https://virgool.ir/feed/@amirhosseinhp1379بیشتر آشنا میشیم حالا.fa2026-11-11 20:41:38https://files.virgool.ir/upload/users/128958/avatar/nHCLIN.jpghttps://virgool.ir/@amirhosseinhp1379https://virgool.ir/@amirhosseinhp1379/خودکشی-با-نیت-قرب-الی-الله-xu5k7jrgnrypعکس ربطی به متن ندارد. «تک تک خط های داستان تخیلی و برگرفته از ذهن مریض نویسنده است»یک دوست آخوندی دارم که خانه‌شان وسط کوه‌های هفت‌تیر مشهد است و پنجره‌ی دستشویی‌شان حکم بام مشهد را دارد، آدم باهوشی‌ هست و خیلی فکر می‌کند، دو سه باری اصطلاحا رفته بود تا مرز چپ کردن و این که از حوزه بزند بیرون ولی منصرف شد.به قول رفقایش از این آخوند‌های روشنفکر التقاطی هست که یکی در میان احکام دین مبین را منسوخ می‌کند، اگر پنج درصد آخوند‌ها این شکلی باشند دنیا هزاربار زیباتر‌ می‌شود، با خدا رابطه‌ی خاصی دارد، فحش‌های رکیک به مادر و آبجی خدا میدهد و بعدش می‌گوید که این فحش ها مثل این است که به یکی بگوییم چه دم زشتی داری.خلاصه می‌خواهم بگویم آخوند عجیبی هست، شما هم قبول کنید که متن طولانی‌تر از این نشود، این اواخر به این نتیجه رسیده است که هر انسانی در آخرت قطعا حقوق خودش و خدا را می‌تواند راست و ریست کند ولی حق الناس را نه، به همین خاطر راه افتاده توی خیابان از مردم برای این که هم لباس‌هایش اذیتشان می‌کنند عذرخواهی می‌کند، از تن‌فروش‌ها برای این که حرفه‌شان را به دیگران نسبت می‌داده عذرخواهی می‌کند، از دختر‌های مردم برای گشت ارشاد عذرخواهی می‌کند و خلاصه از همه عذرخواهی می‌کند، مبادا حقی به گردنش بماند.چند هفته پیش از حوزه‌ی علمیه به خاطر این که گفته بود مغز فروشی از تن فروشی گناه‌ بدتری هست و خیلی از حوزوی‌های ما مغزشان را مفت فروخته‌اند در حالی که تن فروش‌ها اقلا پول می‌گیرند انداختنش بیرون، از خانواده هم یک جفت والدین آبرودار دارد فقط، کسی هم که زنش نمی‌شود، کاری هم جز آخوندی بلد نیست، چند بار نشسته رو‌به‌رویم و اثبات کرده که تنها فرقش با کولرآبی در صحبت کردن و استنباط کردن است و البته چون ایران گرم است و کولر آبی سرد می‌کند، کولرآبی کارآمدتر است.من خیلی سعی می‌کنم اثبات کنم زندگی هنوز زیبایی‌های خاص خودش را دارد ولی خوب کفه‌ی استدلال‌های او واقعا می‌چربد، یک روز صدایم زد و روی کاغذ برایم کشید که اگر همین الان خودکشی کند از رنج این عالم کاسته، توامان ریسک انجام بدی‌ها در این عالم را کم کرده و در عالم آخرت هم با توجه به این که حق الناس سنگینی ندارد احتمالا خیلی سریع به جاهای خوب میرسد، من که دیدم از خر شیطان پایین بیا نیست گفتم خوب منتظر چی هستی؟ خداروشکر آدم‌هایی که خانه‌شان روی کوه است مشکلی برای خودکشی ندارند به هر حال یک پرتگاهی دره‌ای چیزی توی آن کوه‌ها پیدا می‌شود، نخواستی ۱۴ متر عمامه جنس کتان محکم هم داری، حلق‌آویز کن خودت را، این دوست‌مان برگشت و گفت دقیقا تنها جای کار که ایراد دارد همینجاست، هر جایی که خودکشی کند به هر حال برای یک عده بد می‌شود و حق الناس است، توی خانه‌شان خودکشی کند پدر و مادرش آبرو‌یشان می‌رود، توی کوه خودکشی کند می‌گویند آخوند‌ها هم به ته خط رسیدند و... نشستیم فکر‌هایمان را ریختیم روی هم، قرار شد برویم جنوب، قایق ماهی‌گیری اجاره کنیم، من و او تنها، بزنیم به دل دریا، به دست و پایش بلوکه سیمانی ببندم و بندازمش کف دریا، بعدش هم خودم لباس‌هایم را خیس کنم و برگردم بگویم غرق شده و آدرس اشتباهی هم بدهم که جنازه‌اش هم پیدا نشود. فردا با یونس داریم می‌زنیم به دل جاده به قصد جنوب‌.