https://virgool.ir/feed/@amirhossein.78kامیرحسین خواجوندصالحی. هیچی نیستم،جز مشتی خاکfa2026-11-11 23:15:04https://files.virgool.ir/upload/users/231995/avatar/VZyulS.pnghttps://virgool.ir/@amirhossein.78khttps://virgool.ir/@amirhossein.78k/بی-سامان-doi15fap0e8hمن از دست خودم خستماز این سامان بی سامانبنا گشته به دست اوولی افتاده در گودالاز این نوش زهرآگین بنالم منکه از این من چه خواهد منکه گویی کز میان است منسخن ها و احادیث و عباراتیمرا در بند خود دارد ولیکنزمامم دست خود دارد ولیکنبه وقت تنگ مرجوع منی هستکز او حتی دمی یادآورم نیست!رهم بسته،به آزادی خود هم چشم بر بسته!که آن گونه منی در گل فرو رفته!خدایا دست این در گل فرو رفتهبه یک لحظه!که سرشار از امید است و تلاش و کار پیوسته،از این طوفانِ خسران و هراسانیکه از آینده ترسش بیش می دارد،بگیر و ساحل آرام بنشانشamirhossein.78kamirhossein.78kWed, 26 May 2021 18:06:29 +0430https://virgool.ir/@amirhossein.78k/خاطره-عجیب-jhyfatgj0lhkباجمعی از رفقا با هم از طریق دانشگاه میخواستیم بریم. تبلیغش را زیاد شنیده بودم ولی تا به حال تجربه اش نکرده بودم. الان که بهش فکر میکنم قبل از اینکه برم اونجا تو ذهنم بهش توجه زیادی نداشتم. تنها پیش زمینه ای که ازش تو ذهن خودم ساخته بودم،گرمای طاقت فرسا،تشنگی،راه زیاد،خستگی،گشنگی و...بود.هیچ توجیه خاصی واسه خودم نداشتم که چرا دارم میرم و تنها دلخوشیم همین جمعی از رفقا بودن که دارن باهام میان. وقتی از دانشگاه داشتیم راه می افتادیم با خودم میگفتم:((پسر هنوز وقت هست،میتونی نری. فقط کافیه که بخوای)).دل رو زدم به دریا و گفتم اصلا بزار چهار،پنج روز هم ما سختی بکشیم. مگه چی میشه؟ خلاصه که راه افتادیم.فکرش هم نمیتونید بکنید که چه قدر تو راه بهم خوش گذشت. غذا کم میومد ولی کسی گشنه نمیموند،همه فعالیت داشتند ولی کسی خسته نمی شد،راه زیاد بود ولی متوجه نمیشدیم. نمیخوام بگم اینها به خاطر ماهیت اردو و مکانی بود که داشتیم میرفتیم و خود این جمع بودن تاثیری نداشت،ولی انگار روح معنوی فضایی که قرار بود بریم بین بچه ها پخش شده بود. هر کسی با رفتار خودش انگار داشت نشون میداد که قراره بریم اونجا...از غذا تعارف کردن ها،از شوخی بچه ها،از حرف زدن ها،حتی از راه رفتن ها...همه و همه نشونه ی فضای اونجا بود. انگار از قبل محیط آماده شده بود.وقتی رسیدیم اگه خوشی ای هم بود دیگه تموم شد. از الان رنج و سختی شروع میشه. از الان قراره که...تعجب کردم...انگار زیاد هم گرم نیست،چه بوی خوبی میاد...بوی سیب...مدتی بود که رسیده بودیم. همه داشتند استراحت میکردند. دیدم چند تا از بچه ها دارن میرن یه طرفی. گفتم بزار منم باهاشون برم ببینم کجا میرن. دنبالشون راه افتادم دیدم دارن میرن سمت یه قسمت هایی که روی تابلو های اونجا نوشته بود:((خطر!!!منطقه مین گذاری شده!!!))داد زدم کجا میرین...مگه از جونتون سیر شدین؟...یکی گفت:(( بچه ها تشنه اند،آب میخوان...))جلوتر که رفتند دیدم از هم جدا شدند. رفتم دنبال اون سه چهار نفر که کجا میرن...از گوشه کناره ها خودشون رو رسوندند به یه منطقه ای که تا چشم کار میکرد پر اسلحه و تجهیزات نظامی بود...یه تانک خراب هم اون گوشه افتاده بود.یکی از اونا داد زد:((پس کجاست؟))اون یکی گفت:((نمیدونم؟پرستاره گفت ماسک ها رو گذاشته پشت تانکه تا دست بعثی ها بهشون نرسه.))خواستم برم کمکشون که سریع تر پیدا کنند،شاید یکی از بچه ها واسش مشکلی پیش اومده باشه.اومدم برم کمکشون دیدم یه نفر صدام زد:((پسرجون کجا میری؟مراقب باش...دستت رو بده من،جلوتر نرو...))به خودم اومدم دیدم که اون بچه ها نیستند و من جلوی همون تابلوی((خطر!!!منطقه مین گذاری شده!!!))وایستادم...با خودم گفتم:((دم هرچی داش مشتی گرم...))amirhossein.78kamirhossein.78kSat, 18 Jul 2020 13:50:27 +0430https://virgool.ir/@amirhossein.78k/کلاس-تحلیل-zbe7ndhdfbxuاستاد:بحث در مورد چه بود؟تحلیل؟تحلیل چه؟سازه؟رفتارش؟تغییر شکلش؟عملش؟عکس العملش؟چه مقدار نیرو تحمل میکند؟چه مقدار کشش دارد؟کرنشش چند است؟گفت و گفت و گفت... ناگهان دانشجوی همیشه پرسشگرش پرسید:استاد!اگر انسان،آن سازه باشد،میتوانیم همه موارد گفته شده را برایش حساب کنیم؟ _:تو به عنوان یک انسان خودت را سازه میدانی؟_:بله استاد!منتهی هر چه به این موضوع فکر میکنم بر اثر افزایش تنش ها و حرارت های مغزم که حاصل آن است،کرنش مغزم زیاد شده و از حالت الاستیک خارج شده و در محدوده پلاستیک در حال تغییر شکل ماندگار است... استاد با لحنی عجیب گفت:جواب من چه شد؟میتوانی یا نه؟ _: الان که آخر کلاس است،تازه نیم ساعت هم از عرف نشستن در کلاس می گذرد،ولی اگر اجازه بدهید در جلسه بعد بیشتر در این مورد صحبت می کنیم.وقت کلاس تمام شد?...amirhossein.78kamirhossein.78kFri, 17 Jul 2020 01:57:49 +0430