https://virgool.ir/feed/@amirsadeghi2077تحلیل گر حوزه سرمایه های انسانیfa2026-11-12 19:58:37https://files.virgool.ir/upload/users/168035/avatar/QvJjMX.pnghttps://virgool.ir/@amirsadeghi2077https://virgool.ir/@amirsadeghi2077/آمار-بازدید-پست-های-من-در-سال-۹۹-hh6jqae1mikbدر طول تاریخ از اعداد استفاده کردیم تا اغلب داد و ستد کنیم و آن‌چیزی که شمردنی است را بشماریم. برای هر عدد واحد درست کردیم تا عددهای زندگی قاطی نشوند و از اعداد، شفاف‌تر استفاده کنیم؛ مثلا وقتی می‌گوییم ده هزار تومان به پول اشاره داریم و وقتی می‌گوییم ده هزار بلیط به بلیط!روز به روز که در زندگی جلو‌تر رفتیم عددها فرقی نکردند ولی این واحدها بودند که زیاد شدند. واحد کریپتو، واحد اصله درخت، واحد فاصله و …«واحد» یک توافق عمومی است برای شمردن؛ تا همانطور که گفتم شمردن‌ها قاطی نشود. مشاهده افراد دارای ثروت (اجتماعی یا مالی) به من ثابت کرده اینکه چه چیزی را بشماریم از اینکه چطور بشماریم مهم‌تر است. هرکس با واحد خاصی مسائل زندگی را می‌شمارد. اینطور به نظرم آمده که مشخص کردن واحد یعنی مشخص کردن اینکه من در زندگی برای چه چیزهایی ارزش قائلم و می‌خواهم چه چیزهایی را در زندگی بشمارم. https://cdn.virgool.io/annual-report/1399/cvplr4swaank-momYE.mp4 اعدادی که بدون واحد ثبت کردمبه ویدیویی که ویرگول برایم ساخته که نگاه می‌کنم میبینم که در سال ۹۹، من در مجموع ۱,۳۴۹ کلمه در ویرگول نوشتم و منتشر کردم و مخاطبین، پست‌های من را ۲۶ مرتبه پسندیدند و ۳ بار هم نظر خود را روی پست‌های من به اشتراک گذاشتند. در سال ۹۹، ۴ نفر در ویرگول من را دنبال کردند تا پست‌های بعدیم را بخوانند. این اعداد نشان میدهند من کاری کرده‌ام. هرکدام به واحدی وصل هستند. از خودم می‌پرسم من کدام واحد را شمارش کرده‌ام؟ کدامیک از واحدهای بالا از همه برای من مهم‌تر است؟ ادامه ویدیو را می‌بینم.آمار از اثر بیرونی می‌گویندطبق آمار پست‌های من ۱۸۶ بار خوانده شدند و ۴,۲۴۸ ثانیه صرف مطالعه آنها شده است، که با توجه به جمعیتی که در ایران به اینترنت دسترسی دارند، ویرگول به من می‌گوید که توانستم ۰/۰۰۰۰۵۸۲۴۰ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را بالا ببرم.از طرف دیگر ویرگول به من می‌گوید که اگر قرار بود پست‌هایم را چاپ و به دست تک تک خوانندگان برسانم باید ۲۵۶ کاغذ مصرف می‌کردم.آن عددهای کوچک ابتدای ویدیو حالا تبدیل شده‌اند به عددهای بزرگ به اینکه من جلوی مصرف این تعداد کاغذ را گرفتم یا به اینکه من ۰/۰۰۰۰۵۸۲۴۰ ثانیه، سرانه مطالعه دیجیتال کشور را جابه جا کرده‌ام. واحد این عددها برای من ملموس‌تر است.واحد نوشتن چیست؟همه عددهای بالا و همینطور اثر بیرونی که روی خوانندگان و همینطور در مقیاس بزرگتر طبیعت و جامعه اطرافم گذاشتم اعدادی هستند که من دوستشان دارم و به آنها افتخار می‌کنم. اگر چنین ویدیویی دست شما نیز رسید به شما بابت تک تک اعداد تبریک می‌گویم.