امیرحسین حسن پورامیرحسین حسن پورSat, 07 Jan 2023 17:04:47 +0330https://virgool.ir/@amirhosseinhp1379/صدامِ-سمیره-صدامِ-تلویزیون-ها-bdrkoir9vkmeسمیره شهبندرهر روز یک سر انگشت روغن زیتون اعلای لبنانی میکشید به سیبیل هایش، این آخرین حرفیست که سمیره شهبندر زن دوم صدام به ما گفت، سمیره عامل اختلاف بزرگی بین صدام و زن اولش ساجده بود، ساجده که دختر دایی صدام هست، باور نمیکرد مردی که خانه زاد و بزرگ شده‌ی پدرش بوده در اوج قدرتش زنی دیگر را به همسری بگیرد، این دعوای خانوادگی و تهدید های عدی‌‌ پسر ساجده به قدری سمیره را آزار داده بود که حاضر شد به ازای تامین امنیت خود و تک‌پسرش بیشترین همکاری را با ما برای پیدا کردن صدام و پسر هایش بکند. دوماهی از اشغال عراق گذشته بود و ما در به در دنبال صدام و رد پایی از او یا تاسیسات سلاح های کشتار جمعیش بودیم، من و همکارانم در بخش عملیات ویژه‌ی ارتش آمریکا همه جا را درو کرده بودیم ولی هیچ نشانه‌ی قابل اعتنایی پیدا نکرده بودیم مقامات بالادستی از اتاق بیضی(اتاق جلسات ریاست جمهوری) روزانه و مکرر به ما اخطار میدادند تا سریع تر سر نخی پیدا کنیم، از همه‌ی افرادی که فکر میکردیم از صدام اطلاعاتی دارند بازجویی کرده بودیم، یا از ترس و یا از عشق صدام هیچ کدام حرف با ارزشی نزدند، سومین زنش، نضال الحمدانی هم حتی به ازای یک زندگی راحت تا پایان عمرش در آمریکا حاضر به همکاری نشد و فقط به این جمله که اگر کسی باشد که چیزی بداند، او سمیره است اکتفا کرد،‌ ساجده زن اولش هم‌ در بازجویی اش شبیه همین را گفته بود:« صدام برای من همان صدام برای شما بود خشن، محکم و با نگاهی زور گو، اما صدامِ سمیره فرق داشت، صدامِ سمیره ضعیف، بغض آلود و ترحم برانگیز بود، سمیره یک مرتبه به قصد تحقیرم به‌من گفت که بعد از جنگ خلیج صدام شب های زیادی در آغوش او تا صبح گریه میکرده و سیگار میکشیده، به خدا که من بعد از چهل سال اشک صدام را ندیدم».با این اوصاف آخرین تیر در کمانِ ما سمیره شهبندر بود وگرنه باید آنچنان که پدر و مادری در جنگل دنبال فرزند گمشده شان میگردند ما هم با چراغ قوه دنبال صدام میگشتیم، سمیره خیلی باهوش تر از چیزی‌بود که فکر میکردم من در عراق آدمی به ذکاوت او ندیدم مثل یک شطرنج باز به ازای هر حرکتش نقشه‌ای داشت، بعد از دو جلسه‌بازجویی جز برند روغن سیبیل صدام و چرندیاتی ازین دست هیچ نگفته بود، تمام‌تیم‌بازجویی از دستش کلافه بودند، در پایان جلسه‌ی دوم سمیره تقاضای یک دیدار شخصی با من را داشت، عجیب بود ولی قبول کردم، وقتی روی صندلی آهنی جلوی رویش نشستم‌ سرش را نزدیک آورد و با چشم‌های سبز از حدقه بیرون زده اش گفت جای صدام را به ازای تمام آن چه که میخواهد میگوید قبل از این که حرفی بزنم گفت البته بعد از آن که همه‌ی چیزی که میخواهد را داشته باشد، چهار روز بعد سمیره و تک پسرش در عمارت مجللی در بیروت ساکن بودند و هویت به‌کلی متفاوتی از قبل داشتند، سمیره دیگر نه زن صدام که بیوه‌ی یک‌تاجر ثروتمند سوری بود، پولی که از ما میخواست معادل ده سال حقوق کسی مثل من که افسر ارشد اطلاعاتی آمریکا هستم بود، با این حال آخرین نقطه‌ی امیدواری ما او بود، سفارت آمریکا در لبنان پاکت مهر و موم شده‌ی سمیره را به سرعت به دست ما رساند؛ همه‌ی تیم جست و جو منتظر آن بودند دور من جمع شده بودند و من نامه را باز کردم.از طرف سمیره شهبندر:«سلام اولا از جهت خوش قولی شما و‌ دولتتان و این عمارت مجلل ممنونم، دوما این که اگر صدام تا الان نمرده باشد دارد توی خانه‌ی زنی ۷۰ ساله به اسم ایمان الحویش و یا در انبار کتابفروشی آن زن روی رمانش کار میکند، زن، کتابفروشی نیمه دیوانه است که صدام‌ از نوجوانی با او آشناست، ده سال از صدام بزرگ تر است و رابطه‌ی عاطفی با هم ندارند، در طول این سال ها همواره و به شکلی که عمومی نشود صدام به او سر میزد و گهگاهی کتابی هم از او هدیه میگرفت یا میداد، اما این اواخر هر چند هفته نسخه‌ی تکمیل شده‌ی رمانش را برای او میفرستاد، بعد از حمله ناکام به‌کویت، صدام همیشه یک حرف را خیلی تکرار