https://virgool.ir/feed/@amirhbakanدولوپر هر چیز :))fa2026-11-12 12:16:34https://files.virgool.ir/upload/users/137146/avatar/PGp9ig.pnghttps://virgool.ir/@amirhbakanhttps://virgool.ir/@amirhbakan/چیزهایی-که-در-کار-یاد-گرفتم-۲-تحول-vqlpmvi0mqf4وقتی صحبت از تحول و تغییرات میشود اصولا این عبارت بسیار هیجان‌انگیز و زیبا به نظر می‌رسد ولی می‌توان ادعا کرد که از پیچیده‌ترین کارهایی هست که می‌توان به آن پرداخت. سعی ‌میکنم در این نوشته و نوشته‌های بعدی از تحول بگویم، در اینجا از پیچیدگی‌ها خواهم گفت.تصور کنید در مجموعه‌ای هستید و در آن کاستی‌هایی می‌بینید و می‌خواهید که مواردی را در آن بهبود دهید. به نظر شما چالش‌هایی که خواهید داشت چه چیز‌هایی خواهد بود؟ به نظر من اگر تایپ شخصیتی ماجراجویی داشته باشید اولین چیزی که شما را به شدت آزار خواهد داد، حجم بالای چیزهایی خواهد بود که قصد دارید بهبود دهید ولی نمی‌دانید کدام یک احتمالا مهم‌تر است. این موضوع مخصوصا زمانی بیشتر آزاردهنده می‌شود که جایگاه شما به شکلی نباشد که دیتای کاملی داشته باشید در نتیجه هر چه فاصله شما از سورس تصمیم‌گیرنده کلان دورتر باشد احتمالا بیشتر اشتباه خواهید کرد :)) در ادامه به هر شکلی مشکلی را انتخاب می‌کنید، می‌دانید مشکل چیست، می‌دانید به چه چیزی میخواهید برسید(احتمالا) ولی احتمالا راجع به نحوه رسیدن به آن پر از سردرگمی هستید و زیباترین جمله‌ای که اینجا می‌توان به خود گفت این می‌تواند باشد که «امتحان می‌کنیم ببینیم چی میشه». این جمله جمله‌ی جسورانه و تا حدی درست است، اما هزینه‌ی پشت آن باید منطقی باشد، ما در اینجا برای زندگی شخصی خود تصمیم نمی‌گیریم بلکه عمل ما با احتمال خوبی می‌تواند بر زندگی افراد دیگری تاثیر بگذارد. حال اگر ما به هر نحوی برای رسیدن به مقصد مثلا سه راه به ذهنمان می‌رسد قاعدتا نیاز به تحلیل داریم تا با کمینه هزینه چیزی را امتحان کنیم و به سمت مقصد حرکت کنیم. در اینجا درباره روشمان سه نکته بسیار مهم می‌باشد: ۱- تا جای ممکن مسئله باید ساده تعریف شود و به مرور پخته شده و به یک راه حل بهتر و بهتر تبدیلش کرد. احتمال دارد این موضوع کاملا در همه‌ی موارد صادق نباشد ولی به نظر من باید به عنوان یک قاعده کلی برای برخورد با مسائل جدید در پس ذهن باشد زیرا برخورد و حل مسائل ساده هم احتمال خطای کمتری دارد و هم تجربه به دست آمده از آن ها به حل مسائل پیچیده‌تر کمک خواهد کرد. همچنین موفقیت‌های کوچک ولی پی‌درپی ما و دیگران را نسبت به مسیر خوش‌بین نگه می‌دارد.۲- حل موضوع الف نباید نافی مورد ب باشد. ممکن است شما با حل مشکلی یا در واقع با سعی در حل مشکلی موضوع دیگری را در ریسک قرار دهید یا به کلی آن را نابود کنید. قاعدتا این موضوع را در بررسی هزینه‌های یک تصمیم باید لحاظ کرد اما ممکن است شوق و ذوق حل یک مشکل ما را به کلی از مسائل دیگر و گاهی حتی از هشدارهای دیگران غافل کند.۳- حواسمان به ابعاد این تحول باشد، ببینیم توان و جایگاه ما برای اینکار مناسب است؟ آیا از چالش‌ها و پیامدهای تلاش برای این تحول آگاهی داریم؟ آیا به طور کامل آن را شناسایی کرده ایم؟ آیا اصلا موضوع مشکلی که می‌خواهیم آن را رفع کنیم را به درستی متوجه شده‌ایم؟