریدز خوندم که بعضی از قسمت‌های کتاب با هم در تناقضن و با واقعیت هم منطبق نیستن. راستش من خیلی اطلاعات علمی خاصی در زمینه‌ی اوتیسم ندارم ولی به نظرم حتی اگه این‌طور باشه، اتفاقا برای آشنایی هر چند اندک افراد با این بیماری خیلی هم مفیده. خود من اولین باری که اسم اوتیسم رو شنیدم به خاطر این کتاب بود. البته اون زمان گردش اطلاعات مثل الان نبود، ولی به هر حال من همچنان با همین استدلال از کتاب دفاع می‌کنم. به نظرم کتاب به اندازه‌ی کافی آموزنده و روان بود که ارزش خوندن داشته باشه.نسخه‌ی صوتی کتاب ماجرای عجیب سگی در شب نوشته‌ی مارک هادون ترجمه‌ی شیلا ساسانی‌نیا و گویندگی محسن خدری رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه بشنوید. https://taaghche.com/audiobook/78877/%D9%85%D8%A7%D8%AC%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%AC%DB%8C%D8%A8-%D8%B3%DA%AF%DB%8C-%D8%AF%D8%B1-%D8%B4%D8%A8 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارThu, 22 Jun 2023 22:39:05 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-مستاجر-xfbavsmeoq6gموضوع خرداد چالش کتابخوانی طاقچه واقعا چالشی بود ولی از انتخابم راضی ام. کتاب مستاجر واقعا جذابه و با این که خیلی شبیه مسخ و محاکمه‌ی کافکاست، ولی تونستم کامل بخونمش و از خوندنش هم لذت ببرم. من کتاب مستاجر رو سال‌ها پیش از کتابفروشی شهر محل تولدم گرفتم، کتابفروشی رشد اهواز. راستش اصلا یادم نمیاد چرا این کتاب رو خریدم، ولی سال‌ها با این‌که علاقه‌ای به خوندنش نداشتم (شاید به خاطر تصویر ترسناک روی جلدش) با خودم اینور و اونور کشوندمش. کتاب من سال ۱۳۸۷ چاپ شده و نگم که قیمتش چقدر بوده!بگذریم. برم سراغ نویسنده‌ی کتاب. رولان توپور متولد سال ۱۹۳۸ در پاریس و اصالتا لهستانیه. پدرش نقاش بوده و احتمالا این دلیلی بوده که به نقاشی و کاریکاتور علاقه‌مند بشه و البته بعدها شاخه‌های دیگه‌ای از هنر، مثل نویسندگی، رو هم ادامه میده. تا جایی که من خوندم سبک کاری توپور عموما سوررئاله، همون‌طور که سبک کتاب مستاجر هم همینه. همین سوررئال بودن کتابه که تا حد زیادی به مسخ و محاکمه‌ی کافکا شبیهش کرده، البته به نظرم خیلی ملایم‌تر و قابل تحمل‌تر از اون دو تا کتابه.کتاب مستاجر از اون‌جایی شروع میشه که ترلکوفسکی، شخصیت اصلی کتاب، دنبال یک آپارتمانی می‌گرده که بتونه با توجه به حقوقش اون رو اجاره کنه. کتاب از همون صفحات اولش خواننده رو دچار دوگانگی می‌کنه، جایی که ترلکوفسکی متوجه میشه که مستاجر قبلی به علت خودکشی توی بیمارستانه و اگه بمیره ترلکوفسکی میتونه این خونه رو اجاره کنه. مستاجر قبلی، خانم سیمون شول، می‌میره و متاسفانه یا خوشبختانه، ترلکوفسکی میتونه خونه رو اجاره کنه و ماجرا تازه از این‌جا شروع میشه. راستش من تا آخر کتاب هم مطمئن نشدم که اتفاقاتی که می‌افتن واقعی هستن یا کاملا زاییده‌ی ذهن ترلکوفسکی! ولی به نظرم می‌تونه این‌جوری باشه که ترلکوفسکی به خاطر پارانویا، اتفاقات رو متفاوت با چیزی که هستن می‌بینه. کتاب مستاجر به نظرم واقعا ترسناکه. نه ترسناک الکی، ترسناک خیلی واقعی.در ادامه چند قسمت از کتاب رو می‌نویسم. انتخاب این بخش‌ها دلیل خاصی نداره و صرفا چون نظرم رو جلب کردن اون‌ها رو در ادامه میارم.«ترلکوفسکی هرگز احساس خوشایندی به بیمارستان‌ها نداشت. احساس می‌کرد می تواند پشت هر پنجره‌ای خس خس آخرین نفس‌های یک محتضر را بشنود و همین که از کنار آن پنجره ‌می‌گذرد، اجساد آن‌ها را از آن‌جا دور می‌کند. از نظر ترلکوفسکی، دکترها و پرستارها هیولاهای بی‌عاطفگی بودند؛ هرچند نمی‌توانست تعهد و وظیفه‌شناسی آن‌ها را نسبت به مسئولیت‌شان نادیده بگیرد.»«به من نگاه کنید، من ارزش خشم شما را ندارم، من چیزی جز یک حیوان دست و پا چلفتی نیستم که نمی‌تواند جلو نشانه‌های پر سر و صدای متلاشی شدنش را بگیرد، پس نه وقت‌تان را با من تلف کنید و نه دست‌های‌تان را با تنبیه من آلوده کنید، فقط سعی کنید وجودم را تحمل کنید. انتظار ندارم که دوستم داشته باشید، می‌دانم که این غیرممکن است، چون موجود دوست‌داشتنی‌یی نیستم، اما لااقل می‌توانید این لطف را در حقم بکنید که برای تحقیر کردنم، به کلی نادیده‌ام بگیرید.»کتاب مستاجر نوشته‌ی رولان توپور ترجمه‌ی کورش سلیم‌زاده رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/56477/%D9%85%D8%B3%D8%AA%D8%A3%D8%AC%D8%B1 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارMon, 29 May 2023 23:38:24 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-اضطراب-موقعیت-edftjlywmx3pموضوع چالش کتابخوانی طاقچه برای ماه اردیبهشت کتابیه که «آرامش را به قلبت تزریق کند». نمی‌دونم این کتاب چقدر به قلبم آرامش داد، ولی قطعا به مقدار قابل توجهی روحم رو جلا داد! من برای این ماه کتاب «اضطراب موقعیت» نوشته‌ی آلن دوباتن رو خوندم. تا جایی که خاطرم هست اولین کتابی که از این نویسنده خوندم «جستارهایی در باب عشق» بود که حدود دو سال پیش خوندم. از اون کتاب خوشم نیومد و تا جایی که از صحبت با دوست‌هام متوجه شدم به خاطر این بود که برای خوندن اون کتاب زیادی پیر بودم. بگذریم. همه‌ی این حرف‌ها برای این بود که بگم از کتاب اضطراب موقعیت خیلی خوشم اومد.