میکرد که دیگر هیچ چیز برایش اهمیتی ندارد مگر نویسنده شدن؛ حالا هم حتما دارد آخرین فصل رمانش را تمام میکند تا بعد از این که با تحسین ایمان الحویش روبه رو شد، به کمک خودش آن‌را چاپ کند، این اواخر هیچ‌ کاری از حکومت را صدام انجام نمیداد، چه بسا اگر تا چاپ رمانش صبر میکردید خودش حکومت را بدون جنگ وامیگذاشت؛ آدرس کتاب فروشی ایمان الحویش تکریت، خیابان اربعین پنجاه متر پایین تر از داروخانه السرا و اگر آنجا نبود خانه‌ی آن پیر زن، همان نزدیکی در تقاطع خیابان فاروق عمر و خیابان زهور است، یادتان باشد صدامی که دستگیر خواهید کرد بسیار متفاوت خواهد بود از صدام تلویزیون ها، از این صدام نه به سلاح شیمیایی و هسته‌ای که به قلم و قصیده و غزل خواهید رسید.صدام حسینامیرحسین حسن پورامیرحسین حسن پورThu, 28 Oct 2021 14:30:03 +0330https://virgool.ir/@amirhosseinhp1379/گروه-نه-به-مرگ-gfdmxt2o0drhسینمای تعطیل شده ی مشهد(انتقادات و حرفاتون رو به من بگید)/همه چیز تخیلی اواسط دهه شصت گروهی از مادران و پدران شهدای جنگ عراق تشکیل شد که هدف غایی شان حذف مرگ از زندگی‌ بود،در واقع شوک از دست دادن فرزندانش به قدری سنگین بوده برایشان که تصمیم گرفتند هر کاری میتوانند بکنند تا جلوی مرگ دیگران را بگیرند.سال ۱۳۶۴ اولین بار به شکل منظم یک گروه متشکل از چند کارگروه میشوند،کارگروه مخالفت با خودکشی کارگروه مخالفت با تفریحات خطرناک مثل شنا در دریا و صخره نوردی کارگروه مبارزه با رانندگی خطرناک کارگروه توقف جنگ و کارگروه فلسفی /منطقی مبارزه با مرگ.همه ی کارگروه های پنج گانه کارشان مشخص بود الا کارگروه فلسفی منطقی مبارزه با مرگ،مسئول کارگروه که یک مرد روحانی بود که دو فرزندش را درجنگ از دست داده بود،دوستان مقدس زیادی داشته و پیشنهاد میدهد از طریق همان دوستان با اضرائیل به شکل مستقیم ارتباط بگیرند و همه ی ادله ی خودشان را برای مخالفت با مرگ بیان کنند ،بلکه اضرائیل قانع شد و اقلا تا خدا فرشته ی جایگزین تعیین کند جلوی مرگ و میر عده ای گرفته شد،دیشبِ روزی که آقای روحانی قصد داشته این موضوع را با علمای بزرگ و مقدس که دوستانش بودند مطرح کند،سکته میکند و توک دماغش هم کمی سیاه میشود و میمیرد،آن زمان ها هم که خرافات زیاد رواج داشته بقیه ی اعضای کارگروه میترسند که نکند مرگ این بابا ربطی به چک و چانه زدنش با اضرائیل داشته باشد؟خلاصه بیخیال این طرح میشوند،در عوضش یک خانم ماما که نایب رییس کارگروه فلسفی منطقی بوده فکری به ذهنش خطور میکند،در واقع اول مقدمه چینی میکند که سالی این تعداد نوزاد و سالی فلان تعداد زائو زیر دستش میمیرند و اگر همین تعداد را ضرب در تعداد همه ی ماما ها کنیم تعداد مرده های همین صنف سر به فلک میگذارد!تازه این ها آمار ماما هاست قابله ها که بیشتر از این ها تلفات دارند،در گام اول قرار میشود مادر ها را مخصوصا آن هایی که بنیه ی قوی ندارند قانع کنند برای جان خودشان هم که شده بچه ی توی شکمشان را سر به نیست کنند‌.اما خانم دکتر به خوبی میداند باید مبارزه با مرگ را از سرچشمه اش دنبال کند،پیشنهاد میدهد زوج های جوانی که برای ناباروری یاپیش از آن برای مشاوره ی بچه دار شدن می آیند را قانع کنند که بچه دار نشوند و برایشان توضیح دهند این کارشان چه تاثیر شگرفی در مبارزه با مرگ وتحقق هدف مقدس تشکل آن ها دارد،البته این جا چند تا از اعضای جوان تر و عموما مجرد کارگروه اعتراض میکنند که بچه نیاوردن هم یکجوری است ولی صدایشان به جایی نمیرسد،اولویت گروه نه به مرگ است ؛در واقع بهترین آمار مبارزه با مرگ گروه را همین کارگروه دارد ،سالی هفت هشت هزار مورد قطعی اقلا!