https://virgool.ir/feed/@amiriii136060fa2026-11-11 10:05:18https://files.virgool.ir/upload/users/4366668/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@amiriii136060https://virgool.ir/@amiriii136060/مایکل-شوماخر-lmktpghwif2cاولین خاطره ماشینی من به طور جدی زمانی آغاز شد که من بعد از گذر از فرازونشیب‌های و سختی های زندگی، بعد از چهل سال سن، سرانجام تصمیم گرفتم وارد عرصه کار و تلاش شوم. از آنجا که هیچ کاری بلد نبودم و از آنجا که خیلی از افراد را می‌دیدم که پشت فرمان ماشین می‌نشستند و خیلی راحت پول در می‌آوردند، فکرم کم‌کم به سوی ماشین و رانندگی جذب شد. و به خودم می‌گفتم ای‌کاش من هم رانندگی بلد بودم. کلاچ و دنده‌ای و فرمانی عوض می‌کردم و آهنگی گوش می‌دادم و مسافران لاکچری سوار می‌کردم و فقط و فقط آن‌ها را دید می‌زدم و پول در می آوردم و آقای خودم بودم. در آن وضعیت ماشین و راندن آن برایم یک رویا بود چون به هیچ وجه نمی‌توانستم فکر کنم که پشت فرمان ماشین بنشینم. از رانندگی خیلی می ترسیدم؛ اما همیشه غبطه می‌خوردم که ای‌کاش راننده‌ای حرفه‌ای می‌بودم: مثل مایکل شوماخر. اسم این راننده را زیاد شنیده بودم. به هر صورت بیماری و سرکوفت زدن خانواده و دوستانم سرانجام فشار زیادی بر رویم آورد تا تصمیم گرفتم بعد از چهل سال کاری انجام دهم. بهترین و شدنی ترین کار برایم ماشین بود. تصمیم گرفتم برای گواهینامه ثبت‌نام کنم. با کلی به‌به و چه چه خانواده و تشویق دوستان سرانجام برای گرفتن گواهینامه ثبت‌نام کردم و وارد کلاس یادگیری و تعلیم رانندگی شدم. شروع کردم به رفتن سر کلاس‌های تئوری رانندگی و خواندن کتابچه آیین راهنمایی و رانندگی. حدوداً دوازده جلسه شرکت کردم و طی این دوازده جلسه فقط چند شکل لوزی و مثلث را یاد گرفتم و اگر اشتباه نکنم یک علامت پارک ممنوع هم یاد گرفتم. علاقه زیادی به به پارک ممنوع داشتم. البته نمی‌دانم چرا. بعد از آمد و رفت‌های زیاد و کشمکش‌هایی که با خودم و کلاس آیین‌نامه داشتم وارد عرصه عملی تعلیم رانندگی شدم. فکر کنم به صورت شانسی و کمی هم تقلب امتحان آیین‌نامه را قبول شدم. به هر صورت راننده‌ای را به من معرفی کردند که می‌بایست دوازده جلسه تعلیمی و یادگیری را با او کار می‌کردم. جلسه اول که با او آشنا شدم خوش و بشی کردیم؛ تخمه‌های خوردیم و راننده از گذشته و خاطراتش برایم صحبت می‌کرد. چهل دقیقه‌ای از ساعت یادگیری من در جلسه اول به خاطرات و تخمه خوردن گذشت. تا اینکه سرانجام من پشت فرمان نشستم: مثل یک آدمک چوبی. آقای راننده که فکر کنم اسمش سعید بود از آینه و دنده و نگاه کردن به عقب و جلو توضیح می‌داد؛ اما من مات مات بودم. جلسه اول در حدود ده متری با ماشین حرکت کردم. و سعید به گفت باشد برای جلسه بعد. به هر صورت جلسات دوم و سوم و بعدی به همین شکل گذشت. در جلسه نهم بود که بالاخره سعید به من گفت: «تو می‌توانی رانندگی کنید. در طی این نه جلسه خیلی چیزها رو یاد گرفتی. اعتماد به نفس داشته باش و حرکت کن. هر کسی که با من تمرین رانندگی کرده در اولین امتحان قبول شده. پس روح‌الله نترس و حرکت کن. برو دنده یک. شروع کن.»دقیقاً یادم نیست که چه کار کردم. فقط می‌دانم چنان دنده را بی کلاچ عوض کردم که ماشین آقا سعید به طور وحشتناکی صدا داد. ماشین قفل کرد. سعید دو دستی بر سرش کوبید و با صدای بلند گفت: «روح‌الله خانه خرابم کردی. بدبخت شدم. پیاده شو. دیگه ادامه نمی‌دهیم. سه جلسه بعدی هم نمی‌تونیم ادامه بدیم. باید برم تعمیرگاه. ماشینم پیاده شد...»بله دوستان عزیز!با احساس شرمساری و درد و ناراحتی و با خجالت زیاد از ماشین پیاده شدم تا اینکه سه جلسه هم بدون رانندگی و تمرین گذشت و من آماده شدن که برای امتحان بروم. همه بچه‌ها از سرهنگی که آزمون می‌گرفت صحبت می‌کردند که چقدر سخت‌گیر است. سرانجام روز امتحان فرارسید. من به همراه سه نفر دیگر برای امتحان وارد ماشین جناب سرهنگ شدیم. من نفر آخر بودم. آن دو نفر دیگر نوبتی و خیلی سریع رد شدند؛ تا اینکه نوبت به من رسید. با اولین حرکت بعد از تنظیم کردن آینه‌ها و نگاه کردن به جناب سرهنگ خاموش کردم. سرهنگ نگاهی به من کرد و گفت: «روشن کن و ادامه بده.» خداوند به من کمک کرد و موفق شدم ماشین را روشن کنم و با هر بدبختی که بود به دنده یک رفتم و ماشین شروع به حرکت کرد. سرهنگ گفت: «برو دنده دو.» به صورت ناخودآگاه رفتم دنده دو. سرهنگ گفت: «برو به سمت چپ.» به جای راهنمای سمت چپ، راهنمای سمت راست را زدم. ولی هر چه بود سرهنگ به من نگاهی کرد و گفت: «مستقیم برو. نمی‌خواد کاری انجام بدید. اگه بتونی پارک کنی، به پارک ساده کنار جدولی، گواهینامه رو بهت میدم.» در حین حرکت سرهنگ گفت: «بزن بغل و کنار جدول پارک کن.» دقیقاً یادم نیست اما اگر اشتباه نکنم دو یا سه متر از جدول فاصله داشتم و نمی‌دانم در چه دنده‌ای بودم که پارک کردم. سرهنگ آهی کشید و خنده‌ای کرد و گفت: «می‌خواهی با ماشین چه کنی پسر؟» گفتم: «کار سرهنگ.» باز خنده‌ای کرد، دستی به سرش کشید و برگه‌های آزمون را نگاهی کرد و باز هم با خنده به من گفت: «برو پسر تو قبولی.»#دنده عقب با اتو ابزار#گواهینامه#اولین تجربه رانندگیروح الله امیریروح الله امیریMon, 17 Nov 2025 19:14:48 +0330