<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های محمد حسین امیری</title><link>https://virgool.ir/feed/@amiri_m.hosein</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:11:41</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/6496/avatar/NZhtu7.png</url><title>محمد حسین امیری</title><link>https://virgool.ir/@amiri_m.hosein</link></image><item><title>تِشتَر، اَپوش، تخمِ اندوه...</title><link>https://virgool.ir/@amiri_m.hosein/تِشتَر-اَپوش-تخمِ-اندوه-u8l7valw2dzu</link><description>۱) بد را تحویل می دهیمتِشتَر،دعای باران می خواند و چانه می اندازدبا دلی بادکرده از ناامیدییا مُقابل القلوباَپوش،در چشم هایشتخمِ اندوه دارد و آب ها را        می کُشدآب ها بالا نمی روندیا مُحوّلِ الحالیا مُدبّرِ الروز...۲)نامعلوم راتحویل می گیریمو با تمامِ ترسچشم به شب های آسمان داریمچشم به روزهای آسمانچشم به ابرها و شهر ها و شیب کوه هابه لرزه های زمینبه پرنده هایی که روی بال هایشانکودک سوار کرده اند...۳)عنکبوتِ کهنه در آسمان ها سرگردان استبد را به آب می دهیمهزاران دروغ سیزدههزاران وعده و فریبهزاران سبزه ی جوانرها شده بر آب های سدهاهزاران قلب، قلب، قلبدر سردخانه های اجاره ایو فریادهاییکه پا بر خط قرمزتمرینِ تحمل می کنند...۴)تفنگ های بد، گُل نمی دهنداز شمار آدم ها     می کاهند(کشور،جایی برای همه کس نیست...)تفنگ های بدراه دهان ها را بلدندراه سینه ها راو سرها را...تفنگ های بد،ادامه را تحویل می دهندبا انگشت های اشاره، عمود و سربالاییکه روی صورت دارند     (هیس....)۵)قلب هایی که فرو می ریزنداز بیروندیده نمی شوند.فقر، که در حدقه های چشم هادر کفِ دست هاو در پوست صورت ها    متراکم می شودو جان ها،که در حلق ها و بینیمنتظرِ طاق شدن از تصمیم ها هستند.۶)بد را تحویل می دهیمنامعلوم را تحویل می گیریمو شبهمچنان شب استاز بدبه نامعلوماز شببه شبهیچ کس،مراقب هیچ کس نیستما،جان هایی نیمه ایمکه به لب رسیده ایم.۷)..................................|م. حسین امیری|۱ فروردین ۹۹۰۴:۱۷</description><category>محمد حسین امیری</category><author>محمد حسین امیری</author><pubDate>Sun, 12 Apr 2020 11:24:21 +0430</pubDate></item><item><title>سرطانِ داغ</title><link>https://virgool.ir/@amiri_m.hosein/سرطانِ-داغ-foot1c0gm3rb</link><description>°«برای پدرم»شمایلِ اندامی مَلموسدر رقصِ موهومِ بادبادک هااعتقاد به اصالتِ روحانحطاطِ سبب ها بواسطه ی سبب هاو معنویّتِ مسمومی که حاشیه از متن فرار می کند.- زده گی ی لباس- آبشخورِ ذهنی مستعملتغییر بر اساسِ خوش سلیقه گی ی انسان هاییکه مقابلِ خودِشان نایستادهو بهترین راه را                انتخاب...ما در خواب های دیگران گریزانیمپا به فرار از موقعیتی به فعلیتیبه رسمِ پارافِ اسمی در تهِ سطرهایییا سطرهایی        در ته...چه دردِ ساکتی ست این که نمی گذارد از متنِ معمول فرار کنیپا به گریز از خوابِ خیلی هاو حواشی ی مستعملی که آبشخورِ هیچ ذهنیتِ مُنجَری نیستندلا ابتلا به جهانِ جانوری،لا ابتلا به رو در رویی و بهترین انتخاب.رقصِ شبیهِ شمایلی موهوم،و اِدباره گی ی اندامی ملموس،در زده گی ی روحی مسلولو لباسیکه تنِ هیچ عافیتی نمی شود.ما انسانیم،و موظّفیم که وظیفه ای داشته باشیماز وضعیتی فعلی        به فعلیتی مُنجَرو اعتقاد به بادبادک هااعتقاد به پرنده هاکه هوای آزاد راهمیشه احساس می کنندلا ابتلا به کانالیزه شدنلا ابتلا به پروتستانیزمِ معنویلا ابتلا به فرورفته گی ی در خویش...چه دردِ ساکتی ست این که نمی گذارد رها باشیدر بازی ی بادبادک ها،در شیطنتِ روح،در تغییرِ ذهنیت،بی هیچ تناسُخی در معیار،بی هیچ سِنخیّتی          در ادامهبی هیچ ابتلایی به ابتلابی هیچ گُریزی از کسی به کسیرها باشی از آنچه تو را مُتعلِّق می خواهدمُتعلِّق می داندرها باشی،در پیراهنی             که روحاز اقلیتی                که تَن...ما واداریمچون انسانیم،همیشه واداریمبه کارهایی که انجام می دهیمو دردها،واقعیت هایی که پنهان می مانند در لباس،روزی زخم می شوندزخمِ مُسَطَّحو تو،سرطانِ داغ می گیری و              می میری.|م.حسین امیری|</description><category>محمد حسین امیری</category><author>محمد حسین امیری</author><pubDate>Sun, 12 Apr 2020 11:17:06 +0430</pubDate></item><item><title>بیا وانمود کنیم عدالتی هست...</title><link>https://virgool.ir/@amiri_m.hosein/بیا-وانمود-کنیم-عدالتی-هست-bwbyhucvkycb</link><description>بیا وانمود کنیم عدالتی هستبچه ها شادندآب هستنان هستآبرو هستکسی، کُلیه نمی فروشدو نیاز نیست هیچ کودکیکنار خیابان ترازو بگذارد...بیا وانمود کنیم عدالتی هستروزنامه ها دروغ نمی نویسندتریبون ها دروغ نمی گویندصندوق ها، درستکارندمیانِ مسجد و میخانهانتخاب با خودمان استو مردم،خیلی دچارِ خوشبختی اندو خیلی در فراوانی ی بیش از اندازه اند...بیا وانمود کنیم عدالتی هستاینجا، شِعب نیستروی شکم هایمان، سنگ نگذاشته اندو استخوان ها،به مرگِ طبیعی مُرده اندمثلن بر اثرِ پیرییا نقصی مادرزادنه بخاطرِ خوردنِ آمونیاکنه از تزریقِ هواو نه بخاطرِ فرو کردنِ تریاک          در پُشت...بیا وانمود کنیم عدالتی هستخداها خوبندکدخداها خوبندما، بر دشمنانی که برایمان ساخته اندپیروز می شویم و در بهشت،دست بر کِشاله های اُرگانیک و پاکت های چیپسبه خوشبختی های ابدی لبخند می زنیمپهلو به پهلوی همشکم به شکم...بیا وانمود کنیم عدالتی هستو این هاکه از ترسِ گلولهو دیگر ندیدنِ عزیزانشانبه کُنج ها می گُریزندما،             نیستیم...بیا وانمود کنیم، عدالتی هست...|م. حسین امیری|۱۸ تیرماه ۹۸ساعت ۲۲</description><category>محمد حسین امیری</category><author>محمد حسین امیری</author><pubDate>Sun, 12 Apr 2020 10:50:35 +0430</pubDate></item></channel></rss>