https://virgool.ir/feed/@amiri.shahrzadfa2026-11-12 00:47:06https://files.virgool.ir/upload/users/160450/avatar/fQwnmA.pnghttps://virgool.ir/@amiri.shahrzadhttps://virgool.ir/@amiri.shahrzad/ساعت-5-بعدازظهر-krstcpiwcociساعت پنج بعدازظهرهر روز عصر حدودهای همین ساعت -پنج بعد از ظهر- صدای آبی که سخاوتمندانه در جوی روان شده حسی غریب در من بیدار میکند.حسی که از میدان کلانتری در سرازیری ابن سینا پایین می آید تا خودش را به ساختمان کِرم رنگ بزرگی برساند و زنگ را چند باری بزند و زنگ در مربع خاکستری گیر کند، دنگ دنگ در فضای دفتر پخش شود. چیزی شبیه بیداری عصرهای کودکی ست، بی آنکه بخوانمش خودش را به من می رساند، در من می نشیند و چای کم رنگ سفارش می دهد، دوست دارد بلند بلند بخندد و آهسته آهسته گریه کند...میل های فلزی زمان را به هم می زنم و می بافم، ارثیه ی مادری ست. صدای آب را از ابن سینا به کنار تختی در چالوس، به پارچه ای راه راه در کَن، به مستطیل پنجره ی طبقه چهارم، به کاغذ چارخانه ای که طرح های ساده با ضربدر مشکی رویشان کشیده شده، به نوجوانی امبه دستان مادرم که ساعت پنج عصر می بافت. یکی زیر، یکی رو ... مادرم طرح می زد دوست داشت نقش ها را ببافد. همان ساعت های عصر بود که زندگی اش را مرور می کرد، دوست داشت در دانه ها غرق شود.همیشه ساده بافتن را دوست تر داشتم. نمی دانم چطور میتوانست این همه طرح و رنگ را در کنار هم چون خوابی آشفته بر لباسم بنشاند. گویی هر فریم از یک خواب بر فریم دیگری قفل می شد و مثل قصه ای در بین دانه ها گیر می افتاد. از همان زمان ها بود که خواب ها رهایم نکردند و دنیایم را آنقدر کشیدند تا دو قسمت شد. خواب هایی که مثل واقعیت بودند و حقایقی که مثل خواب . شاید خطی باریک در این میانه هنوووووز امتداد دارد، خطی در امتداد هوشیاری کودکی ست که هر عصر از میدان کلانتری در سرازیری ابن سینا جاری میشود و می آید تا خودش را به ساختمان کرم رنگ برساند و زنگ را چند باری بزند و چای کم رنگ سفارش دهد...شهرزاد امیریشهرزاد امیریWed, 28 Apr 2021 18:06:04 +0430