https://virgool.ir/feed/@amirnazari9016fa2026-11-10 22:20:11https://files.virgool.ir/upload/users/1299358/avatar/BIN8hL.jpghttps://virgool.ir/@amirnazari9016https://virgool.ir/@amirnazari9016/سینگاردفصل-سومنبرد-سینگارد-سیتی-trvhrjsuhlvkسپیدهدم داشت از پشت کوههای شرقی جزیره بالا میآمد، اما نورِ خورشید، هیچ گرمایی با خودش نیاورد. آسمان، ابری و سربی بود، انگار که خودِ آسمان هم میدانست چه روزی در پیش است. سربازها، خسته از سه ساعت نبردِ بیوقفه، اما هنوز سرپا، پشت استرایکرها سنگر گرفته بودند و منتظر فرمانِ بعدی بودند  سرهنگ زند، با چشمانی که پلک نمیزد، به نقشهی شهرِ سینگنارد نگاه میکرد. شهری با خیابانهای سنگفرش، ساختمانهای سه و چهار طبقه، و یک ساختمانساختمانِ مرکزیِ پنجطبقه که ثلِ یک مشتِ گرهکرده ،در وسطِ شهر قد علم کرده بود. آن ساختمان، مقر اصلیِ پاد در جزیره بود    :سردار احمدی، که کنارِ زند ایستاده بود، با صدای گرفتهاش گفتسرهنگ، شهر خیلی ساکته. حتی صدایِ پرنده هم نمیاد. این یعنی یا شهر کاملاً خالیه، یا هر پنجره و پشتبامی، یک اسلحه به سمتِ ما گرفته    :زند لبخند تلخی زد و گفت احتمالِ دوم، خیلی محتملتره. اما ما برای همین اینجاییم    او برگشت و به سمتِ ۲۰ نفری که هنوز سالم مانده بودند، نگاه کرد. پنج نفر از تیمِ اولیه، یا شهید شده بودند یا مجروح شدیدی که به مینیجزیره منتقل شده بودند. اما بازماندگان، هنوز مصمم بودند    :زند با صدایی که نه بلند بود و نه آرام، گفتبرنامهی ما برای سینگنارد سیتی، یک حملهی سه جبهه است. گروه اول، با پنج استرایکر، از خیابانِ اصلی وارد میشن و توجهِ دشمن رو به خودشون جلب میکنن. گروه دوم، با پنج نفر، از سمتِ شرق، ساختمانهای اداری رو پاکسازی میکنن. گروه سوم، با پنج نفر و من، از سمتِ غرب، به سمتِ ساختمانِ مرکزی نفوذ میکنیم. هدف، تصرفِ ساختمانِ مرکزی و خاموش کردنِ مرکزِ فرماندهیِ پاد است  :سردار کریمی، که کنارِ درِ استرایکر ایستاده بود، پرسید و اگر مقاومتِ شدیدتری از چیزی که فکر میکنیم وجود داشت؟    :زند نگاهش را به سمتِ او چرخاند و گفتاگر مقاومت شدیدتر بود، ما شدیدتر میجنگیم. هیچ راهراهِ برگشتی نیست  نیروها، با یک نگاهِ هماهنگ، آمادگیِ خودشان را نشان دادند. موتورهای استرایکرها روشن شد و صدایشان، در سکوتِ شهر،    :مثلِ غرشِ یک هیولایِ خفته بود. زند، آخرین نگاهش را به نقشه انداخت و گفت حرکت      استرایکرها، با آرایشِ جنگی، وارد خیابانِ اصلیِ سینگنارد شدند. خیابان، عریض و خلوت بود؛ با ویترینهای شکستهی مغازهها و ماشینهای سوختهای که در کنارِ پیادهروها رها شده بودند. هیچکس در خیابان نبود، هیچ صدایی از پنجرهها نمیآمد .فقط   .سکوت و بویِ باروت و خاکستر  ناگهان، اولین گلوله از یک پشتبام شلیک شد .یک تک تیراندازِ پاد، جای خودش را لو داده بود. اما قبل از اینکه بتواند گلولهی   دوم را شلیک کند ،یک تک تیراندازِ خودی، او را با یک شلیکِ دقیق، از پشتبام پایین انداخت    :سردار احمدی، که پشتِ یکی از استرایکرها سنگر گرفته بود، فریاد زد همه، پناه بگیرین! اونها منتظر ما بودن  در همان لحظه، پنجرههای ساختمانهای اطراف، با صدایِ هماهنگی از هم شکستند و چندین مسلسلِ سبک، از پشتِ آنها شروع به تیراندازی کردند. گلولهها به بدنهی استرایکرها برخورد میکردند و صدایشان، مثلِ تگرگِ فلزی بود که به سقفِ یک انبار میخورد    :زند، با بیسیم به گروه دوم و سوم گفتگروه دوم، از سمتِ شرق وارد بشین! گروه سوم، با من از سمتِ غرب! استرایکرها، با برجکهاتون، پنجرهها رو بپوشونین  چهار استرایکر، با برجکهای مسلسلِ سنگین خود، شروع به تیراندازی به سمتِ پنجرهها کردند. گلولههای کالیبرِ پنجاه ،دیوارهای آجری را خرد میکردند و هر چیزی را که پشتِ پنجرهها بود، با خودشان میبردند. در همین زمان، گروه دوم، از سمتِ شرق، وارد یک ساختمانِ اداری شدند و گروه سوم، به همراهِ زند، از سمتِ غرب، به سمتِ ساختمانِ مرکزی نفوذ کردند  نبردِ خیابانهای سینگنارد، شدیدترین نبردی بود که تیم تا آن لحظه تجربه کرده بود. نیروهای پاد، از هر سنگری که پیدا میکردند، تیراندازی میکردند. اما نیروهای ویژه، با دقت و سرعتِ بیشتر، یکییکی مواضعِ آنها را خنثی میکردند در یکی از ساختمانها ،یک تیمِ سهنفره از پاد، در اتاقی سنگر گرفته بودند و با یک مسلسلِ سنگین، خیابان را زیر آتش گرفته بودند. سردار کریمی، با دو نفر از نیروهایش، از پشتِ ساختمان وارد شدند و با استفاده از یک نارنجک، آنها را ساکت کردند  پس از دو ساعت نبردِ بیوقفه، خیابانها کم کم ساکت شدند. دود، از پنجرههای شکسته بیرون میزد و دیوارها، پر از جایِ گلوله بودند. اما