حال تصور کنید ما مشکلی را انتخاب کرده‌ایم، پذیرفته‌ایم تا هزینه ریسک کردن را بدهیم و راه حلی را انتخاب کرده و در مسیر در حال حرکت هستیم. در این مسیر نکته‌های کوچکی وجود دارد که باید به آن‌ها دقت کرد، مثلا در اینجا نباید یادمان برود که ما در حال «امتحان کردن» هستیم. ما وقتی چیزی را امتحان می‌کنیم یا بهتر بگویم برای بار اول تجربه می‌کنیم باید به شدت هشیار باشیم، بازخورد بگیریم و بدانیم راهمان چقد درست طی می‌شود. ما در اینجا از نهایت مسیری که می‌رویم مطمئن نیستیم، پس وظیفه تصحیح مسیر همیشه با ما است و فرآیندیست که با تکرار زیاد باید انجام شود.موضوع جالب دیگری که در ادامه می‌تواند رخ دهد، خوب پیش نرفتن مسیر ماست و تصمیم ما در این نقطه می‌تواند بسیار بسیار مهم باشد. در اینجا ما باید تشخیص دهیم که اینجا نقطه شکست می‌باشد یا خیر. حتی بهتر بگویم قبل از تشخیص نقطه شکست آمادگی و توان پذیرش شکست مهم‌ترین چیزی است که در این مرحله اهمیت پیدا می‌کند. ما در شرایطی قرار می‌گیریم که اوضاع خوب نیست، اینجا می‌توان به خود گفت که کار تمام است و این راه دیگر سودی نمی‌تواند برای ما داشته باشد یا اینکه بگوییم می‌توان صرفا به نقطه عقب‌تری رفت و دوباره می‌توان در مسیر دیگری به سمت هدف حرکت کرد. در اینجا یک شرایط سوم هم می‌تواند رخ دهد که ما با جلوتر رفتن و آشنا شدن با شرایط و حل مسائل ساده‌تر و دیدن مسائل بزرگتر، ممکن است که تصمیم به تغییر هدف بگیریم! اینجا می‌توان گفت هیجان‌انگیزترین قسمت ماجرای ما می‌تواند باشد. شما در این لحظه رشد خود و علم خودتان را می‌توانید مشاهده کنید که به وضوح شما راه به راه‌حل بهتری سوق داده است. البته که هر کدام ازین سه راه‌حل نیاز به شجاعت زیادی دارد که به نظر من نشانه جاافتادگی و رشد یک فرد می‌باشد.خوب، خلاصه‌ای از چالش‌هایی که می‌توان در مسیر یک تحول داشت گفتم، ولی بیشتر قصد داشتم تا از یک مورد خاص بگویم. تصور کنید شما در تیم فنی‌ای هستید و قصد دارید مواردی را بهبود دهید. در اینجا می‌خواهم بیشتر راجع به اعضای تیم صحبت کنم، در نوشتارهای بعدی سعی می‌کنم ار نقطه‌نظرهای دیگر هم به موضوع نگاه کنم.مهم‌ترین بازوی تحول، قاعدتا افراد درگیر در آن هستند. در پروسه تحول شما نیاز دارید افراد به این مسیر باور داشته باشند، برای آن تلاش کنند و توان ایجاد تحول را داشته باشند. با اینکه سه موردی که گفته شد بسیار بدیهی به نظر می‌رسید اما می‌توان گفت این سه مورد در عین هماهنگی، می‌توانند همدیگر را تخریب کنند. در ادامه به بررسی رابطه این سه مورد خواهم پرداخت.باور داشتن به مسیر بسیار شکننده است. شما بسیار باید ازین موضوع مراقبت کنید و حتی اگر تمام تلاش خود را برای اینکار بکنید باز پیچیدگی روابط انسانی و نامشخص بودن مسیر تحول چالش‌هاو تنش‌های‌ زیادی را بین افراد به وجود خواهد آورد. علاوه بر این، بالا و پایین شدن شرایط مسیر تحول و تاثیر افراد بر یکدیگر خود می‌تواند افرادی را به شدت دلسرد کند. همچنین به عنوان مثال ناهمگون بودن شرایط و جایگاه افراد می‌تواند حرکت شما در مسیر را با مشکل مواجه کند. اینکه همه‌ی افراد بتوانند به مسیر معتقد بمانند قطعا سخت‌ترین کار شما خواهد بود.