کتاب با تعریف اضطراب موقعیت شروع میشه «ترس از خطر شکست در برابر آرمان‌هایی که جامعه‌مان وضع کرده است و در نتیجه از دست دادن مقام و منزلت خود.». همین کافی بود برای این‌که بدونم کتاب درستی رو انتخاب کردم. کتاب در ادامه دو بخش اصلی داره، علل و راه‌حل. همون‌طور که اسمشون مشخصه توی بخش اول به علت‌های اضطراب موقعیت شامل فقدان عشق، انتظارات، شایسته‌سالاری، اشرافی‌گری و وابستگی و توی بخش دوم به راه‌حل‌هایی که از نظر دوباتن برای مقابله با این اضطراب وجود دارن شامل فلسفه، هنر، سیاست و دین می‌پردازه. قسمت‌هایی که توی کتاب علامت زدم انقدر زیادن که امکان نداره بتونم همه‌اشون رو اینجا بنویسم، ولی یک بخش‌هایی از کتاب واقعا قابل تامله. مثلا جایی از کتاب نوشته شده «حس هویت ما زندانی داوری‌ آن‌هایی است که در میانشان زندگی می‌کنیم.». به نظر من این‌جا جاییه که میشه از این موضوع صحبت کرد که به جای این‌که به دیگران این حس رو منتقل کنیم که مشکل از اون‌هاست که تمایل به تایید شدن از طرف دیگران دارن، خیلی بهتره که کمکشون کنیم که درک کنن این یه حس طبیعیه و چطور میشه کنترل بشه. در ادامه‌ی کتاب درباره‌ی انقلاب مصرفی و پیشرفت مادی در قرن‌های اخیر و تاثیرش روی میزان رضایتمندی انسان‌ها صحبت شده و بعد از اون به برابری و مقایسه با گروه نزدیکان پرداخته شده که به نظرم جزو بهترین قسمت‌های کتابه (قسمت انتظارات در بخش علل) و با این عبارت تموم میشه که «هزینه‌ای که ما به خاطر انتظار بیش از حد خود در مقایسه با پیشینیانمان پرداختیم، اضطرابی ابدی است مبنی بر این‌که نکند از چیزی که باید باشیم، فاصله‌ی بسیاری داریم.». دوباتن بعد از فقدان عشق و انتظارات به شایسته‌سالاری می‌پردازه و این‌که چجوری داستان‌هایی که درباره‌های فقرا و ثروتمندان گفته میشه در طول تاریخ تغییر کرده و چه تاثیراتی روی عامه‌ی مردم داشته. دوباتن میگه «برای اضافه کردن به زخم‌های فقرا، حالا نظام شایسته‌سالار خواری شرم را هم اضافه کرده بود.» و من بسیار باهاش موافقم. بخش علل با صحبت درباره‌ی فلسفه شروع میشه و این‌که چطوری میشه مانع از این شد که حرف‌های ‎[نادرست] دیگران، ما رو بیش از حد آزار بدن. از شوپنهاور نقل شده که «هر سرزنشی تنها زمانی آزاردهنده است که کاملا درست باشد. هر کس که واقعا بداند لایق سرزنش نیست، می‌تواند با تحقیر در موردش رفتار کند و این کار را خواهد کرد.». دوباتن بعد از فلسفه راجعه به هنر صحبت می‌کنه و این‌که چطوری هنر چشم‌های انسان‌ها رو به روی حقیقت باز می‌کنه و از طریق انتقاد از وضعیت موجود یا برانگیختن حس همدردی می‌تونه به درک موقعیت‌های متفاوت کمک کنه. عبارتی که در ادامه می‌نویسم نقل قول نویسنده از نمایشنامه‌ی ادیپه «هیچ انسانی را خوشبخت ندانید مگر این‌که مرده باشد، که آن زمان بالاخره از درد رهایی یافته است.». به نظر من محوریت بخش سیاست این نکته است که آرمان‌های جوامع در طول زمان تغییر کردن و قطعا در آینده هم تغییر می‌کنن، پس نباید به خاطر همخوانی نداشتن با آرمان‌های جامعه‌‌ای که توش زندگی می‌کنیم به خودمون بیش از حد سخت بگیریم. توی این قسمت درباره‌ی پدیده‌ی عادی شدن شادمانی هم صحبت می‌کنه. این‌که چطور بعد از رسیدن به یک هدف به سرعت یک هدف جدید به وجود میاد و خوشحالی ناشی از رسیدن به هدف قبلی ناپدیده میشه و میگه «به نظر می‌رسد که زندگی روند جایگزینی یک اضطراب با اضطرابی دیگر و یک ‌خواسته با خواسته‌ای دیگر است.». قسمت دین با صحبت راجع به مرگ و ارجاع به کتاب مرگ ایوان ایلیچ از تولستوی و این جمله شروع میشه که «اندیشیدن به فانی بودن می‌تواند به ما دل و جرات رها کردن زندگیمان از چنگ انتظارات بلاعوض جامعه را بدهد.». نوشته‌‌ام درباره‌ی این کتاب خیلی طولانی شد. فکر کنم همین موضوع این رو نشون بده که چقدر به نظرم کتابی خوبیه و ارزش خوندن داره. نوشته‌ام رو با جمله‌ای از کتاب تموم می‌کنم که میگه «هیچ‌چیز شرافتمندانه‌تر یا انسانی‌تر از این نیست که درک کنیم از هر نظر درست مثل بقیه هستیم.».کتاب اضطراب موقعیت نوشته‌ی آلن دوباتن و ترجمه‌ی سید حسن رضوی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/37472/%D8%A7%D8%B6%D8%B7%D8%B1%D8%A7%D8%A8-%D9%85%D9%88%D9%82%D8%B9%DB%8C%D8%AA آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارThu, 11 May 2023 23:38:21 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-درباره-ی-معنی-زندگی-lfsdrf4jhk2sامسال سومین سالیه که همراه چالش کتابخوانی طاقچه شدم و دومین سالیه که راجع به کتاب‌هایی که می‌خونم یادداشت می‌نویسم. خوشحالم. یکی از چیزهایی که به زندگی من معنی میده همین کتاب خوندنه.توی فروردین باید کتابی رو انتخاب می‌کردیم که «جان تازه‌ای به تن امیدمون بدمه» و به نظرم کتابی که از بین گزینه‌های معرفی شده توسط طاقچه خوندم، یکی از بهترین کتاب‌هایی بود که ممکن بود یه روزی در باره‌ی این موضوع بخونم. کتاب «درباره‌ی معنی زندگی» نوشته‌ی ویل دورانت، تاریخ شناس، فیلسوف و نویسنده، است که احتمالا همه به خاطر مجموعه کتاب «تاریخ تمدن» می‌شناسیمش. همین‌جا بگم که انقدر از این کتاب خوشم اومد که تصمیم گرفتم دهه‌ی پنجم زندگیم این مجموعه کتاب رو بخونم.بگذریم. همون‌طور که از عنوان کتاب مشخصه، کتاب درباره‌‌ی معنی زندگیه. آیا اصلا زندگی معنایی داره؟ هنوز هم نمی‌دونم. همچنان معتقدم که ما برای زندگی‌هامون معنا «می‌سازیم»، ولی در واقع معنایی وجود نداره. به هر حال این موضوع چیزی از ارزش این کتاب و لذت خوندنش کم نمی‌کنه. من قبل از این‌که کتاب رو شروع کنم فکر می‌کردم این کتاب یه کتاب کلیشه‌ایه، ولی واقعا بیشتر از این حرف‌ها بود. خیلی بیشتر. البته الان که دارم این‌ها رو می‌نویسم احساس می‌کنم که شاید انقدرها هم خوب نبود که من دارم می‌نویسم. ولی نمی‌دونم. حداقل می‌تونم بگم که من خیلی ازش خوشم اومد و خیلی ‌جاهاش رو هایلایت کردم. کتاب شامل سه بخشه. بخش اول راجع به اینه که چرا ویل دورانت نوشتن این کتاب رو شروع کرده و چرا به نظرش کار ساده‌ای نیست که در عصر حاضر برای زندگی معنایی پیدا کنیم. بخش دوم شامل جواب‌هاییه که افراد مختلف به نامه‌ی ویل دورانت دادن. توی نامه ویل دورانت از افراد مختلف می‌خواد که درباره‌ی معنایی که فکر می‌کنن زندگی داره و چیزی که باعث میشه به زندگی ادامه بدن بنویسن. بخش سوم هم پاسخ ویل دورانته که در قالب نامه‌ایه به فردی که برای ویل دورانت نوشته که تصمیم داره خودکشی کنه چون به نظرش زندگی معنایی نداره، پس دلیلی برای زندگی کردن وجود نداره. هر سه بخش رو خیلی زیاد دوست داشتم ولی کششی که بخش اول داشت باعث شد از کتاب خیلی خوشم بیاد. البته باید بگم که نامه‌ی بعضی از افراد در پاسخ به ویل دورانت فوق‌العاده بود. این رو اصلا نمی‌تونم کتمان کنم. همه‌ی نامه‌ها یادم نمیان، ولی قطعا یکی از بهترینشون نوشته‌ی آندره موروا نویسنده و تاریخ‌نویس فرانویسه.در ادامه بعضی از قسمت‌های کتاب و نظرم رو ،اگه نظری راجع بهش دارم، می‌نویسم.«انسان در دید علمی موجودی خرد و ناچیز است که از این شاخه به آن شاخه می‌پرد و به ویرانی و نابودی می‌رسد.» من خیلی این دیدگاه رو نسبت به انسان می‌پسندم. به نظرم عین واقعیته. ماها زیادی خودمون رو جدی می‌گیریم ولی اونقدرها هم موجودات خاصی نیستیم.«فرد در دنیایی چنین وسیع، در میان انواع بی‌شمار و در زمان بی‌پایان، چه معنا یا ارجمندی می‌تواند داشته باشد؟ آن‌کس که بر دانش خود می‌افزاید بر اندوه خود می‌افزاید و در حکمت بیشتر، بیهودگی بیشتر است.»«وقتی مردم باید خرسند باشم که در عدم، محو می‌شوم. هیچ نمایشی، هر چند هم که خوب باشد، احتمالا نمی‌تواند برای همیشه خوب بماند.»«روح یا نامیرنده است و ما نخواهیم مرد، یا با بدن از بین می‌رود و نخواهیم دانست که مرده‌ایم.» از یکی از فلاسفه نقل شده که جایی که من هستم، مرگ نیست؛ آنجا که مرگ هست، من نیستم. نمی‌تونم بگم با دونستن این موضوع به آرامش رسیدم، ولی ناراحتیم رو کم می‌کنه. «این زمینی که خیال می‌کنند اربابش هستند چیزی جز توده‌ای گل نیست، و استمرار نژادشان فقط لحظه‌ای بسیار کوتاه در ابدیت است.»«زندگی فقط از این رو ارزش دارد که من عزم می‌کنم برای ارزشمند کردن آن تلاش کنم.»«باید اعتراف کرد که نان مهم‌تر از کتاب است، و هنر امری تجملی است که به سرپنجه‌ی ثروت ممکن شده است. اگر این چیزها را در جایگاه تاریخی‌شان ببینیم نباید کفری شویم یا مغزمان را متلاشی کنیم.»«اگر انسان بخواهد به زندگی خود معنی ببخشد، باید هدفی بزرگ‌تر از وجود خودش و پایدارتر از زندگی خودش داشته باشد.»کتاب درباره‌ی معنی زندگی نوشته‌ی ویل دورانت و ترجمه‌ی شهاب‌الدین عباسی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/22379/%D8%AF%D8%B1%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%87-%D9%85%D8%B9%D9%86%DB%8C-%D8%B2%D9%86%D8%AF%DA%AF%DB%8C آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارSat, 15 Apr 2023 01:18:05 +0330https://virgool.ir/taaghche/چالش-کتابخوانی-طاقچه-جایی-که-خرچنگ-ها-آواز-می-خوانند-fgd2izusg3f2موضوع اسفند ماه چالش طاقچه کتابیه که داستانش در طبیعت اتفاق میفته. این موضوع برای من مساویه با کتابی که توصیفات زیادی از اشیا داره و اصلا مورد علاقه‌ام نیست، ولی به طرز معجزه‌آسایی کتابی که خوندم رو خیلی دوست دارم و الان خیلی خوشحالم که موضوع اسفند این بود.کتابی که من انتخاب کردم «جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند» نوشته‌ی دیلیا اونز نویسنده‌ی آمریکاییه که داستانش در محدوده‌ی یه روستای کوچیک توی ایالت کارولینای شمالی اتفاق میفته. دلیل من برای انتخاب این کتاب این بود که توی طاقچه نوشته شده که این کتاب برای علاقه‌مندان ژانر جنایی جذاب و خوندنیه و من هم به شدت طرفدار این ژانرم. البته نیمه‌ی اول کتاب اونقدر به قسمت‌های جنایی نپرداخته بود و همین باعث می‌شد که کتاب برای من خسته‌کننده به نظر بیاد، ولی کم کم هم داستان کتاب جذاب‌تر شد هم قسمت‌های جناییش پررنگ‌تر شدن و باعث شد که من نیمه‌ی دوم کتاب رو توی ۲۴ ساعت تموم کنم. من به طور همزمان هم می‌خوندم هم گوش می‌دادم و به نظرم ترکیب خوبی بود، مخصوصا برای اوایل کتاب که ریتم کندی داره.کتاب در دو زمان مختلف روایت میشه، زمان حال که از سال ۱۹۶۹ شروع میشه و البته ادامه پیدا می‌کنه و زمان گذشته که از سال ۱۹۵۲ شروع میشه و تا جایی ادامه پیدا می‌کنه که به سال ۱۹۶۹ برسه. بیشتر نیمه‌‌ی اول کتاب به اتفاق‌های زمان گذشته می‌پردازه که اولش به نظر من اصلا جالب نبود، ولی کم کم با شناختن شخصیت‌ها و بزرگ شدنشون جذاب میشه. بیشتر نیمه‌ی دوم کتاب اتفاق‌های سال ۶۹ و ۷۰ و اتفاقات سال‌های گذشته که مستقیما به زمان حال مربوط هستن رو شامل میشه. اگه می‌خواید این کتاب رو بخونید باید این هشدار رو بهتون بدم که بیشتر کتاب غم‌انگیز و استرس‌آوره. در ادامه می‌خوام داستان کتاب رو به طور خلاصه و بدون اسپول کردن تعریف کنم ولی از اون جایی که هیچ تضمینی برای اسپول نکردن کتاب وجود نداره اگه خیلی به ندونستن داستان کتاب حساسید می‌تونید این پاراگراف رو نخونید. کل کتاب راجع به زندگی دختر مردابه، دختری که نزدیکی یک مرداب بیرون از روستایی توی ساحل شرقی آمریکا زندگی می‌کنه. کتاب توی سال ۱۹۵۲ و با یه اتفاق خیلی غم‌انگیز از زندگی سوزناک یه دختر هفت ساله، که شخصیت اصلی داستانه، شروع میشه. کم‌کم و به طور موازی کتاب به اتفاق‌های سال ۱۹۶۹ هم می‌پردازه، که با پیدا شدن جسد یکی از اهالی روستا شروع میشه. این دو تا داستان یک جایی با هم گره می‌خورن و زیبایی کتاب اینه که به طور پیوسته پایان کتاب توی ذهن خواننده ‎(یا حداقل توی ذهن من به عنوان یکی از خواننده‌ها) تغییر می‌کنه و تا لحظه‌ی آخر خواننده رو با کتاب درگیر می‌کنه. البته گویا این‌جور قصه‌گویی باب میل همه نیست.