https://virgool.ir/feed/@amudoسعی دارم بنویسم و بخوانم.fa2026-11-11 04:14:00https://files.virgool.ir/upload/users/183209/avatar/Jxx0g8.pnghttps://virgool.ir/@amudohttps://virgool.ir/@amudo/the-engagement-ltuh4tgvjcm3It was midnight. Probably around 3 a.m. Like any other person who has an early morning flight, I was devastated and wondering whether the trip is worth my precious sleeping time or not. I had promised my cousin that I wouldn't miss his engagement ceremony. The "one" cousin that we'd spent our whole childhoods together.I usually tend to miss such occasions; it's better to be known as that one family member that never shows up for family occasions than a good relative who's always there. People will get excited when they see you, you have stories to tell, accomplishments to brag about and you'll stay interesting till you leave. But, this one occasion was not to be missed. My cousin, Samir, called me personally and talked to me in such a way that he is sure that I'll be there anyways, he's just calling to let me know about they exact date so I can schedule accordingly. Very smart way of dealing with people like me, to be honest! At 3 a.m. I packed my backpack, made sure that I have my ID on me and got dressed. I usually dress freely, as if nobody is going to be interested in me by looking at my attires; but when I dress up for planes, I dress up as if nobody is going to even look at me! So, you can imagine me in my sport pants and my oversized hoodie looking like I'm about to drop the hottest rap hit of the year.Said goodbye to my sister and got out of the house. Just like that, my day was started at 3:30 sharp.I was waiting for my Snapp, which is the Iranian version of the Uber, in the cold weather of the midnight. I like midnights; everything is the same yet nothing feels the same. A kiss feels different at midnight, a bite feels different, conversations feel different and to look at it a bit more deeply, people are different. Maybe it's because you usually don't spend the midnight, like past the 2 a.m. , with someone you dislike . It happens to spend a day at work with a colleague you hate, or an afternoon with a friend who you didn't want to meet; but it's extremely less likely to spend your midnights with someone that you genuinely don't like. Maybe that's why midnights seem so magical. Maybe we act different and perhaps more freely, cause we feel nobody is watching us. Maybe if we'd live our lives as if nobody is watching us, we'd enjoy it more!Enough with cliche philosophy. My Snapp arrived. An old guy was behind the wheels. Not so old to be skeptical about his driving abilities, but around the age that you feel sorry for seeing him still at work. Don't get me wrong, I would never feel sorry if he was sitting behind a table in an office in a tall building, but when you see them working like this, at midnights, you wonder. You ask yourself: "is he happy?" and the answer is usually based on things that are hidden behind human qualities like pride, humor and other things alike. In this case, my quick deduction dictated that the answer is a plain "no." I Got into his car. He gave me an enthusiastic "hello". The kind of enthusiasm that you would expect from someone working at 3 a.m. He seemed ill, or not as healthy as you want to see someone in that age. You want to see old guys healthy because that gives you reasons to believe that you can be as healthy as that old guy, or even healthier, when you get to that age. Nevertheless, he was not one of those old guys. He seemed like he has too many stories to tell with none of them lacking dark dramas. We weren't far away from the airport when he started to cough; badly and heavily! If it was at the beginning of the Covid era, I would probably freak out, but his coughs sounded similar to that of my father, however, much scarier, and louder! He had an usual habit of yelling out a word after each cough. Like he would cough heavily and then convert the last one into saying out loud: "KILLER" or "DESTRUCTIVE!" It was unusual but I got the hidden meaning that was laying behind this conceptual performance of him. He affirmed my theory by asking: "do you smoke cigarettes, sir?" At the moment, I thought with myself that this would make a great anti-smoking commercial for a health department campaign. I replied: "no sir, never" and added "at least not cigars" in my brain! The driver said: excellent sir, EXCELLENT! You see, I've been smoking since I was 18, now my lungs are filled with the breaths of the devil. It's like shaking the hand that are going to strangle you one day, every single day, until it does eventually strangle you!"Not going to lie; he had a point and he made it really good. Great Entertainment. A great lesson. You see, in this world that we're living in today, it is not enough to have a good point. You need to know how to make it across or nobody will like the "good point". A point is usually regarded as good since nobody else has noticed it yet. You can spit this fact into other's face, insult their intelligence and seem like an asshole, or you can plan it perfectly and put the audience in awe. You can make it as if they were the ones who are figuring out the "good point" and you were merely someone who guided them there. Exactly the kind of approach a good teacher would choose. To get back to my original point, the driver was good at doing this or at least, this particular pitch of him worked brilliantly.I told him that I would never smoke cigarettes cause I do not like the taste of it. He coughed a couple times more and we arrived at the airport. The airport seemed busy. I guess a lot of people were trapped the same way I was. On the other hand, I guess a lot of them felt really good about what they had planned. Maybe a lot of children were having the time of their lives, maybe a lover was waiting to see his loved one, maybe an old guy was going to meet his grandchildren for the last time, without knowing that it's the last time. Airports are weird; everyone are waiting. Some for people to arrive, some for planes to take them away; but, everyone are waiting. You see, airports convey such lonely and depressing vibes cause everyone are there, waiting to "leave". No one goes to airports to stay, everyone are there to leave. Just like hospitals. They're like a microcosm of our entire reality. Aren't we all here to eventually leave?I had the CIP lounge reserved, so I just sat there, drank a coffee and listened to some podcast until a guy announced my name and then it was time to leave. The good things about these lounges are the fact that take you to the plane with a different car. So, I could feel like an important guy arriving to the plane in my own car while others were getting smashed in the crowded bus!Anyways, I got into the plane. The plan was nearly full. There were kids everywhere. Come to think of it, it was just yesterday that I was considered a kid as well. Then it was the time for adolescence where you get confused whether you're an adult or not, and then adulthood hits. This one doesn't leave any room for doubts; when you get there, you'll definitely know. It was a long flight, relatively. I slept for an hour or so and few minutes later we had arrived. Like always it was hot and humid. Sun was on my head like I was under the god's spotlight.To be continued... amudoamudoSat, 26 Mar 2022 15:14:38 +0430https://virgool.ir/@amudo/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-mxvwxnffnvmcدر طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/r9zqjf5hkjnb-IqQzL.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۱۶,۷۲۹ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۵۰ مرتبه پسندیدند و ۰ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۸ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۳۹۹ بار خوانده شدند و ۳۶,۸۷۹ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۰۵۰۵۶۰۷ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۲,۴۴۳ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۰۵۰۵۶۰۷ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.amudoamudoSun, 25 Apr 2021 17:56:35 +0430https://virgool.ir/@amudo/خونه-sxfqtnatduv2میگن اونی که همیشه توی مسیر مونده منم شاید یه روزی برسم منم مثه جون به لبم! باز از خاک حیاط ما داره بوی خون میادش مگه واسه خاکه نبود که سربازه جون می دادش؟رو دیوارای خونمون هنوز جای گلوله هست برای زنده مردنم هزار و یک بهونه هستتو آسمون خونمون یه لاشخوره پر می زنه اخه به عشق مردنم هر روز به من سر می زنهتو خونمون منظره هست، پنجره ای نیست ولیشعر و کتاب و قصه هست،حنجره ای نیست ولیتو گنجه ی اقا جونم دو تا تفنگ کاریهیکیش برای کشتنه،یکیش برای بازیه!با اون که برای بازیه مشق های من آماده شدبا اون که برای کشتنه نمره ی من بهانه شد!این طرف آیینمون من خودم تار می بینمبا این که دیده نمیشه مغزم بیمار می بینم!شب که میشه تو خونمون شیطون میاد توی اتاقتا کفشاش در میاره یه راست میره سمت اجاقیه چایی و دو چایی و خستگی ای در می کنهاخه اون از وقت سحر فقط داره شر می کنه!شیطون میگه:به من میگن پیش خدا پابوسی کنمباید به جای این کارا از خدا جاسوسی کنم!کجا می ره؟ با کی می ره؟ چرا نمیاد این وراروزا رو برداشته خودش شبا رو بخشیده به ما؟شیطون میگه تو خونتون یه راهی هست به اون حیاتاز پشت بوم خونتون یه راست بپر توی حیاط!amudoamudoWed, 20 Jan 2021 18:58:01 +0330https://virgool.ir/@amudo/خداحافظی-۱-t1id7dohzbq0امروز بیستم مهر ماه هزار و سیصد و هشتاد و یک است. یعنی سه روز دیگر من از تهران می روم. برای همیشه؟ امیدوارم که نه اما خودم هم‌ نمیدانم. تقریبا تمام کار ها تمام شده؛ وسایل جمع شده، لباس ها هم در چمدان است فقط مانده کتاب ها را بسته بندی کنم. وسایل از دو دفتر و یک آلبوم عکس تجاوز نمی کنند و تمام دارایی من در این بیست و دو سال زندگی است. الان، در یکی از همان دفتر هاست که می نویسم.امروز صبح که بیدار شدم بر‌ خلاف همه روز های دیگر که سعی می کردم آنی از روی تخت بلند شوم، همان جا ماندم و به سقف زل زدم. به همه چیز فکر کردم از مادر و فرهاد و مینا تا پول و بدبختی و سفر. بیش از تمام این ها به تنهایی فکر کردم. ‌ خاطرم هست‌ زمانی که بی بی همچنان بین ما بود حدودا پنج ساله بودم.‌ در آن زمان تنهایی به نظرم نمی آمد و مرا نمی ترساند؛ برعکس تنهایی را به بازی‌ با بچه های همسن و سال ترجیح می دادم. اما بی بی تا مرا می دید می گفت: «پسرکم برو بیرون با بچه ها تو کوچه بازی کن. یادت باشه عزیزُم شیطون تو تنهایی میاد سراغ آدما!» از آن روز تنهایی مرا می ترساند و هیچگاه تنها نمی ماندم. در خانه هر جا مادر می رفت دنبالش بودم و شب ها هنگام خواب، درِ اتاقم را باز‌ می گذاشتم تا نور چراغ راهرو را ببینم یا فرهاد را نیمه شب از خواب بیدار می کردم تا احساس کنم که تنها نیستم. ‌‌ تا اینکه یکروز مادرم که از تعقیب و گریز های روزانه من به ستوه آمده بود، همچنان که با عجله به آشپزخانه می رفت، مرا نگه داشت، روی زانوانش نشست تا هم تراز من بشود و گفت: «چرا تنها بازی نمی کنی پسرم؟ تو که دوست داشتی تنها تو سالن بازی کنی تا مامان کاراش تموم شه و بیاد.» گفتم: « بی بی میگه تنها که باشی شیطون میاد سراغت! » ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ همان روز، چند ساعت بعد بی بی تا مرا دید صدایم‌ زد که پیشش بروم. نخودچی و کشمشی در دستانم گذاشت، موهایم را نوازشی کرد و گفت: « عزیزم من شیطون شاید فقط تو تنهایی بیاد سراغ ما اما خدا همیشه با ماست.» ‌‌ بزرگ تر که شدم دیگر مطمئن نبودم که خدا کجاست اما پیش خود این جمله ی بی بی را تحسین می کردم چرا که از آن موقع دیگر از تنها ماندن نترسیده بودم؛ تا همین الان!یا به مینا فکر می کردم. اگر نتوانم به اندازه ی کافی پس انداز کنم چه؟ یا چه قدر مینا باید منتظر من بماند تا برگردم و او را هم ببرم؟ تمام این افکار، گویی که پشت مغز من انبار بوده اند و حالا که دقیقا باید آن جا انبار بمانند، خود را خلاص کرده اند و روی صحن علنی رژه می روند.بعد از نیم ساعت زل زدن به سقف و کلنجار با خاطرات، بالاخره بلند شدم، لباس پوشیدم و به طبقه ی پایین رفتم. مادر مثل هر روز در آشپزخانه با روزنامه اش نشسته بود. اما این مرتبه تا او را دیدم، یاد پدر افتادم. مدت ها بود که به دیدن مادر بدون فکر کردن به او عادت کرده بودم. تا سه سال پیش، هر روز این ساعت پدر و مادر در کنار هم نشسته بودند و روزنامه می خواندند. مادر تمام بخش ها را و پدر همه ی بخش را به جز حوادث! وقتی از او پرسیدم که چرا این اخبار جذاب ضعف بشری را به کناری می اندازد هر بار یک پاسخ می داد: «پسر جون هر روز تو تموم کشور های شناخته شده و نشده آدما می میرن. این کمکی به کله ی من و تو نمی کنه.» ‌ ‌ اولین باری که طعم تنهایی را کشیدم مراسم ختم بود. آن جا میان دریایی از فامیل و دوست و آشنا، من و مادر و فرهاد، هر کدام تنها ترین انسان های زمین بودیم. هر کداممان به نوبه ی خودش. مادر معشوقه اش را از دست داده بود، فرهاد پدرش را و من دوستم را. همه به تنهایی یکدیگر احترام می گذاشتیم. همه حالشان خوب نبود. ‌ ‌ آن روز ها یک سوال بود که در ذهن من تکرار می شد:«چرا؟» . وقتی آقای بهزادنیا، دبیر ریاضی که از نمره ام به شدت ناراضی بود رو به رویم ایستاد و شروع کرد به داد و قال، من چیزی نمی شنیدم اما حرکت آرواره هایش را تماشا می کردم. یادم هست همان لحظه از خودم پرسیدم: «چرا پدر و نه آقای بهزاد نیا؟» «چرا پدر و نه آقای مدیر؟ چرا پدر و نه آقای اسدی؟ اصلا چرا پدر و من نه؟ » تمام آن سال این چرا ها دیدگانم را گرفته بود و من همه ی آدم ها را مردمانی می دیدم که در مسابقه ی مرگ از پدر جلو افتادند. من و تمام آدم ها مسئول مرگ پدر بودیم چرا که به جای او نمردیم! اما کم کم فهمیدم که تقصیر من و مدیر و بهزادنیا و اسدی نیست بلکه مقصر اصلی سکته ی قلبی نامروت است. اما کمی درباره ی پدر: او نوشتن را توصیه می کرد اما روی خواندن تاکید داشت. اولین کتابی که برای من آورد، «سووشون» بود. چهارده ساله بودم؛ وقتی به او گفتم که کتاب را تمام کرده ام نگاهی به من انداخت و گفت: «آدمی چیست؟» من هم گفتم: «امیدی کوچک» و این اولین لبخند رضایت حقیقی را روی صورتش پدید آورد. از آن لحظه بود که دریافت من هم می توانم بفهمم. شاید برای دیگری مضحک به نظر برسد ولی برای او که مرا آفریده بود این حکم یک معجزه را داشت. بعد از سووشون هر هفته با یک کتاب می آمد. از دانشور و علوی و برونته تا داستایوسکی و چخوف و هوگو. حیف و هزار حیف که گلچین روزگار خوش سلیقه و یک دنده است. بر عکس اعتقادی که فامیل و دوستان دارند برای بی وفا نبودن رفتن بالای یک سنگ لازم نیست. من به جای بالای سنگ و خاک رفتن به او فکر می کنم. هنوز هم وقتی کتابی را تمام می کنم، با او درباره اش حرف می زنیم. شاید همیشه با هم موافق نباشیم اما در عوض همیشه بحثمان داغ است.گرد و غبار خاطره را کنار زدم و وارد اشپز خانه شدم. «صبح به خیر» مادر روزنامه اش را تا کرد. «صبح به خیر پسرم». برایم چای ریخت و بدون هیچ سوالی دو قاشق و نصفی شکر در آن ریخت و هم زد. شاید او تنها کسی باشد که می داند چایی را با چند قاشق شکر می خورم شاید هم نه؛ اما صد در صد تنها کسی است که اهمیت می دهد و این ترک کردن او را سخت تر می کند. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ کنارم نشست و پرسید: «حالت خوبه؟ همه وسایلت آمادست؟» گفتم: «آره هم حالم خوبه هم وسایلم آماده است». ‌ ‌ ‌‌ ‌ اولی را که دروغ گفتم اما خودش می دانست. از همان روزی که که گفتم ”دایی جون دعوتنامه فرستاده تا ما بریم پیشش آمریکا” خیلی منطقی برخورد کرد: «دایی جونت گوه خورد!» پا شد و رفت. اما کم کم آرام تر شد. هر چند که زیر بار آمدن با من نرفت. می گفت «بعد از عروسی فرهاد شاید.» حالا که فرهاد نامزدی اش را بهم زده، بهانه اش عوضش شده. حالا می گوید: «فرهاد تنهاست». راستی امروز می روم خانه ی فرهاد؛ نسخه ی فیزیکی پدر! شاید اگر او نبود تنها کسی که می داند «چایی را با چند قاشق شکر می خورم» را هیچگاه تنها نمی گذاشتم. مادر کنارم نشست و سعی کرد از هر دری سخن بگوید به جز سفر و رفتن. از عروسی دختر اکرم خانم تا برج های دو قلو و بن لادن و سیا! صبحانه ام را که خوردم آماده شدم تا بروم خانه ی فرهاد.کوچه ی ما مثل همه ی کوچه های این اطراف، پر درخت و سرسبز است و از لحاظ ظاهری تفاوت چندانی با کوچه های معمولی ندارد. اما کوچه ی ما چیزی یا بهتر است بگویم کسی را دارد که باقی ندارند: آقای اسدی. ‌ ‌ آقا اسدی جبهه رفته و جنگ دیدست. با برادرش به جبهه رفت اما غول جنگ آن ها را بلعید؛ برادرش را قورت داد و خودش را تف کرد. این آقای اسدی تفاله ی آن اسدی قبل از جنگ است. غول مغلوب شد و رفت اما آن ها که او را دیدند دیگر هیچ وقت مثل سابق نشدند. آقا اسدی از جبهه که بازگشت، صبح به کوچه می آمد تا غروب و هر رهگذری که می گذشت را از خاطرات جنگ بی نصیب نمی گذاشت. از جنگ مثل معشوقه ای سنگ دل حرف می زند. انگار که مثل بازیگران تئاتر مونولوگ اجرا می کند. بسته به زمانی که صدایش را می شنیدند ادامه می داد و بعد منتظر رهگذر بعدی می ماند. البته آن اوایل همه پای سخنانش می ایستادند و احساس بدی داشتند اگر با بی اعتنایی رهایش می کردند. اما کم کم عادی شد. مردم از کنارش می گذشتند و به کارشان می رسیدند. گویی صدای رادیو است که در کوچه شنیده می شود اما او قصه نمی گفت. او محصول جنگ بود. محصولی که خیابانی به نامش نیست!امروز اما من قصد داشتم تا جایی که می توانم به حرف هایش گوش بدهم. از خانه خارج شدم و او را در جای همیشگی اش یعنی دم در خانه شان‌ یافتم. خانه ی خانم اسدی دو خانه آن طرف تر است. خانم اسدی هر دو پسرش را از دست داده اما از نظر خودش نه از نظر وزارت دفاع. تا به آقای اسدی رسیدم،گفتم: «سلام». میم سلام از دهانم خارج نشده بود که شروع کرد:« بله آقا جنگ بود... چه جنگی. از این طرف گلوله از آن طرف موشک. بنگ،بنگ،خون... یک کشته! بنگ،بنگ،خون...دو کشته! تا دلت بخواهد خون بود و گلوله. تا دلت بخواهد مادر برای اشک ریختن! نبودید آقا... نبودید... بنده های خدا داشتند به خاطر خدا با هم می جنگیدند. هم این طرف مرز و هم آن طرفش! وای از این مرز ها... مرزها... این خطوط نامرئی که که انسان را به درازای تاریخ آزرده. ما که این طرف مرز بودیم خطی ندیدیم. آن ها هم نمی دیدند،خودم پرسیدم. آی گلوله... گلوله از این طرف مرز با عجله به کدام سو می روی؟ به سمت سرباز هایی که دعاهای مادرشان کم اثر تر است؟ (اندوهناک به نقطه ای خیره ماند. درست مثل بازیگری در نقطه ی اوج درام!) جنگ خون ما را مکید،گوشتمان را برید و عقلمان را ربود اما کجاست آدمی که بفهمد پس جنگ جنگ تا پیروزی! به خط....خط (ناگهان خبردار ایستاد و بلند شروع کرد) بی‌ رحم باش این گلوله ها که رحمی ندارند مگر نمی بینی که از سرباز کناری لاله می ریزد؟ ( به لحن فرمانده ها غرید) مگر نمیشنوی صدای گریه ها را؟ ( رو به من خبردار ایستاد. گویی من فرمانده ای بودم که سوال را طرح کرده) شاید در شهر نه قربان ولی در جبهه چرا! صدای گریه و شیون زن ها اکثرا هم مادر! (با چهره ای اندوهگین نشست و ادامه داد) هر انسان یک آرزوی از دست رفته است، یک لبخند پژمرده! مرگ هر انسان یک مصیبت برای دیگری است! یک فاجعه برای دوستانش؛ یک عمر محرومیت برای فرزندانش و یک عذاب نامتناهی برای والدینش. بله با مرگ هر کسی چندین نفر می میرند اما وزارت دفاع اعلام می کند «یک کشته» ! (زانوانش را بغل کرد و به نقطه ای خیره ماند) بعد از جنگ با چوب دستم انجیر های تازه را برای تو خواهم چید... با تو خواهم بود... با تو خواهم ماند... و تو را در بهت آفتابی ات خواهم بوسید؛ اگر ابر ها بگذارند!» نگاهم را از او گرفتم. زیر لب خداحافظی گفتم و به راه افتادم. گویا امروز همه چیز مرا یاد پدر می انداز‌د. وقتی اولین بار آقای اسدی را حین صحبت در کوچه دیدم، از او پرسیدم: «آقای اسدی دیوانه شده؟» پاسخ داد: «بله ولی شاعر هم شده». گاهی جمله های آقای اسدی را به خاطر می سپرد و برای دیگران نقل می کرد. گویی هنرمندی کشف نشده است. گویی کافکای کوچه ی ماست! برای او آقای اسدی نه تصویر جنگ بلکه بازتابش بود. جنگ از آن هیولاهایی است که بازتابشان در آیینه بسیار وحشتناک تر،تاریک تر و وهم انگیز تر است. حتی خود جنگ از تصویرش بیزار است.به سر خیابان که رسیدم رو به روی مغازه ی آقا رضا ایستادم تا دربستی ای بگیرم برای مختاری شاپور، خانه ی فرهاد.ادامه دارد...amudoamudoFri, 08 Jan 2021 16:58:06 +0330https://virgool.ir/@amudo/چند-رباعی-از-من-fgbmh1ck2zl3در باغ خدا به فکر چیدن بودمدر دوزخ او محو شنیدن بودمیک عمر گذشت و من نفهمیدم کهمامور و محافظ “ندیدن” بودم!__________________________________________با دیدن تو یک دل پرخون شده امخندیدی و خندیدی و مجنون شده امچون چشم شما مرا نگاهی کردهیک عمر به چشمان تو مدیون شده ام!__________________________________________من غرق در آن بحر نگاهت بودمصیاد که شدی بنده شکارت بودمای کاش که تو حضرت مهدی بودیاینگونه فقط جمعه به یادت بودم!__________________________________________شیرین و قشنگ و بس گران است لبتیک مکتب تازه در جهان است لبتدر کل زمین شهره به لب های توییمگو بمب اتم یا زعفران است لبت!__________________________________________با دیدن لبهات، لبم کافر شدافتادگی آموخت و بعد شاعر شدچون مجلس لب های من اصرار می کردپس مجمع تشخیص لبت دایر شد!__________________________________________amudoamudoFri, 25 Dec 2020 12:54:46 +0330https://virgool.ir/@amudo/عبدالله-خان-در-kgb-txkz2jrpivyl1985 مسکوفضای سرد و تاریکی عبدالله خان مظلوم ما را احاطه کرده بود. همانطور که مستحضر هستید عبدالله خان از آن مردان شیر پاک خورده و نیک روزگارند؛ بنا بر همین این که عده ای، بدون دلیل و برهان ایشان را با پس گردنی و کشان کشان، آن هم با چشمان بسته، اورده بودند در این اتاق مخوف،یکه و تنها رها کرده بودند،موجبات تعجب شدید ایشان شده بود. لامپی بالای سر عبدالله خان روشن شد و چند ثانیه بعد مردی که از بین هزاران اروپایی هم می شد به روس بودنش پی برد،وارد اتاق شد.عبدالله خان چند زبانه اند. فارسی را که از مرحوم دهخدا مسلط تر اند و حافظ و سعدی جلوی پای ایشان لنگ می اندازند، انگلیسی راهم دست و پا شکسته در همین حد که اگر بانوی محترم انگلیسی ای سلام کردند اسائه ادب نشود و دست اخر روسی را هم در همین اندازه که سماور می شود همان سماور. تا این جا شد سه زبان! اذری را هم که در خدمت سربازی اموختند و زبان زرگری را هم به این فهرست اضافه کنید. با همه ی این تفاسیر نیازی به بهره گیری از استعداد های عبدالله خان نشد چرا که مرد روس همین که رو به روی عبدالله خان نشست به زبان شیرین پارسی گفت: “نام شما چیست آقا؟” مرد روس قدی متوسط، موهای روشن و چشمان سیاه نافذی داشت؛ پیراهن سفیدی به تن داشت و آستین های آن را بالا زده بود. از قرار معلوم آستین های بالا در روسیه و ایران یک معنی دارد و آن یعنی اینکه طرف امادست که اگر با زبان حالیت نشد، با هر چه که می شود، حالیت کند! این شد که عبدالله خان گوشی دستش امد که این جا جای گاف دادن نیست.+ عبدالله اقا. یعنی بنده ی خدا که الحق هم بنده خدایی بیش نیستمعبدالله خان هنوز مطمئن نبود که تسلط مرد روس به زبان فارسی انقدری هست که بشود شیرین زبانی کرد و زبان ریخت یا نه. فی الواقع اندکی زبان ریخت تا موقعیت خود را بسنجد. _برای چه به مسکو امده اید؟ عبدالله خان بنده ی خدایِ از خدا بی خبر، پیش خودش فکر کرد که: “بابا ابن ها چه اداره ی گذرنامه ی سخت گیری دارند. حالا این سوال ها را در کافه هتل می پرسیدند” اما استین های بالا، او را از صحبت های اضافی بر حذر می داشت.