مقاومتِ اصلی، هنوز در ساختمانِ مرکزی باقی مانده بود    ساختمانِ مرکزی، یک سازهی پنجطبقه با ستونهای بزرگ و پنجرههای کوچکِ ضدگلوله بود. ورودیِ اصلی، با یک دربِ فولادیِ سنگین بسته شده بود و چندین سنگرِ شنی، در اطرافِ آن قرار داشتند  زند، با بیسیم، گروهها را جمع کرد. از ۲۵ نفر اولیه، حالا ۱۸ نفر باقی مانده بودند. بقیه، یا شهید شده بودند یا مجروح. اما  بازماندگان، با چشمانی که هنوز نمیخواستند تسلیم شوند، کنارکنارِ هم ایستاده بودند      :زند، به ساختمان نگاه کرد و گفتدربِ اصلی، با موادِ منفجره باز میشه. اما بعد از اون، باید هر طبقه رو یکییکی پاکسازی کنیم. پاد، احتمالاً بهترین نیروهایش رو توی این ساختمان جمع کرده. پس انتظارِ یک نبردِ سخت رو داشته باشین    :نیما، که کنارِ دیوار نشسته بود و لبتابش را چک میکرد، ناگهان گفتسرهنگ، من یک شبکهی ارتباطیِ داخلی رو توی ساختمان پیدا کردم. به نظر میرسه که طبقات بالا، با هم در ارتباط هستن. و یک چیزِ دیگه… توی زیرزمین، یک سیگنالِ عجیب دارم. مثلِ یک ژنراتورِ بزرگ ،یا یک چیزِ دیگه که هیچکدوم از نقشهها نشون نمیداد    :زند، با نگاهی به نیما، گفت زیرزمین؟ اونجا رو برایِ بعد بذار. اول، طبقات بالا رو پاکسازی میکنیم. هر چیزی که اون پایین هست، میتونه صبر کنه    :او برگشت و به سمتِ دربدربِ فولادی اشاره کردآماده باشین. حمله، سه دقیقهی دیگه شروع میشه    موادِ منفجره، رویِ لولاهایِ دربِ فولادی کار گذاشته شد. همه، پشتِ استرایکرها و دیوارها سنگر گرفتند. زند، با بیسیم ،فرمانِ انفجار را داد    صدایِ انفجار، در خیابانها ییِ سینگنارد پیچید. دربِ فولادی، با غرشی سنگین، از جا کنده شد و به داخلِ ساختمان پرتاب شد. نیروها، با یک فریادِ هماهنگ، به سمتِ ورودی هجوم بردند  طبقهی همکف ،یک لابیِ بزرگ بود با میزِ پذیرش، مبلهای خاک گرفته، و چندین راهرو که به عمقِ ساختمان میرفتند. اما    .هیچکس در آنجا نبود. نه نگهبانی، نه سنگری، نه هیچ نشانهای از زندگی    :سردار احمدی، با صدایی که در لابی پیچید، گفت این یک تلهست. اونها منتظر ما هستن تا وارد راهروها بشیم    :زند، با یک اشارهی دست، همه را متوقف کرد. او چند لحظه به سقف نگاه کرد و بعد گفت نیما، اسکنِ حرارتی رو روشن کن. ببین چند نفر توی طبقات بالا هستن    :نیما، لبتاب را بالا گرفت و چند ثانیه بعد گفتطبقهی دوم، سی نفر. طبقهی سوم، چهل نفر. طبقهی چهارم، پنجاه نفر. طبقهی پنجم، حدود بیست نفر. و توی زیرزمین… یک چیزِ عجیب. یک گرما ییییِ شدید که شبیهِ هیچکدوم از مواردِ دیگه نیست  :زند، لبخندی سرد زد و گفت پس نقشهشان این است که ما را توی راهروها گیر بیندازند و از بالا به ما حمله کنند. اما ما از بالا به آنها حمله خواهیم کرد    :او برگشت و به سردار کریمی گفت  تک تیراندازها رو به پشتبامِ ساختمانِ روبرو بفرست. اونها از بالا، پنجرههای طبقات بالا رو میپوشونن. گروه دوم، با من ازپلههایِ اضطراریِ عقب ساختمان وارد میشیم. گروه اول، با استرایکرها، ورودیِ اصلی رو میپوشونن تا کسی نتونه فرار کنه    نیروها، با دقت و سرعت، به سمتِ پلههایِ اضطراریِ عقب ساختمان حرکت کردند. پلهها، باریک و تاریک بودند و بو ییِ زنگزدگی و گرد و غبار میدادند. زند، با هفتتیر در دست، اولِ گروه حرکت میکرد. هر قدم، با احتیاطِ کامل برداشته میشد  طبقهی دوم ،یک راهرویِ طولانی با چندین اتاق در دو طرف بود. نیروهای پاد، در انتها ییِ راهرو سنگر گرفته بودند و با  مسلسلهای سبک، راهرو را زیرِ آتش گرفته بودند. زند، با یک اشاره، دو نفر از نیروهایش را به سمتِ یک اتاقِ جانبی فرستاد تا از   .پشت به آنها حمله کنند. همزمان، خودش با بقیه، از جلو، آنها را تحتِ فشار قرار داد  نبردِ داخلِ راهرو، حدودِ ده دقیقه طول کشید. در نهایت، نیروهای پاد ،یا کشته شدند و یا به طبقهی بالا عقبنشینی کردند. زند، با چشمانی که خشم را به سختی پنهان میکرد، گفت: طبقهی سوم. همین روش رو تکرار میکنیم. نمیذاریم بهشون فرصتِ سازماندهی بدیم  طبقهی سوم ،یک سالنِ بزرگ بود با چندین اتاقِ اداری. اما این بار، نیروهای پاد، از پشتِ میزها و کابینتها سنگر گرفته بودند و مقاومتِ شدیدتری نشان میدادند. یکی از نیروهای خودی، با یک نارنجک، چند نفر از آنها را از پشتِ یک میز بیرون کشید و بقیه، با تیراندازیِ دقیق، مابقی را خاموش کردند    در طبقهی چهارم، مقاومت به اوج خود رسید. حدودِ پنجاه نفر از نیروهای پاد، در سالنِ اصلیِ آن طبقه مستقر شده بودند و با چندین مسلسلِ سنگین، هر کسی را که به پلهها نزدیک میشد، هدف میگرفتند. زند، با بیسیم، از تک تیراندازهایِ مستقر در پشتبامِ ساختمانِ روبرو کمک خواست. سه گلولهیِ دقیق، سه مسلسلچی را از کار انداخت و باعثِ سردرگمیِ بقیه شد. در همین زمان، نیروهای خودی، با استفاده از نارنجکهای دودزا، وارد سالن شدند و درگیریِ تن به تنه شدیدی آغاز شدوقتی گرد و خاکِ نبرد فرو نشست، طبقهی چهارم کاملاً پاکسازی شده بود. اما بهایِ این پیروزی، دو شهیدِ دیگر از تیمِ خودی بود    طبقهی پنجم، آخرین طبقه بود. بر اساسِ اطلاعات، حدودِ بیست نفر از نیروهای پاد، در این طبقه مستقر بودند، از جملهِ فرماندهانِ ارشدشان. اما وقتی زند و نیروهایش به طبقهی پنجم رسیدند، با صحنهای غیرمنتظره روبهرو شدند  اتاقِ بزرگِ آخرین طبقه، خالی بود. هیچ سربازی، هیچ سنگری، هیچ مقاومتی. فقط یک میزِ بزرگ در وسطِ اتاق، با یک نقشهی بزرگ از جزیره روی آن، و یک صندلیِ خالی پشتِ میز    :سردار احمدی، با نگاهی به اتاق، گفت سرهنگ، اونها فرار کردن .یا به زیرزمین رفتن ،یا از پشتبام فرار کردن  زند، به سمتِ میز رفت و نگاهی به نقشه انداخت. روی نقشه، چندین نقطه با دایرههای قرمز مشخص شده بود: بیمارستان ،کارخانه، و یک نقطهی دیگر که هیچکدام از نقشههای قبلی نشانش نمیداد      :نیما، که پشتِ سرِ زند ایستاده بود، گفتسرهنگ، اون نقطهیِ عجیبِ زیرزمین… من الان مطمئنم که یک تونلِ مخفی به بیرون از شهر داره. احتمالاً فرماندهانِ پاد از اونجا فرار کردن    :زند، بدون اینکه نگاهش را از نقشه بردارد، گفتپس زیرزمین، هدفِ اصلیِ ماست. اما قبل از اون، باید بیمارستان و کارخانه رو هم پاکسازی کنیم. نمیذاریم که پاد، توی هیچکدوم از این نقاط، پناهگاهی برای خودش دستوپا کنه    :او برگشت و به سمتِ بقیه نگاه کردهمه، به طبقهی همکف برگردین. استراحت کنید و مهماتتون رو چک کنین. یه ساعت دیگه، به سمتِ بیمارستان حرکت میکنیم  نیروها، با خستگیِ عمیقی که در استخوانهاشان ریشه دوانده بود، به طبقهی همکف برگشتند و در سالنِ اصلی، سنگر گرفتند. برخی، با چشمانی که به زور باز نگه داشته شده بودند، به دیوار تکیه دادند. برخی دیگر، مهماتِ باقیماندهشان را بینِ خودشان تقسیم کردند  زند، کنارِ پنجرهای شکسته ایستاده بود و به خیابانهایِ خلوتِ سینگنارد نگاه میکرد. شهر، حالا واقعاً مرده بود. هیچ صدایی ،هیچ حرکتی، هیچ نشانهای از زندگی. اما او میدانست که این سکوت، قبل از طوفانِ بعدی است      :سردار کریمی، با دو بطریِ آب، به سمتِ زند آمد و یکی از آنها را به او داد سرهنگ، باید چند دقیقهای استراحت کنید. حتی شما هم خستگیناپذیر نیستید    :زند، بطری را گرفت و جرعهای از آن نوشید. نگاهش هنوز به افق بود که گفت کریمی، تا حالا به این فکر کردی که پاد، چرا این جزیره رو انتخاب کرده؟    :کریمی، با تعجب، گفت چون دور از دسترسه، محافظت شدهست، و منابع کافی برای ساختِ بمب داره. دلیلِ دیگهای هم هست؟    :زند، بطری را کنارِ پنجره گذاشت و گفتفکر میکنم دلیلِ دیگهای هم هست. چیزی که هنوز نفهمیدیم. بیمارستان… اون آزمایشگاهی که توی سلودنسک دیدیم… و  اون سیگنالِ عجیبِ زیرزمین. پاد، فقط به دنبالِ ساختِ بمب نبوده. اونها چیزِ دیگهای هم توی این جزیره داشتن    .سکوت، سنگینتر از قبل، بینِ آنها نشستaxlaxlSat, 12 Sep 2026 13:05:46 +0330https://virgool.ir/@amirnazari9016/سینگاردفصل-دومورود-به-سینگارد-sg0rzjafya79هلیکوپترها، در دل تاریکیِ ضخیمِ اقیانوس، به سمت جنوب شرقی حرکت میکردند. چهار فروند بلکهاوک، با چراغهای خاموش ،در ارتفاع پایین پرواز میکردند تا رادارهای دشمن آنها را نگیرد. بادِ شورِ دریا، از دریچه های بازِ هلیکوپتر به داخل میوزید و صورت سربازها را میسوزاند. هیچکس حرف نمیزد. هر کس، با سلاحش، با خاطراتش، و با ترسی که پشتِ چهرهی مصممش پنهان کرده بود، مشغول بود  سرهنگ آرش زند، روی صندلیِ کنار خلبان نشسته بود و از پنجره به افقِ سیاه خیره شده بود. جایی در میانِ آن تاریکی ،جزیرهی سینگنارد قرار داشت. جزیرهای که هیچ نقشهای نشانش نمیداد، اما حالا همهی وجودش را پر کرده بود. او چشمهایش را بست و چند ثانیه بعد، دوباره باز کرد. فایده نداشت. تصویرتصویرِ آن جزیره، مثل یک خوره، توی مغزش جا خوش کرده بود    :صدای نیما از پشت سر، سکوت را شکستسرهنگ، سه دقیقهی دیگر وارد حریم هوایی جزیره میشیم. هیچ سیگنالی از رادار زمینی دریافت نمیکنم. یا خاموشن ،یا  خیلی باهوشن    :زند بدون اینکه برگردد، گفتپاد، باهوشتر از اونیه که بخواد رادارشو روشن بذاره و به ما بگه کجاست. چشمهای ما، خودِ ما هستیم. همه، آمادهی پیاده   شدن  در داخل هر چهار هلیکوپتر، سربازها یکییکی آماده شدند. اسلحهها چک شد، کمربندهای ایمنی باز و بسته شد، و چهرهها، سختتر از قبل، به خودشان گرفتند  هلیکوپترها شروع به کاهش ارتفاع کردند. در