من نظرات ضد و نقیضی راجع به این کتاب خوندم. بعضی‌ها مثل من به نظرشون اوایل کتاب کند پیش می‌رفت و نیمه‌ی دومش خیلی جذاب بود، ولی بعضی‌های دیگه به نظرشون پایان کتاب سرهم‌بندی شده بود یا شخصیت‌ها پختگی لازم رو نداشتن. در این لحظه‌ای که دارم این متن رو می‌نویسم به نظر من پایان کتاب نمی‌تونست از این بهتر باشه و به شخصیت‌ها هم به اندازه‌ی کافی پرداخته شده بود.کتاب جایی که خرچنگ‌ها آواز می‌خوانند نوشته‌ی دیلیا اونز و ترجمه‌ی محمدامین جندقیان بیدگلی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/57829/%D8%AC%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%DA%A9%D9%87-%D8%AE%D8%B1%DA%86%D9%86%DA%AF-%D9%87%D8%A7-%D8%A2%D9%88%D8%A7%D8%B2-%D9%85%DB%8C-%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%86%D9%86%D8%AF آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارSat, 04 Mar 2023 20:46:54 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-خدمتکار-و-پروفسور-l8wjb85ggmvmبرای من انتخاب کتاب بهمن‌‌‌‌‌‌‌‌ماه یه چالش خیلی بزرگ بود، در حدی که یک بار به دوست‌های هم‌چالشیم(؟!) گفتم که تنها کتاب ژاپنی که ممکنه از خوندنش لذت ببرم کتاب درباره‌ی طرز تهیه‌ی سوشیه. البته من فقط یه کتاب (کافکا در کرانه) از یه نویسنده‌ی ژاپنی (هاروکی موراکامی) خوندم که به زحمت و با خوندن سطحی و تورق بعضی از قسمت‌هاش موفق شدم تمومش کنم. ولی به هر حال حقیقت اینه که هیچ انگیزه‌ای برای خوندن یه کتاب از یه نویسنده‌ی ژاپنی نداشتم، مخصوصا چون با توجه به تعریف‌هایی که از نویسنده‌ها و کتاب‌های دیگه شنیده و خونده بودم، بعید می‌دونستم که به سرنوشتی بهتر از کافکا در کرانه دچار بشن. چون می‌خواستم حتما توی چالش شرکت کنم از بین کتاب‌های ژاپنی کوتاهی که طاقچه پیشنهاد داده بود، کتاب «خدمتکار و پروفسور» رو انتخاب کردم. کتاب خدمتکار و پروفسور، همون‌طور که از اسمش برمیاد، روایت کوتاهیه از هم‌نشینی یه پروفسور سابق که راجع به نظریه‌ی اعداد تحقیق می‌کرده و خدمتکارش. حافظه‌ی کوتاه‌مدت پروفسور توی یه تصادف آسیب دیده و فقط برای هشتاد دقیقه اتفاقات رو ثبت می‌کنه. این که این هشتاد دقیقه چجوری کار می‌کنه برای من جالب بود و در طول داستان متوجه شدم که هر هشتاد دقیقه انگار که برمی‌گرده به تنظیمات اولیه‌اش که میشه حدود اون زمانی که تصادف کرده. چیزی که باعث شد من تصمیم بگیرم این کتاب رو بخونم این قسمت توضیحات کتاب درباره‌ی پروفسور بود:‌ «این هشتاد دقیقه هم صرف سر و کله زدن با مسائل حل نشدنی ریاضی‌اش می‌شود.» بعد از خوندن کتاب می‌تونم بگم که علاقه‌ی من به اعداد به گرد پای پروفسور هم نمی‌رسه، ولی از اون‌جایی که من هم همیشه اعداد رو دوست داشتم و دارم باعث شد دوست داشته باشم این کتاب رو بخونم. این رو هم باید اضافه کنم که همون اول داستان، پسر خدمتکار، با اسم مستعار رادیکال، هم به داستان اضافه میشه و نقش خیلی مهمی هم توی داستان داره. در واقع بهتره اینجوری بگم که داستان درباره‌ی پروفسور، خدمتکارش و پسر خدمتکارشه.راجع به خود داستان بخوام بگم، اولین چیزی که به نظرم می‌رسه نچسب بودنشه. نمی‌دونم دلیلش چیه ولی یه فاصله‌ای بین خودم و داستان حس می‌کردم که باعث میشد همیشه یادم باشه که «این فقط یه کتابه». در واقع جوری نبود که غرق کتاب بشم یا زمان رو فراموش کنم یا حس کنم فلان شخصیت چقدر آشناست یا به من نزدیکه یا حتی این‌که بتونم واقعی تصورشون کنم. کلیت داستانش خیلی بد نبود و اینجوری نبود که فکر کنم کاش این کتاب رو شروع نکرده بودم، ولی خیلی هم کشش نداشت. با این که از خوندنش پشیمون نیستم، ولی با نخوندنش هم چیزی رو از دست نمی‌دادم. یه قسمت‌هایی از کتاب هم بود که مستقیم به اعداد، ویژگی‌ها و روابطشون ارتباط داشت. با این‌که چیز جدیدی برای من(و احتمالا خیلی‌های دیگه) نداشتن ولی صرفا ایده‌ی استفاده کردن از اعداد به این شکل توی یه کتاب برام جالب بود. توی توضیحات طاقچه درباره‌ی نویسنده نوشته که ریاضی‌دانه، این کاملا نشون میده که چرا نویسنده به اعداد پرداخته. به هر حال نمی‌تونم این رو کتمان کنم که شخصیت‌های کتاب دوست‌داشتنی بودن، هرچند که خیلی دور و عجیب بودن.کتاب خدمتکار و پروفسور نوشته‌ی یوکو اوگاوا و ترجمه‌ی شقایق نظرزاده رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/84720/%D8%AE%D8%AF%D9%85%D8%AA%DA%A9%D8%A7%D8%B1-%D9%88-%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%81%D8%B3%D9%88%D8%B1 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارThu, 09 Feb 2023 04:06:13 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-چراغ-ها-را-من-خاموش-می-کنم-txhp6ch3erruموضوع چالش کتابخوانی طاقچه برای دی ماه، کتابیه که از نگاه یک زن به ماجراها نگاه کرده باشه. انتخاب اول من برای همچین موضوعی قطعا کتاب «سرگذشت ندیمه» است، ولی از اون جایی که این کتاب رو قبلا خونده بودم، تصمیم گرفتم کتاب «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» رو بخونم. دلیلم برای انتخاب این کتاب این بود که که توی لیست نشان‌شده‌های طاقچه‌ام بود، ولی این که چی شد که این کتاب توی اون لیست قرار گرفت رو اصلا یادم نمیاد.