اثر هر نوشته تا حدودی معلوم است، اگر بنویسید جلوی قطع درخت را می‌گیرید، به سرانه مطالعه کشور اضافه می‌کنید و خوانندگانی جذب می‌کنید که شما را از طریق نوشته‌هایتان می‌شناسند و …به نظرم می‌رسد که نوشته‌های من و شما واحد ندارند ولی اثر بیرونی دارند.امیر صادقی خوانساریامیر صادقی خوانساریSat, 15 May 2021 14:27:51 +0430https://virgool.ir/@amirsadeghi2077/قاتل-دوست-داشتنی-rfhfhjznifezانگار سخت ترین کار دنیا توو این لحظه آغاز نوشتن این متنهاینقد سخت که صد بار بخودم گفتم ولش کن...به تو ربطی نداره...اما انگار اگه ننویسم حتی با این جون کندن، قبر خودم رو کندم...بسم الله... چند سال پیش بود اگه درست یادم بیام ۵ سال ۴ سال یه چیزی همین حول و حوش... با کسی آشنا شدم که بهم می گفت تو خیلی خلاقی... انقد خلاقی که باورم نمیشه توو اینستا نیستی...چند وقتی گذشت و من فکر کردم چه خوب میشد اگه جلو توصیف خلاق بودنم یه "تر" بذارم، یعنی "خلاق تر" بشم... این گذشت تا یاد حرف اون دوست افتادم و به سودای خلاق شدن بیشتر رفتم ببینم آدمای خلاق دارن چی کار میکنن، رفتم یه پیج اینستاگرام واسه خودم باز کردم و تا میشد آدمای خلاق رو فالو کردم...سرتون رو بیشتر درد نیارم چون خودمم حوصله توضیح دادن موضوع رو ندارم...آنچه گذشت بعد از یکسال این بود:من نه تنها خلاق تر نشدم...من نه تنها از اخبار روز مطلع تر نشدم...من نه تنها...من فقط سلیقم عوض میشد...سلیقه ای که به شکل خطرناکی ظاهرگرا شده بود و از عمق و اصالتش هر روز کاسته میشد...اینستا برای من تجربه خوبی نبود...قاتل خلاقیتم داشت میشد و دنیامو محدودتر داشت میکرد...مراقب داشته هاتون باشید...امیر صادقی خوانساریامیر صادقی خوانساریThu, 07 May 2020 00:26:48 +0430https://virgool.ir/@amirsadeghi2077/چلچراغ-w1ntkx43mbf8گاهی میشود یک دوست خوب! اصلا خوبش رو رها کنیم...! گاهی میشود یک دوست...! اصلا دوستش رو رها کنیم...! گاهی میشود کسی که دوست است یا دشمن، غریبه است یا آشنا، مطلع است یا بی خبر، دانا است یا نادان، سخنی می گوید که انگار بر جااان و دل شما می نشیند...انگار مدت ها در انتظار شنیدن آن بوده اید...آن سخن هر چه که باشد، هرکه گفته باشد، خوب با بد، تلخ یا شیرین فارغ از معنی و مفهوم آن، یک موضوع را خیلی خوب نشان می دهد:شمای مخاطب به آن نیاز داشتید...در واقع وقتی سخنی بر دل و جانمان نشست، بدانیم که بی شک به آن سخن و آن حرکت نیاز داشتیم ( در هر سطحی )، و این شناخت (درک نیازمندی) نقطه شروع خوبی است که خود را بهتر بشناسیم و از نیازهای خود مطلع شویم، نیازهایی که شاید زیر خلوارها دغدغه روزانه قرار گرفته اند و ما تنها با رانه های عصبی آن دست و پنجه نرم می کنیم... خالی از لطف نیست که بگویم این رانه ها منجر به رفتارهایی میشوند بی اختیار ( البته به ظاهر) که معمولا از نتایج آن خشنود نخواهیم بود... برای روشن تر شدن موضوع مثالی کوتاه خالی از لطف نیست:تصور کنید دوست یا دوستانی دارید که به هر دلیلی در خلوت و در پیش دیگران از حسن شما تعریف میکنند و شما با دل و جان آنرا میشنوید درک میکنید و لذت میبرید( بر لذت بردن تاکید میکنم)...