زیر آنها، آبهای سیاهِ اقیانوس، با خط سفیدی از موجها، به سمت ساحلِ جزیره   میخزیدند. اولین تکههای خاکِ سینگنارد، مثل دندانهای شکستهی یک هیولا، از تاریکی بیرون آمدند      ساعت نزدیک به نیمهشب بود که هلیکوپترها، یکییکی، روی زمینهای شنیِ ساحلِ شمال غربی نشستند. سربازها، با حرکات سریع و بیصدا، از هلیکوپترها پیاده شدند و در اطراف آنها سنگر گرفتند. هر کس، با چشمانی که به تاریکی عادت کرده بود ، محیط اطراف را بررسی میکرد  جزیره، ساکت بود. سکوتی که سنگینتر از هر صدایی بود. هیچ پرندهای نمیخواند، هیچ حشرهای وزوز نمیکرد، حتی صدای باد خودش را پنهان کرده بود. این سکوت، مثل یک نفسنفسِ حبسشده بود      :زند، با یک اشارهی دست، نیما را به سمت خودش خواند سیگنالهای منطقه رو چک کن. ببین آیا غیر از ما، کس دیگهای این حوالی هست؟    :نیما، با لبتابی که نورنورِ آبیِ کمرنگی از خودش ساطع میکرد، چند لحظه به صفحه نگاه کرد و بعد گفتهیچ سیگنالِ الکترونیکی فعالی توی این محدوده نیست. نه رادار، نه آنتن، نه حتی یک دوربین مداربسته. انگار که جزیره ،  مرده است    :زند لبخند تلخی زد .مرده؟ نه، نیما. این جزیره، فقط در حالِ نفسگیریِ عمیقه. قبل از اینکه بریزه روی سر ما  او برگشت و به سمتِ ۲۴ نفری که پشت سرش صف کشیده بودند، نگاه کرد. سردار احمدی و سردار کریمی، دو بازوی اصلیاش ،کنارش ایستاده بودند. بقیه، در یک نیمدایره، منتظر فرمان بودند      :زند، با صدایی که نه بلند بود و نه آرام، گفتهدف اول: شهر معدنی. حدود سه کیلومتر از اینجا به سمت شمال شرق. باید قبل از اینکه پاد بفهمد ما اینجا هستیم، آن شهر  را پاکسازی کنیم. استرایکرها جلو، نیروهای پیاده پشت سر حرکت پنج دستگاه استرایکر، با موتورهای دیزلیِ کمسروصدا، به آرامی به حرکت درآمدند. پانزده نیروی پیاده، با احتیاط، پشت سر آنها حرکت کردند. زند، سوار بر استرایکر شماره یک، نقشهی ذهنیِ مسیر را مرور میکرد. هر قدم، هر پیچ، هر تپه و هر دره، توی ذهنش جان میگرفت. اما او میدانست که نقشه، فقط یک حدسِ تحصیلکرده است. زمی ننِ واقعی، همیشه چیزهای بیشتری برای نشان دادن دارد  مسیرِ رسیدن به شهر معدنی، از میان یک جنگلِ انبوه و متروک میگذشت. درختها، خشک و شکسته، مثل اسکلتهای بزرگی بودند که دستهایشان را به سمت آسمان دراز کرده بودند. زمین، پوشیده از برگهای پوسیده و شنهای نرم بود که صدای قدمها را  میبلعید  پانزده دقیقهی پیادهروی، آنها را به لبهی شهر معدنی رساند. شهر، چیزی شبیه به یک اردوگاهِ متروکه بود؛ با چندین ساختمانِ بتنیِ فروریخته، تونلهایی که به اعماقِ زمین میرفتند، و یک برجِ مراقبت که بالای آن یک چراغِ قرمزِ چشمکزن داشت. اما هیچ نشانهای از حرکت، هیچ صدایی، هیچ چراغی در پنجرهها دیده نمیشد    :سردار احمدی با دوربینِ دید در شب، شهر را زیر نظر گرفت و گفتسرهنگ، ورودیِ اصلیِ تونلها از سمت غرب است. حدود بیست متر با ما فاصله دارند. اما من چند نفر را پشتِ کیسههای شن،  نزدیکِ ورودی، میبینم احتمالاً نگهبان      :زند پاسخ دادحدس شما درسته. تیم آلفا، از سمت شرق به تونلها نفوذ کنین. تیم براوو، با من از سمت غرب، ورودیها رو میپوشونیم. تک تیراندازها، روی پشتبامِ همون ساختمانِ بزرگِ وسط، سنگر بگیرین. هر کس که از تونلها بیرون بیاد، باید مرده باشه  نیروها، با دقت و سرعتِ یک تیمِ حرفهای، به سمت موقعیتهای تعیین شده حرکت کردند. هیچ صدایی، هیچ اشتباهی، هیچ   .تردیدی. هر کس، جای خودش را میدانست و وظیفه اش را بدون اینکه نیازی به گفتن داشته باشد، انجام میداد    :پنج دقیقه بعد، همه در جای خود مستقر شدند. زند، با بیسیم، فرمانِ حمله را داد .شروع کنین  چهار تک تیرانداز، همزمان، به سمتِ نگهبانانِ ورودی شلیک کردند. چهار جسد، بدون اینکه صدایی از خودشان دربیاورند، روی زمین افتادند. همزمان، تیم آلفا، از سمت شرق، وارد تونلتونلِ اصلی شدند. تیم براوو، ورودییِ غربی را پوشش دادند و هر کسی که از تونل بیرون میآمد، با یک گلولهی دقیق، متوقف میشد  داخلِ تونلها، درگیری شروع شده بود. تیم آلفا، با استفاده از دوربینهای حرارتی و نارنجکهای دودزا، به سمتِ عمقِ تونل حرکت میکرد. تاریکی، تنگناهای باریک، و دشمنی که از هر شکافی تیراندازی میکرد، شرایط را سخت کرده بود. اما نیروهای ویژه ، .آموزش دیده بودند تا در همین شرایط، به بهترین شکل عمل کنند  یکی از سربازانِ تیم آلفا، با یک حرکتِ سریع، یک نارنجک به سمتِ راهرویی که چند نفر از پاد در آن سنگر گرفته بودند، پرتاب   .کرد. صدای انفجار، در تونل پیچید و به دنبال آن، چند ثانیه سکوت. سپس، صدای قدمهایی که عقبنشینی میکردند    پانزده دقیقه بعد، تیم آلفا از تونل خارج شد .