داستان کتاب «چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم» از نگاه کلاریس، یه خانم ارمنی ساکن آبادان روایت میشه. همسر کلاریس، آرتوش، و خواهر کلاریس، آلیس، توی شرکت نفت کار می‌کنن و این دلیلی شده که خانواده‌ی کلاریس همگی به آبادان مهاجرت کنن. برای من خوندن تجربه‌ی زندگی ارمنی‌ها خیلی جالب بود. این که چه غذاهایی درست می‌کنن، چه شیرینی‌هایی دارن، چجوری ازدواج می‌کردن، چجوری فکر می‌کردم، حتی چجوری قسم می‌خوردن! جالب‌تر این‌که اصلا حس نمی‌کردم که دارم داستانی رو می‌خونم که احتمالا زمان وقوع اتفاق‌هاش حدود پنجاه سال قبله. یک جایی از کتاب هم یه خانم غیرارمنی به کلاریس میگه شما زن‌های ارمنی از ما چند سال جلوترید. البته کلاریس این حرف رو نفی می‌کنه، ولی به نظر من که همین‌طور اومد. کلاریس یه پسر به اسم آرمن و دو تا دختر دوقلو به اسم آرمینه و آرسینه داره. در کنار رابطه‌‌ی کلاریس با همسرش، رابطه‌اش با پسرش و تغییری که توی این رابطه به وجود اومد هم جالب بود، هر چند به نظر من شخصیت آرمن خیلی سریع تغییر کرد و از این نظر خیلی برام قابل باور نبود. در کنار داستان زندگی کلاریس، در جریان داستان زندگی خواهرش، مادرش، دوست‌هاش و همسایه‌هاشون رو هم می‌خونیم، البته مسلما اون‌قدری که به زندگی کلاریس مربوط میشه. ایرادی که من به کتاب وارد می‌دونم، علاوه بر پایانش که به نظرم خیلی خوب نبود، اینه که به نظرم به شخصیت‌های فرعی، مخصوصا همسر کلاریس، به اندازه‌ی کافی پرداخته نشده بود. یا مثلا شخصیت ویولت انگار فقط برای این اضافه شده بود که تا حدی مشکلات شخصیتی امیل رو برملا کنه و خیلی کاربرد دیگه‌ای نداشت. مادر امیل هم شخصیت عجیبی بود که تا آخر داستان حس خوبی نسبت بهش نداشتم، به نظرم باورپذیر نبود. حداقل برای من نبود. البته من در کل کتاب رو دوست داشتم و از خوندنش واقعا لذت بردم.اواسط خوندن کتاب بودم که برای جالب شد که نویسنده‌ی کتاب کیه. خیلی مطلب خاصی راجع بهش پیدا نکردم به جز این که زویا پیرزاد خودش ارمنی‌تباره و توی آبادان به دنیا اومده و زندگی کرده. کلاریس چند جا توی کتاب به این موضوع اشاره شده که ما ایران زندگی می‌کنیم پس چرا به مسائل مربوط به ایران کمتر اهمیت میدیم. این قسمت از کتاب من رو یاد یکی از اپیزودهای پادکست رادیو مرز انداخت که راجع به ارمنی‌ها بود و به نظرم اگه کسی این کتاب رو خونده یا می‌خواد بخونه، گوش دادن به اون قسمت از پادکست رادیو مرز هم براش خالی از لطف نیست.کتاب چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم نوشته‌ی زویا پیرزاد رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/125631/%DA%86%D8%B1%D8%A7%D8%BA-%D9%87%D8%A7-%D8%B1%D8%A7-%D9%85%D9%86-%D8%AE%D8%A7%D9%85%D9%88%D8%B4-%D9%85%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%85 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارSun, 01 Jan 2023 21:53:37 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-دزیره-bty74xql6tuwاز فروردین می‌دونستم که آذر قراره به احتمال زیاد کتاب «دزیره» رو بخونم‌‌، چون سال‌ها از آخرین باری که خونده بودمش می‌گذشت و مدت‌ها بود منتظر فرصتی بودم که دوباره بخونمش. اولین بار که کتاب «دزیره» رو خوندم احتمالا ۱۲ سالم بوده ولی تا اواخر دوران نوجوونیم این کتاب رو بارها خوندم. همیشه هم قسمت‌های عاشقانه‌اش برام جذاب‌ترین قسمت‌ها بودن. ولی الان به عنوان یه ایرانی ۲۸ ساله‌ای که توی سوئد زندگی می‌کنه همه چی برام یه رنگ دیگه داره. البته کتمان نمی‌کنم که هنوز بخش‌های عاشقانه‌اش برام دلنشینه، ولی داستان ژان باتیست برنادوت‌ و ارتباطش با پادشاه نروژ و سوئد و ملکه‌ی دانمارک هم برام خیلی جالب بود و متوجه شدم که چقدر روابطشون در هم تنیده است. نسبت به موقعیت جغرافیایی شهرهای مختلفی که اسم می‌بردن هم دید بهتری داشتم‌‌، ولی مهم‌تر از این‌ها واسم جنگ‌ها و کشته‌ها و معلول‌ها بود. می‌تونیم اسم‌های قشنگ براشون انتخاب کنیم و اون‌جوری صداشون کنیم، ولی این چیزی از واقعیت غم‌انگیزشون کم نمی‌کنه‌. هر بار که با داستان‌هاشون آشنا میشیم‌، واقعی میشن‌، دیگه برامون عدد نیستن و با سختی و غمشون همراه میشیم.بگذریم. من یه مقدار کمی جست‌و‌جو کردم که ببینم کتاب چقدر بر اساس واقعیته ولی اطلاعات خاصی به دست نیوردم. برداشتم اینه که کلیت کتاب بر اساس واقعیته، ولی جزییاتش (یا بخش‌هایی که حالت پیشگویی دارن!) بر اساس اتفاق‌هایی هستن که زمان نوشتن کتاب به وقوع پیوسته بودن. مثلا ‎‎توی صفحات آخر کتاب دزیره میگه که عمر اتحاد سوئد و نروژ طولانی نیست و شاید با عمر اسکار به پایان برسه. اون وقت نروژ برای رنجوندن سوئد یه شاهزاده‌ی دانمارکی رو برای سلطنت انتخاب می‌کنه ولی در رگ‌های این شاهزاده‌ی دانمارکی قطره‌ای از خون برنادوت وجود داره. در واقعیت هم چند سال بعد از مرگ اسکار اول، پسر دزیره، و زمان پادشاهی اسکار دوم نروژ اعلام استقلال می‌کنه و یه شاهزاده‌ی دانمارکی برای سلطنت انتخاب میشه که مادرش نوه‌ی اسکار اول‌، نتیجه‌ی دزیره‌، بوده. این اتفاقات توی دهه‌ی اول قرن بیستم افتادن و کتاب دزیره اواسط قرن بیستم نوشته شده و من فکر می‌کنم احتمالا به متن خاطرات دزیره اضافه شدن. البته به نظرم منطقیه، به هر حال یه دفترچه‌ی خاطرات نمی‌تونه انقدر طولانی باشه!به جز اطلاعات کمی که توی صفحه‌ی ویکی پدیای انگلیسی‌، سوئدی و دانمارکی (!) نویسنده‌ی اتریشی کتاب‌، آن‌ماری سلینکو‌، هست‌، اطلاعات بیشتری راجع بهش پیدا نکردم. خلاصه‌اش اینه که یهودی بوده‌ (ولی انگار بعدا تغییر مذهب داده و پروتستان شده)، اوایل جنگ جهانی دوم با شوهر دانمارکیش پناهنده شده به دانمارک‌. آن‌ماری بعد از نوشتن کتاب دزیره خیلی پولدار میشه و از ثروتش سالانه یه کمک هزینه‌ای به یاد پسر جوونش که توی یه تصادف فوت کرده به یه تعداد دانشجوی اقتصاد دانشگاه کپنهاگ تعلق می‌گیره. ‌آن‌ماری کتاب دزیره رو به خواهرش که توی اردوگاه کار اجباری کشته شده تقدیم کرده.