+ راستش حضرت اقا مسکو شهره ی عالم است ما گفتیم از این شهر پر اوازه دیدن کنیم ببینیم چه در هوای ان هست که این همه بزرگمرد افریده. عبدالله خان را بکشی بی خود و بی جهت از اجنبی جماعت تعریف و تمجید الکی نمی کند. اما حالا اوضاع فرق می کرد. چشم بسته، قپونی، اتاق تاریک و حالا هم استین های بالا! نه یک جایی کار می لنگید._ که این طور صرفا برای سیاحت؟+ بله...بله... چه قدر شما فارسی را خوب صحبت می کنید اقا_ ممنونم عبدالله. نامت عربی است. این طور نیست؟+ اصلا که بله اقا عربی است اما معنا ی ان مهم است. درست؟مرد روس چشمانش را از روی کاغذ هایی که مدام رویشان یادداشت می کرد برداشت، به عبدالله خان نگریست، لبخندکی زد و گفت: “بله همینطور است.“ بعد دوباره چشم به کاغذ هایش دوخت و شروع کرد ان ها را زیر و رو کردن. یک کاغذ را در اورد و گفت:_ ولی دوستان من در اداره ی دوم تصور دیگری دارند. اعمال شما هم الحق شک برانگیز است.کلمه ی “ اداره ی دوم“ زنگی را برای عبدالله خان به صدا در نیاورد در عوض، از این که می شنید مرد روس با چنین وجناتی “الحق” می گوید لبخندی بر روی لبش نشست؛ خودمانی شد و گفت: “فرمودید مشکوک؟ اخر به چه چیز؟ کلا که نمی شود! “_یعنی شما نمیدانید مشکوک به چی؟ این بازی ها هم قدیمی است و هم بی فایده عبدالله.+ اقا کدام بازی؟ کدام دروغ؟ ان دو مثقال را میگویید؟ به ولله... به خداوندی خدا قسم که به ما گفتند ببرید هوا سرد است. ان هم به توصیه دوستان بود._ دو مثقال؟ دو مثقال چه؟ تریاک؟ شما با خودتان تریاک اورده اید؟عبدالله خان خود استاد یک دستی زدن و حیله و فریبند ولی گویا فشار جو و وضعیت موجود ان هوش سرشار زبانزد همگان ایشان را زدوده بود.+ به جان شما که فقط برای مصرف شخصی بوده. شما بگو یک پک هم به روس جماعت داده باشیم_ خیلی خب. نه خیر اقا. حضور شما در این جا به علت تریاک نیست. از نظر اداره ی دوم شما مشکوک به جاسوسی هستید اقا!عبدالله خان تا این کلمه را شنید در یک آن هم به گوش های خودش شک کرد و هم به فارسی مرد روس. فریاد زد: “ جاسوسی؟ “عبدالله خان و جاسوسی؟ ایشان نهایت حقه ی اطلاعاتی که بلد بودند استراق سمع بود که ان هم بهانه دست ابوی گرام می داد تا ایشان را با کمربند سیاه و کبود کنند. پس از ان هم خاطره ی خوشی نداشتند! این حرف ها دیگر چیست؟ اما الان جای شاخ و شونه کشیدن و بحث و جدل نبود. جاسوسی ان هم علیه جماهیر شوروی! اخ اخ! عبدالله خان عرق پیشانی اش را پاک کرد.+ حضرت اقا شما به چهره ی دهاتی مآب این بنده ی حقیر نگاه کنید. بنده حتی اگر در تاکسی بحث سیاسی شود پیاده می شوم ان وقت شما به این پیرمرد از کار افتاده می فرمایید جاسوس؟_ بله. از وقتی که گذرنامه ی شما جهت بررسی به کنسولگری ما در تهران تحویل داده شد روی پرونده تان مهر مشکوک بود. اما در هر صورت شما به روسیه امدید. خب تا این جا باشید!+ اقا اصلا جنگ شما که با ما نیست، با غرب است. من برای چه از شما جاسوسی کنم؟این یکی را عبدالله خان درست می گفت. این که عبدالله خان ایرانی بود و متهم به جاسوسی عجیب می نمود. _ از کجا معلوم شما واقعا ایرانی هستید اقا؟ " حضرت اقا مثل این که توجیه نیستند " در کمال تعجب این را عبدالله خان به مامور KGB گفت!+ مگر گذرنامه ی من دستتان نیست؟_ بله. ولی کم نیستند جاسوسان غربی ای که با گذرنامه ی کشور ثالثی به روسیه ما می آیند. آن هم گذرنامه های اصل! روابط کشور شما هم با غرب اصلا بد نیست.این یک عدد دیگر از تحمل عبدالله خان خارج بود. در شرایط خاص هر توهینی را تاب می اوردند ولی این که به ایشان بگویند که ایرانی نیست، دیگر آن طرف خط قرمز بود._ حضرت اقا بنده احترام میزبانی شما را دارم. بنده از پدرم که کشاورز بود تا جدم که بر می گردد به شاهان هخامنشی ( این البته حدس خود عبدالله خان بود) همگی ایرانی الاصل بوده ایم و یک قطره خون اجنبی دررگ هایمان نیست. خواهش می کنم این یکی را به ما تخفیف بدهید.مرد روس ایرانی زیاد دیده بود؛ تهران را می شناخت و حتی عرق کافه های تجریش به اندازه ی وودکا مملکت خودشان به او چسبیده بود. می فهمید و میدانست که ایرانی ها از دیرینه به موطن خودشان خیلی می نازند و در کل متعصب اند. هم روی وطن، هم روی خانواده و در کل هر ان چیزی که نام و نشانی از ایران دارد. بارها به دوستان خود گفته بود " گویا همین تعصب است که کشور بر آن نهاد شده و اگر آن را از جامعه ی ایرانی بزدایید انگاه دیگر جامعه وا میرود و دیگر از فداکاری ها برای وطن خبری نخواهد بود" . اما خب فی الواقع که شکر می خوردند چرا که همچنان(سال 1985) ایرانی اگر ایرانی در حین جنگ با غریب می دید، به او می پیوست. این خصلت ذاتی، که در همه ی ایرانی ها هست در ابعاد میلیونی، بدخواهان را می ترساند. این بود که مرد روس از این بحث گذر کرد._ اصلا ان به کنار. شما گفته اید که بازنشسته اید. حال در گذرنامه ی شما هست که یک هفته قبل از سفر به مسکو در استانبول بوده اید. این همه تفریح و سیاحت ان هم برای پیرمرد ساده ای مثل شما کمی پر خرج نیست؟عبدالله خان بدون لحظه ای تامل نه گذاشت و نه برداشت و گفت: ”اقا دست روی دلم نگذار که خونه! “مرد روس حس کرد که عبدالله خان ابدا مسئله را جدی نگرفته است این شد که غرید: " یعنی چه که اقا؟ شما فکر کرده اید امدید مهمانی خانه ی عمه ملوک این ها؟ شما در برابر دولت روسیه پاسخگو ایید اقا. تا خلافش ثابت نشود شما از نظر ما جاسوس اید!" اینگونه اصطلاحات را مرد روس از دوستان ایرانی اش اموخته بود اما دست بر قضا، نام عمه ی عبدالله خان واقعا ملوک بود! این شد که بر اشفت و پیش خود فکر کرد: " اخ اخ این ها تا پدر جد من را در اورده اند. اخر عمه ملوک بیچاره چه کرده! گاو ما نزایید نزایید حالا امده در مسکو بزاید! "_ بله آقا. شما یک محکوم به اعدام بالقوه هستید. بهتر است که به سوالات من درست پاسخ بدید.در حقیقت مرد روس بلوف می زد. اداره ی دوم در همین حد به آن ها توصیه کرده بود که عبدالله خان برای بازجویی بیاورند و ببینند که آیا احتمال جاسوس بودن او هست یا نه؟ در حقیقت یک تیر در تاریکی که در اداره مرسوم بود. یک بازجویی ساده! اما این واژه ی منحوس اعدام عبدالله خان را بهم ریخت به نحوی که از زبان بازی پرهیز کردند و گفتند:+ یعنی حضرت آقا می فرمایید مه ما به خاطر دو تا سماور فکسنی رفتیم بالای دار؟مرد روی با خود اندیشید: ”به خاطر دو تا سماور؟”_ نه تنها بالا رفته که طناب هم دورش هست. پس جواب های دقیق می خواهم. شیر فهم شد؟+ “شیر فهم” که بزرگواری می فرمایید. خر فهم شدیم آقا._ علت حضور در مسکو؟ فراموش نشود مه در کجایی!+ خرید سماور، سیاحت و زیارت؟_ زیارت؟+ بله آقا آوازه ی بانوان روس تا به تهران رسیده!_علت سفر به استانبول؟+ زیارت،سیاحت و خرید سماور!مرد روس دوباره چشمانش را از. وی کاغذهایش برداشت و به عبدالله خان نگریست. چهره ی ترسان و لرزان و به قول خود عبدالله خان دهاتی مآب او را که دوباره دید، دو زاری اش افتاد. علت سفر این مرد بذله گو احمقانه تر از این نمی شد. نگرانی اداره ی دوم کاملا بی جا بود. اما مرد روس حالا می فهمید؛ علت سفر عبدالله خان به استانبول و مسکو مشخص بود: عبدالله خان برای حجره اش در بازار سماور می خرید! مرد روس تا به این قضیه پی برد لبخندکی‌زد و سریعا آن را جمع کرد!_ خیلی خب آقا شما حجره دارید؟+ بله آقا در بازار تجریش. در تهران_ بله من می دانم که تجریش کجاستدیگر همه چیز برای مرد روس روشن بود. تنها کار باقی مانده این بود که جهت اطمینان خاطر با کنسولگری تهران تماس بگیرد و از آن ها بخواهد که مطمئن شوند شخصی با نام و فامیل عبدالله خان در بازار تجریش حجره دارد یه نه؟ و البته یک کار دیگر نیز مانده بود؛ مرخص کردن عبدالله خان!_ خیلی خب آقا. به حرف های من کاملا توجه کنید. اگر و تاکید می کنم ”اگر” از این ساختمان خارج شدید نباید هرگز از این مصاحبه من و شما در جایی ولو خارج از جماهیر صحبت کنید؟ توجه کردید؟+ تا به حال این قدر توجیه نبوده ام آقا.کار مرد روس تمام بود اما صرفا جهت کنجکاوی خودش، یک سوال دیگر از عبدالله خان پرسید._ بفرمایید مه در خیابان های تهران سخن از مملکت ما و ( لبخند ملیحی به لبش نشست) شخص ایشان صحبت می کنند؟+ اوو آقا تا دلت بخواهد. مردم درود و صلواتی است که ختم آقای شما می کنند. اصلا همه ی مرد ها سبیلشان را مثل ایشان می زنند! مد است آقا، مد!مرد روس از ” آقای شما” گفتن عبدالله خان بسیار خوشش آمد و در دل غرور و افتخار نسبت به وطن و صد البته شخص “ ایشان “ احساس نمود.البته که این هم یکی از آن دروغ های مصلحتی به جای عبدالله خان بود. ایشان ترجیح دادند که پارچه ی مرد روس را بخارانند تا آن ”اگر” به یقین نزدیک تر شود. ابدا اینگونه نبود که مردم ایران در کوچه و خیابان بایستند و از آقای ایشان صحبت کنند. به ندرت حتی راجع به مسائل داخلی بحث می شد مگر بر سر گرانی نان و گندم و غیره باشد. ایرانیان از دیرین همین گونه اند؛ اول حقوق این ماه بعداً حقوق انسانی!مرد روس اما کار زیاد داشت و این که بیش تر از این وقت خود را با عبدالله خان تلف کند برایش میسر نبود. کاغذ هایش را جمع کرد، خودکارش در در جیب جلوی پیراهنش جا داد و در خلال باند شدن از روی صندلی گفت:_خیلی خب عبدالله تا چند دقیقه دیگر همان طور که آمدی می روی. روز به خیر و مراقب خودت باش. چه در تهران چه در مسکو!دو بار روی در زد و یکنفر از خارج در را برای او گشود و رفت.عبدالله خان دفعه ی بعدی که چشمانش به روشنایی می خورد، در خیابان روی نیمکتی بود. گویا دو مرد او را سر بسته آورده بودند و آن جا رها کرده بودند. ایشان پیش خودشان عهد کردند که « لعنت به من اگر این هوس سفر دورتر از شاه عبدالعظیم به سر من بزند! »amudoamudoThu, 26 Nov 2020 12:56:52 +0330https://virgool.ir/@amudo/کوچه-4-lbg04fkbtejlبه چند متری نظافت چی که رسید ایستاد. سکوت عمیقی در فضا حاکم بود سکوتی که بیش از ارامش بخش بودن، هراسناک می نمود. تنها صدایی که به گوش می رسید صدای برخورد تی با دیواره ها یا کمی بعد از ان صدای برخورد تی با چرخ دستی اش بود. از پشت سر که او را می نگریست چیزی حافظه اش را عذاب می داد؛گویا بین خاطرات دور کودکی به دنبال یک چهره بود که همچون یافتن ادمی نیکو میان ادمیان معاصر کاریست بس دشوار! مرد نظافتچی همچنان که تی می کشید گویا حضور کسی را در پشت سرش متوجه شده باشد و یا سنگینی نگاهی را بر روی خود احساس کرده باشد، نگاهی به سرش انداخت. لبخندی به درازای صورت گلگونش نمایان شد._ اوو چالز تویی؟ به من گفتن که تو اومدی!چالز حالا او را شناخته بود. با این که ابدا با منطق زمینی جور در نمی امد کاملا اطمینان داشت. با دستپاچگی ای که حاکی از حیرت و خوشحالی تواما بود گفت: " عمو ورنون... شما این جا چی کار می کنید؟ " با این که چهل سال ا ز اخرین باری که او را دیده بود می گذشت چهره اش اصلا تغییری نکرده بود و همچون کودکی چالز جوان می نمود. عمو ورنون به سمت چالز رفت و او را در اغوش کشید و چند ثانیه ای همان جا نگهش داشت._ تو هم می خوای همین دور و ور مشغول شی چالز؟ + نه.. یعنی نمی دونم. من اصلا نمی دونم که این جا کجاست!از دیشب که اومدم تو این دهکده گیر افتادم. شما این جا چی کار می کنین؟_ خب می بینی که چالز. من این جا کار میکنم!+ اره ولی چی کار؟ همه چی عجیب و غریبه! حتی خود شما هم الان باید هفتاد سالتون باشه نه؟چالز که به ناگاه این نکته را در یافته بود مغزش درد گرفت. گویا سرب داغ در ان ریخته باشند یا ناگهانی میخی در ان فرو کرده باشند._ وایسا ببینم تو با کی اومدی این جا؟+ لوسیوس... همون که سیاه پوشیده. می گفت اسمم لوسیوس فردریکه!_ لوسیوس؟ عمو ورنون کمی تامل کرد و ادامه داد: اهان لوسیوس! پس اصلا نگران نباش چالز کارت سریع راه می افته. پارتیت کلفته!+ اخه مگه اون کیه؟عمو ورنون دستش را روی شانه چالز گذاشت، نگاه تسکین امیزی به چشمانش کرد و گفت: " اون مرد خوبیه چالز. نگران نباش همه چی درست میشه." چالز کلافه بود. از پنجره ی اتاق کنار دستیشان، به پیرمردی که ارام روی تخت خوابیده بود می نگریست. پیرمرد رنجیده نمی نمود اما شکسته چرا. چالز بدون این که خودش دلیل آن را بفهمد احساس عجیبی در دل می کرد. گویی پیرمرد را از جایی دور می شناخته و حالا که او را در این وضعیت می یابد برایش سخت ناگوار است. چالز که اثارغم در چهره اش همچنان که ابرو نمایان است پیدا بود، روبه عمو ورنون کرد:+ عمو می دونید که ساعت چنده؟_ نمی دونم چالز. تو فکر میکنی چنده؟چالز مغزش ذق ذقی کرد و سرگیجه ای به او بخشید که قدرت سرپا ایستادن را از او می گرفت. به ناچار روی زمین نشست و به دیوار تکیه داد. عمو ورنون تی اش را توی چرخ دستی اش گذاشت و کنار او نشست. ملتمسانه به عمو ورنون چشم دوخت و گفت: " واقعا شما نمیدونین که ساعت چنده؟ " به ناگاه ساعت دقیق ان لحظه برایش از وضعیت گنگی رکه به ان دچار بود، با اهمیت تر می نمود._ چالز چه فرقی داره که ساعت چنده؟ هان؟ تا حالا بهش فکر کردی؟ اری عمو ورنون درست می گفت چه فرقی می کند؟ زمان یا در ذهن ماست یا واقعی است بنا بر این یا رنجی مندرج است ساخته ی ذهمان یا رنجی مقدر و اندازه گیری شده! خط کش انتظار! حال هر دو روی زمین نشسته بودند و به دیوار تکیه زده بودند. چالز نای سخن نداشت.+ نمیدونم. فقط دلم می خواد یه چیزی رو بدونم! از ندونستن خسته شدم!_ خب چی می خوای بدونی؟+ همه چیز رو. چرا این جام؟ اصلا این جا کجاست؟_ این جا بیمارستانه چالز. یه بیمارستان با کلی تخت که هیچوقت تموم نمیشن!+ پس من چرا این جام؟_ نمی دونم که میوتنم الآن بهت بگم یا نه...+ اخه اون مرده همون که مشکی پوشیده اون فقط من رو ته کوچه پیدا کرد و بعد کلید کرده بود که یه در انتخاب کنم و منم..._ در سمت چپ انتخاب کردی. میدونم چالز. منم همین کارکردم.+ خب پس منم میشم نظافتچی این جا؟ اخه من که خودم کار دارم!_ معلوم نیست. البته امیدوارم! اخه نظافتچی ها کارشون از همه اسون تره.+ خب اینا کین روی این تخت ها؟_ ادمایی که دارن می میرن دیگه. مثل هر بیمارستان دیگه ای.+ ولی این جا اصلا مثل بیمارستانای دیگه نیست!_ ببین چالز مثلا همین پیرمرده که نگاش می کردی می دونی که چند سال این جاست؟ صد و سی سال!چالز شتابزده و با صدای بلندی گفت: " صد و سی سال؟ " عمو ورنون با اشاره ی دست از او خواست که ارام باشد و گفت: " بله! اصلا هر چند صد سال تا وقتی که کارت رو درست انجام بدی. جسمت این جا امنه. همین!”+ کارم رو؟ چه کاری؟چالز!صدای لوسیوس توجه چالز را از عمو ورنون منحرف و به خودش جذب کرد. با قدم های ارام به چالز نزدیک می شد. " اونه هاش...اومدش... " همین که سر بر گرداند تا این جمله را به عمو ورنون بگوید دیگر اثری از او نبود! عمو ورنون همچون ارزو های جوانی ناکام بخار شده بود و به نیستی پیوسته بود._ چه طوری چالز؟ ببخشید که تنهات گذاشتم اخه کاری پیش اومد که نمی شد منتظر بمونه. قرار بود کسی رو بفرستن پیشت بالا؟ دیدیش؟+ فکر کنم بله._ خوبه چون جورج همه چیز این جا رو میشناسه. سوالات پرسیدی؟جورج؟ چالز پیش خودش فکر کرد که کسی به نام جورج ندیده است ولی شاید عمو ورنون خودش را به جای جورج مذکور سر راه چالز قرار داده بود. همین نکته باعث شد تا چالز برای اولین بار از زمان نوجوانی، دلش برای او تنگ بشود اما چون نمی خواست که مبادا مشکلی برای او پیش بیاید سکوت پیشه کرد._ متوجه شدی که کجایی؟+ راستش نه خیلی. فقط در این حد که که این جا یه جور بیمارستانه که اگه کارم رو درست انجام بدم جسمم این جا در امان می مونه. ولی چیزی حالیم نشد._ خب دقیقا همینه که میگی. مادامی که تو برای من کار کنی می تونی به زندگی زمینی برگردی amudoamudoTue, 03 Nov 2020 18:45:06 +0330https://virgool.ir/@amudo/کوچه-3-meikxtst4b0yچالز که دم و بازدمش اصلا منظم نبود چشمانش را به دست یاری مرد سیاهپوش، لوسیوس، دوخت. تمایلی به گرفتن دست ان مرد نداشت ولی از تجربیات دقایق گذشته این طور استنباط کرد که بی احترامی به این مرد ایده ی خوبی نخواهد بود.پس از این که به کمک لوسیوس برخاست. برف را از روی پالتواش تکاند و همچون طفلی که به دنبال مادر خود می گردد سراسیمه در انتظار فرمان بعدی مرد سیاهپوش بود._ خیلی خب چالز. لطفا برو و در سمت چپ را باز کن. من هم پشت سرت میام. چالز به سمت در رفت و روبه روی ان متوقف شد. احساس عجیبی درون خود متوجه شد. گویا که در و او همانند دو اهن ربا همدیگر را جذب می کنند. در چوبی، قدیمی بود اما ابدا قدیمی نمی نمود! چالز دستش را روی دستگیره گذاشت ان را چرخاند و وارد شد. تاریکی مطلق! چشم های چالز نه تنها کورسوی نوری نمی یافتند بلکه حتی امیدی هم به یافتن ان نداشتند. چالز احساس می کرد به جای خون گرم، اب سرد رودخانه ای، درون رگ هایش جاریست و همین سبب می شود تا حس کند که از درون در حال منجمد شدن است. پاهای کرخت شده اش تصمیمی برای حرکت نداشتند و تنها عضو بدنش که همچنان همکاری می کرد مغزش بود . ان هم نصفه و نیمه! همانطور که احساس می کرد در قعر اقیانوس تاریکی معلق است،دستی به پشتش خورد. " خیلی خب چالز از این طرف " هم صدا و هم دست،چالز را از جایش پراند اما همین که دستور مغزش مبنی بر اشنا بودن ان صدا را دریافت کرد، ارام گرفت. لوسیوس به راه افتاده بود و چالز در کمال حیرت او را می دید! نوری بسیار ملایم مسیر حرکت لوسیوس را روشن کرده بود که چالز منبع ان را نمی یافت. پشت لوسیوس به را افتاد تا این که با هم به میزی رسیدند؛میزی شبیه به میز منشی! مردی طاس و لاغر اندام پشت میز نشسته بود. لوسیوس را که دید از صندلی اش برخاست و گفت: " سلام اقای فردریک " . رو به چالز کرد و گفت: "خوش اومدین اقای هنریک" لوسیوس عصایش را(که چالز ان را هم تا لحظه ندیده بود) به سمت دری که در پشت سر مرد طاس نمایان بود گرفت و گفت: "همه چی منظمه؟ " مرد طاس پاسخ داد: "صد البته!بله" چالز آن در را هم قبل از اشاره ی لوسیوس ندیده بود. احساس می کرد که هیچ چیز آن جا به او نمایان نخواهد شد مگر با اراده ی مرد سیاهپوش! لوسیوس به چالز اشاره ای کرد و او را به دنبال خود راه انداخت. چالز که همچنان از این که مرد طاس به او خوش آمد گفته و همین نکته که اسم او را میدانسته است، متعجب بود،پشت سر لوسیوس به راه افتاد. لوسیوس در را باز کرد،کنار ایستاد و رو به چالز گفت: " بفرما تو چالز. این جا همه چی روشن میشه!" همین که چالز به درون قدم گذاشت نور سفیدی چشمانش را اذیت کرد. دستانش رو به روی ان ها گرفت تا به این سفیدی عادت کند. راهروی طویلی را در پیش رو می دید که مملو ازدرهای بسته اند. پیش خود فکر کرد که چه قدر شبیه به بیمارستان است. دستانش را که از جلوی چشمان بر داشت،لوسیوس را کنار خود دید. به ناگاه دیگر تاب نمی اورد و همچون کودکی که به دنبال لقمه ای غذاست یا همچون گناهکار اعدامی ای که به دنبال بخشش است استر پالتو لوسیوس را گرفت و گفت: "اقا خواهش میکنم ازتون لطفا به من بگید که کجام. التماستون می کنم " و هق هق گریه را سر داد. لوسیوس دستی به روی سر چالز کشید و همچون پدری نوازش کرد. حتی سر چالز را به سینه اش فشرد تا دلداری اش بدهد.سر چالز را از روی سینه خود برداشت و به چشمانش نگاه کرد. نگاهی عمیق که تنها چالز می توانست به قدرت این نگاه پی ببرد. _ ببین چالز اصلا نگران نباش. این جا قرار نیست به تو اسیبی برسه من به تو قول می دم. فقط یه سری از تشریفات الزامیه. اگه چند دقیقه صبر کنی همه چیز رو متوجه میشی. باشه؟ در ضمن لازم نیست این قدر من اقا صدا کنی. می تونی مثل بقیه تو این جا صدام کنی. چالز که صدایش همچنان تحت تاثیر گریه اش بود گفت:_ خب این جا چی صداتون می کنن؟ _ این جا...تو همون لوسیوس صدام کن چالز دستمال جیبی اش را در اورد و اشک هایش را پاک کرد._ باشه خب.لوسیوس. حالا باید چی کار کنم؟اما لوسیوس ان جا نبود! چالز خود را در ان راهروی سپید بی انتها تنها یافت. در دوردست جایی که چشمانشبه زحمت تشخیصمی دادند مردیرا در حال نظافت دید. تی خود را به روی زمین می کشید و هر چند ثانیه صدای خفیف چرخ دستی اش به گوش می رسید. چالز چند لحظه ای همان جا ماند و تامل کرد. بازهم یقینداشت که تاقبل از غیب شدن لوسیوس کسیرا در رهرو ندیده است اما دیگر برایش تعجب برانگیز نبود چرا که ادمی است که با طبیعت محیط خو می گیرد و نه بالعکس! در راهرو به راه افتاد تا شاید بتواند از مردنظافتچی اطلاعاتی به دست اورد. مسیر نگاهش بین پنجره های اتاقها در نوسان بود. گهگاه افرادی را روی تخت تشخیص میداد که به ارامی خوابیده بودند پیش از پیش یقین می برد که " این جا باید یه جور بیمارستان باشه! " amudoamudoMon, 26 Oct 2020 13:02:22 +0330https://virgool.ir/@amudo/کوچه-2-vmphyjsdqupmچشمانش را گشود و در همان لحظه گویی جیغی، در گلویش گیر کرد که ترکش این واقعه گلویش را خراشید. سه در چوبی در برابر خود می دید که تا ان لحظه در تاریکی پنهان شده بودند ولی چالز قسم می خورد که تا به ان لحظه، تاریکی سنگین و قدرتمندی در ان جا فرمانروا بود. ابدا درک نمی کرد که چرا حالا برعکس چند ثانیه قبل درها را به وضوح می بیند. ولی اصولا بسیاری از چیزها در تاریکی پنهان می شوند مثل عشق، نفرت،شیطان و یا خدا! همچنان به دیوار سمت راست کوچه تکیه داده بود و نفسش به شماره افتاده بود. "اقا جایی تشریف می برن؟ " چالز با شنیدن این صدا سراسیمه شد. به ابتدای کوچه که نگاه کرد کسی را نیافت. خود را هر چه محکم تر به دیوار چسبانیده بود و دیگر ترس به قلبش نفوذ نکرده بود بلکه به استخوان هایش رسوخ کرده بود! سراسیمه به دنبال منبع صدا بود. صدا اشنا به نظر رسیده بود؛ زیر بود اما بم هم بود! صدایی همچون صدای لولای در میان فضایی متروک. هیچ کدام از فکر هایی که به مغزش هجوم می اوردند را منطقی نمی دانست اما در دم می پذیرفت! " با شمام اقا.جایی تشریف میبرید؟" منبع را یافته بود. رو به رویش! مردی به دیوار سمت چپ تکیه داده بود. مردی سیاهپوش با کلاهی بر سر.چهره اش نمایان نبود. چالز احساس کرد که چشمانش تار می بینند؛ ان ها را برای ثانیه ای روی هم فشرد تا شاید قوتی بگیرند؛ چشمانش را که گشود از جا پرید! حالا مرد را کاملا زیر نور ملایم چراغی که چالز نمی فهمید کجاست، می دید. مرد کاملا سیاهپوش بود و تنها چیزی که چشم را می ربود، یقه ی سفید رنگ پیراهنش بود که به زحمت دیده می شد. چالز اب دهانش را قورت داد، صاف ایستاد و گفت: " شما...شما کی باشید؟ " مرد سیاهپوش محکم و با لبخندی بر لب پاسخ داد:" لوسیوس فردریک اقا. و شما؟ " _ من چالز هنریک هستم _ اقا این جا کاری دارن؟ چالز همچنن که به دنبال کاغذ نشانی می گشت گفت: "به من ادرس این جا رو دادن.گفتن که بیام این جا ولی نمیدونم چرا این موقع شب. کاغذ همین جا توجیبم بود. حتما تو مسیر افتاده از دستم. چه دهکده ی عجیبی دارید شما. همین چند دقیقه پیش تو میدون... " _ یادتون هست که چه کسی نشونی رو به شما داده؟ " راستش... " چالز هر چه سعی کرد تا به مغزش فشار بیاورد و ان شخص را بیابد نتوانسنت. سر گیجه اش در چهره اش نمایان بود. بیشتر که فکر می کرد اصلا به خاطرش نیامد که چگونه به این دهکده ی مرموز رسیده است. گویی حافظه اش تحت حمله بوده و تنها پیکره ی سالم باقیمانده، خاطره ی این دهکده و این شب است. چشمانش را از روی زمین برداشت و نگاه سردر گم اش با نگاه مرد سیاهپوش تلاقی کرد. _ اشکال نداره اقا _ ولی اخه خیلی عجیبه. من همین چند ساعت پیش... وایسا ببینم. اقا میشه به من بگید ساعت چنده؟ " سراسیمه مترصد شنیدن زمان بود. گویی زمان پاسخ تمامی معما های این دهکده ی مخوف را از بر بود. مرد سیاهپوش همچنان که بر دیوار پشتش تکیه زده بود گفت: "ساعت؟ نمیدونم به نظر شما الان ساعت چنده؟ " _ خب این جا خیلی خلوته. چراغی هم که تو دهکده روشن نبود. لابد سه یا چهار صبح باشه. _ اگه شما این جوری فکر میکنید لابد هست اقا مرد سیاهپوش پیپی از جیب پالتو اش در اورد، کبریت زد و دود کرد. چالز با دقت حرکات او را دنبال می نمود و همچنان ازپاسخ او سر در نمی اورد و ترس و هراس را در مسیر مغزش احساس می نمود. _ یعنی که چی اقا؟ من فقط از شما ساعت رو پرسیدم. شما که دارین شعر میگید! لطف بفرمایید ساعت دقیق روبه من بگید _ من نمی دونم ساعت چنده اقا. شما میگید که ساعت سه صبحه. پس هست! چالز بیش از این که ترسیده باشد خشمگین بود. همچنان مرد سیاهپوش را می نگریست و پیپ دود کردن او را تماشا می کرد. _ خیلی خب حضرت اقا. من فقط اومدم این جا که کارم رو انجام بدم. لطف بفرمایید راهنمایی کنید _ حتما اقای هنریک. یک در انتخاب کنید چالز که تمام این وقایع را به ناگاه شوخی پیش پا افتاده ای تلقی می کرد با صدایی که عصبانیت و سردرگمی در ان محسوس بود،فریاد زد: " این مسخره بازی ها دیگه چیه اقا! شما برای زمان بنده و مسولیتهای من ارزشی قایل نمی شید و هوس بازی به سرتون زده. حتما این کار شما رو به اقای رییس گزارش خواهم داد. مردم ازاری هم حدی داره اقا. بنده دیگه طاقت این لوده بازی ها رو ندارم و همین الان بر میگردم. " مصمم رو از مرد سیه پوش برگرداند و قدم در راه بازگشت گذاشت ولی همین که پای دیگرش در حال تعقیب ان یکی پا بود، گویی که ناگهانی خواب رفته باشد، بی حس نمود و چالز تعادلش را ازدست داد و به زمین افتاد. ایستاد و برف را از روی پالتو اش تکاند و بدون اعتنا به مرد سیاهپوش دوباره در صدد ان بر امد که از این کوچه و این دهکده ی منحوس خارج شود اما همین که امد قدمی بردارد، دوباره به زمین افتاد. گویا پاهایش دیگر تحت امر او نبودند و به میل شخص دیگری تصمیم می گرفتند. ایستاد؛ اب دهانش را قورت داد و مسیر ان را در گلو دنبال کرد. رو به مرد سیهپوش و همانطور که نشسته به دیوار پشت سرش تکیه زده بود، زانوانش را بغل کرد. ترس همچون همسرش بر او مسلط بود! مرد سیاهپوش پکی به پیپش زد، تنباکو ها را روی برف تکاند و دوباره با لبخندی بر لب گفت: " یه در انتخاب کن چارلز. " چالز همانطور که روی زمین نشسته بود نگاهی دیگر به درها انداخت و پیش خودش فکر کرد که نه این دهکده معمولی است نه این کوچه، نه این مرد، نه این در ها! همین مصمم ترش کرد تا واقعا دری را انتخاب کند. رو به مرد سیاهپوش کرد و گفت: "مگه فرقشون چیه؟ " _ اهان چالز. بالاخره مغزت داره کار می کنه. خب بگو ببینم چالز اون چیه که همه ادما فکر میکنن که دارن ولی باز ازش استفاده نمی کنن؟ چالز پس از لحظه ای تامل با عجله گویی که پاسخ هر ان ممکن است که از سرش بپرد گفت: " عقل... عقل... نه؟ " مرد سیهپوش با نیشخندی بر لب پاسخ داد: "شاید این مورد برای تو صادق باشه چالز اما برای همه ادما نه! بیشتر فکر کن. نمی تونی؟ خیلی خب من میگم. اراده! قدرت اراده میدونی چیه؟ _اره اره معلومه. _ خب خیلی خوبه چون از اون اینجا خبری نیست!ولی فعلا انتخاب کن! _ اخه من که نمیدونم پشت هر کدوم چیه _ چالز! مرد سیاهپوش با لحنی چالز را مورد خطاب قرار داده بود و به طرزی نگاهش می کرد گویا کودک خردسالی باشد که درسش را به درستی مطالعه نکرده. این نگاه تا عمق احساسات چالز نفوذ می کرد و با قدرتی که تنها چالز قادر به درکش بود او را وادار به پاسخ کرد. _ خیلی خب خیلی خب درسمت چپ! مرد سیاهپوش لبخندی زد پیپش را داخل جیبش برگرداند و دستش را به قصد کمک کردن به چالز به سمتش دراز کرد.amudoamudoSun, 25 Oct 2020 20:38:31 +0330https://virgool.ir/@amudo/کوچه-ndvypvqsa6tiبرف، خیلی آرام می بارید به طوری که زمین را تنها لایه ای نازک از دانه های برف متحد پوشانده بود. باد ارام می وزید و فضای میدان خالی از انسان را اگر نه ترسناک تر، غم زده تر کرده بود. چالز به چند متری میدان که رسید ورقه ی کوچکی که روی ان نشانی را برایش نوشته بودند از جیب پالتو اش بیرون اورد و نگاهی به ان انداخت. چشمان تیزبین اش را ده پانزده سالی می شد که به زمان باخته بود و از این قمار _که هنوز هم پابرجاست_ یک جفت چشم کم سو تر به یادگار نگاه داشته بود. ورقه ی کاغذ را جلوی چشمانش دور و نزدیک می کرد تا در فاصله ای مناسب چشمانش کلمات روی کاغذ را شکار کنند. راهش را ادامه داد که در امتداد ان به میدان خالی از سکنه ی دهکده می رسید. چالز نمی دانست که ساعت چند است و همین عذابش می داد. ساعت جیبی مورد علاقه اش را گویا که فراموش کرده بود اما هر چه تقلا می کرد نمی توانست به یاد اورد که ساعتش کجاست. روی میز ارایش همسرش یا در اشپزخانه. شاید هم روی میز کارش زیر پرونده ها مدفون شده باشد. با خودش می گفت: “این میدون که حتما میدون اصلی دهکده ست ولی کسی پیداش نمیشه. حتما دو یا سه بعد از نصفه شبه!خدا لعنتشون کنه. ببین چه جور جاهایی ادم رو می فرستن اونم این موقع شب!” همین طور غرولندکنان به راهش ادامه داد تا دست اخر به میدان رسید. تازه درهمان لحظه بود که چالز دریافت که میدان اصلی دهکده در حقیقت حوض بسیار بزرگی ست که خالی از اب است و تنها دانه های برف کف حوض شنا می کنند.تماشا کردن این حوض عظیم برایش حزن انگیزبود. چیزی را در درون او به جنبش در می اورد که چالز نمیدانست که چیست. شاید نفرت است؛این هوای سرد و طاقت فرسا همراه با این ماموریت بی موقع و این دهکده ی متروک و غم زده دست در دست هم داده بودند تا این حس را در چالز به وجود بیاورند. از نگاهش به حوض عظیم الجثه دریافت که سیاهی شب به قلبش نفوذ کرده است.قلبش را به درد میاورد و این یکه و تنها بودن در این دهکده که حتی یک خانه ی روشن هم در ان یافت نمی شد بر در قلبش می افزود. همین طور دور میدان قدم میزد. قدم می زد و غرولند می کرد.“ اخه این موقع شب...اونم تا این سرما! زنم راست میگه شغل من خیلی مسخرست. شاید واسه همین که هر دفعه این بهم میگه دلم می خواد که بکشمش! " با خودش، مغزش و همسرش کلنجار می رفت و دور میدان قدم میزد که نگاهش به چیزی برخورد که تمام صداهای داخل مغزش را به ناگاه خفه کرد. باریکه ای از خون روی برف مشخص بود و کل مسیر حوض را دور می زد. به قدری باریک که می شد چالز اصلا متوجه اش نشود اما چشمان کمسو اش شیطنت کردند و این باریکه ی مخوف خون را نشان او دادند. قلبش تند می زد و ترسیده بود. نه جلو تر می رفت و نه عقب تر. خشک شده بود. ارام کاغذ نشانی را از جیب پالتواش دراورد و نگاهی انداخت. قلبش را از روی سینه احساس می کرد، به طرزی که اگر کمی تند تر می زد ممکن بود که از سینه بیرون بجهد! دور میدان زد،متوقف شد و به مسیرش ادامه داد. هنگامی که از میدان یا همان حوض عظیم الجثه دهکده دور می شد ان قدر ترس به عمق وجودش راه یافته بود که حتی جرات نمی کرد که دوباره نیم نگاهی به ان بیندارد. چالز دوست داشت که مثل کودکی هراسان، زیر پتویی قایم شود تا شاید ترسش کمی تسکین یابد.اصولا ادم ترسو و بزدلی نبود اما این دهکده و حوض هراس انگیزش، این دهکده ی غمگین و ملول، به دلایلی او را تا سر حدمرگ ترسانده بود. ان باریکه ی خون روی برف، هوشش را ربوده بود و ترس را به جای ان داخل مغز، لا به لای سیم پیچی های مهندسی شده چپانده بود. دوباره به کاغذ نشانی نگاهی انداخت: "بعد از چراغ مغازه ی کفش فروشی کوچه ی سمت راست" رسیده بود. به کوچه که رسید ترسش دو چندان شد چرا که از اسمان شب هم تاریک تر می نمود و انتهای ان اصلا مشخص نبود. " نه ادمی پیدا میشه، اونم از خون توی حوض اینم که ازاین کوچه ی متروکه. نه نه! هر کاری کنن این جا نمی مونم اصلا اخراجم کنن باید هر چه سریع تر این جا بزنم بیرون! " اماده ی بازگشتن از همان مسیری بود که از ان امده بود و عزمش را برای ان جا نماندن جمع شده بود که... کور سوی نوری در انتها ی کوچه دید که قبلا ندیده بود ولی این کور سوی نور جوری می نمود گویا که از ازل ان جا بوده. چالز یقین داشت که همین چند لحظه ی پیش کوچه از تاریکی شب لبریز بود اما حالا چشمان بازنده اش به قمار زمان، کورسوی نوری در امتداد ان دیده بودند. شجاعتی در دلش احساس می نمود که می پنداشت تا زمان خارج شدن از این دهکده ی منحوس احساس نخواهد کرد. اما خب چه کند که شجاعت هم به مانند ترس و غم و عشق به یکباره به قلب ادمی هجوم می اورند. وارد کوچه شد. به دقت به همان کورسوی نور می نگریست و دستش را به دیوار سمت راست کوچه گرفته بود تا مبادا این کوچه ی مخوف او را در خود ببلعد. به انتها ی کوچه که رسید از ان کورسوی نوری که تا به ان موقع از ان مراقبت کرده بود خبری نبود و یک چیز حکم فرما بود:تاریکی. اصولا تاریکی در بسیاری از جا ها حکم فرماست چه در این کوچه چه در قلب من و شما و یا دیگری! چشمانش را بست تا نفس عمیقی بکشد و تا بتواند بر اوضاع و بر خودش مسلط شود. گذر هوا را از بینی تا ریه دنبال می کرد. دم.بازدم.دم.بازدم... amudoamudoSun, 25 Oct 2020 19:22:19 +0330https://virgool.ir/@amudo/خون-d1grfmnsax1fاسلحه داشت ولی چه حیف، آخه اون آماده نبود من بودم و به جای من، یه مرد آزاده نبوداز هر طرف به سمت من یکی داره سنگ می زنه ترسیدم و قلبم داره پیرهنم چنگ می زنهانگار که روی قلب من یکی داره تیغ می کشه انگار که پشت مغز من یکی داره جیغ می کشهسنگ هاشون که تموم بشه دستاشون مشت می کننمی خوام برم به سمت نور ترسام من سست میکنناون طرفا تو تاریکی یه دختره داد میزنه می خواد که من کشته نشم، اسمم فریاد می زنه می شناسمس؟نمی دونم شاید دلش میسوزه اون فهمیده که من ترسو ام چون فکرم می خونه اوناز تاریکی به من می گفت تو هم بزن نگاه نکن زخمات من خوب می کنم فقط بزن نگاه نکن!اسلحم در میارم چشمام ولی جای دیگن برعکس من گلوله هام تک تکشون واقعینداد می زنه که تیر بزن داره از دستت خون میاد از لا به لای فریاداش داره بوی ‌جنون میاد تا اومدم حرف بزنم به سمتشون گلوله رفت خودم بلد نبودم و شیطون برام نشونه رفتبا هر گلوله که میره صدای یه خنده میاد میشناسمش اون دختره از پشت یه پرده میادمی خنده و به من میگه که رازم می دونه اون چون فکرم می خونه پس نیازم می دونه اونگفتش که راز تو اینه زندگی تو کتت نرفت چون که زیادی غمگینی شیطون توی سرت نرفت!م.ن.بamudoamudoThu, 08 Oct 2020 13:20:44 +0330https://virgool.ir/@amudo/او-مرا-آزرده-ام-می-کرد-m8r972eochpiمن زیستن را بلد نیستممگر در خواب؛ به جز دیشب!مردی با سایه ای بلند مرا آزرده ام می کرد.مردی خالی از تلالو نورپر ز کینه و تبلور جورخالی از شادی و خندهپشت در، پیش شیطان، کز کرده!او مرا آزرده ام می کرد!من می شنیدم خنده های شیطان راپشت در، منتظرپیش خود گفتم که گر نروم خالی از عشق کنم میدان راپس به سمت در راه افتادم!مرد چهره اش پنهان پشت سایه شیطانمی خندیدید و پیدا بودکه غم در کالبدش مهمان!او مرا آزرده ام می کرد!چهره اش را جایی دور دیده بودمپیش از ازل در صف شیطانگویی که لغزیده بود و به خطا آمیخته بود در صف انسان!گفت: انسان به عشق بیمه خواهد شدجانش در این راه هزینه خواهد شدگفت که شیطان مرا گفتهگر نگرانت کرد، بر تو، چیره خواهد شد!او مرا آزرده ام می کرد.چهره اش تاریک و مبهم بودخنده اش گویا که من بودمآمد نور و چهره اش لخت شداو دگر او نبود که من بودم!خنده ای مرموز و رمزآلودچهره ای خونین و دردآلودپی شیطان گشتیم اما اورفته بود؛ در دیده ی ما بود!او مرا آزرده ام می کرد!amudoamudoWed, 09 Sep 2020 11:20:09 +0430https://virgool.ir/@amudo/دکتر-اورول-۳-bmqorwitnwup_ خب پس بزن دیگه. چیه؟ می خوای مثه فیلما قبلش برام سخنرانی کنی؟ شما آنارشیست ها همتون همینید. فک می کنید که هر کارتون در راستای اهداف والای بشر دوستانه و ضد سیستم فاسد و غاصبگر سرمایه داریه. زارت! یعنی زااارت!_ کی گفته من آنارشیستم؟_ اوو. معذرت میخوام جناب! حتما شما سوسیال دمکرات تشریف دارین و این کارتون هم صرفا در جهت یاری و تدوین جامعه است! دکتر عصبانی بود و مثل کودکی که از کوره در رفته باشد، هر جمله اش لحن طعنه و تمسخر گرفته بود. _ نه. نه. من هیچ کدوم از اینا رو قبول ندارم. من اصلا دولت رو به اون صورت قبول ندارم. من لیبرتارینم.(libertarian)_ اوو. پس یه سوال فنی! اگه یه قاتل سریالی عوضی مثل خودت پیدا بشه وظیفه دولت لیبرتارین شما چیه؟ نکنه مردم خودشون باید بیوفتن دنبال طرف!_خب معلومه نه از آنارشیسم چیزی حالیته نه از لیبرتارینسم. همون خفه شی بهتره. در اون صورت هم پلیس به وظیفه اصلی خودش عمل می کنه و از جامعه حفاظت می کنه._ آره هیچی حالیم نیست. ولی قضیه راس اولبریکت از یادم‌ نرفته. سایت فروش مواد مخدر و سود میلیون دلاری در جهت افکار لیبرتارینسیم. به به! خیلیم عالی. هر کی رو می گیرن در جهت افکار سیاسی و مبارزه ی با اصل دولت مرتکب جرم شده! حتما شما هم همین طوری، بله؟_نه خیر. البته قضیه راس اولبریکت نمونه ی کاملی از مکتب بود و من اون رو یک قهرمان راه آزادی میبینم. ولی نه. من دلایل خودم رو دارم. راستش همچین دلایل خاصی هم نیستن، شاید حوصلم سر رفته! دکتر ناخن هایش را می جوید. یک عادت عصبی دیرین که حالا، در زمان خطر، با اقتدار. بازگشته بود! _ این طوری میگی که حرص من دراری. نه؟ لیوان آب را از جلوی کلی برداشت و دو یا سه قلو‌پی نوشید. کلی خندید و گفت: "نه دکتر، جدی میگم. اصن بهش فکر که کنی چه فرقی داره الان بمیری یا سال دیگه؟ یا اصن فردا یا ده سال بعد؟ هان؟ هیچی "_ فرقش تو تاثیری که میشه تو آدما گذاشت_ خب دیگه بسه. تا الان هرچی تاثیر گذاشتی کافیه. ممنون! ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ دکتر احساس سرگیجه داشت. مطب دور سرش برای ثانیه ای چرخید. عینکش را از صورتش برداشت و چهره ی رنگ و رو رفته اش بیشتر به چشم کلی آمد.‌ _دکتر تا حالا کسی بهت گفته خیلی شبیه وودی النی؟ دکتر که تازه از سرگیجه اش رهایی یافته بود، همچنان با صورتی رنگ پریده گفت: "خفه عزیزم.خفه! یا بزن سریعتر یا خفه!_ باشه پس. می زنم اوکی کلی اسلحه اش را آماده ی شلیک کرد و به طرف دکتر نشانه رفت. دکتر اورول مثل معلمی که روی صندلی اش پونز جاسازی کرده باشند از جا پرید و گفت: " نه....نه... غلط کردم. ببین بیا یه راه حل پیدا کنیم. خواهش می کنم.... خواهش... " کلی آرام دستش را روی دسته ی کاناپه گذاشت و با لبخندی دکتر را نگریست. _ زیادی سخت می گیری دکتر. چه فرقی داره الان بمیری یا نه؟_ خب اگه فرقی نداره پس ولم کن برم دیگه!_ دیگه پررو شدی! نگفتم کشتن تو برای من فرق نداره، گفتم مردن تو برای خودت چه فرقی داره؟ مرگ آدم همیشه مشکل بقیست. تو که می میری و سیاهی. همین._ تو به بهشت اعتقادی نداری؟_ وااااای. باز سوال سینمایی کردی تو؟ باید می گفتم "نه ولی به جهنم چرا" و یه گلوله می زدم تو اون کلت! قشنگ می شد نه؟_ هه. هه. آره واقعا کلی دوباره اسلحه را به سمت دکتر نشانه رفت و دوباره دکتر گفن: "نه....نه... ببخشید!" _پررو نباش. حداقل الان احمق!_خب...خب... الان باید چی کار منم؟ صبر کنم تا من بکشی؟_یه جورایی!