خوب چرا لذت میبرید؟چون به آن تعریف ها و آن حس خوب احتیاج دارید... خوب چرا احتیاج دارید؟ سوال خوبیه مگر نه؟ حالا پاسخ های احتمالیش قشنگتر و روشنگرایانه تر هستند:۱. نیاز به دیده شدن در هر سطحی۲. تمایل به تایید پذیری در هر سطحی۳. رگه هایی از مهر طلبی در هر سطحیو ...پس در یک جمله: لطفا از لذت هایی که میبرید به عنوان چراغی برای خودشناسی بیشتر و عمیق تر خود استفاده کنید. شاید با بی توجهی به سوسو زدن چراغ درونتون، روزی برسد که دیگر از هیچ چیز لذت نبرید... به امید تولدی دیگر...امیر صادقی خوانساریامیر صادقی خوانساریFri, 10 Apr 2020 21:39:52 +0430https://virgool.ir/@amirsadeghi2077/ماندن-در-وضعیت-آخر-a8qrwbp2pwrkتا حالا شده دوست داشته باشید که یک وضعیت یا یک حس و حال برای همیشه توو وجودتون بدون تغییر باقی بمونه و سالهای سال از احاطه شدن در اون وضعیت لذت ببرید؟ مطمئنا نه... آخه درستشم همینه!مطمئنا شما هم بر اساس فطرت انسانیتون دوست ندارید واسه همیشه توو یه وضعیت مالی، یه خونه با متراژ مشخص یا یه ماشین با امکانات محدود باشید و دوست دارید همه چیز تغییر کنه و حتی اینرو هیچ وقت توو ذهنتون هم مرور نمی کنید که ای کاش همیشه توو این وضعیت باقی بمونم چون دوست دارید پیشرفت کنید و رو به جلو گام بردارید...پس چی‌میشه؟ چی میشه که آرزو میکنید که عشق رو با همون مفهوم تاریخیش تجربه کنید و تا ابد توو همون وضعیت باقی بمونید با اینکه عاشقی رو هم با همین پوست و گوشت و استخوان تنوع طلبتون درک و احساس می کنید؟جالب اینجاست که وقتی که عاشقی رو تجربه نکردید در ب در دنبالش میگردید و وقتی پیداش می کنید در ب در دنبال همون وضعیت دوست داشتنیه پر حرارت روزهای اوجش میگردید!این موضوع حتی وقتی از کسی به هر دلیلی جدااا میشید هم صادقه، باز هم بدنبال عاشقی می گردید، باز هم دنبال همون شور و حرارت های که پیش از این تجربش کردید( این همون شور و حرارتیه که آدمی از ابتدای آفرینشش تجربه کرده)... باز هم بدنبال همون وضعیت آخر...خلاصه کنم و آرزو... در یک کلام عاشقی از اون وضعیت هاست که دوست داریم درهارو ببندیم پرده ها رو بکشیم و تووش باقی بمونیم و خوراک بهش بدیم تا بمووونه تا نفس بکشه و اگه عاشق نباشیم دوست داریم یکی عاشقمون بشه درها رو ببنده و ...قدر عشق رو باید دونست حتی با چنگ و دندون...این وضعیت آخر از پیداش زمین و آسمون باقی و پابرجاست... دریغا اگر یکبار هم که شده تجربه اش نکردید..." راستی بگم‌که جواب سوال اول متن رو خودمم نمی دونم"امیر صادقی خوانساریامیر صادقی خوانساریFri, 10 Apr 2020 11:31:21 +0430https://virgool.ir/@amirsadeghi2077/سوختن-ققنوس-xrlhcounv2nrبرخی از دوستانم همیشه ازم میپرسن چی کار میکنی که همیشه هم توو مجلس رقص و شادی (که هیچ) هم در غم و ناراحتی میخندی اونم تا بنا گوش و حالت خوبه و راضی هستی... "بعضی وقت هاا انگار داری فیلم بازی می کنی" اینو پنچ شش روز قبل از بساط کرونا و قرنطینه یا به اصطلاح "فاصله گذاری اجتماعی" یکی از دوستان نزدیکم بهم گفت و ازم خواست اینجوری بودن رو یادش بدم.