چهره هایشان، پوشیده از دود و خاک، اما آرام بود .یکی از آنها، با دستکشهای خونآلود، به زند اشاره کرد که منطقه پاکسازی شده است    :سردار احمدی، که از بیرون عملیات را زیر نظر داشت، گزارش دادسرهنگ، شهر معدنی پاکسازی شد. حدود هفتاد نفر از پاد توی تونلها بودن. بیشترشان کشته شدن و دو نفر هم تسلیم  شدن    :زند، با نگاهی به افقی که هنوز تاریک بود، گفت .خوب. به سمت هدفِ بعدی، کوزووگراد. نمیذاریم بهشون فرصت بدیم. همه، حرکت    منطقهی کوزووگراد ،یک پست دیدهبانی و ارتباطاتی بود. چندین آنتنِ مخابراتیِ بزرگ، مثل انگشتهای فلزیِ یک غول، از میانِ ساختمانهای کمارتفاعِ آن به آسمان بلند شده بودند. اما هیچ نوری در پنجرهها نبود، هیچ صدایی از بلندگوها پخش نمیشد .فقط   .سکوت و تاریکی  زند، این بار از پشتیبانیِ هواییِ مینیجزیره استفاده کرد .یلدا، از طریق یک پهپادِ شناسایی، تصاویرِ دقیقی از منطقه ارسال کرد.   .تصاویر نشان میداد که حدود چهل نفر از نیروهای پاد، در داخلِ ساختمان اصلی و چند ساختمانِ جانبی، پراکنده شدهاند      :زند با بیسیم به یلدا گفت .یلدا، پوشش هوایی رو برای چند دقیقه روی منطقه نگه دار. ما از دو طرف، همزمان بهشون حمله میکنیم   :یلدا پاسخ داد.دریافت، سرهنگ. پهپاد در موقعیت است. هر حرکتی ببینم، گزارش میدم    :زند، تیم را به دو گروه تقسیم کرد  .گروه اول از سمتِ غرب وارد میشدند  .گروه دوم، به همراه زند، از سمتِ شرق نفوذ میکردند  حمله، همزمان شروع شد. گروه اول، با استفاده از نارنجکهای فلشبنگ، دربِ ورودییِ ساختمان اصلی را منفجر کردند و وارد   .شدند. گروه دوم، از پنجرههای طبقهی همکف، وارد ساختمانهای جانبی شدند  داخلِ ساختمانها، درگیری شدیدی درگرفت. نیروهای پاد، غافلگیر شده بودند، اما دست از مقاومت برنمیداشتند. چند تن از آنها ،از پشتِ میزها و کمدهای فلزی، تیراندازی میکردند. اما نیروهای ویژه، با دقت و سرعتِ بیشتری عمل میکردند    .تنها بیست دقیقه، کافی بود تا تمامِ مقاومت در کوزووگراد خاموش شود    :سردار کریمی، که رهبریِ گروه اول را بر عهده داشت، از بیسیم گزارش داد  سرهنگ، ساختمان اصلی پاکسازی شد. بیست و چهار نفر کشته، دو نفر تسلیم. بقیه هم توی ساختمانهای جانبی بودن که اونا   .هم همینطور    :زند با چشمانی که هنوز خستگی را نمیشناخت، گفت .خوب. تجهیزات مخابراتی رو منهدم کنین. نمیخواد چیزی برای پاد باقی بمونه    فورت دیپوت، یک انبارِ مهماتِ کوچک بود که پاد از آن برای ذخیرهی سلاح و مهمات استفاده میکرد. بر اساس اطلاعات، حدود   .پنجاه نفر نیروی محافظ و دو کامیونِ مهمات در آنجا وجود داشت  زند، این بار تصمیم گرفت از روشِ نفوذِ مخفیانه استفاده کند. نیما، با هک کردنِ سیستمِ قفلِ الکترونیکیِ دربِ اصلی ،موفق شد آن را باز کند. نیروهای ویژه، با استفاده از گازِ اشکآور و فلشبنگ، به داخلِ انبار هجوم بردند. بسیاری از نیروهای پاد ،قبل از  .اینکه حتی بتوانند اسلحههایشان را بردارند، تسلیم شدند. چند نفر که مقاومت کردند، به سرعت خاموش شدند    .کل عملیاتِ فورت دیپوت، کمتر از ده دقیقه طول کشید    :زند، با نگاهی به کامیونهای پر از مهماتِ مصادرهشده، گفت .اینها رو به مینیجزیره منتقل کنین. به دردِ خودمون میخورن    سلودنسک، یک آزمایشگاهِ تحقیقاتیِ کوچک بود که پاد در آن روی نمونههای مواد رادیواکتیو و ویروسها کار میکرد. حدود شصت نفر، شامل دانشمندان و نگهبانانِ مسلح، در آنجا بودند  نیروها، با احتیاطِ کامل وارد شدند. اما در این بخش، مقاومت بسیار شدیدتر بود. دانشمندان، با ناامیدی، سعی میکردند تجهیزات   .را نابود کنند و نگهبانان، با استفاده از راهروهای باریک و اتاقهای متعدد، مقاومتی سرسختانه نشان میدادند  نبردِ داخلِ سلودنسک، حدود نیم ساعت طول کشید. در نهایت، با استفاده از نارنجکهای دودزا و تیراندازیِ دقیق، تمامِ مقاومت خاموش شد    :زند، با نگاهی به تجهیزاتِ ویران شده ی آزمایشگاه، گفت .همهی نمونهها رو ضبط کنین. ممکنه به دردِ سازمان ملل بخوره    و بدین ترتیب، در کمتر از سه ساعت، چهار منطقهی کلیدیِ جزیره، پاکسازی شدند. اما زند میدانست که این، فقط شروعِ راه است. شهرِ اصلیِ سینگنارد، با سیصد نفر نیروی مسلح، هنوز در پیش بود    :او با نگاهی به آسمانی که کم کم به نگِ خاکستریِ سحر تغییر میکرد، گفت.سینگنارد سیتی، ما داریم میآییمaxlaxlFri, 11 Sep 2026 13:42:44 +0330https://virgool.ir/@amirnazari9016/سینگارد-فصل-اولفراخوان-da63xxaabwbh  یکی بود ،یکی نبود...    .