مورد دوم یعنی تلاش افراد برای تحول تا زمانی دوام خواهد داشت و به خوبی پیش خواهد رفت که اولا به خوبی دیده و تشویق شود و ثانیا به بیراهه نرود. این جاست که همان شجاعت تغییر مسیر خود را به خوبی نشان می‌دهد، شما نمی‌تواند افراد را مدت زمان زیادی در مسیر اشتباه به پیش ببرید و در انتها انتظار شاداب و امیدوار بودنشان را داشته باشید.نقش مورد سوم یعنی توان ایجاد تحول بسیار مشهود است. شما نمی‌تواند با کسانی که توان کاری را ندارند مسیر سختی را پیمایش کنید. اما اما نکته‌ای بسیار مهم در اینجا وجود دارد، هر تیمی باید هژمونی مناسبی از افراد را داشته باشد، شما با داشتن ۱۰ نفر متخصص خبره احتمال موفقیت کمتری نسبت به تیمی شامل ۵ نفر نیروی باتجربه ۵ نفر نیروی متوسط و مثلا ۵ نفر هم نیروی کارآموز/کم‌تجربه دارید. چرا؟ زیرا با همان موارد گفته شده در موارد دوم تشویق و دیدن تلاش های این افراد بسیار سخت خواهد بود. همچنین میزان تنش در تیمی که افراد متخصص آن خیلی زیاد باشد (دلیلش می‌تواند حس ارضا نشدن خواسته‌های افراد، مقایسه و... باشد) احتمالا بیشتر است و هندل کردن و جان سالم به در بردن از این شرایط احتمالا کار ناممکنی باشد. من مخالف نیروهای متخصص نیستم ولی باید متناسب با توانایی هر فردی جایگاهی وجود داشته باشد، اگر به اندازه کافی برای افراد جایگاه مناسبشان را نداشته باشیم قطعا به مشکل می‌خوریم.حال با همه‌ی این اوصاف، در ایجاد تیمی که شما را در مسیر یک تحول یاری کند احتمالا کاری بسیار دشوار است، در عین حال که شما به تخصص افراد و انگیزه آن‌ها برای پیشرفت نیاز دارید نباید این موارد باعث ناهمگونی و به هم ریختگی و پرچالش بودن تیم شما شود، از طرفی شما باید نیروهایی داشته باشید که همیشه با انگیزه باشند و به هدف اعتقاد داشته باشند. همچنین در ادامه این موارد اگر تحول شما جدید و بزرگ باشد شما نیاز دارید افراد جدیدی را تربیت کنید تا در فضای جدید بتوانند ادامه دهند و مسیر را به پیش ببرند، این تحول را هر چه بیشتر پایدار کنند و در مسیر آن را ادامه دهند.امیرحسین بکانامیرحسین بکانWed, 14 Jul 2021 02:50:08 +0430https://virgool.ir/@amirhbakan/job-exp-1-yncgyuaatoauسلام. به سرم زد راجع به کار، چیزایی که غیر ملموس‌ترن رو اینجا بنویسم. به دو دلیل، یکی اینکه ذهن خودم مرتب بشه و یکی هم اینکه توسط بقیه قضاوت بشه و ببینم آیا چیزهایی که بهشون فکر میکنم درستن یا میشه بهتر هم به موضوعات نگاه کرد. نکته دیگه ای هم که بگم اینه که اینا لزوما راجع به تجربیاتم تو شرکتی که الان توش کار می‌کنم نیست، بلکه حدود ۶ سال کار توی دانشگاه و شرکتای مختلفه، البته که این مقدار تجربه چیز خاصی هم نیس واقعا :)خب چیزی که تو این سری میخوام بهش نگاه کنم بحث نگاه ما به کاری که می‌کنیمه. چیزی که حالا به عنوان attitude هم مصطلح شده و با این عنوان استفاده میشه.من به جرات میتونم بگم مثال‌های زیادی دیدم از آدم‌هایی با داشتن یه نگاه درست و داشتن دانش فنی قابل قبول (نه فوق العاده) به چیزی که میخواستن با سرعت زیادی رسیدن و البته برعکس.