الان فرصت خوبیه تا بنویسم پاسخی برای دوست خوبم از یکطرف (متنی که اینجا مینویسم کپی میکنم واسش) و هم این که به عنوان دست نوشته اینجا ثبت بشه "از طرف دیگه" شاید کسی دید و پسندید و جایی به کارش اومد...تنها رمز-پاسخ-راه حلی که بعد از این همه سال مطالعه و تحقیق درباره اسلوب زندگی شاد و گفتگو با آدمهای شاد و غمگین دستگیرم شد در یک کلمه خلاصه میکنم:سوختن...اما نه هر سوختنی: ققنوس وار...به امید شادی روز افزون شماامیر صادقی خوانساریامیر صادقی خوانساریFri, 10 Apr 2020 01:28:26 +0430https://virgool.ir/@amirsadeghi2077/چاق-و-لاغر-fgfugverxnjt۱۵ سال بود (تا هفته گذشته روز پنجشنبه) که ذهنم و سعی و تلاش بی حاصلم (به معنی واقعی کلمه) معطوف به رفع نقاط ضعفم، کاستی هام، بدقلقی هام و نافرمی هام بود تا اینکه با رویکرد Strenght Based approach آشنا شدماین‌ رویکرد میگه باید عین دسته دزدها باشی که هر کسی در هر چیزی که تبحر داره و واسش ساخته شده نقش بپذیره، مثلا یکی که استخون بندیش کوچیکه واسه رد شدن از میله ها گزینه خوبیه و قس الی هذا ... پس بیایم به جای تلف کردن این عمر عزیز سریع گذرنده که معلوم نیست کی قراره سوت پایانشو بزنن، خودمونو، علایقمونو، توانایی هامونو بشناسیم و بعد فقط و فقط رو اونا سرمایه گذاری کنیم و بذاریم نقاط ضعفمون هم در کنار ما زندگی کنند...عین چاق و لاغر دوست داشتنی که احمقانه اما هوشمندانه هر کدوم کاری که واقعا می تونستن بعهده میگرفتن...در انتها بگم که بد نیست یه نگاهی دوباره به کتاب unfuck yourself بندازیم...امیر صادقی خوانساریامیر صادقی خوانساریThu, 09 Apr 2020 16:47:54 +0430https://virgool.ir/@amirsadeghi2077/هواپیمای-بی-موتور-rqwiqetcpkm4گاهی فکر میکنی باید کاری بکنی تغییر مسیری تغییر رویکردی تغییر ذائقه ایاما انجامش نمی دهی یا فکر میکنی انجام آن سخت و جانفرساستچرا؟!چون از سنی به بعد (من هم در همین سنم) انگار بمثابه هواپیمایی می شویم که امکان فرود نداریم و باید تا مقصد زندگی پرواز کنیم و هر آنچه تغییر می خواهیم از جمله مسیر، مقصد، ارتفاع پرواز و ... باید در حین پرواز انجام دهیم، حتی اگر موتورها سوخته اند، باید در حین پرواز آنها را تعمیر یا تعویض کنیم.اما مگه میشه؟؟ شاید نه در عمل، یا باید با مسیر فعلی با کمی تغییر زاویه یا ارتفاع دل خوش کرد یا بیخیال شد...برای همینه که معمولا تغییرهای بزرگ تو زندگی از ۳۰ سال به بعد کمی سخت رخ میدهند ولی یک راه باقی است تنها یک راه:فرود...و شاید اوجی دیگرامیر صادقی خوانساریامیر صادقی خوانساریThu, 09 Apr 2020 14:01:26 +0430