کتاب دزیره برای من این‌جوری نیست که یه قسمت‌هاییش رو انتخاب کنم و بگم از این‌ قسمت‌ها خوشم میاد. من بیشتر کتاب رو دوست دارم. به نظرم همه‌اش درس زندگیه. البته اعتراف می‌کنم که از دونستن جزییات جنگ‌ها و روابط افراد سیاسی خیلی خوشم نمیاد. به هر حال، به نظرم این قسمت از کتاب ارزش داره به طور خاص بهش اشاره بشه.«هر ملتی که قادر باشد گذشته‌ی درخشان خود را فراموش نموده و از بالیدن به گذشته چشم‌پوشی کند مقتدر و تهدیدآمیز خواهد شد.»کتاب دزیره نوشته‌ی آن‌ماری سلینکو و ترجمه‌ی همایون پاکروان رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/1370/%D8%AF%D8%B2%DB%8C%D8%B1%D9%87 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارThu, 15 Dec 2022 05:08:22 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-غرور-و-تعصب-gbatwnrgcru9بین افرادی که به طور مرتب کتاب می‌خونن، فکر می‌کنم آخرین نفری هستم که کتاب غرور و تعصب رو خونده! با تشکر از چالش کتابخوانی طاقچه بالاخره آبان ماه این کتاب رو خوندم. تا جایی که یادم میاد اولین کتابی هم هست که از جین آستین خوندم. چند تا تلاش ناموفق جهت خوندن نسخه‌ی انگلیسی عقل و احساس داشتم که متاسفانه بی‌حاصل بودن. فکر می‌کنم از کتاب‌های نویسنده‌های اون زمان فقط کتاب بلندی‌های بادگیر امیلی برونته رو خوندم، یا بهتره بگم گوش دادم، که خیلی هم دوستش نداشتم، برای همین فکر می‌کردم از غرور و تعصب هم خوشم نمیاد، ولی اون اندازه‌ای متفاوت بود که احساس دیگه‌ای نسبت بهش داشته باشم.چیزی که من همیشه راجع به جین آستین و کتاب‌هاش شنیدم اینه که خیلی خوب احساسات دخترهای مختلف رو نسبت به مردها و ازدواج توضیح داده، در حالی که خودش هیچ‌وقت ازدواج نکرده (نمی‌دونم توی رابطه‌ای خارج از ازدواج بوده یا نه). به هر حال با این توصیفی که از نوشته‌های جین آستین میشه موافقم. البته خیلی غمگینم می‌کنه که دخترهای اون زمان نسبت به ازدواج این‌جوری بودن، مخصوصا چیزایی مثل رفتار لیدیا بعد از ازدواجش. به هر حال چیزی که ناراحت‌ترم می‌کنه این که ایران زمان تا حد زیادی شبیه انگلستان دو قرن قبله. واقعا تاسف‌آوره.در ادامه دوست دارم که خلاصه‌ای از کتاب رو بنویسم. کتاب حول محور داستان‌های خانواده‌ی بنت، یا بهتره بگم ازدواج دخترهای خانواده‌ی بنت، می‌گذره. جین و الیزابت دو تا دختر بزرگ‌تر و به نوعی معقول(!)‌تر هستن و سه خواهر کوچیکتر ماری، کیتی و لیدیا. شخصیت محبوب من، همون‌طور که احتمالا خیلی قابل پیش‌بینیه، الیزابته. مهم‌ترین ویژگی‌هاش به نظر من سرسپرده نبودن و آگاهیه. حتی جین رو نتونستم خیلی دوست داشته باشم. در کل به نظرم کتاب طوری نوشته شده که همه کم کم و ناخودآگاه از الیزابت بنت و فیتزویلیام دارسی خوششون بیاد.من فکر می‌کنم که اگه ده پونزده سال کوچیک‌تر بودم، بیشتر از خوندن این کتاب لذت می‌بردم، اما باز هم اینجوری نبود که ازش خوشم نیاد. اگه به طور کلی از داستان‌های با فضای عاشقانه خوشتون میاد، احتمالا این کتاب رو هم می‌پسندین. این موضوع که بیشتر زندگی و هم و غم آدم‌های داستان درباره‌ی ازدواج و پیدا کردن شوهر پولدار بود اذیتم می‌کرد، اما خودم رو توجیه می‌کردم که مال دو قرن پیشه.کتاب غرور و تعصب خیلی از اون مدل کتاب‌هایی نبود که بتونم یه قسمتی رو یادداشت کنم و بگم از این قسمت خوشم اومد یا این قسمت یادم می‌مونه، اما کمی گوگل کردم و از نقل قول‌هایی که دیدم، از این خوشم اومد، هرچند آدم خیلی جالبی این رو نگفت! «چه خوب است آدم وقتش را این طوری بگذراند! باید اعتراف کنم هیچ لذتی نمی‌تواند جای لذت خواندن را بگیرد! همه چیز خیلی زود خسته‌کننده می‌شود مگر کتاب! دلم می‌خواهد اگر روزی صاحب خانه و زندگی شدم یک کتابخانه‌ی بی‌نظیر در خانه‌ام داشته باشم.»نقل قول بالا دقیقا حسیه که من همیشه داشتم، با این تفاوت که برای من مهم نیست که کتابخونه‌ام نظیر داشته باشه. چرا باید بی‌نظیر باشه اصلا؟! کتاب غرور و تعصب نوشته‌ی جین آستین و ترجمه‌ی کیوان عبیدی آشتیانی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/121311/%D8%BA%D8%B1%D9%88%D8%B1-%D9%88-%D8%AA%D8%B9%D8%B5%D8%A8 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارFri, 18 Nov 2022 21:37:32 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-انجمن-شاعران-مرده-ckc6xnsxievgبرای چالش مهر طاقچه باید یک کتاب انتخاب می‌کردیم که داستانش در مدرسه یا دانشگاه اتفاق افتاده باشه. باید اعتراف کنم که دوست داشتم کتاب «سیزده دلیل برای این که» رو بخونم٬ ولی اصلا وقتش رو نداشتم و ترجیح دادم کتاب کوتاه‌تری رو بخونم. البته زمانی که نوجوون بودم «انجمن شاعران مرده» جزو کتاب‌هایی بود که می‌خواستم بخونم٬ ولی دیگه سال‌ها از اون موقع گذشته.کتاب٬ راجع به چند تا دانش‌آموز پسره که توی مدرسه‌ای نسبتا ویژه به شدت درس می‌خونن تا بتونن وارد دانشگاه بشن و توی رشته‌های اصطلاحا برتر (!) درس بخونن. پسرها علایق دیگه‌ای به جز درس خوندن هم دارن ولی توسط خانواده‌هاشون سرکوب میشن. چیزی رو که در این باره توی کتاب نوشته شده عمیقا درک می‌کنم. توی ایران هم خانواده٬ مدرسه یا جامعه هیچ کدوم به ما فرصت نمیدن که استعدادهای واقعیمون رو کشف کنیم. احتمالا نمیشه همه‌ی سازهای موسیقی رو امتحان کنیم تا بفهمیم توی کدوم استعداد بیشتری داریم یا کدوم رو بیشتر دوست داریم٬ ولی اگه توی مسیر یادگیری موسیقی بریم احتمالا کم کم ساز محبوبمون رو پیدا می‌کنیم. این فرصتیه که به دلایلی از ما گرفته شده و من رو عمیقا ناراحت می‌کنه. یک جای کتاب پدر نیل بهش میگه «فداکاری‌های زیادی کردم و خیلی از خودم گذشتم تا تو به این جا برسی٬ نیل. نذار ناامید شم.» ولی چرا واقعا؟ چرا باید به خاطر کارهایی که به انتخاب خودمون برای بچه‌هامون انجام دادیم٬ بعدا ازشون توقعی داشته باشیم یا چیزی در ازاش طلب کنیم؟ چرا باید بخوایم بچه‌هامون تبدیل به چیزی بشن که ما دوست داریم؟ هر چند به نظرم بحثش برای کشوری مثل ایران و با شرایط اقتصادی اون خیلی پیچیده است٬ ولی به نظرم حتی توی این شرایط هم جای فکر و بحث داره.برگردم به کتاب. مدرسه‌ی ولتون یه معلم جدید داره به اسم جان کیتینگ که بچه‌ها رو با دنیای جدیدی آشنا می کنه. وارد جزییات نمیشم٬ ولی به نظرم به عملکرد آقای کیتینگ انتقادهای زیادی وارده. راستش با توجه به تعریف‌هایی که از این کتاب شنیده بودم٬ انتظار داستان و شخصیت‌پردازی خیلی قوی‌تری رو داشتم٬ ولی به نظر می‌رسید که نویسنده می‌خواد هر چه سریع‌تر منظورش رو به خواننده منتقل کنه و بره سراغ کتاب بعدیش. به هر حال٬ با همین تعداد صفحه هم می‌شد شخصیت جاافتاده‌تر و منطقی‌تری از آقای کیتینگ ارائه بشه. مهم‌تر از همه این که من فکر نمی‌کنم این کتاب برای نوجوان‌ها مناسب باشه٬ و اگه قرار باشه جامعه‌ی هدفی داشته باشه٬ اون قطعا نوجوان‌ها نیستن.در ادامه بخش‌هایی از کتاب که دوست داشتم رو می‌نویسم.کیتینگ تکرار کرد:«دم را غنیمت بشمار. خب چرا شاعر این سطرها رو نوشته؟»یکی از شاگردان داد زد:«چون عجله داشته؟» همه‌ی بچه‌ها زیر خنده زدند.کیتینگ فریاد زد:«نه٬ نه٬ نه! چون ما غذای کرم‌ها خواهیم شد٬ پسرها! چون فقط قراره تعداد محدودی از بهار و تابستان و پاییز رو تجربه کنیم. با این که باور کردنش سخته اما یک روز هر کدوم از ما از نفس خواهیم افتاد٬ تنمون سرد خواهد شد و خواهیم مرد!»رهسپار جنگل شدم به این امید که اندیشمندانه زندگی کنم. می‌خواستم زندگی‌ام ژرف و معنادار باشد و تمام عصاره‌ی حیات را فرو برم! تا ریشه‌کن کنم هر آن چه را که زندگی‌بخش نیست و نمی‌خواهم لحظه‌ی مرگ دریابم هرگز زندگی نکرده‌ام.چیزی که قراره نشون بدیم اینه که برای هر کدوم از ما چقدر سخته بخوایم به صدای درونیمون گوش بدیم و عقاید شخصیمون رو در حضور دیگران حفظ کنیم. اگه هر کدوم از شما فکر می‌کنه می‌تونه جور متفاوتی رژه بره٬ پس از خودتون بپرسید چرا شما هم کف می‌زدید براشون. رفقا٬ در وجود همه‌ی ما نیاز بزرگی هست که دوست داره پذیرفته بشه و تایید شه. اما باید به چیزی که در شما متفاوت و منحصر به فرد هست٬ اعتماد کنید حتی اگه عجیب و غریبه یا بقیه اون رو نمی‌پسندن.اگه می‌خوای یه آتئیست دوآتیشه بار بیاری٬ اون‌ها رو سفت و سخت بگیر به باد تعلیمات مذهبی. این همیشه جواب داده.کتاب انجمن شاعران مرده نوشته‌ی ان.اچ.کلاین‌بام و ترجمه‌ی زهرا طراوتی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/49054/%D8%A7%D9%86%D8%AC%D9%85%D9%86-%D8%B4%D8%A7%D8%B9%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%85%D8%B1%D8%AF%D9%87 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارWed, 19 Oct 2022 01:16:21 +0330https://virgool.ir/@anahita.bn94/چالش-کتابخوانی-طاقچه-پاستیل-های-بنفش-lvrqwveymmsbبی‌دلیل برای خوندن کتاب پاستیل‌های بنفش (=کرنشا) ذوق داشتم. انقدر بی‌دلیل ذوق داشتم که توی یه بازه‌ای اصلا یادم رفت که ذوق داشتم بخونمش. خنده داره ولی فکر می‌کنم اسمش یا حتی جلد بنفشش دلیل این بود که خیلی دوست داشته باشم بخونمش. موضوع شهریور چالش کتابخوانی طاقچه اینه که «کتابی که هم کودک‌ها و نوجوان‌ها دوست دارند و هم بزرگترها». بقیه‌ی بزرگترها رو نمی‌دونم ولی من این کتاب رو دوست داشتم. خوشحالم که ریسک کردم و کتاب جدید انتخاب کردم چون از بین کتاب‌هایی که دوران نوجوونی خونده بودم هم چند تا پیشنهاد وسوسه‌کننده مثل ماتیلدا یا آن شرلی بود. حتی شک کرده بودم که راجع به شازده کوچولو بنویسم که یکی دو ماه پیش دوباره خونده بودمش ولی جلد بنفش این کتاب خیلی جذاب بود و نتونستم ازش بگذرم.کتاب پاستیل‌های بنفش منو قلقلک می‌داد که ادامه‌اش بدم. کتاب کم‌حجم و روونیه. دیروز صبح واقعا سختم بود که کتاب رو بذارم زمین و برم دانشگاه. واقعا دلم می‌خواست که یه ساعت دیرتر برم ولی اول این کتاب رو تموم کنم. یه غم خاصی توی کتاب هست که واقعا به دل من نشست. البته از ریویوهای گودریدز اینجوری نتیجه‌گیری میشه که همه هم مثل من انقدر کتاب رو دوست نداشتن. شاید باید قبل از پیشنهاد دادنش به بقیه گودریدزش رو چک می‌کردم ولی امیدوارم حداقل فاطمه دوستش داشته باشه.کتاب راجع به پسری به اسم جکسونه که خیلی وسواس‌گونه می‌خواد همیشه حقیقت رو بدونه و اون رو به بقیه هم بگه. عجیب نیست که می‌خواد دانشمند بشه. جکسون خانواده‌ی خیلی فقیری داره. داستان‌هایی که از فقرشون تعریف می‌کرد اونقدر عجیب و غریب نبود ولی واقعا قلب من رو به درد میورد. چرا بچه‌ها باید این‌ها رو تجربه کنن؟ جوابی ندارم ولی واقعا عادلانه نیست. زندگی اصلا عادلانه نیست.توی گودریدز یکی نوشته بود که «من دوست خیالی نداشتم ولی با خودم خیلی حرف می‌زدم. هنوز هم همون جوری ام. شاید خودم دوست خیالی خیلی خودمم». راستش خوب که فکرش رو می‌کنم شاید واقعا منم خودم دوست خیالی خودمم. اگه اینطوری باشه، هنوز هم دوست خیالی دارم و خیلی وقتا باهاش حرف می‌زنم. ذهنم خیلی درگیره و نمی‌تونم افکارم رو سر و سامون بدم واسه همین نوشته‌ام هم خیلی از هر دری سخنی شد و فکر می‌کنم بهتره توضیحات جامعم (!) رو راجع به کتاب تموم کنم و چند تا قسمت کوچولو از کتاب که دوست داشتم رو بنویسم.