و در آخر داستان، هیچکس نبود …  سال ۲۰۳۷ بود، اما نه آن سالی که در تقویمها نوشته شده بود. نه آن سالی که بچه ها برایش آرزو میکردند و پیرها برایش دعا. سالی بود که همهچیز در آن به پایان رسیده بود، بیآنکه کسی متوجه شود. جهان روی لبهی پرتگاه ایستاده بود، و پرتگاه،    .شکمی باز داشت که بوی باروت و خون میداد  سازمان ملل، دیگر آن نهاد پرطمطراقِ روزهای پرنورِ صلح نبود. حالا تبدیل شده بود به یک اتاقِ زیرزمینییِ تنگ، با نقشههایی که روی دیوار سنجاق شده بودند و خطوط قرمزی که روزبه روز بیشتر میشدند. گروهکی تروریستی به نام «پاد»، با دستیابی به فناوری هستهای و بیولوژیکی، تهدیدی فراگیر برای تمام بشریت محسوب میشد. اما هیچکس نمیدانست که ریشهی این شر، در   .جزیرهای گمشده در اقیانوس آرام پنهان شده است: جزیرهی سینگنارد  اسم سینگنارد را اولین بار یک ماه قبل شنیده بودند .یک مأمور اطلاعاتیِ بازنشسته، که هیچکس حاضر نبود اسمش را به زبان بیاورد، روی تخت بیمارستان در حال مرگ بود. آخرین کلماتی که از دهانش خارج شد، این بود: سینگنارد… کلید همهچیز …آنجاست      .بعد، نفسش قطع شد و هیچکس دیگر نتوانست چیزی از او بپرسد  اما همان یک کلمه کافی بود تا سازمان ملل، تمام منابع اطلاعاتی خود را به کار بیندازد. ماهوارهها، جاسوسها، سیگنالهای رادیویی رمزگشاییشده، و حتی یک زیردریایی هستهای که به طور مخفیانه از نزدیکی آن منطقه عبور کرد — همه و همه تأیید کردند: جزیرهای در اقیانوس آرام، خارج از هرگونه مسیر دریانوردی، وجود دارد که روی نقشهها ثبت نشده است .یک جزیرهی آتشفشانی با مساحت ۱۲۰ کیلومتر مربع، با تأسیساتی که نشان میداد یک پایگاه نظامی تمامعیار در آنجا ساخته شده و در قلب آن تأسیسات، چیزی بود که هر تحلیلگر نظامی را به لرزه میانداخت: یک سکوی پرتاب موشک با کلاهک هستهای    ساعت ۲:۳۰ بامداد، مقر اصلی سازمان ملل در نیویورک — که هنوز سقوط نکرده بود — اتاقی تاریک و باریک، با ۱۲ نفر که دور یک میز بلند نشسته بودند. چهره ها جدی بود و سایه ها روی دیوار میرقصیدند. در رأس میز، یک زنِ مسن با موهای سفید و   .چشمانی تیزبین نشسته بود. اسمش النور وست بود، نمایندهی ارشد سازمان ملل در امور امنیت جهانی    :او برگهای را از روی میز برداشت، نگاهی به آن انداخت و با صدایی خشک و بیاحساس گفتآقایان، خانمها… وقتِ حرف زدن تمام شده. ما یک تیم ۲۵ نفره از نخبهترین سربازان جهان را مأمور کردهایم تا به جزیرهی سینگنارد نفوذ کنند و عملیات «نگهبان سپیدهدم» را اجرا کنند. این تیم، ترکیبی از نیروهای ویژهی آمریکا، روسیه ،بریتانیا ،فرانسه، و ایران است. فرماندهی عملیات بر عهدهی سرهنگ آرش زند ،یک افسر باتجربهی ایرانی، خواهد بود    :یکی از حاضران ،یک مرد چاق با یونیفرم نیروی هوایی، با ناباوری گفت   ».نفر؟ در برابر هفت صد نفر مسلح؟ النور، این خودکشی است ۲۵«    :وست با خونسردی نگاهش کرد و پاسخ دادژنرال، ما با تعداد نمیجنگیم. ما با غافلگیری و دقت میجنگیم. آن ۲۵ نفر، هر کدام یک ارتشارتشِ کوچک هستند. آنها در همهچیز«مهارت دارند: هلیکوپتررانی، استفاده از برجکهای مسلسل، خنثیسازی بمب، هک کردن سیستمها، و حتی جنگیدن با چاقو در  ».تاریکی مطلق. اگر کسی بتواند این کار را بکند، آنها هستند    .مرد چاق لبخند تلخی زد و چیزی نگفت    :وست ادامه دادپشتیبانی هوایی توسط یک ناو هواپیمابر در فاصلهی ۲۰۰ مایلی جزیره تأمین میشود. همچنین یک مینیجزیره در مجاورت «سینگنارد به عنوان پایگاه پشتیبانی انتخاب شده است. تیم اول، به فرماندهی سروان یلدا، در آنجا مستقر خواهد شد و پوشش هوایی و ارتباطات را مدیریت میکند. تیم دوم، به فرماندهی سرهنگ زند، عملیات زمینی را اجرا خواهد کرد   :او برگه را کنار گذاشت و به همه نگاه کردشما میتوانید الان اعتراض کنید، اما تصمیم نهایی گرفته شده است. عملیات تا ۴۸ ساعت دیگر آغاز میشود. آقای زند، معرفی خودت را بکن  همهی نگاهها به سمت گوشهی تاریک اتاق چرخید، جایی که یک مردِ میانسال با ریشِ کوتاه و چشمانی خسته، اما بیدار ، ایستاده بود. او لباس نظامی سیاهرنگی به تن داشت، بدون هیچ نشان و مدالی. انگار نمیخواست کسی بداند که کیست      :سرهنگ آرش زند، با یک گام محکم به سمت میز آمد و با صدای آرام، اما قاطع، گفتسلام. اسم من آرش زند است. ۲۰ سال است که در نیروهای ویژهی ایران خدمت میکنم. در این ۲۰ سال، ۴۷ عملیات مرگبار را رهبری کردهام که ۳۹ تای آنها در خاک دشمن بوده است. من باور ندارم که یک جزیره، بتواند سرنوشت جهان را تغییر دهد اما اگر چنین باشد، ترجیح میدهم خودم آن را تغییر دهم تا اینکه کس دیگری این کار را بکند    :او نگاهی به اطراف انداخت و ادامه دادتیم من آماده است. ما ۲۴ ساعت دیگر حرکت میکنیم. اگر کسی فکرمیکند که این عملیات شکست خواهد خورد، لطفاً الان از اتاق خارج شود. چون من به شکست فکر نمیکنم    .