با این حال اما هنوز هم آمار مرگ و میر نوزادان و مادرهایشان بالاست ،تازه این ها جدای از کودکانیست که در خردسالی بر اثر سرخک یا زردی یا فلج اطفال و.. میمیرند،یکی از اعضا که محضر دار است با همکاری آقای دیگری که سینما دار است طرحی ارائه میدهند که جلوی ارتباط عاطفی عمیق دختر و پسر ها را بگیرند تا این ها به سرشان نزند که ازدواج کنند و بعدش هم هوس بچه دار شدن کنند،طرح هم با دو محور پیش میرود اول منصرف کردن زوج هایی که برای عقد به محضر خانه می آیند و دوم محور اساسی به هم زدن رابطه ی دختر و پسر هایی که هنوز اول آشنایی شان است و قرار و مدار های اولیه شان را سینما گذاشته اند،این بار در مخالفت با طرح کلی سر و صدا میکنند،اصلا جلسه رای گیری متشنج میشود ولی آخر سری چون در راستای مبارزه با مرگ است طرح به سختی رای می آورد،همه ی کار ها دارد به خوبی پیش میرود،اعضای گروه روزانه صد ها دختر و پسر را در سینما هل میدهند به سمت دعوا و شکر آب شدن رابطه،دو تا از جوان تر های گروه که سر و سری با هم با هم داشتند فعالیت چشم‌گیری دارند به قدری که یک نفرشان ارتقا میگرد و میشود نایب دبیر گروه ،طبیعتا این جوان چون شغل درست و حسابی نداشته مجبور میشوم یک اسم الکی رویش بگذارم ،صدایش میکنند نسرین.نسرین که حالا نایب دبیر کل شده توی یک جلسه ی رسمی از اعضا میپرسد آیا تخلف است که همزمان با فعالیتشان برای منصرف کردن دختر و پسر ها از دوستی ،خودش و آقای علیرضا با هم دوستند؟خانم ماما هم که حالا دبیر شده با قاطعیت میگوید تخلف است و خلاف مشی گروه و هدف مقدس،تهش هم ضرب المثل نیمبند میچسباند که رطب خورده کی منع رطب کند؟برای نسرین این موضوع خیلی ثقیل و غیر قابل هضم است ،هدف مقدسش برای مبارزه با مرگ آدم ها روبه روی میل درونی اش قرار گرفته ،هرچند علیرضا چیز خاصی نمیگوید ولی این موضوع حتما او را هم اذیت میکند،درست فکر میکرده،علیرضا سه چهار روز بعد با انتشار یک نامه ی بلند بالا از ادامه ی فعالیت در تشکل استعفا میدهد.دو ماهی از قطع رابطه ی علیرضا و نسرین و استعفای علیرضا نگذشته که جنازه ی خونین نسرین جلوی سینما کلی سر و صدا به پا میکند،اول صبح که آقای سینما دار داشته با جدیت ماموریت خودش را برای منصرف کردن دختر و پسر ها از عشق آتیشنشان انجام میداده ،علیرضا را میبیند،بعد که از آقای محضر دار ماجرا را میپرسد،متوجه میشود که علیرضا با دختر سبزه ی خوش سیمایی آمده تا جدید ترین فیلم رسول ملاقلی پور را تماشا کنند و تا آقای محضر دار آن ها را دیده علیرضا گفته خودش مو سفید کرده ی همین کارست و با خوش و بش نگذاشته آقای محضر دار سر صبحت را بیشتر باز کند.بعد از شروع سانس شش نسرین چند بار تا پشت بام ساختمان سه طبقه ی سینما میرود ولی میترسد،اما سر آخر وقتی که بغضش خیلی محکم میترکد یک جوری که شاید خودش هم نمیفهمد ،بی وزنی و بعد هم موزاییک های خنک جلوی لیف فروشی که جلوی سینما بساط کرده و تمام.بعد از این ماجرا علیرضا و مریم که حالا نامزد هستند بیانیه ی تند و تیزی علیه گروه نه به مرگ میدهند و با تلاش بسیار کلی از اعضای گروه را جذب میکنند و گروهی جدید راه میاندازند و به نوعی انشعابی از آن را تاسیس میکنند ،انشعابی که همچنان با وجوه احتمالی مرگ مبارزه میکنند‌ و فقط کارگروه مبارزه ی فلسفی/منطقی با مرگ را ندارد البته نام گروه هم تغییر کرده ،آری به مرگ آری به زندگی.امیرحسین حسن پورامیرحسین حسن پورThu, 10 Jun 2021 15:04:36 +0430https://virgool.ir/@amirhosseinhp1379/مهم-و-مهم-تر-dbt4zkeikvutنگین کلا چیز روی مخیست!قبل از شروع،بهترین اتفاق حتی بهتر از خواندن واکنش نشان دادن به این متن است ،حتی در حد یک کلمه ،جالب نبود/بود،اگه بیشتر شد که چه بهتر.تلاش های من برای داستان نویسی با این واکنش ها جهت میگیره و بیشتر میشه? وقتی که آمدم زیر جلوآمدگی سقف یک مغازه منتظر اسنپ ایستادم تا باران خیسم نکند،به زنی که از مقابل می آید نگاه میکنم،لابد دارد با خودش میگوید چرا این دیلاق یکهو آمد سر راه من قرار گرفت و من هم ناچارا باید راهم را کج کنم زیر باران؟