راستش را بخواهید، به نظرم یک اسم دوم دیگر بهتر بود؛ یک اسم مدل جدید؛ اسمی که زیاد ازش استفاده نشده باشد. شاید برای همین، اسم کرنشا را دوست داشتم. بیشتر شبیه کاغذ سفیدی بود که هنوز خط خطی‌اش نکرده باشید؛ از آن اسم‌هایی که روی هر چیزی می‌توانستید بگذارید.فکر نمی‌کنم درست حسابی فهمیده باشی اینجا چه خبره جکسون! دوستای خیالی به اراده‌ی خودشون نمیان؛ ما دعوت میشیم. تا وقتی هم که نیاز باشه، می‌مونیم و بعد، یعنی بعد از این که ماموریتمون تموم شد، می‌تونیم بریم.نه این که بخواهم نیمه‌ی پر لیوان را ببینم، فقط می‌خواهم بگویم وقتی قرار است توی ماشین زندگی کنید، ماشین بزرگ مطمئنا خیلی بهتر از ماشین کوچک است. همین‌طور بهتر است کارتنتان توی ماشین باشد تا وسط خیابان. این یک حقیقت است.توی مقاله‌ای که خوانده بودم، نوشته شده بود دوست‌های خیالی معمولا در زمان استرس بچه‌ها ظاهر می‌شوند و با بالاتر رفتن سن، معمولا بچه‌ها دنیای خیالی خود را فراموش می کنند. اما کرنشا چیز دیگری به من گفت. او گفت:‌ «دوستای خیالی هیچ وقت ترکت نمی‌کنن. فقط آماده و منتظر می‌مونن تا وقتی که به اونا نیاز داشته باشی.»کتاب پاستیل‌های بنفش نوشته‌ی کاترین اپلگیت و ترجمه‌ی آناهیتا حضرتی رو می‌تونید از طریق لینک زیر در اپلیکیشن طاقچه مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/78001/%D9%BE%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D9%84-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%A8%D9%86%D9%81%D8%B4 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارFri, 02 Sep 2022 12:51:01 +0430https://virgool.ir/taaghche/چالش-کتابخوانی-طاقچه-مرشد-و-مارگاریتا-cpn52tbehtnlاز دفعه‌ی اولی که صفحه‌ی مربوط به چالش کتاب‌خوانی طاقچه رو خوندم می‌دونستم که برای مرداد کتاب «مرشد و مارگاریتا» رو می‌خونم. این کتاب رو یکی از دوست‌های خوبم حدود دو سال قبل بهم هدیه داد و یک بار هم قبلا اون رو خونده بودم ولی بعد از این که یک سری نقد راجع بهش خوندم به این نتیجه رسیدم که بار اول خیلی درک درستی از کتاب نداشتم و توی لیست کتاب‌هایی بود که می‌خواستم دوباره بخونمشون. البته راستش الان هم نمی‌تونم بگم کتاب رو کامل متوجه شدم و احتمالا هم هیچوقت نتونم همچین ادعایی بکنم.کتاب سه تا داستان رو به صورت موازی نقل می‌کنه و کم کم ارتباط بین داستان‌ها مشخص میشه. از این سه داستان اصلی، داستان مورد علاقه‌ی من داستان ابلیس و کارهای محیر العقولیه که در مسکو انجام میده. بعد از اون داستان پونتیوس پیلاطس برام خوندنی بود چون دوست داشتم بدونم نویسنده حوادث دوران تصلیب رو چطوری تعریف کرده. متاسفانه بخش‌هایی که راجع به مرشد و مارگاریتا بود رو به سختی دنبال می‌کردم چون اصلا به نظرم جذاب نمیومدن و ترجیح می‌دادم خلاصه‌تر بیان میشدن.سبک کتاب رئالیسم جادوییه. بار اولی که من این کتاب رو خوندم از این سبک چیزی نمی‌دونستم و خیلی هم ازش استقبال نکردم ولی توی این یک سال و اندی که از خوانش اولم گذشت با این سبک آشنا شدم و به نظرم مطلع شدن از این سبک توی ارتباط برقرار کردنم با کتاب خیلی تاثیر داشت. همچنین کتاب پره از کنایه‌هایی که اگه با اون زمان روسیه و وضعیت نویسنده آشنایی نداشته باشیم احتمالا هیچی ازشون متوجه نمیشیم. البته کتابی که من خوندم یه مقدمه داره که مترجم توی اون مقدمه تا حد خوبی راجع به این‌ها نوشته و اگه مشکلی با «تا حدی» لو رفتن داستان نداشته باشید بهتره که حتما قبل از شروع کتاب بخونیدش. اگه حین خوندن کتاب هم لازم باشه که موضوعی رو بدونیم معمولا توی پاورقی راجع بهش نوشته شده.برای من کار سختیه که بگم کدوم جمله یا پاراگراف کتاب مرشد و مارگاریتا رو بیشتر دوست داشتم ولی از اوایل کتاب چند قسمت رو یادداشت کردم.مرد ناشناس که چشم‌هایش برق می‌زد، موافقت کرد و ادامه داد: «واقعا حیف شد! ولی سوالی که ناراحتم کرده این است که اگر خدا نباشد، چه کسی حاکم بر سرنوشت انسان است و به جهان نظم می‌دهد؟»بزدومنی با عصبانیت در پاسخ به این سوال کاملا بی‌معنی گفت:‌ «انسان خودش بر سرنوشت خودش حاکم است.»خارجی به آرامی جواب داد:‌«ببخشید، ولی برای آن که بتوان حاکم بود باید حداقل برای دوره‌ی معقولی از آینده، برنامه‌ی دقیقی در دست داشت. پس جسارتا می پرسم که انسان چگونه می‌تواند بر سرنوشت خود حاکم باشد در حالی که نه تنها قادر به تدوین برنامه‌ای برای مدتی به کوتاهی مثلا هزار سال نیست بلکه حتی قدرت پیش‌بینی سرنوشت فردای خود را هم ندارد؟»***یک ربع بعد، ریوخین در تنهایی محض نشسته بود؛ روی ظرفی از خوراک ماهی خم شده بود و استکان پشت استکان ودکا می‌خورد و هر لحظه خود را بهتر درک می‌کرد و متوجه می‌شد که در سراسر زندگی‌اش حتی یک چیز قابل اصلاح باقی نمانده است. فقط می‌توانست فراموش کند.***«چقدر توانسته‌اید پس‌انداز کنید؟»لحن سوال دوستانه و خود سوال ناپسندیده بود. بارمن خودش را می‌خورد.صدای لرزانی از اتاق بغلی شنیده شد:‌ «دویست و چهل و نه هزار روبل، در پنج حساب پس‌انداز مختلف. به علاوه، زیر کف اتاقش هم دویست سکه‌ی ده روبلی طلا دارد.»به نظر آمد که آندریی فوکیچ در چهارپایه اش فرو رفت.ولند مشفقانه گفت:‌«خوب، البته این پول زیادی نیست. با این حال، به آن احتیاجی هم نداری. کی می میری؟»من کتاب مرشد و مارگاریتا نوشته‌ی میخائیل بولگاکف رو با ترجمه‌ی عباس میلانی خوندم و شما هم می‌تونید از طریق لینک زیر این کتاب رو مطالعه کنید. https://taaghche.com/book/21277/%D9%85%D8%B1%D8%B4%D8%AF-%D9%88-%D9%85%D8%A7%D8%B1%DA%AF%D8%B1%DB%8C%D8%AA%D8%A7 آناهیتا بنی‌نجارآناهیتا بنی‌نجارSun, 21 Aug 2022 21:17:16 +0430