https://virgool.ir/feed/@amirinajme408fa2026-11-12 09:19:47https://files.virgool.ir/upload/users/3681589/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@amirinajme408https://virgool.ir/@amirinajme408/از-مدرسه-موش-ها-تا-پیمان-یک-قدم-فاصله-ست-snniwmhuwy4zاز مدرسه موش‌ها تا پیمان؛ یک قدم فاصله‌ستاگه بهم اجازه می‌دادن که برگردم به یکی از بهترین خاطرات کودکیم، احتمالا اون روزی را انتخاب می‌کردم که خورشید از دریچه کوچک تلویزیون خرمالویی رنگ‌مون طلوع می‌کرد و صدای " ک مثل کپل " خنده روی لب‌هامون می‌آورد. همون روزی که از انشای سرمایی با موضوع " یک روز برفی را شرح دهید " خندیدیم و از آقا اجازه گفتن‌های عینکی حرص خوردیم.اگر هم سن و سال من باشید، احتمالا شما هم به امید پخش مدرسه موش‌ها از خواب بیدار می‌شدید و با تجسم قسمت جدید آن به خواب می‌رفتید. آن روزها، کپل را که تنها دغدغه‌اش غذا بود، بیش‌تر از همه دوست داشتم؛ فکر می‌کردم اگر یک کپل در زندگی‌ام داشته باشم، همه چیز شیرین و بی‌دردسر‌ می‌شود. اما از حق نگذریم گاهی دلم برای نوک مدادی، خیلی می‌سوخت؛ همان لحظه‌هایی که می‌خواست در صحبت‌ها مشارکت کند اما کسی به او اجازه نمی‌داد و بادش می‌خوابید!مدرسه موش‌هااما خوش خواب‌! نمونه‌اش خواهرم بود که حرص همه را در می‌آورد؛ می‌پرسید چرا؟ چون به قول مادرم تا ظرفی غذا در آن خندق بلا می‌ریخت، پای سفره به خواب می‌رفت. با این حال هر کس او را در حال خواب و استراحت می‌دید، می‌گفت کاش ما هم آرامش او را داشتیم؛ آن زمان که از گرفتاری و دغدغه بزرگ‌تر‌ها بی‌خبر بودم، از شنیدن این جمله تعجب می‌کردم‌.از همه این‌ها که بگذریم، دم دراز با سرعت عمل فوق‌العاده‌اش و شیطونک که در هر دردسر نامی از او وجود داشت، الگوی زندگی من و برادرم شده بودند؛ همان روزهایی که روی دیوار راه می‌رفتیم و توپ را دقیقا به قصد شکستن شیشه‌ها به سمت حیاط خانه همسایه پرت می‌‌کردیم. اصلا چرا راه دور برویم، آن روزی که همسایه‌ها به خانه‌مان آمده بودند و بند کفش‌ها را یکی در میان بهم گره کور زدیم و پرت کردیم روی پشت بام! اگر دم دراز و شیطونک واقعی نبودیم، پس که بودیم؟القصه، عینکی را اصلا دوست نداشتم. مانند مجتبی، پسر همسایه‌مان، بود. درس‌خوان و سر به‌ زیر؛ همه از هوش، ذکاوت و منظم بودن او می‌گفتند. حالا مگر نمره بیست کلاس بودن و پاسخ هر سوال معلم را دانستن، مرغ همسایه را غاز می‌کرد؟ نه والا؛ غاز که هیچ، مجتبی برای ما فنچ بود.با وجود تمام این داستان‌ها هر زمان که این برنامه پخش می‌شد، می‌رفتم توی فکر و با خود می‌گفتم مدرسه موش‌ها چرا؟ ما خودمان مدرسه‌ای داریم که معلمش مادرمان است و گوش درازش، همسایه سمت چپی‌مان! تعارف که نداریم، مادرم به اندازه معلم مدرسه موش‌ها به ما می‌گفت: بچه‌ها ساکت باشید! البته، الان که فکر می‌کنم مادرم حق داشت؛ صدای کوبیدن ملاقه روی قابلمه، آن هم توسط ۵ بچه‌ای که مسابقه داد زدن می‌گذاشتند، غیر‌قابل تحمل است. گوش دراز را که نگویم؛ اگر در خانه عطسه می‌کردیم، صدای " عافیت باشد " را از خانه کناری می‌شنیدیم. آخر پیر‌زن همسایه کمی فضول بود!آن روزها گذشت و نوای " یک، دو، سه؛ بچه‌ها با هم. زنگ مدرسه، بچه‌ها با هم " با رویایی بی‌پایان در خاطرم برای همیشه به یادگار ماند. آن رویا چه بود؟ بگذارید بگویم: آیا کسی می‌آید که تصویر خوش مدرسه موش‌ها را به واقعیت تبدیل کند؟ همان کسی که مانند کپل، زندگی را برایمان راحت کند و مثل خوش‌خواب، آرامش همیشگی را به ما هدیه دهد. همان کسی که مانند عینکی تکیه‌گاه است و در کنارش، خطا معنی ندارد. بی‌تعارف، تا همین چند روز پیش رویایی را دنبال می‌کردم که در آن، گوش دراز به دنبال جواب تمام سوالات بود.شاید برایتان جالب باشد اما این رویا دقیقا روزی که پیمان وارد زندگی‌مان شد، به واقعیت تبدیل شد. پیمان، برنامه‌ای بود که زندگی‌مان را آسان کرد. اینطور بگویم: کپلی بود برای خودش! کنار او سادگی معنا پیدا می‌کرد؛ از پیر تا جوان، همه با او راحت بودند. از طرفی مثل خوش‌خواب مدرسه موش‌ها، آنقدر احساس امنیت و آرامش داشت که حتی پدر بزرگم که روزی فکر می‌کرد کارت عابر بانک، دزد پول‌هایش است، آن را پذیرفت.اصلا چرا راه دور برویم؟ مدت‌هاست که با پیمان، تاریخ پرداخت هیچ قسط و قرضی عقب نیفتاده است‌؛ آخر باهوش است و عینکی! او همه چیز را می‌داند و گزارش‌هایی بی‌عیب و نقص ارائه می‌دهد. به‌نظرم شخصیت محبوب پیمان در مدرسه موش‌ها، دم دراز است؛ آخر سرعت و چابکی آن در پرداخت‌های تکراری و انتقال وجه، همیشه شگفت‌زده‌ام می‌کند.خلاصه اینکه، پیمان ترکیبی از شخصیت‌های مدرسه موش‌هاست؛ همان‌هایی که ما را آنقدر هیجان‌زده می‌کردند که متوجه گذر زمان نشویم. #پرداخت_مستقیم_پیمان با فاکتورهایی مانند رابط کاربری ساده، دقت و سرعت بالا در انجام تراکنش‌های مختلف و تکراری، تامین امنیت اطلاعات حساب شما و پشتیبانی منحصر به فرد، کابوس‌هایی مانند جریمه پرداخت دیر‌هنگام اقساط، قطعی آب، برق و گاز حاصل از پرداخت نکردن قبوض و ساختن تصویر بد حساب از شما در ذهن دیگران را به پایان می‌رساند. حالا شما بگویید: از مدرسه موش‌ها تا پیمان، چند قدم فاصله است؟Najme AmiriNajme AmiriSat, 07 Dec 2024 00:31:13 +0330