البته که مهم نیست او چه فکر میکند مهم این است که این اسنپ لعنتی سریع تر بیاید،مامان این ها باز هم مثل همیشه بی سر و صدا برگشتند و ده دقیقه ی پیش مامان زنگ زد که تا یک ربع دیگر میرسند،اگر این اسنپ لعنتی زود نیاید و مامان در خانه را زود تر از من باز کند ،اولین چیزی که توجهش را جلب خواهد کرد کاغذ های ساندویچی و جعبه ی پیتزا هایی که روی زمین افتاده نخواهد بود در واقع حتی چندان توجهی هم به جعبه ی سیگار و ته سیگار هایی که توی سینی گرد کنار جاسیگاری وسط اُپن خانه افتاده نمیکند،مامان یک راست،خیلی یک راست میرود سراغ دستبند و عینک دودی زنانه ی روی شومینه،لابد بعد هم با خودش خواهد گفت،البته که مهم نیست چه خواهد گفت ،مهم این است که من هرچقدر هم تلاش کنم تا اثبات کنم آن دستبند ها را مرد ها هم میپوشند باز نمیتوانم او را قانع کنم که مرد ها عینک دودی زنانه هم میزنند،بالاخص با آن نگین های درشت روی دسته اش و مهم تر این است که اعتماد مامان به من ضربه میبیند در واقع آن تصویری که مامان از من برای خودش ساخته است خراب تر خواهد شد،همان تصویری که قبل تر ها از من درس خوان داشت و خراب شد همان تصویری که قبل تر ها از من آرام و خوشحال و هزار چیز دیگر داشت و خراب شد ،این بار خراب تر میشود،در واقع تصویر منِ بدون رابطه ی عاطفی با جنس مخالف یا اقلا منِ صرفا دارای دوست عادی ،از معدود تصاویر خوبی بود که برای مامان باقی مانده بود و حالا همین هم در حال تلاشی بود.راننده ی اسنپ بعد از این که پنج دقیقه من را کاشت سفر را لغو کرد،توی داستان که اقلا تعارف نداریم ،من یک جوری که‌ دختر و پسری که داشتند با دوچرخه از جلوی من میگذشتند و مردی که دم در بنگاه ایستاده بود بشنوند گفتم پدر سگ!برای میرزای شیرازی تا جلال ،به اندازه ی دوبل فاصله ی نوفل لوشاتو تا مصدق پول تاکسی دادم،ولی آخرش هم یک چیزی ته دلم میگفت مامان این ها سریع تر میرسند.در را که باز کردم مامان که مثل همیشه روی پای خودش بند نبود داشت این ور و آن ور میرفت و تا چشمش به من افتاد پرسید چه خبره اینجا؟گفتم چه خبر باید باشه؟‌گفت:باز دوستات اینجا بودن؟چرا مبلو جابه جا کردید نزاشتید سر جاش؟مگه اینجا طویلس که غذا میخوری جمع نمیکنی سینیشو؟با خودم گفتم حتما نمیخواهد جلوی بابا چیزی از آن عینک روی شومینه بگویید،چیزی در جوابش نگفتم فقط نیم نگاهی به عینک روی شومینه کردم،سر جایش نبود پرسیدم عینک روی شومینه رو برداشتی؟‌+:کدوم عینک ؟نه من چیزی بر نداشتم.‌اول فکر کردم شاید جای دیگری جا گذاشته اش ،روی اپن،بغل جا سیگاری را نگاه کردم ،جا سیگاری هم نبود،بسته ی سیگاری هم نبود،فقط دو تا دسته ی پی اس فور روی اپن بود،یادم آمد اصلا دیشب سجاد و رضا اینجا بودند،رضا که ترک کرده ،من و سجاد هم که سیگار نمیکشیم،پس آن بسته ی سیگار و ته سیگار های توی سینی،عینک دودی و دستبندی که جا مانده بود،آن ها چه شد؟البته این ها مهم نیست مهم این است که تصویر مادرم خراب نشد و مهم تر این که تصویر من شکل نگرفت.امیرحسین حسن پورامیرحسین حسن پورThu, 06 May 2021 16:15:44 +0430https://virgool.ir/@amirhosseinhp1379/عکاس-غَم-کُِش-dkhpdpf1sn80دوربینِش رو روی دوشش میندازه و آماده میشه که بره بیرون، سریع خودمو بهش میرسونم و میپرسم کجا؟میگه میخواد تا نونوایی سنگکی محل بره ببینه میتونه باهاش هماهنگ کنه که روزی یه دونه نون به یکی از این بچه های دست فروش جای چهار راه بده یانه،میگه بقیه ی بچه دست فروش ها همشون با یه صاحاب کار،کار میکنن که بعد از ظهر ها معمولا یه غذایی چیزی براشون میاره ،ولی یکیشون یه پسرست که با داداشش تنها دست فروشی میکنن واسه همین اکثرا تا شب که میرن خونشون ناهار درست و حسابی نمیخورن ،حالا بعضی روزا خودم یه کیکی آبمیوه ای چیزی برا داداش کوچیکه میبرم ولی هر روز که نمیشه پیداش کرد،تازه بزرگه هم حساس شده گفته بهش چیزی ازم نگیره،این نونوائه اگه موافق باشه به پسره میگم هر وقت گشنش شد خودش بره یه نون شیرمالی نون سبزی، چیزی بگیره .