شما نگاهتون به کار میتونه به عنوان یه منبع درآمد یا یه کار از سر اجبار یا راهی برای استقلال یا حتی کاری صرفا از سر بیکار نبودن باشه و تو همه‌ی این موارد هم همه از کار کردن شما راضی باشن و هیچ مشکلی هم وجود نداشته باشه، واقن هم مشکلی وجود نداره. ولی اگر چیزی بیش از اینها رو میخواید چیزایی که بهشون فکر میکنین، کارایی که روزمره انجام میدین و حتی میزان زمان و انرژی ای که برای اون کار میذارین باید متفاوت باشه. ممکن نیست که شما با اون نگاه به کار بعد از مدتی انتظار اتفاق عجیبی داشته باشین و اگه شرایطتون عوض نشد از اون ناراحت باشین. البته که کسی هم حق نداره شما رو به خاطر انتخابتون بازخواست کنه.حالا جنبه های مثبت و منفی این این تلاش بیشتر کجاس؟ از مثبت شروع می‌کنم.شما اگر مدیر باشین هم احتمالا به شخصی بهای بیشتری میدید که گاهی پیشنهاد بهتری به شما بده، ذهن شما رو باز کنه، کارها رو به ثمر برسونه و خیلی ساده‌تر، به معنای واقعی کلمه کمک شما باشه و خیالتون رو راحت نگه داره. این موضوع چطور میسر میشه؟ اینکه اون کارمند چیزی بیش از کارمند اون مدیر باشه. این میتونه به شکل‌های مختلفی باشه که بسیار بستگی به روحیات کارمند، مدیر و شرایط اون مجموعه داره. ممکنه جایی این خود نشون دادن به شکل پیشنهاد تغییر کارساز باشه، جایی با بیشتر کار کردن، جایی با نظم زیاد یا حتی جایی صرفا با روابط اجتماعی خوب :)) اینکه کدومش خوبه و برای شما کارسازه دقیقا چیزیه که باید دنبالش بگردید و حتی ممکنه راه‌هایی که برای اینکار برای شما جذاب هست در اون مجموعه کارساز نباشه و شما هم علاقه‌ای به اینکه راه‌های دیگری رو برای این کار امتحان کنید نداشته باشید، نتیجه ساده‌است، اون مجموعه و اون مدیر برای پیشرفت شما مناسب نیستن. این نه به معنی ضعف شما و نه اون مدیر و نه اون مجموعه است، بهترین کار برای شما ترک اون شرایطه، نه تحملش. البته که مثل هر به پایان رسوندنی نباید از سر هیجان و عجله باشه ولی ترسی هم از پایان دادن نباید وجود داشته باشه. مخصوصا اگر سن کمی دارید (به نظر من زیر سی سال سن کمیه)، حتی این گشتن البته به صورت منطقی خیلی هم می‌تونه براتون خوب باشه.علاوه بر شکل ارتباط شما با فرد بالادستی به شدت نحوه رفتار و کار شما در تیمی که توش هستین اهمیت داره. یکی از اون‌ها اینه که شما همون رفتارو کاری رو بکنید یا دست‌کم تمرینش کنید که دوست دارید مثلا سال بعد تو همون مجموعه تجربه‌اش کنید. در واقع شما این حس رو به بقیه هم بدید که شایستگی پیشرفتی که مدنظرش دارید رو دارید و البته که بازیگر مهمی هم هستید و واقن استحقاق رشدی که میخواید داشته باشید رو دارید. گرچه که این کار ظرافت‌های خودش رو هم داره، تمرین اینکه این کار خودش باعث تعارض و ناراحتی سایرین نشه، چون که شما همچنان میخواید عضوی از همین تیم باشید.برعکس این هم کاملا وجود داره همون طور که باید حواستون باشه بازیگر خوبی باشید نباید هم بازیگر مخرب و بدی باشید. نباید با وجود شما نتیحه تیم بدتر بشه بلکه باید اضافه شدن شما به این تیم کاملا لمس بشه و بهبود توی اون حس بشه. این ایجاد تغییر شاید مهم‌ترین نکته‌ایه که ایجادش هم سخته و هم مهم.حالا میرسیم به اینکه این نگاه تلاش بیشتر چه نکته منفی ای میتونه داشته باشه؟ وقتی داشتن این نگاه تبدیل به ارزش و ابزاری برای مقایسه بشه جالب نیست. یعنی این نگاه باید در حد یه چیز شخصی که خود یه شخص تصمیم می‌گیره می‌خواد داشته باشه بمونه نباید تبدیل بشه به چیزی که یه مجموعه از کارکنانش میخواد. چیزی که من هرچی مجموعه کوچک‌تر میشد بیشتر حسش می‌کردم. تو مجموعه‌ای که به اشتباه این نگاه رو برای همه ارزش می‌دونه گاهی این رو تحمیل هم میکنه و کسانی که این نگاه رو ندارن رو رسما بی ارزش میدونه که این نه تنها برای بقیه یه فشار اشتباهه بلکه برای خود شما که این نگاه رو برای پیشرفتت داری تبدیل به وظیفه شده. گفتن این نکته هم خیلی خیلی مهمه که یه مجموعه با توجه به اندازه‌اش نیاز به همه‌ی این شخصیتا داره. شما نمیتونی تیمی داشته باشی که همه در اون سودای پیشرفت حداکثری و به یه شکل دارن، تو این فضا مجموعه شما با احتمال خوبی عمر زیادی نخواهد داشت.حالا بیایم جزیی‌تر بررسیش کنیم، اینکه من نگاهم چیزی بیش از یه شخصی که سرکار میره باشه یعنی چی؟ من چیزایی که برا خودم تجربه کردم رو میگم ولی برام جالبه ذهن شما رو هم بدونم. من تو هر برهه‌ای قاعدتا شکل‌های مختلفی بهش نگاه کردم ولی چندتا از به نظر خودم بهترهاش رو میگم.مثلا من تو برهه‌ای نگاهم این بود که کارایی که دارم میکنم حتی اگر پولی در ازاش دریافت نمی‌کنم یا شرایط کاری خوبی نداره یا حتی سختن به خاطر اینکه اول راهم و دارم یاد میگیرم پس این شرایط رو تحمل می‌کنم حتی مقداری کار گل میکنم و حتی تو کار بقیه هم کمکشون می‌کنم تا تو کاراشون باشم و البته که از قبل پیششون بودن کلی چیز هم یاد بگیرم. میتونم بگم بهترین تصمیم سالهای اول دانشگاهم بود و البته که می‌تونم بگم باعث این شد که بیشترین استفاده رو از سالهای دانشگاهم ببرم.تو زمان دیگه‌ای شکلش برای من تبدیل شد به یه بازی، حس کردم هر پله‌ای که شما میری بالاتر و تجربه‌اش می‌کنی احتمالا یه زمین بازی جدیده با یه سری فرصت تجربه جدید، پس برای تجربه داستانای جدید و دیدن اونا می‌جنگم، چون دیدن هر کدوم ازین فضاها برای من یه دید جدیده و قاعدتا تجربه‌های حدید یه تصحیح روی روند و اهداف زندگیم خواهد بود.یا یه شکل دیگه‌ای که باز دوسش داشتم این بود حس براومدن از پس یه کار خودش به نظرم شیرینی بزرگیه. اینکه شما حس میکنی یه کاری رو تونستی به نهایت برسونی پس احتمالا شما آدم قدرتمندتری شدی و برای چالش بزرگتری آماده‌ای.حالا این نگاه‌ها قطعا هزاران شکل و مثال دارن و برای هرکس هم شکل و روایت جذاب خودش رو داره و خوشحال می‌شم شما هم از چیزایی که تو ذهنتون گذشته بگید، به نظرم دونستنش برای هممون میتونه جذاب باشه.قاعدتا نکته‌های زیادی هست که من بهشون نرسیدم یا اینجا بهشون اشاره نکردم. بگید تا راجع بهشون گپ بزنیم :))امیرحسین بکانامیرحسین بکانSat, 08 May 2021 00:30:10 +0430https://virgool.ir/@amirhbakan/یک-اصلاح-اساسی-lfuk0p9x22r9خب قضیه چیه؟ من عادت داشتم برای شروع به کاری، لزوما باید فیچرهای اون پروژه و چالش‌هاش برام به حد کافی بزرگ می‌بود و قشنگ از دور برام یه موضوع چالش برانگیز می‌بود تا باهاش حال کنم و اصلا تصمیم بگیرم شروعش کنم. بد هم نبود از این راه واقعا کلی چیز یاد گرفتم و این روحیه عه باعث شد سرعت یادگیریم هم به میزان خیلی خوبی رشد کنه. وقتی یه چالشی از تو بزرگتره و تو اونو پذیرفتی، دوتا اتفاق می‌تونه بیفته، یا به‌صورت خیلی قهرمانانه‌ای اونو انجام میدی و در عوض انرژی خیلی زیادی ازت رفته یا اینکه اون کار رو تا جایی به اصطلاح زخمی می‌کنی و می‌ذاریش کنار. تو این دو حالت به نظرم دومی شانس اتفاق افتادنش بیشتره، ینی تو حالت اول خیلی چیزا باید دست به دست هم بدن، خوب پیش برن و... تا تو بتونی به ته قضیه برسی. درباره قضیه دومی ولی محتمل‌تره و بیشتر اتفاق میفته. حالا ینی کل این داستان بده؟ نه، ولی یه نقطه‌ای داره تکرار این موضوع که من الان بهش رسیدم و نتیجه‌ی جالبی نیس که در ادامه براتون بازش می‌کنم.اتفاقی که بعد از تکرار «ناتوانی/بی‌حوصلگی از ادامه کاری سخت» به شما داده میشه یک چیز ساده‌است، تو نتونستی! به طور منطقی که به قضیه نگاه کنی میگی خب من اون کار رو شروع کردم ولی هدفم الزاما تموم کردن نبود و... اما بعد مثلا دو سه سال برمی‌گردی عقب می‌بینی که خب من نمیتونم کسی رو ارجاع بدم به فلان کار یا حتی تو ذهن خودم، نمیتونم بگم من اون کاره رو کردم فلان بود و... . در نتیجه با اینکه شما کلی تلاش کردی، زحمت کشیدی تهش یه حس ناامیدی و مقدار کاهش اعتماد به نفس خواهی داشت. اما اما، یک چیز بسیار گرانبها خواهی داشت به اسم جاه‌طلبی! این بسیار بسیار با ارزشه. انگار شما یاد می‌گیری نترسی، با کله بری تو خیلی چیزا و واقن پیشرفتت سریع‌تر و بهتر اتفاق می‌افته. در واقع تو داری به خودت یاد میدی که بزرگترین دشمنت، ینی ترس رو مهار کنی. پس انجام این شکل کارها رو هم رد نمیکنم بلکه به نظرم نیاز به مکمل داره.مکمل یا همون کامل کننده! خب ما چی کم داشتیم اونجا؟ درسته «تموم» کردن کار. متاسفانه یا خوشبختانه فک می‌کنم مثال «کار را آن کرد که تمام کرد» شدیدا مثال درستیه. علاوه‌بر رفرنس دادن و... که بالاتر تاکید کردم روش یک مسئله بسیار مهم خود کار تمام شده و قابل اعتماد بودن (Reliability) محصول نهاییه. شما ممکنه محصولی رو پرورش بدید و حتی به مرحله ای برسه که همه فیچرها رو بخوبی ران کنه اما مسئله اصلی اینه که این محصول زیر فشار استفاده کاربر زنده می‌مونه؟ چقد زنده می‌مونه؟ این بخش میشه گف به اندازه خود دولوپ کردن پروژه یا حتی بیشتر پیچیده و زمان‌بره. مخصوصا تو کارهای سخت‌افزاری به نظرم.(اشاره کنم من تو کارای الکترونیکی و نرم‌افزار تجربه دارم، بین این دو مقایسه کردم). چیزی که ما تو پروسه یادگیری تقریبا بهش توجه نمی‌کنیم همین قسمته که اگه کمی دقت کنیم، ما در نهایت دنبال محصول نهایی هستیم! انجام نود درصد کار با ده درصد در نهایت فرقی نداره، پس باید این تیکه رو تقویت کرد. راه‌حل من، ساده‌تر کردن پروژه‌است. فی‌الواقع شما با ساده‌تر کردن پروژه‌ای که استارت زدی به دو مورد می‌رسی، لذت تمام کردن کار و البته یاد گرفتن مهارت بزرگ و باارزشی که همون ساختن محصول قابل اعتماد ( reliable) عه. یه پوینت مهم دیگه هم هست. شما با ساخت ده محصول ساده ولی قابل اعتماد به سادگی با دیدن این پروژه‌ها بصورت یه سری ماژول و وصل کردن اون‌ها میتونی یه پروژه بزرگ رو ران کنی، پس ینی در نهایت هم کل موضوع به شدت برات کمک‌کننده‌اس. شما با مدت زمان کمتری می‌تونی پروژه بزرگی رو ران کنی. یک خوبی دیگه این موضوع اینه که شما برای هر بخش کوچک مقدار مناسبی وقت گذاشتی اون قسمت رو بخوبی شناختی تا بتونی از اون بخش یک محصول قابل اعتماد دربیاری، پس قطعا اشرافت به موضوع هم بسیار بسیار بهتره.این هدف جدید منه! امیدوارم بتونم انجامش بدم.امیرحسین بکانامیرحسین بکانFri, 03 Apr 2020 14:33:58 +0430