دکتر به انتظار عادت نداشت. برعکس، همیشه برنامه های روزانه ی خود را به گونه ای تعیین می کرد که تا جای امکان از انتظار دوری کند. رنگش پریده بود، از پیشانی اش عرق می ریخت و ناخن هایش را گاه و بی کاه با عصبی ترین حالت ممکن می جوید. دکتر رو به کلی کرد و گفت: " واقعا این چیزیه که الی می خواست؟ که تو تبدیل به همچین هیولایی بشی؟ " کلی خونسرد و با آرامش گویا به راستی برای درمان پیش دکتر رفته باشد، گفت: " بیین دکتر، تو خیلی چیزا هست که اصلا نم دونی. هیچی هم از من نمیدونی و چیزی هم از الی نمی دونی؛پس سعی نکن از اون به عنوان سپر برای خودت استفاده کنی! " _ اصلا همچین قصدی ندارم ولی مطمئنم اگه اون واقعا دوست داشت،حالا هر کی که بود، از چیزی که الان هستس متنفر می شد. حتی این رو هم نمی خوای قبول کنی؟ _ بذار یه خاطره بگم دکتر. چطوره؟ اواخر دوران مریضی الی تصمیم گرفتیم یه مدت بریم منچستر پیش پدر و مادرش. هم می تونست با اونا وقت بگذرونه و خانوادش ببینه، هم این که جاهایی که این همه برای من تعریف کرده بود رو نشونم بده. به محص دیدن چهره ی الی،پدر و مادر اش شوکه شدن. پدر کاملا شکیته شده بود و مادرش هم تا چشم الی رو دور می دید می زد زیر گریه. هر دو خیلی مراقب بودن که جلوش چیزی به روش نیارن ولی با من حرف می زدن. مادرش همش می گفت: " الیزابت من هیچ وقت این شکلی نبوده! خدا می دونه چی به سرش اومده، تو چشماش... تو چشماش... یه غمی هست که تو عمرم ندیدم! ". یه روز که من برده بود خرید یکی از دوستاش غافلگیرش کرد. گویا رفته بود خونه و فهمیده بود که ما کجاییم و سریع خودش رسونده بود. تا الیزابت‌ معرفیم کرد، دوستش شروع کرد که: "خوب تونستس قاب الیزابت ما رو بدزدیا. بردیش اون سر دنیا! " اون روز یه عالمه با هم حرف می زدن و خاطر می گفتن. از شیطون بودن اایزابت تو دبیرستان و خوشگذرونی های اون موقعشون. وقتی که...._ فکر کردم گفتی دوست نداشت که الیزابت صداش کنن!_ خب... خب اونا خیلی وقت بود همدیگر ندیده بودن و..._ و فکر کردم گفتی که الی اهل نیوکاسل بود نه منچستر!کلی دکتر را می نگریست. درست درون چشم ها. گویا به دنبال پاسخ معمایی هرگز کشف نشده، درون آن ها بود. ناگهان لبخندی روی صورتش پدیدار شد و کم کم جای خودش را به قهقه ای داد به غایت دهشتناک! همچون بیماری روانی با وضعیتی وخیم! بعد دو یا سه ثانیه به خودش آمد و با لبخند گفت: ‌ " ای بابا! راستش فکر می کردم بیشتر از اینا دووم بیارم! قبلش رو کاغذ نوشته بودم منچسترا بعدش خط زدم کردم نیوکاسل! اه! لعنت بهش! " و باز هم می خندید. دکتر که از گذشته هم سراسیمه تر به نظر می رسید، مات و مهبوت کلی را می نگریست. چهره اش نشان از عدم توانایی برای درک موقیعت، می داد. گویا ترس دوباره هوشش را ربوده بود._ یعنی.... یعنی ... همه ی اینا..._ داستان بود. آره. تخیلی تخیلی! البته همیشه این طوری از آب در نمیاد. همین چند وقت پیش تو ایندیانا، به مرد متاهل بودم که می خواست زنش و خودش بکشه! یا یکم قبل ترش یه نقش خیلی تمیز از یه پسر همجنسباز که تو بچگی شاهد قتل بوده، بازی کردم. البته اینا بهترینا نبودن که گفتم!_ اصل... اصلاً... تو اسمت کلی هست؟ آب دهانش را به زور قورت داد._ معلومه که نه مگه احمقم! آره آدرس خونمون رو هم گذاشتم که اگه یه وقت پلی سوالی داشت زحمتشون نشه! دکتر بیش از هر لحظه ای در زندگی اش، ترسیده بود. "هیچ چیز به جز در آغوش مادر گریستن، این چنین دردها را دوا نیست". این فکری بود که به سرعت رعد از ذهن دکتر گذشت! بدنش شل شده بود و احساس می کرد که قدرت تحرکش را از دست داده. آن قدر خود را غرق در ترس و نزدیک به مرگ تجسم می کرد که کنترل مثانه اش را هم دشوار در دست نگه داشته بود._ اما خب... تو چی می خوای؟_ من فقط می خوام تو رو بکشم. همین!_ اخه برای چی؟_ اون به من مربوطه_ اما... اما... اینطوری.._خب دیگه دکتر خیلی خوش گذشت. دوس داشتم بیش تر حرف بزنیم ولی خب سوتی دادم دیگه. اشتباه من بود ببخشید!کلی( یا هر چه که نامش بود) ایستاد و اسلحه اش را رو به دکتر نشانه رفت. دکتر که از شدت ترس روی کاناپه اش دست و پا می زد و هچنان که می گریست، لابه کنان گفت: " نه.... تو رو به خدا نه.... مامان... مامان... خواهش می کنم نه... مامان... مامان... هر کاری بگی می کنم..." کنترل مثانه اش را به کلی از دست داده بود اما حالا الویت زنده ماندن بود نه منزه ماندن! کلی چهره ی دکتر را که غرق در اشک و لابه بود با لبخندی به غایت غیر انسانی و حتی غیر حیوانی ، چرا که حیوانات از سر لذت نمی کشند بلکه از سر احتیاج، دکتر را می نگریست. لبخندش بیش از هر چیزی، غیر زمینی بود! اسلحه اش را پایین آورد و از کنار کاناپه ی دکتر گذشت. دکتر اورول نمی توانست با چشم هاش او را دنبال کند. موقعیتش روی کاناپه، پا ها و شلوارش که غرق در ادرار بود و از همه مهم تر ترس، مانع این کار می شد. به دنبال لحظه ی بود تا شاید و تنها شاید نفس دوباره نفس راحتی بکشد. ناگهان در همان لحظه ای که بیش از همیشه مترصد ثانیه ای رهایی از ترس مشترک تمامی انسان ها بود، ابتدا احساس درد کرد که دیری نپایید. شاید از یک ثانیه هم کمتر! بهد احساس خفگی و سپس فکری در همان بحبحه ی خون و خفگی و خون، به فکرش رسید. پیش خودش گفت: " حالا چانه هایم تکیه گاهی دارند" و مرد. این آخرین لحظات اش بود آن آخرین فکری که ذهنش را روشن کرده بود. کلی چاقو را در گلوی دکتر فرو کرده بود. دسته ی چاقو تکیه گاه چانه اش شده بود و چشمانش که هنوز ترس در آن ها خودنمایی می کرد، به سقف خیره بود. کلی( یا هر چه که نامش بود) چاقو را از گلوی دکتر در آورد، دو سه قلوپی آب نوشید و بلند گفت: "خب، سه! مرتیکه ی احمق" بار دیگر دکتر را نگریست؛ بعد چراغ ها را خاموش کرد، در را بست و رفت! هیچکش نمی دانست کجا؛حتی خودش! شاید به سمت چهارمی.پایانamudoamudoWed, 29 Jul 2020 13:14:18 +0430https://virgool.ir/@amudo/عبدالله-خان-و-خانوادهاین-قسمتآمریکای-نژادپرست-yilgxwchfecwعبدالله خان به روشن فکری و روشن بینی در بین فک و فامیل و دوست و آشنا و عام و خاص شهره اند. نه از این روشن فکر های مبتذل و از خدا بی خبر امروزی که هر فسق و فجوری را روا می دانند و دین و شرع و بنیاد خانواده را زیر پا می گذارنند و به هر ساز این غربی های بی حیای قرتی می رقصند و در خیال خودشان همه عوام اند و خودشان خواص. نه! عبدالله خان هرگز از چارچوب عرف و شرع و اصول فکری خودشان که تماما وطنی است،تخطی نمی کنند و همواره اظهار دارند که: " آقا جان همه ی این سیاه بازی ها برای این است که سر بنده و شما را با خزعبلات آن ور آبیشان گرم کنند تا از این طرف لطف بکنند و جیب بنده و شما را سبک بنمایند. اصلا فقط دنبال ساز مخالف زدن با ما آدم های مومن و از خدا بترس اند و نونشان در روغن "حرص و جوش" ماست وگرنه این اجنبی ها مفت و مجانی کاری نمی کنند! دم از حقوق بشر و حیوانات و فلان و بهمان زدنشان هم از این است که بتوانند خلق خدا را بچاپند و بچاپند! ". یکی از شب های گرم تابستانی که عبدالله خان به همراه حاجیه خانم و نسرین خانم نشسته بودند پای اخبار تلویزیون، عبدالله خان که الحق از تصاویر دلخراش آن شب اخبار، سخت متاثر شده بودند و حتی بعض گلویشان را می فشرد، خطاب به عیال و دخترشان فرمودند: " آدم به این آمریکایی های...بگویم چی،باید برود بگوید که شما که دم از حقوق بشر می زنید و حتی تو اون خراب شده، سازمان حمایت از... چه میدانم، مثلا سازمان حمایت از رقاصه های مهاجر هم دارید، آن وقت اینگونه جان آدم ها برایتان بی ارزش است؟ حالا سیاه یا سفید. آدم دلش خون می شود این همه بی عدالتی در این دنیا می بیند. اخر تا کی یک آدم، که همواره فراتر از هر چیزی یک آدم است را، بر اساس رنگ و لهجه و کوفت و زهرمار بدبخت و ناکام می کنید؟ شما ها که دم از آزادی و برابری می زنید و تا یکی چیزی می گوید سریع به تیریش قبایتان بر می خورد و می روید سازمان ملل چغلی که " آقا اجازه؟ فلانی توی کشورش کار بد کرده" ! شما ها دیگر چرا؟ کم خون ملت ما را کردید تو شیشه؟ حالا به هموطنان خودتان هم رحم نمی کنید؟" ایشان دست به دعا برند که: " بارالهی، ملت مظلوم آمریکا را از شر خون و خونریزی نجات بده. بارالهی، یک مقدار پول این آمریکایی های مفت خور را بده به ما و عقلی به آن ها در عوض عطا بفرما. بارالهی، این مرتیکه ی‌ زردنبوی نژادپرست را به درک بفرست تا هم ملت مظلوم ایران و هم ملت مظلوم آمریکا به آرامش یا به قول خودشان به پیس (peace) برسند و پا از روی خرخره ی یکدیگر بردارند ". نسرین خانم حاجیه خانم آمین هایشان را گفتند و بعد از آن، از عبدالله خان خواستند کانال را عوض کند تا به برنامه ی مورد علاقه ی خودشان برسند و "بفرمایید شام" شان را تماشا کنند. پس از گذشت یک یا دو دقیقه، عبدالله خان با همان نطق آتشین پیشین خود شروع کردند که: " هر چی دهاتی ماهاتی بوده گاو و گوسفند ها رو فروخته رفته خارج. خجالت هم نمی کشن. خانم به خداوندی خدا قسم که اگر این مرتیکه ی کچل همچنان ایران بود، تا الان برش می گردانند همین دهات های همدان که می گوید،چوپانی! حالا واسه ما نشسته قمیش می آید و از هر دو کلمه، سه تا را خارجکی می گوید و گیلاس گیلاس شراب به خیک خودش می بندد". نسرین خانم ادامه دادند که: " اون دختره ی عبدل آبادی را چه می گید پدر جان! دیگه هر چی پایین شهری و دهاتی و آدم جواد بوده پا شده رفته خارج شوهر کرده. اگه اینقد به خودش نمالیده بود و همین جا ور دل ننش سبزی خورد می کرد، بازم شوهر خارجی گیرش میومد؟ این کارگرای افغانی سر کوچه هم نگاهش نمی کردن. ایش! " حاجیه خانم برآمدند که: " خاک تو سر شوهرش کنن. چطور گذاشته با همچین لباس باز و جلفی بیاد جلو دوربین که همه دنیا بیینن! همین طوری اون جا کار پیدا کرده دیگه! "از خدا بی خبر ها" خجالتم نمیکشن. سه تای من سن داره ببین چطور تیک و تیک می زنه ها. عجوزه! " ‌ الحق که عبدالله خان و خانواده از خدا بی خبر نیستند، شاید اگر از چیزی بی خبر باشند، انسان هاست. amudoamudoSun, 26 Jul 2020 14:16:17 +0430https://virgool.ir/@amudo/دکتر-اورول-۲-b15xhf3b8ozoبرای لحظه ای دکتر احساس کرد که در حال سقوط است. از ارتفاعی بالا، با سرعت زیاد! ثانیه ای بعد اسمش را "ترس" گذاشت و بعد از یک یا دو ثانیه دیگر بر آن مسلط شد. کمی صاف تر نشست و مادامی که در تلاش بود آرامش خود را از دست ندهد،گفت: "منظورت چیه.... تو انجلا را می شناختی؟" ‌ ‌‌ _ نه آقای دکتر. من فقط شما رو خوب میشناسم. دکتر ترسیده بود. منکرش نبود اما حالا احساس خطر می کرد. شاید تنها حسی که می توانست کمک حالش برای غلبه بر ترس باشد! دوباره سعی کرد آرام بنماید: "کلی صریح تر باش. اصلا منظورت رو..." _ یعنی شما دکتر اورول اید. جرج اورول. متولد ۱۹۸۴. بوستون. دو تا برادر داشتید و بچه ی اخری. انجلا رو چند سال پیش از دست دادی. یه راننده مست. اسم منشیت لوسی دیویسه.... بازم لازمه ادامه بدم؟ دکتر کاملا همان حس سقوط آزاد را داشت؛ اما نه حس کسی که با پای خودش رفته تا تجربه ی پرش از روی صخره ای بلند را به کارنامه اش اضافه کند، بلکه حس کسی که تصادفی و به ناچار از صخره پرتاب شده باشد. آدرنالین حضور داشت اما برنده ی اصلی "کورتیزول" بود. دکتر گفت: "خب حالا همه ی اینا یعنی چی؟ اومدی این جا ادای شرلوک هلمز رو دراری؟ میدونی من اصلا حوصله ی ....." در همین حال قصد کرد که از روی کاناپه تک نفره اش بلند شود که ناگهان خشکش زد. کلی با آرامش و بسیار خونسرد، اسلحه ای در دست راستش داشت که به سمت دکتر نشانه رفته بود. دستش را روی دسته ی کاناپه تکیه داده بود و بسیار آرام به نظر می آمد. گفت: "نیومدم وقتتون رو بگیرم یا ادای شرلوک رو درارم می بینید که( با حرکت سر به اسلحه اشاره کرد) حتما کاری دارم. دکتر نشست و سراسیمه، همچنان که آثار ترس در چهره اش هویدا بود گفت: " خب بگو. کارت چیه؟ " ‌ ‌ _ من اومدم شما رو بکشم آقای دکتر! قبل از این که هر کاری بکنید باید بگم که اسلحه تو دستای منه(تازه با صدا خفه کن) پس اگه تکونی بخوری که خوشم نیاد: بنگ! اگه بخوای داد و بیداد کنی: بنگ! متوجه شدی؟ _ تو که میگی اومدی من بکشی پس چه فرقی داره؟ _ اهان. بالاخره یه حرف درست زدی! بزار از اول برات تعریف کنم. می دونی وقتی الی مرد زندگی دیگه هیچ هدفی نداشت. روز و شب یا روز تعطیل و روز کاری. هیچی. هیچی فرق نداشت. می دونی چی باعث شد از صندلیم پاشم؟ خب نه کشتن تو! این که دوست داشتم با ماشین کل آمریکا رو بگردم. همونطور که الی می گفت. تو چهل سالگی، با هم! اما نه. فرقش اینه که اون نیست. اما کی نتونست اون پیش ما نگه داره؟ (هر لحظه صدایش بلندتر می شد) شما! شما عوضیای مفت خور! منم عهد کردم (صدایش پایین آمد) که... یه دونه از شما بی مصرف ها رو تو هر ایالت بکشم. پنجا تا! پنجاه تا بی مصرف تو پنجاه تا ایالت! شاید اینطوری یه خدمتی به ایالات متحده کرده باشم! دکتر همچنان همان احساس سقوط را داشت با این تفاوت که دیگر محل فرودش را، تعداد زیادی بالشت پر قو که روی هم تلنبار شده اند، نمی دانست بلکه الان محل فرودش مواد مذاب آتش فشانی به تازگی فعال شده ای بود که به محض برخورد، تبخیرش می کرد. ملتهب بود. پاهایش رمق تکان خوردن نداشتند و ترس، هوشش را ربوده بود. مدتی او را نگریست. ده ثانیه، بیست ثانیه! ‌ _ چی شد دکتر؟ تو فکری. _می دونی این ایده هیچ وقت عملی نمیشه! یعنی با این شیوه نمیشه. تا الان چند تا کشتی؟ _ چه فرقی برای تو داره! حرفت بزن. _ اخه حرف منم کاملا بسته به همینه. ببین.... ترس همچنان بیخ گلویش را گرفته بود اما حالا دیگر کم کم، به حضورش عادت می کرد و هوش خود را باز پس می گرفت. اندکی رو به جلو خم شد و ادامه داد: _ ببین علاوه بر این که ایده ی تو خیلی جنسیت زدست، یعنی کلا ایده های امثال شما.... که فرض رو بر این می گیرین که زنه اگه زنده بود همین می خواست و مشکلی با کارتون نداشت و اصلا از قدیم و تو داستانا همینه که وقتی زن قصه مرد، مرده انتقامش میگیره و اینا! اگه فک می کرد موثره خودش می کرد دیگه. چیه شاید نکرد که دوس پسرش سوپرمن شه؟! شاید هیچ وقت قصد همچین کارایی رو نداشته. اما خب تو به اسم اون می کنی. یعنی به جاش! شاید فکر میکنی که اون نمی تونست..... _ ببین چرت و پرت نگو. درسته که مثل سگ ترسیدی ولی دلیل نمیشه اینقدر مزخرف بگی که! اصن چه ربطی داشت؟ که گفته من این کارارو صرفا برای الی می کنم؟ من خودم از شما ها متنفرم. حالا ادامه بده. یه چیز دیگه میخواستی بگی از اول. زر نزنیا فقط! _ خب ایدت نمی تونه عملی بشه. نمیبینی؟ فارغ از این که الان ایالت چندمی، فرض کن چهل تا روانشناس تو چهل تا ایالت کشته شن. خب پلیس اینقدر احمقه که الگوی کارات نفهمه؟ یعنی تو ده تا ایالت باقی مونده منتظرت نیست؟ تازه بر فرض این که به چهل برسی. شاید حتی بیست هم زیاد باشه. اما بیا حالا فرض کنیم که تو موفق شدی . همه جا روانشناس کشتی جز یه ایالت.اون موقع پلیس ها مطب های روانشناسی اون جا رو تحت نظر میگیرن و به قول خودت بنگ! یعنی مهم نیست تا کجاش پیش بری، هیچ وقت کامل نمیشه! _ زیادی تند میری دکتر! هر ایالت سر جاش! وقت زیاده. تو نگران خودت باش!amudoamudoMon, 20 Jul 2020 16:37:47 +0430https://virgool.ir/@amudo/دکتر-اورول-tjk8qqzgwvzrمطب دکتر اورول واقع در خیابان بیست و پنجم، رو به روی یک بانک دولتی است. یک ساختمان قدیمی سه طبقه که دو طبقه ی اول آن، اجاره ی یک دندان پزشک و یک متخصص قلب است و طبقه ی آخر آن در اختیار دکتر اورول. مطب دکتر اورول، مثل هر مطب روانشناسی دیگری، سالن انتظاری دارد با چند صندلی و یک میز که روی آن پر شده از مجله های عامه پسند؛ از "کازموپولیتن" تا "پیپل مگزین". و یک میز منشی و صد البته خود منشی! منشی دکتر اورول دختر جوان و خوش چهره ای است به نام لوسی. لوسی به تازگی از رشته ی حسابداری در دانشگاه اورگن پورتلند فارغ التحصیل شده و همانطور که خودش همیشه در جمع دوستانش تاکید می کند: " این یه کار موقته. مگه آدم دیوونست که عمرش تو اون دیوونه خونه حروم کنه! ". داخل اتاق دکتر،کاملا متفاوت است با آن چه در اتاق انتظار ممکن بود که تصور کرده باشید. همه چیز نو و تمیز و بسیار مطابق مد روز است.از میز ها و صندلی ها تا پنجره های شیشه ای با منظره ای چشم ربا و چند چوب بامبو. بیش از همه کاناپه چرمی بزرگی که دقیقا رو به روی یک کاناپه تک نفره از همان جنس قرار داشت،جلب توجه میکرد. در کل مطب دکتر اورول بسیار بزرگ تر از آن چیزی بود که برای یک مطب روانشناسی معمول است. بعد از ظهر یک سه شنبه ی بارانی دکتر اورول از لوسی خواست تا یک لیوان چای برایش ببرد. ساعت دقیقا پنج و بیست و سه دقیقه بود که لوسی با سینی چای وارد اتاق دکتر شد. لوسی سینی چای دکتر را که مثل همیشه لیمو و عسل را هم شامل می شد روی میز دکتر گذاشت و گفت: " آقای دکتر اجازه می دید که من دیگه برم لطفا؟" دکتر در حالی که لیمو را داخل چایش می چکاند با بی حواسی گفت: "برای چی لوسی؟ هنوز که زوده". _ آقای دکتر دیروز بهتون گفتم که؛امشب تولد خواهرزادمه. باید زودتر برم. خودتون گفتین که اشکالی نداره. _ اووو اصلا یادم نبود. خیلی خوب. باشه. منم بعد چای مطب رو می بندم که با هم بریم. کسی وقت نداره که؟ _ چرا. یه نفر برای ساعت شش وقت گرفته. دو روز پیش. _ اسمش چیه؟ خانم رابینسون رو میگی؟ خودم بهش زنگ می زنم و میگم که فردا بیاد. مشکلی نداره. ما با هم از این حرف ها نداریم. _ نه خانم رابینسون نیست. بذارین الان اسمش نگاه میکنم. یه لحظه. لوسی از اتاق خارج شد و به فاصله ی یه جرعه چایی که دکتر چشید، تلفن زنگ خورد. _ بله؟ _ اسمش کلیِ. کلی اسمیت. برای ساعت شش وقت داره. _ بسیار خوب. تو میتونی بری لوسی. فقط اگه کتری اب جوش خالیه، لطف کن پرش کن. من خودم موقع رفتن در ها رو می بندم. دکتر اورول به نوشیدن چایش ادامه داد. به نظرش چای کمی تلخ آمد و با قاشق چایخوری مقدار کمی عسل به چای اضافه کرد. عادت عسل خوردن با چای از انجلا برایش به یادگار مانده بود. انجلا معشوقه دکتر بود. این شکلی است که دکتر همیشه او را معرفی می کرد. هیچ وقت او را در ابتدا همسر خودش معرفی نمی کرد چرا که باورش داشت (همچنان بر آن پایبند بود) که انجلا قبل از هر چیزی معشوقه ی اوست. از کلاس ریاضی دوم دبیرستان بوده و تا زمان مرگش همچنان هست. یک روز که انجلا به همراه مِری(یکی از دوستان صمیمی اش) از او خداحافظی کردند تا به عیادت ماریا(دوست صمیمی دیگرشان)که تازه به سرطان خون مبتلا شده بود بروند، دکتر تصور نمی کرد که برای آخرین بار چهره ی همچنان زنده ی او را می بیند.در مسیر برگشت راننده ی مستی زیرشان کرد.سرعت اوتومبیل زیاد بود. انجلا به محض برخورد، جانش را از دست داد و مری برای همیشه روی صندلی چرخ دار نشست. دکتر اورول حتی در مراسم خاکسپاری بسیار آرام و متین می نمود و لبخند می زد. از آن روز کذایی تغییری متوجه زندگی اش نشد به جز این که دوستان و آشنایان قدیمی دیگر او را نمی دیدند مگر اتفاقی در سوپر مارکت. همه ی روابط دکتر همین گونه بود مگر با دوست صمیمی اش،گوردن. صدای مهیبی که از بیرون می آمد دکتر را از خلصه اش بیرون راند. گمان کرد صدای در ورودی است که به دیوار برخورد کرده. همان لحظه نگاهی به ساعتش انداخت: ۵:۵۷. در اتاقش را باز کرد و دم در سالن انتظار،پسر جوانی را دید که سراسیمه است. گویی شک کرده که اشتباه آمده است. بیست و چند ساله به نظر می آمد و ظاهر ساده و آراسته ای داشت. یک سویشرت مشکی و شلوار جین. ساعت کاسیو کلاسیک مشکی به دست و کفش ها کانورس مشکی به پا کرده بود. دکتر را که دید پرسید: " ببخشید، این جا مطب دکتر‌ اوروله؟ " دکتر سریعا دستی را که توی جیبش بود بیرون آورد و به عنوان دست راهنما به کارش برد. اتاق خودش را نشان داد و گفت: " بله. بله. کلی درسته؟ باید ببخشید منشی من رفته و شما هم آخرین مراجعه کننده این. اینه که این جا یکم سوت و کوره" . کلی جلوتر از دکتر وارد اتاق شد. دم در ایستاد انگار که منتظر باشد تا جایش را نشانش بدهند. دکتر کاناپه ی چرمی را نشان داد گفت: " اگه دوست داری میتونی این جا بشینی. " کلی روی کاناپه نشست و حینی که اطراف اتاق را برانداز می کرد، دکتر قلم و دفترش را برداشت و رو به روی کلی، روی کاناپه ی تک نفره نشست. _ خب کلی. حالت خوبه؟ _ ممنونم. بله، بد نیستم _ اگه موافق باشی من چند تا سوال معمولی ازت بکنم تا کمی باهات آشنا بشم و بعد ادامه بدیم. موافقی؟ _ آره آره حتما. فقط قبلش ممکنه یه لیوان آب به من بدید؟ _ صد درصد. الان یه لیوان آب خنک برات میارم. چیز دیگه نمی خوای؟ قهوه یا چای؟ _نه خیلی ممنونم. همون آب کافیه. دکتر اورول از آشپزخانه یک لیوان آب آورد. جلوی کلی کذاشت و دوباره روی کاناپه اش لم داد. _ خب شروع کنیم؟ _ بله. خیلی ممنون... بابت آب. _ خواهش می کنم. میتونم ازت بپرسم چند سالته و بچه ی چندمی و تحصیلاتت چیه؟ _ بیست و هفت سالمه. بچه ی دومم و دو تا خواهر دارم و تو استنفورد ریاضی خوندم. _ آفرین! استنفورد! پس باید خیلی باهوش باشی کلی. خب بگو ببینم الان شغلت چیه؟ _ من توی یه شرکته سرمایه گذاری کار می کنم. با لپتاپم.وضعیت مالیم بد نیست... یعنی راستش برای من که فقط یه نفرم خیلیم خوبه و باید بگم که راجع به هوشم درست نمی گید. _ اما تو،از استنفورد مدرک گرفتی. چرا اینجوری فکر می کنی؟ _شاید اینجوری فکر نکنم ولی ترجیح می دم شما اینجوری فکر کنید. _ چه عجیب! می تونم دلیلش رو بدونم؟ _ راستش تجربه بهم ثابت کرده که وقتی مردم فکر می کنن که باهوشی، خیلی سریع تر سرزنشت می کنن. وقتی یه کار اشتباه می کنی کلی اضافه سر تکون می دن! در کل انگار مصون از اشتباه می دوننت. _ خب شاید بقیه اینجوری باشن ولی من بهت قول می دم که اینجوری نیستم و میتونی کاملا این جا راحت حرف بزنی. خب یکم راجع به خانواده خودت برام بگو. _ فکر کنم مثل همه ی خانواده های معمولی دیگه. بابام کارمند اداره ی بیمه بود و مادرم هم خانه دار بود. چیز خیلی خاصی راجبشون نیست حقیقتا. ولی مطمئنا دوسشون دارم. _ خیلی خوبه! پس بریم سر اصل مطلب. چرا امروز افتخار آشنایی با خودت رو نصیبم کردی؟ _ بهتون میگم، ولی باید از یکم قبل تر شروع کنم اگه اشکالی نداره. ‌ دکتر روی کاناپه بیشتر فرو رفت و گفت: "اصلا! سراپا گوشم ". کلی لیوان آب را از روی میز برداشت،لبی تر کرد و به پشتی کاناپه تکیه زد و شروع کرد که: "خب داستان از اون جایی شروع شد که سال دومم تو دانشگاه با یه دختر انگلیسی آشنا شدم. موها و ابروها و چشم ها مشکی. از اونا که خیلی مهربونن و با همه می تونن صحبت کنن. می دونی از اون آدم های خوش مشرب که از صحبت کردن باهاشون سیر نمیشی. یه روز بعد کلاس بالاخره جرات کردم و باهاش حرف زدم. توی کلاس ادبیات با هم بودیم. اون جا فهمیدم که شیفته ی داستایوسکیه. بعد از خوندن پنج تا رمانش برای اولین بار، یه روز(همون روزی که بالاخره جرات کردم)بعد کلاس، توی راهرو رفتم و بهش گفتم: "راستش تو کلاس شنیدم که داستایوسکی رو خیلی دوست داری. می خواستم بگم منم از بچگی عاشق نوشتتنشم!" خلاصه از اون به بعد همینطور بیشتر و بیشتر حرف زدیم. فهمیدم همه الی صداش می کنن و بدش میاد که بهش بگن الیزابت. فهمیدم اهل نیوکاسله. باهوشه و زیبایی درونیش حتی بیشتر از زیبایی صورتشه با این که امکان پذیر نیست! با هم زندگی کردیم. بعد استنفورد تصمیم گرفتیم که بریم لوس آنجلس. من یه پیشنهاد کاری خیلی خوب داشتم و الی هم تونست اوجا کار پیدا کنه. تا چند سال همه چی خوب بود. هر دو مطمئن بودیم که سرنوشت ما را به هم پیوند زده. با طناب محکم. ولی طناب سرنوشت عاقبت افتاد گردن خودمون. رفتار های الی تغییر کرد. بهم می ریخت، افسرده بود و هیچکس نمی تونست باهاش دو دقیقه حرف بزنه.حتی من! شروع کرد پیش روانشناس رفتن.تو شیش ماه، دو تا روانشناس عوض کرد. کلافه بود. می گفت هیچکس من نمی فهمه و مدام گریه می کرد. برای من دیدنش تو این وضعیت از هر چیزی سخت تر بود. کسی که تا به حال مثلش ندیده بودم حالا یه غریبه بود. اما خب این مدت خیلی طول نکشید. همیشه جوری بود که انگار می خواست سریعتر از یه عذاب نامتناهی خلاص شه. اما ماشین اون زیر نکرد آقای دکتر. یه ماه بعد از این که رفت پیش روانشناس سوم، توی وان دراز کشید و رگش زد. اون قدر عمیق و اون قدر زیاد که هیچ امیدی برای زنده موندنش باقی نگذاره. "دکتر تقریبا توی کاناپه فرو رفته بود. نگاهی به یادداشت های انداخت و اندوهناک گفت: "من واقعا متاسفم کلی. من کاملا درک می کنم احساست و باید بگم زمان ما رو وادار به سازش می کنه. حتی سرسخت ترین ما رو! اما کلی توی صحبتات فقط یه چیز رو متوجه نشدم تو گفتی انگار می خواست از یه عذاب نامتناهی خلاص شه اما ماشین به اون نزد. می دونم شاید یه مثال ساده باشه ولی منظوری داشتی؟ سابقه ی تصادف تو خانواده یا چیزی مثل این؟" _ نه آقای دکتر منظور من اینه که الی‌ مثل انجلا نمرد. همین!amudoamudoSun, 12 Jul 2020 17:09:45 +0430https://virgool.ir/@amudo/عبدالله-خان-و-خانواده-این-قسمتعصاره-های-طبیعی-k6vwddew0jacبا رفتن نسرین خانم از خانه حالا حاجیه خانم و عبدالله خان پس از مدت ها فرصتی پیدا کرده بودند تا مانند دوران جوانی و سرخوشی و چالاکی گل بگویند و گل بشنوند. از دوران نامزدی و از آنهم شیرین تر دوران خواستگاری و آمد و شدهای اولیه و آشنایی خانواده ها که در موردعبدالله خان الحق هم طولانی به حساب می آید به طرزی که همسالان عبدالله خان در کوچه وخیابان ایشان را دست گرفته بودند برای لودگی و مسخره بازی خاطر عبدالله خان را آزرده می کردند و به ایشان می گفتند: "اگر همین تعداد را به خواستگاری ملکه ی انگلیس رفته بودی قطع به یقین تا به الان بله را گرفته بودی!" اما عبدالله خان توجه ای به حرف آن ها نمی کرد و برای خواستگاری بعدی شیرینی می خرید و به پای ابوی می افتاد که "آقا جان تو رو به قرآن قسم که بار آخر است" و دروغ هم که نمی گفت یکی از همین خواستگاری ها هم دست آخر، بار اخر شد و ابوی حاجیه خانم در نهایت رضایت دادند که این وصلت سر بگیرد.