همیشه همه مسائل رو تا جزئی ترین چیز میگفت،حالا این که دوربینش رو به چه کاری میبره،نمی دونم عجیبه که خودشم چیزی نگفت.چهار پنج ساعت بعد که صدای در باز کردنش اومد ،ازش می پرسم کجا رفته این همه وقت یهویی؟که میبینم یه پلاستیک که توش دوتا ساندویچ روزنامه پیچ هست تو دستشه منم که هنوزاز شدت تنبلی هیچی نخوردم تفتیش آقا رو ول میکنم و ساندویچ های تو دستشو میچسبم.معلوم میشه که دوربینشو الکی با خودش نبرده و بعد رفتن به نونوایی که اتفاقا موفق هم نبوده چون صاحب نونوایی گفته اگه به یکیشون بدم همشون میان،رفته خیابون گردی دنبال زباله جمع کن ها تا بدبخت ترین سوژه ی امروزشم پیدا کنه ،تقریبا از وقتی میشناسمش دوربین هفده ملیونی کانُنِشْ رو ور میداره و دنبال همین سوژه ها میگرده ،دستفروش و گدا تا زباله گرد و کارتن خواب از دستش در امان نیستن اونقدر که چیلیک چیلیک ازشون معلق بین زمین و آسمون روی سطل آشغال، یا حین پیله کردن به ماشین های مدل بالا عکس گرفته ؛هارد دو ترابایتی اش را که بگردی بعیده به جز همین عکس ها عکس دیگری پیدا کنی ،جالبی کارِش هم اینه که این عکساشو هیچ جا پخش نمیکنه و نهایتا به من و چند تا دیگه از همخونه ای هامون نشون بده ،البته بعضی وقت ها هم که میخواد از خیریه های دانشگاه یا دانشجو های خوابگاه برای لوازم التحریر بچه های دستفروش یا پول دوا و درمان خونواده هاشون پول بگیره عکسا رو نشونشون میده اتفاقا جواب هم میگیره،شما فرض کن اون کسی که میخواد کمک کنه هجده تا عکس از زوایای مختلفِ اون نیازمند مفلوک با انواع و اقسام افکت میبینه و غلظت درماندگی شون رو فول اچ دی احساس میکنه ،کمک هم میکنه دیگه حتما.حالا که این چند خط بالا را میخوانم که نمی دانم کِی و برای چه کسی نوشته ام ،مسعود عکاس نوشته ی بالا یک هفته ایست که در پزشکی قانونی است ،آخر برای پلیس و برای خانواده اش و همه ی کسانی که میشناسندش خودکشی عجیب و غیرقابل قبول است ،به دنبال نشانه ای از قتل یا لااقل اشتباه سهوی خودش در خوردن مرگ موش میگردند ،هرچند آخرین فیلم دوربینش موضوع را روشن کرده و این تحقیقاتشان بیجاست.مسعود کلا علاقه ای به فیلم برداری نداشت و زیاد فیلم نمیگرفت مگر بعضی وقت ها ازخل و چل بازی های بچه های خوابگاه ،این آخرین فیلمش هم اصلا خوب از کار در نیامده و قاب کج ومعوجی دارد ،سمت چپ کادر لب تابش را روی میز گذاشته،برای این که تصویرش توی دوربین بیفتد به سمت دوربین کج گذاشته اش،نیم رخ خودش را هم که به صندلی چرخان تکیه داده میبینیم خیلی آرام سلام میکند و میگوید این فیلم راضبط کرده تا برای خانواده و اطرافیانش اضافه بر مشکل از دست دادن اون،مشکل علت مرگش هم بوجود نیاد و مادر و پدرش حسرت این ر. نخورنن که پسرشان در دیار غریب بی جهت از دست رفته و هزار تا حرف و حدیث و شایعه ی فک و فامیل را تحمل نکنن،بعد یک نگاهی به دوربین میندازه و مجددا به صفحه ی لب تاب که یکی از عکس هاش را روی آن باز کرده نگاه میکنه و عکس رو عوض میکنه،میگه نوجوان که بوده مثل همه ی بچه های دیگه میخواسته مهم بشه آدم مشهور و پولداری بشه میخواسته آدم خوبی باشه و چنین و چنان ، خلاصه میکند و به تفضیل توضیح نمیدهد،میگه به هر حال به آن چیز هایی که میخواسته نرسیده وخیلی از آن ها دور است و حتی مسیر زندگی اش به سوی آن ها هم نیست و دیگر امیدی ندارد که به آن ها برسد،یکهو خودش میپرد وسط حرف خودش که میدانم همه همین جوری اند و باید صبر کرد و کنار آمد با شرایط ؛با انگشت به صفحه ی لبتابش اشاره میکنه و میگه که همه ی این عکس ها را هم، برای همین گرفته برای این که ببیند آدم هایی را که حتی فرصت این که فکر کنن که به خواسته هاشون نرسیدند رو ندارن،اصلا چیزی به نام دلخواه براشون متصور نیست،عکس این بچه ها را مینداختم که مرهمی بر نا آرامی های همیشگی خودم باشه بچه هایی که اساسا هنوز به مرحله ی خواسته و آرزو برای آینده ی خود نرسیده افتاده اند به کتمان خواسته هاشان و فراموشی این چنین نا آرامی هایی که در من وجود داره.