سکوت    :وست لبخند کوچکی زد و گفت خب، پس برنامهریزی نهایی را به سرهنگ زند میسپاریم. جلسه تمام شد  چراغها روشن شدند و حاضران یکییکی از اتاق خارج شدند. اما زند هنوز سر جای خود ایستاده بود و به نقشهی روی دیوار خیره شده بود. جزیرهی سینگنارد، با خطوط قرمز و فلشهای سیاه، روی کاغذ کشیده شده بود. اما او میدانست که این نقشه، فقط یک حدسِ تحصیلکرده است. آنچه در واقعیت وجود داشت، هیچکس نمیدانست  یلدا، که در آن اتاق نبود ،یک روز قبل از او خواسته بود که از نزدیک به او ملحق شود. ولی او جواب داده بود: خودت میآیی ،  خودت میبینی    حالا زند تنها بود و به فکرفکرِ آن ۲۵ نفر میافتاد که فردا، شاید تا ابد، به یک جزیرهی گمنام در اقیانوس آرام میرفتند. او نمیدانست   .که چند نفرشان برمیگردند؛ اما یک چیز را میدانست: حتی اگر هیچکس برنگردد، این مأموریت باید انجام شود    .ساعت ۴:۰۰ صبح، پایگاه نظامی در جنوب ایران. سکوتِ قبل از طوفان  آرش زند، با چکمههایش روی شنهای سردِ زمین تمرین راه میرفت. تاریکیِ قبل از سحر، همهچیز را در خودش پیچیده بود .او به یادِ اولین عملیاتش افتاد؛ وقتیکه فقط ۲۲ سال داشت و در یک مأموریت شناسایی در افغانستان، تمامِ گروهش به جز خودش کشته شدند. آن شب، هیچکس به او نگفت که چطور باید با خاطرهی صورتِ همرزمانش زندگی کند. بعد از ۱۵ سال، هنوز هم آن   .چهرهها در خوابهایش ظاهر میشدند  صدای پایی از پشت سر او را به حال و هوای حالا برگرداند. نیما رضایی، هکر نابغهی تیم، با قدمهای بلند و سریع به سمتش آمد .نیما ۲۸ ساله بود، اما چشمانش مثل یک پیرمرد ۸۰ ساله بود. او هرگز در زندگیاش به جزیره نرفته بود، اما هزاران نقشه، کد و    .سیستم را از پشت یک مانیتور هک کرده بود    .سرهنگ، یک پیام برایتان آمد نیما گفت و یک تبلت به سمت زند گرفت    .زند تبلت را گرفت و خواند: «سینگنارد یک تله نیست. اما خودتان را برای شگفتی آماده کنید.» فرستنده ناشناس      .کی فرستاده؟ زند پرسید  نمیدانم. از یک سرور جعلی در اروپا بود، اما از آنجا هم مسیرش عوض شده .یک جور رمزگذاریِ نظامیِ قدیمیِ شوروی. کسی که این را فرستاده ،یا خیلی قدیمی است ،یا خیلی باهوش    :زند بدون اینکه واکنشی نشان دهد، تبلت را به نیما برگرداند و گفتهر چه هست، فرصتفرصتِ فکر کردن نداریم. سوار هلیکوپترها میشویم تا به ناو هواپیمابر برسیم. مینیجزیره آماده است .یلدا آنجاست. بقیهی اعضای تیم هم در راهند   :نیما با چشمانی که خستگی را پنهان نمیکرد، گفتسرهنگ… من هیچوقت تا به حال اینقدر در مورد یک مأموریت حس بدی نداشتهام .یه چیزی توی این جزیره وجود داره کهنقشهها نشون نمیدن    :زند با نگاهی سرد به او خیره شد و گفتنقشهها همیشه خطا دارند. به همین دلیل است که ما به جای نقشه، به غریزه و مهارتهایمان تکیه میکنیم. حالا برو و آماده شو ۳۰ دقیقه دیگر حرکت میکنیم  9  .نیما رفت و زند تنها ماند. او نگاهی به آسمان کرد که داشت به رنگِ آب ییِ کمرنگی تغییر میکرد. سحر نزدیک بود، و با آن ،طوفان        .ناو هواپیمابر یواساس آیزنهاور، در اقیانوس آرام، ساعت ۱۴:۰۰  هلیکوپترها یکییکی روی عرشهی ناو نشستند. زند از هلیکوپتر پیاده شد و برای اولین بار ،یلدا را از نزدیک دید. او در واقعیت ،حتی قویتر از آن چیزی بود که تصویرش کرده بود: یک زنزنزنزنِ ۳۵ ساله با موهای کوتاه و چشمانی به رنگِ آسمانِ طوفانی. یلدا ،  .فرماندهی گروه پشتیبانی در مینیجزیره را بر عهده داشت  سرهنگ، خوش آمدید یلدا با لبخندی که به اندازهی نیمی از صورتش را گرفت، به او خوشآمد گفت. اما پشتِ آن لبخند، زند  .اضطرابی را میخواند که یلدا سعی میکرد پنهانش کند  مینیجزیره آماده است.» یلدا ادامه داد: «ما سه هلیکوپترِ شناسایی و دو هلیکوپترِ پشتیبان ییِ مسلح در آنجا داریم. سوخت و «  ».مهمات هم کافی است. تنها چیزی که نداریم، یک غذای خوب است    :زند لبخندی زد و گفتوقتی به جزیره برسیم، میرویم به رستورانِ محلیشان، چیزی به اسم( چای و ساندویچِ گلوله)    :یلدا خندید، اما لبخندش زود به جای خودش برگشت. او جدی شد و گفتسرهنگ، یک چیز را باید بدانید. گزارشهای اولیه از جزیره، نشان میدهد که پاد نیروهایش را دو برابر کرده است. ما با حداقل ۱،۵۰۰ نفر مسلح طرف هستیم. و آنجا… یک بیمارستان بزرگ وجود دارد که هیچکس از محتویاتش خبر ندارد  :زند چند لحظه سکوت کرد. سپس گفت   بیمارستان؟ یعنی ممکن است آنجا تلهی شیمیایی یا بیولوژیکی باشد؟  