البته آن موقع هم، همسن و سالان عبدالله خان که جز لودگی کاری نداشتند ایشان را در کوچه و خیابان دست میگرفتند که "حاجی(ابوی حاجیه خانم) دیگر از پول پای چای خریدن دادن خسته و زاری بوده که عاقبت رضایت داده است."عبدالله خان به معنای واقعی کلمه,مرد خانواده اند. از فسق و فجور تنفر دارند و خلاف شرع را نمیپذیرند. ایشان الکل را هم کار این خارجی های خیر ندیده ی از خدا بی خبر کافر می دانند که با صد دوز و کلک و بزک و بازی روانی، الکل را به خورد مردمان دنیا می دهند که هم آن ها را از کار بی کار کنند و هم خودشان پول به جیب بزنند و از همه مهم تر دین ما را قبضه کنند و ایمان ما را سست بنمایند که در مورد عبدالله خان کور خوانده اند و شکر زیادی میل کردند و اصلا کسی اعم از خارجی و وطنی غلط بکند که بخواهد ایمان ایشان را خدشه دار بکند. هر چه قدر که ایشان از محصولات خارجی و فرنگی بیزار اند در عوض عاشق محصولات وطنی و داخلی و تولید هموطنان خودمان اند،به طرزی که هر جا که می نشستند می گفتند: "مگر همین ایران خودمان کم خوب است؟ همین میوه های خودمان می ارزد به صد تا باغ آن خارجی های مفت خور از خدا نترس که لنگ روی لنگ انداخته اند و بزک کردن محصول و تولید دوزاری خود آن را به خورد عوام میدهند و جهت سهل تر شدن مفتخوریشان یک لیوان آب هم روش سر می کشند که مطمئن باشید آن هم از آب دریای خودمان است." یکی از محصولات وطنی که عبدالله خان همواره بر آن تاکید داشتند کشمش بود. همیشه در جمع دوستان و فک و فامیل در می آمدند که " آقا این کشمش طبیعی مملکت خودمان چه عیبی دارد که شما اینقدر به فکر محصولات اجنبی هایید؟"اصولا ایشان عرق کشمش را نجسی نمی داند و برعکس می فرمایند که "داروست اقا دارو! سردرد دوا می کند تا بیا برس به این کمر درد بنده که امان از روزگارمان در آورده است" و از آن جا که کشمش ها همه تولید خاک خودمان هستند دیگر هیچ مسئله ای خاطر ایشان را آزرده نمی کرد.یکی از دوستان بسیار نزدیک عبدالله خان هم با نام اکبر اقا در اینگونه مسائل کاملا به ایشان هم نظر و هم راستا اند و هر از چند گاهی با عبدالله خان می نشینند و تجدید دیدار می کنند و از قدیم و ندیم ها می گویند و خلاصه اوقات خوشی را با هم سپری می کنند اما نه عبدالله خان و نه اکبر اقا با اینکه این که مراسم تجدید دیدارشان با حضور همسرانشان برگزار شود، موافق نیستند و از این رو هر وقت یک کدام از عیال هایشان خانه را برای یکی دو روزی خودمانی می کند, سریعا هوس تجدید دیدار به سرشان میزند. عبدالله خان هم فرصت غیبت نسرین خانم را مغتنم شمردند و رو کردند به حاجیه خانم که: "زن مگر تو مسلمانی نمی دانی؟ چند وقت است که به آن خواهر نازنینت یک سر نزدی؟ یک جو عاطفه نداری؟ به خداوندی خدا که شرم دارد! اصلا خلاف شرع است. زن مثلا تو مکه رفته ای." حاجیه خانم مومن و از خدابترس هست اما از آن زن های ساده و هالو هم نیست که به همین راحتی ها بتوان سرش را کلاه گذاشت. از این رو برگشتند و گفتند: "قربان دهنت بروم! یک سیصدتومن بده که من شیرینی و دو تا کادو برای اکرم و بچه ها بتوانم بخرم." عبدالله خان که فکر این جارا نکرده بودند بعد از این که حدود ربع ساعت نشستند به آه و ناله و زاری که به قرآن این آب باریکه بازنشستگی از گردن من هم باریک تر است این کف دست مثل همین کف سر خاک بر سر مو ندارد حالا تو بیل و کلنگ بیاور و اگر می توانی بکن! دست بر قضا حاجیه خانم توانستند و پس از دریافت وجه مورد نظرشان, شال و کلاه کردند و رفتند فردیس دیدار همشیره گرامی.عبدالله خان سریعا تلفن را برداشتند و زنگ زدند به رفیق گرمابه و گلستن اکبر آقا که "چه نشستی و آب دستت هست زمین بگذار و بیا این جا و یک توک انگشت هم از ان دوا هایی که برای کمر دردت می زنی بیاور شاید مرهمی برای این دندان درد ما هم شد."این شد که اکبر اقا با یک پلاستیک مشکی و دو بطری که احتمال بالا آب زمزم بودند به منزل عبدالله خان رسید و این دو نشستند به چشم عیال هایشان را دور دیدن و تجدید دیدار!amudoamudoTue, 05 May 2020 17:17:20 +0430https://virgool.ir/@amudo/عبدالله-خان-و-خانواده-این-قسمت-استقلال-hfwt4e5dsvgw عبدالله خان علاوه بر این که انسان شرافتمند و فکوری تلقی می شوند(یا خود رااین گونه تلقی میکنند!) انسانی هستند,مدافع تمامی ارزش های انسانی به خصوص اصل آزادی که آن را حق طبیعی هر آدمی میدانند و هر گونه مخالفت با این اصل به شدت موجب غضب ایشان می شود به طوری که زبانم لال کارد بخورند, خونی نمی آید. ابدا در مخیله ی ایشان نمی گنجد که چگونه ممکن است یک نفر حتی با حداقل شعور،آزادی را حق هر انسان متمدن نداند و به مخالفت با آن بپردازد.هر چند وقتی نسرین خانم از ایشان کسب اجازه می کرد که همراه با دوستانش به شمال بروند عبدالله خان آن چنان از کوره در رفت و برافروخت که گویی کسی در جوار ایشان با اصل آزادی مخالفت کرده است! ایشان تا بیست و چهار ساعت زیر لب دشنام می دادند و از چشم سفیدی نسرین خانم متحیر مانده بودند تا این که با وساطت حاجیه خانم که الحق رگ خواب عبدالله خان دستشان است (که البته همان رگ خواب اکثر مردان ایرانی میباشد) راضی شدند که حداقل به حرف های نسرین خانم گوش دهند و اگر ان موقع هم راضی نشدند "دیگر کسی غلط بکند دراین خانه از این حرف ها بزند" .عبدالله خان فردای آن روز و در هنگامی که صبحانه ی خود را میل می کردند نسرین خانم را خطاب دادند که: "دختر بیا بنشین بگو ببینم می خواهی با کی بروی؟تا کی بری؟ چند وقت بروی؟ تا کی بروی؟ کی بیایی و چگونه بیایی؟" نسرین خانم که ساعت ها مشغول چرب کردن زبان خود برای پاسخ دهی به عبدالله خان بود سریعا در کنار پدر نشست و شروع کردبه نرم کردن دل عبدالله خان.نسرین خانم شروع کرد که: "مهشید ماشین اش را داده سرویس و مهرشید اینا یک ویلای نقلی در محمودآباد دارند و آناشید هم می اید و اصلا ما برای خوش گذرانی نمی رویم, میرویم آن جا برای این خلق خدا تولید محتوا کنیم و همین.عبدالله خان که اصولا شخصیت فرهیخته و روشن فکری محسوب می شوند و همواره می کوشند تا در کلامشان آثاری از جنسیت زدگی دیده نشود اما هر چه نسرین خانم به جای فرشید و اردشیر و جمشید, مهرشید و آناشید و مهشید می گفتند دلشان نرم تر میشد و دست خودشان نبود. اینگونه شد که عبدالله خان پس از این که تمام نکات ایمنی سفر را برای نسرین خانم گفتند دست آخر اجازه ی یک سفر دو روزه را برای ایشان صادر فرمودند.نسرین خانم عادت دارند که تقریبا هر روزه پس یکروز سنگین بلاگری به پیاده روی بروند و هوایی بخورند و نفسی سبک کنند و خستگی ای در بنمایند! که گاها از قدرتمندی خداوند و بازی تقدیر به یکی از همکلاسی های دوران دانشجویشان بر میخورند و اصولا عبدالله خان دخترشان را اینگونه تربیت نکرده اند که بدون سلام و احوالپرسی و ادای احترام به دوستان قدیمی از کنار آن ها بگذرد. حالا یک چایی هم با هم می خورند, یک کافه ای هم با هم میروند و دیگر ده بار که نمیشود دعوت یکنفر را برای صرف شام رد کرد و از ادب به دور است که دعوت مادر آقا فرشید را برای صرف ناهار در منزلشان رد بکنند. هرچند که والده ی محترمه آقا فرشید متاسفانه در آن روز موعود کاری بسیار فوری برایشان پیش آمده بود و متاسفانه سعادت این که نسرین خانم را از نزدیک ببینند از دست داده بودند. هرچند که آقا فرشید الحق از مادر کمتر نگذاشتند و در حد توانشان از نسرین خانم پذیرایی کردند.خلاصه در یکی از همین پیاده روی های روزانه ایشان به آقا فرشید گفتند که عبدالله خان اجازه را صادر کردند و همین فردا پسفردا می توانند بزنند به جاده. البته ایشان که ترس از خدا را از مادرشان به ارث برده اند به آقا فرشید تاکید کردند که ابدا با ایشان در یک ویلا مستقر نخواهند شد و آقایان یکطرف و خانم ها یکطرف!حتی اگر از این موضعشان هم کوتاه بیایند دیگر قطعا در یک اتاق با ایشان مستقر نخواهند شد و اگر از آن موضعشان هم کوتاه بیایند ابدا و اصلا امکان ندارد که با ایشان روی یک تختخواب بخوابند و پس از چند دقیقه دیگر موضعی نداشتند که بخواهند از آن کوتاه بیایند یا نیایند!فردای آن روز نسرین خانم و آقا فرشید و دوستانشان همزمان با طلوع آفتاب راهی جاده ی شمال شدند.amudoamudoFri, 01 May 2020 13:44:47 +0430https://virgool.ir/@amudo/عبدالله-خان-و-خانواده-wgksqlgzhs27عبدالله خان از مردان نیک روزگاراند که از قضا از مردان زبر و زرنگ روزگار نیز هستند و از هر انگشتشان یک حقه و راهکار برای مشکل و چالش احتمالی می ریزد.ایشان به همراه حاجیه خانم،همسر محترمه و نسرین خانم دختر جوان و دم بخت خود در یک خانه ی صد متری در مرکز شهر سکونت دارند. البته که اگر عبدالله خان یک خانه ی ویلایی هزار متری در بهترین نقطه ی تهران برای حاجیه خانم اختیار نکرده اند،از ناتوانی ایشان نبوده بلکه درایت عبدالله خان و حتی از آن هم بالاتر، مخالفت ایشان با اصل ریا و خودنمایی به ایشان اجازه ی این کار و سوزاندن دل خلق خدا را نمی دهد که نمی دهد.هر چند که ایشان یک کارمند ساده ی بانک بیش نبوده اند اما آنقدر به هوشمندی در بین خلق شهره اند که هر بنده خدایی با عقل سلیم میداند که ایشان اگر اراده می فرمودند، سه دنگ این نیاوران بالاشهری ها را میزدند به نام حاجیه خانم و الباقی را هم میگذاشتند پشتوانه ی نسرین و بچه ها!همسر ایشان حاجیه خانم، از آن شیرزن های دین دار و از خدابترس است که اگر نمازش قضا شود قبل از این که خداوند متعال _الرحمان و الرحیم_ فرصت بکند که تصمیمی اتخاذ کند،  آن چنان حاجیه خانم به التماس و گریه و زاری می افتند که از جانب خداوند به ایشان میرسانند که “گناهش بخشیده شده و به چه قسم که خود شخص خدا هم راضی نیست که شما اینگونه به خود سخت بگیرید و دو رکعت نماز که این کولی بازی ها و ننه من غریبم بازی ها را ندارد!”هر چند که ایشان تنها به سفر حج رفته بودند و عبدالله خان توفیق نداشتند كه حاجیه خانم را(که البته آن زمان ها اکرم خانم بودند)در این سفر نورانی همراهی کنند اما آنقدر عیال از بدو ورودش به مکه نام ایشان را برده بودند و سفارش عبدالله خان را نزد خدا کرده بودند که دیگر میشد گفت حاجیه خانم نائب الزیاره عبدالله خان بودند و نه بالعکس!دختر عبدالله خان که جوان و خوش سیما است و بیست و اندکی سال بیشتر ندارد، تازگی از دانشگاه با مدرك هتلداری فارغ التحصیل شده اند واز آن جایی که صنعت گردشگری به حداکثر ظرفیت های خود دست پیدا کرده است و فی الواقع آن قدر هتل ها کارمند دارند که دیگر صلاح نمیدانند وقت نسرین خانم  را بگيرند و از آن جا که پویا و جوان و جویای نام اند،چندی است كه در یکی از این شبکه های اجتماعی به قول خودشان "بلاگر" شده اند و به مردم توصیه میکنند که چه بخورند و چه نخورند و چه بکنند و چه نکنند و چه بمالند و چه نمالند!خلاصه به خلق الله کمک میکنند و چه ثوابی بالاتر از این؟عبدالله خان هم مرتب قربان صدقه ی دخترش میرود که “ قربان دخترم بروم که در راه خدمت به جامعه و مردم شریف کشور این قدر از شب تا صبح و از صبح تا شب زحمت میکشد و عرق میریزد.”نسرین خانم علاوه بر اینکه برای خدمت به مردم و صرفا و فِقط برای خدمت به بندگان خدا زمان زیادی را در تلفن همراه خود صرف میکند، زمانی را هم به تحقیقات میدانی راجع به خلق خدا و دوستانشان اختصاص میدهد تا به بطن جامعه احساس نزدیکى بیشتری بکند و البته ته و توی ماجرای نامزدی مهشیدِ خاله اعظم اینا را هم در بیاورد.عبدالله خان از زمان بازنشستگی علاقه ی عمیقی به مطالعه ی ادبیات کلاسیک جهان  از بولگاکف و همینگوی و داستایوسکی و جورج اورول بگیر تا ادبیات معاصر خودمان و اشعار حافظ و سعدی و شکسپیر و فاوستِ گوته و صد البته تاریخ کشور خودمان و کشورهای همسایه و انقلاب ها و کودتاهایشان پیدا نکرده اند و بیشتر در فضای مجازی به خصوص تلگرام به بررسی اخبار دقیق و موثق میپردازند و تقریباً در تمامی موارد به تحلیل مسائل به همراه نخبگان سیاسی و اقتصادی و اجتماعی کشور که از حکمت خدا و بازی روزگار اکثریت قریب به احتمال،از فامیل ها و دوستان خود ایشان هستند،می پردازند.ایشان دستور نصب یک دستگاه رسیور هم داده اند که فقط و فقط اخبار این انگلیسی های مزدور را رصد بنمایند و لعنت خدا را نصیب آن ها بکنند!هر چند که پس از اینکه نسرین خانم از فواید تماشای سریال های ممالک دیگر به خصوص همین کشور همسایه و صد البته دوست ترکیه  برای عبدالله خان گفتند، ایشان اجازه ی پخش چند کانال دیگر را هم صادر فرمودند.amudoamudoWed, 29 Apr 2020 19:53:06 +0430