بعد یکهو میزند زیر خنده ،حالا که ترم چهار روانشناسی را پشت سر گذاشتم حدس میزنم خنده اش عصبیست در همان حالت خنده ی مُقَطَع خود ،آروم میگه مسعود چیکار کردی...و هنوز صحبتش تموم نشده که دستش که حالا توی تصویر دیده میشه دوربین روخاموش میکنه.از این جا به بعدش رو کسی درست و حسابی نمیدونه پلیس میگه شاید مخدر خاصی مصرف کرده یا خوروندَنِش که نمیفهمیده چه میکرده برای من اما موضوع روشنه،مسعود مدت ها بود که نا آرام بود چندین بار به من به شوخی که میدانستم رگه ای از جدیت داره گفت بزنم یکسره کنم خودم رو؟احتمالا این آخرین بار هم معلوم نیست با چه فکر و ذکری خیلی زود تصمیم گرفته و دست به عمل زده ،آخر کاری هم احتمالا پشیمان شده که نشانه اش هم تماسش با من است که شوربختانه پاسخش را ندادم و بعدش هم تماسش با اورژانس که بعدا گفتند نمیتوانسته درست صحبت کند و از لابه لای سرفه های شدیدش چیزی متوجه نشدن،آخر سر هم من رد کشیده شده ی استفراغ سفید با گُله گُله های قرمز مسعود را از حال تا دستشویی میبینم.همیشه بهش میگفتم غم حرفات زیادیه،اونم بی مکث جواب میداد غم نیست واقعیته ،آخرش هم انگار تاب واقعیت های غمناک را نداشت.امیرحسین حسن پورامیرحسین حسن پورSat, 06 Jun 2020 14:57:22 +0430https://virgool.ir/@amirhosseinhp1379/اولین-داستان-کوتاه-کار-دست-خودم-zk00miq3zqrgدلهره/مشتاق نظراتتون هستم/ترسی از پایان زمان بر جانش افتاده است. دودلی برای این لحظات واژه ناچیزیست، با خودش حرف می زند؛ لعنت به این زندگی بی اساسش که دوساعته می خواهد زیر و رو شود، لعنت به این آینده نامعلوم که به این سادگی بخواهد تیره یا درخشان شود از این دست، بسیار با خود می گوید.خودش، گویی به دونیم تقسیم شده است؛ هر لحظه نیمی بر نیم دیگر حمله ور می شد تا حرفش را به کرسی بنشاند، این تصمیم و ترس از این تصمیم، مدت هاست که خوره ی جانش شده حالا هم دوساعت بیش تر نمانده،هنوز نمی داند که میخواهد چه کند.خانواده اش البته گفته اند که حرف، حرف خودش است ولی همه شان دوست دارند،یکسال دیگر بماند و بخواند. با این رتبه اش در هیچ کدام از دانشگاه های تهران، بختی برای قبولی ندارد. درحالی که مادرش آنقدر به او امید داشت و روی نتیجه کنکورش حساب باز کرده بود که همیشه در جمع های خانوادگی پز فرزندش را می‌داد که باهوش است و چندباری در ازمون های استانی رتبه آورده و می خواهند مثل دایی اش که در دانشگاه صنعتی شریف درس می‌خوانده و بعد به خارج از کشور مهاجرت کرده،بفرستندش خارج ادامه تحصیل بدهد، پدرش اما از همان اول مخالف این راه بود چند باری به او گوشزد کرده بود که در این مملکت آدم در رشته های مهندسی چیزی نمی شود مگر این که در دانشگاه های تهران، خوب درس بخواند که بعد برود خارج و آن جا پول و پله ای به هم بزند و زندگی اش را سامان دهد.خودش هم خیلی دلش راصابون زده بود که برود از این شهرستان کوچک داغ بی هیجان مرده به تهران پرهیاهو و زنده. گویی از جهنم خیالش، به جنت می رود! انجا از این خیابان به ان کافه و از این کتابفروشی به آن نمایشگاه. که کلی خوش بگذراندو با هم خوابگاهی هایش و اخر هفته ها احتمالا برود تئاتر شهر و کلی آدم مشهور ببیند و هزار کیف و حال دیگر که همیشه لا به لای درس و مشقش به آن ها فکر می کرد، البته فقط اینها نبود، به مسائل مهم تری هم می اندیشید؛ به این که از همان سال اول دانشجویی کار کند و پول