اینطور به نظر میرسد. من نمیدانم پاد آنجا چه چیزی قایم کرده، ولی اگر بمب هستهای نداشته باشند، قطعاً چیز دیگری دارند که به همان اندازه خطرناک است    :زند نگاهش را به افق دوخت و گفتپس ما باید قبل از اینکه آن چیز را فعال کنند، وارد بشویم. برنامهریز ییییِ نهایی را امروز عصر انجام میدهیم. همه را به اتاق جلسه بفرست  یلدا تأیید کرد و رفت. زند با خودش فکر کرد که این شاید آخرین شبی باشد که خورشید را از روی عرشهی یک ناو ببیند. فردا ،  .در دلِ تاریکیِ سینگنارد، هیچ خورشیدی وجود نخواهد داشت      .اتاق جلسه، ساعت ۲۰:۰۰  نفر دور یک میز بزرگ نشسته بودند. برخی از آنها، چهرههایی که زند سالها بود ندیده بود: سردار احمدی، یک مردِ ۵۰ ساله  ۲۵با ریش پرپشت و چشمانی که جنگ را به خوبی شناخته بود. سردار کریمی، کمی جوانتر، با حرکات دقیق و سنجیده. و بقیه: یک تک تیراندازِ اسکاتلندی به نام مکنزی، یک هکرِ روس به نام اولگ ،یک امدادگرِ فرانسوی به اسم کلر، و سربازانی از کشورهای مختلف که هر کدام داستانی برای گفتن داشتند      :زند روی نقشهی بزرگِ جزیره که روی میز پهن شده بود، دست گذاشت و گفتجزیرهی سینگنارد، به چندین منطقه تقسیم شده است. ما از شمال غرب وارد میشویم، شهر معدنی را پاکسازی میکنیم ،سپس به سمت مرکز حرکت میکنیم. اما برنامه، انعطافپذیر است. اگر با مقاومت غیرمنتظره مواجه شدیم، مسیر را تغییر میدهیم  :سردار احمدی، که تا آن لحظه ساکت بود، با صدای گرفتهاش پرسیدسرهنگ، اگر بمب فعال شود چه؟ آیا سازمان ملل برنامهای برای انهدام جزیره دارد؟    :زند نگاهش را به سمت احمدی دوخت و پاسخ داداگر بمب فعال شود، ما اول باید آن را خنثی کنیم. اما اگر موفق نشدیم… بله، سازمان ملل یک ناو جنگی دیگر در فاصلهی ۱۰۰ مایلی دارد که میتواند جزیره را با موشکهای کروز هدف بگیرد. اما این آخرین راهحل است. هیچکس نمیخواهد یک جزیرهی کامل را نابود کند  سکوت سنگینی روی اتاق نشست. همه میدانستند که اگر به آن نقطه برسند، موفقیت یا شکستِ عملیات، به معنای مرگ یا زندگیِ همهی آنهاست    :نیما که از گوشهی اتاق به نقشه نگاه میکرد، ناگهان گفتسرهنگ، من روی نقشه یک منطقهی عجیب پیدا کردهام. اینجا، در کنار کوه رادار استیشن، یک گودال بزرگ دیده میشود اما هیچ سازهای روی آن ثبت نشده. ممکن است یک ورودی مخفی باشد    :همه به سمت نقشه خم شدند. زند چند لحظه به آن نقطه خیره شد، سپس گفت  خوب است که این را پیدا کردی. این منطقه را برای بررسیِ دقیقتر علامتگذاری کن. ما وقتی به رادار استیشن رسیدیم، آنجا را بررسی میکنیم    :جلسه حدود یک ساعت دیگر ادامه پیدا کرد. نقشهها، مسیرها، و سناریوهای مختلف بررسی شدند. در نهایت، زند گفتخب، همه به استراحت بروید. فردا ساعت ۰۳:۰۰ بامداد حرکت میکنیم. یک شبِ خوب را برای خودتان آرزو کنید  وقتی همه رفتند، زند روی صندلیاش نشست و نگاهش را به نقشه دوخت. او احساس میکرد که چیزی در این مأموریت پنهان است، چیزی که از چشمِ ماهوارهها و جاسوسها دور مانده بود .اما هر چه بود، قرار بود فردا صبح، با طلوع خورشید، خودش را   .نشان دهد      .ساعت ۲:۴۵ بامداد، روز عملیات  هلیکوپتر بلکهاوک، با چهار موتورِ غرشکننده، روی عرشهی ناو آمادهی پرواز بودند. زند، با یک کیفِ سنگین روی دوش و یک   .هفتتیر در کمر، آخرین نگاهش را به افسرانِ سازمان ملل کرد که با چهرههای نگران، نظارهگر بودند    :یلدا با بیسیم به او گفتسرهنگ، هلیکوپترها آمادهاند. گروه اول در مینیجزیره مستقر شده است. ما پوشش هوایی را تأمین میکنیم. موفق باشید    :زند به بیسیم پاسخ داد  یلدا، اگر تا ۲۴ ساعت دیگر خبری از ما نشد، عملیات نجات را لغو کنید و جزیره را با موشکهای کروز هدف بگیرید. هیچکس نباید از آنجا زنده بیرون بیاید    :یلدا لحظهای سکوت کرد، سپس گفت دریافت، سرهنگ. برایتان دعا میکنم  زند هلیکوپتر سوار شد. در کنارش، سردار احمدی و سردار کریمی نشسته بودند. نیما پشت سر، مشغول چک کردن آخرین  تجهیزاتش بود. ۲۵ سرباز، در چهار هلیکوپتر، منتظر فرمانِ پرواز بودند  زند به خلبان اشاره کرد. هلیکوپترها، یکییکی، از عرشه بلند شدند و به سمت افقافقِ تاریک حرکت کردند. در آسمان، هیچ  ستارهای دیده نمیشد. ابرها، ضخیم و سیاه، همهچیز را پوشانده بودند. انگار خودِ آسمان هم نمیخواست شاهدِ این مأموریت باشد  در داخل هلیکوپتر، هیچکس حرف نمیزد. هر کس به فکرِ خودش بود. زند به یادِ حرفهای قدیم ییِ پدرش افتاد که میگفت: در جنگ، هیچکس قهرمان نیست. فقط کسانی هستند که زنده میمانند و کسانی که نمی مانند. او نمیدانست کدام دسته خواهد بود؛ اما یک چیز را میدانست: اگر قرار بود کسی زنده بماند، آن کسی بود که بیشتر از همه میخواست بماند    .هلیکوپترها وارد ابرها شدند و جزیرهی سینگنارد، با تمامِ رازهایش، در تاریکیِ پیشِ رو منتظرشان بودaxlaxlFri, 11 Sep 2026 01:46:48 +0330