در آغاز برزخ بیست تا سی سال

امیر مجد — Fri, 24 Jul 2020 03:51:37 +0430

نمیدونم چرا اولین مطلبم رو الان، زمانی که سخت خواب آلود هستم و خسته شروع کردم به نوشتن. شاید این صرفا خزعبلی شبانه باشد. بی سر و ته، بی نتیجه، بدون ارزش، اذیت کننده و از این دست صفات.در آستانه‌ی شروع دهه‌ی سوم زندگیم به این فکر میکنم که تا کجا میخواهد ادامه داشته باشد این عذاب که اصطلاح زندگی را به آن نسبت میدهیم. نگاهم بدبینانه است اما شاید حقیقت همین باشد.در این میان که به زندگی‌ای که از سر گذرانده‌ام میاندیشم نکته قابل ذکر، رویدادی عجیب از آنهایی که میتواند روایتش یک مجلس را گرم کند، نمیابم. و این موضوع مرا گیچ تر میکند، که این زندگی راکد و مسطح یک نقطه‌ی امن را برای من به وجود آورده است یا زندگی‌های نکرده، تجربه های نداشته نقطه‌ی امن من است. اما هر چه که است احساسیست گنگ. نمیدانم. سرشار از ندانسته هام. این خوب است که نمیدانم.آیا دهه سوم زندگی‌ام نیز به همین منوال منفعل و بدون هیچ نقطه اثر مهمی سیر خواهد شد؟ نمیدانم. بازهم ندانستن است که مرا میسازد. دانستن نیز آن طرف لبه‌‌ی تیغ است، اینکه بدانم هم مرا منفعل خواهد کرد.تله‌‌ی ذهنی قوی ای برای خودم به وجود آورده ام. این تله این است: من هنوز زندگی ها نکرده‌ام. اما واقعا قرار است زندگی‌ها از سر بگذرانم؟ نمیدانم.درک این موضوع که ندانستن میتواند آرامش بخش باشد یا برعکس، آزار دهنده باشد نیز از دیگر نمیدانم‌هایی است که به آن مشغولم.ولی خب من چه میدانم؟ نمیشود گفت که هیچ؟ میشود؟ نمیدانم. اما و اما، این اما شاید محرک زندگی من است، امیدی است که باید باشد، حتی اگر واهی، برای ادامه دادن.<اما> از کجا میدانم که برای همیشه نخواهم دانست؟ قانون احتمالات را باید در نظر گرفت. احتمال اینکه زندگی‌ها کنم به همان اندازه نکردن این زندگی‌ها است و این انگیزه من است.مدت ها پیش جایی خواندم که امید برای آدم های احمق است و من تکبیر گویان دست به تاییدش زدم تا با نداشتنش خودم را از گروه احمق‌ها جدا سازم. اما در این لحظه که این مزخرف-نوشته را نگارش میکنم میخواهم احمق و امید باشم. همین.سخت است که در زندگی برای هر لحظه‌اش تمام تلاشم این باشد که خودم را از گروهی که فکر میکنم متلعق به آن نیستم جدا سازم. من آنم که آنم. البته به این موضوع که ثابت نظر و دگم باشم اشاره نمیکنم. تمام حرفم این است که بیهوده تلاشی است جداسازی.این نوشته رو ادامه میدم. نمیدونم. شاید نه. بسه. همین.

نوشته های امیر مجد

در آغاز برزخ بیست تا سی سال