دربیاورد تا شاید کمک خرجی باشد برای اوضاع نابسامان مالی شان که با هزینه ی های ریز و درشت کنکور او نابسامان تر هم شده بود، به این که ساعت ها پای لپ تاپش دست به کیبورد کد بزند و برنامه بنویسد و.... البته همه ی این برنامه ها و فکر وخیالات در مقابل آرزوی اصلی اش، یا اصلی شان چیزی نبود، اصلی شان از این بابت که او در راه همسفری هم داشت، دختری که دوستش بود،هم صحبت و هم دمش بود و خلاصه اگر هرشب هزار جور ایموجی گل و بلبل برای هم نمی فرستادند خوابشان نمی برد، هر روز باهم قول وقرار میگذاشتند که اگر در فلان دانشگاه قبول شدند، چه میکنند و کلاس هایشان را باهم برمیدارند و اوقات خالی به پارک و سینما میروند و... . اصلا باقی فکر وخیالات و برنامه ها همه از همین دختر نشات میگرفت، چرا که درس های دختر خیلی بهتر از او بود و شکی در قبول شدن دختر در تهران نبود، به ناچار او هم مجبور بود برای این که همدم درسخوان مهربان خوش زبانش را از دست ندهد کلی درس بخواند و هزار جور دوز و کلک بزند بلکه لااقل همشهری معشوقه ی دیرین اش باشد، هرچند که هیچ وقت این واژه ی معشوقه را حتی در ذهن هم برای او متصور نبود شاید می ترسید که اگر این کنکور میانشان جدایی بیندازد هنوز عاشق نشده مثل مجنون دیوانه شود. هنوز هم که فکر میکند ته دلش از این تفکرات غنج می‌رود. تا دو سه ماه پیش این فکر و خیال ها منتج می شد به آن چیزی که مشاورش به آن می گفت: بمب انگیزه! حالا ولی، همه امیدها بر باد رفته. آن تصاویر رنگین و آن تصورات شیرین حالا مرده. در حسرت آن چیز ها با در ودیوار حرف می زند، گاه از خود به خشم می آید که چرا اینطور شد؟فکر سال دوم خواندن بارقه اندک امیدی است در بین همه حسرت ها. مرهمی نه چندان التیام بخش بر این زخم پشیمانی و استیصال. دوباره اندکی حالش را بهتر می کند، درست در نامیدانه ترین حالت روحی اش.ایده ی سال دوم دستاویزیست برای نجات از این مهلکه، این ها اما برای چند لحظه است این راحتی خیال و این امید به اینده دوامی ندارد و خیلی زود جایش را می دهد به ترس و تردید و دلهره، ترس از یکسال دیگر بی خوابی و سختی، تردید از این که ایا ارزشش را دارد یکسال بزرگ تر شود بدون هیچ دستاوردی؟ و دلهره از وقوع دوباره ی این تراژدی، دلهره، اصلا اصل کاری همین هست، دلهره از شکست دوباره، از بر باد رفتن ارزو ها از مرگ امیدش، برای دومین بار! و از هزار و یک مساله دلهره‌آور دیگر. همین ها ولش نمی کنند وگرنه می داند که آن آرزو های شیرین هم ارزشش را دارد و هم سختی راه را آسان می‌کند همین دلهره لعنتی امانش را بریده.ساعت یازده ‌‌شب شده و تا یک ساعت دیگر سایت انتخاب رشته بسته خواهد شد ولی او هنوز تصمیمش را نگرفته هر لحظه انگار رعشه ای بر بدنش میافتد و او را این سو و آن سو میکند، مردمک های چشمانش هر چند لحظه به یک گوشه خیره میشوند چندلحظه بعد به گوشه ای دیگر، گویی به دنبال روزنه ای، نشانه ای، راهی به جز این دوراهی اند! روان افسار گسیخته اش لحظه ای از پای نمی نشیند، آنی به این سو،آنی به آن سو. به محض اینکه می آید حصاری از امید دور نهال نوپای تصمیمش بسازد، پتک دلهره حصاررا فرومیریزد و درهم خرد می کند.با خودش فکر میکند کاش این بار هم مثل خیلی اوقات دیگر پدری، مادری، معلمی، کسی میبود که برایش تصمیم بگیرد، همیشه این تصمیم گیری های جبارانه برایش اسارت بار مینمود ولی این بار او را از این سیاه چال دلهره اور نجات میداد و از مشقت اختیار می رهاند.دندان هایش محکم روی هم ساییده میشوند. عضلاتش مرتبا منقبض و منبسط میشوند مردمک هایش همچنان ارام ندارد ،درونش دلهره دلهره، آه بیداد می‌کند. عقربه های ساعتگرد هنوز سرسختانه به سمت قله حرکت میکنند، دندان ها هنوز ساییده می شود، مردمک ها هنوز نارامند.امیرحسین حسن پورامیرحسین حسن پورThu, 30 Jan 2020 16:00:42 +0330