نوشته های امیرفولادی

خوب شد گفتم قسمت 4

امیرفولادی — Wed, 02 Jan 2019 01:38:13 +0330

خوب شد گفتم قسمت 4بروکلین داشت کم کم ناراحت میشد، بش گفتم: بروکلین امشب خیلی اتفاقا افتاد، شاید هیچوقت فکرش رو نمیکردم که با کسی مثل تو و اینقدر اتفاقی آشنا شم.گفت: تقدیر، این شاید تقدیر بوده، خودم که اعتقادی بش ندارم ولی فکر کنم وجود داشته باشه آخه هر دفعه که اتفاقی می‌افتاد بابام سریع میگفت تقدیر، تقدیر خودت رو در آغوش بگیر.بعدش کمی سرش رو پایین انداخت و به لاکی گفت که نوشیدنیش رو پر کنه، نمیدونم دقیقا چندمین نوشیدنیش بود. اینجا از اون بار هایی که خیلی وقته پاتوقم شده، بعضی وقتا فکر میکنم چون به اینجا وفادار بودم یه جورایی داره برام جبران میکنه.بروکلین کم کم داشت مست میشد، نمیخواستم اونقدر باش حرف بزنم و چیزایی رو یادش بندازم که سعی کرده بود فراموش کنه. به نظر میرسید خیلی چیزاست که دوست نداره درموردشون صحبت کنه.بش گفتم: بروکلین دیگه نوشیدنی رو کنار بزار، باید از اینجا بریم.نمیدونستم که دوست داره با من بیاد یا نه ولی خب نمیخواستم تو اون حال ولش کنم.<ادامه دارد>

خوب شد گفتم قسمت3

امیرفولادی — Mon, 31 Dec 2018 22:29:05 +0330

خوب شد گفتم قسمت3بروکلین، میدونی چیه؟ اسمت خیلی قشنگه، اینو نمیگم به خاطر اینکه میخوام مختو بزنم، نه واسه یه مدت طولانی میشه که سعی نکردم اینکار رو انجام بدم، فکر کنم تقریبا اصلا یادم رفته که چطور میشه تماسی با آدما داشت.نمیخوام دلت برام بسوزه فقط این رو بدون خیلی اسمت قشنگه و لایق این هستی که بت بگمش. گفت: ممنون.میدونم که شاید انتظار چیزی بیشتر از یه ممنون رو داشتم ولی خب اون تازه با من آشنا شده، میتونم این قضیه رو به کلی هضم کنم.بروکلین گفت: اسم تو چیه؟سریع و بدون هیچ مکثی گفتم: تامی ام. تامی چرچ.اون هم سریع خندید و گفت: تو فامیلت چرچ داری؟گفتم: اره میدونم خنده داره ولی خب خنده دار تر از اون اینه که خیلی وقته خودم کلیسا نرفتم، آخه هنوز سر ماجرایی که چند هفته پیش برام پیش اومد از دست خدا ناراحتم.بروکلین گفت: ماجرا؟ چه ماجرایی؟ حتما باید اتفاق بدی باشه!بش گفتم: نمیدونم دقیقا الان چه حسی باید داشته باشم. ولی میتونم بگم خیلی وقت بود دلم میخواست با کسی در موردش صحبت کنم....ادامه دارد. 3>

خوب شد گفتم. قسمت2

امیرفولادی — Sun, 30 Dec 2018 02:28:14 +0330

خوب شد گفتم. قسمت2از اینکه نتونستم خیلی از کارهایی که وقتی کوچکتر بودم رو ادامه بدم خیلی اعصابم بهم ریخته بود، ولی خب فکر کنم بیشتر دوست داشتم تنها نباشم، ولی خب مثل اینکه همونی شد که نمیخواستم شم.ببخشید که یکمی پیچیده شد همه چی، این رو به دختره گفتم و میدونم زیاد خوب نیستم که بخوام سر صحبت رو باش باز کنم ولی دوست دارم فکر کنه که خودم هستم و نمیخوام به خاطر اینکه سعی میکنم امشب رو باش بگذرونم کنارش بشینم، اون خیلی خوشگل مطمئنم میدونه چطور با کسایی که سعی میکنند اذیتش کنن برخورد کنه، آخه تو دبیرستان <های واتر> همیشه چارلی میگفت که چطور خواهرش با اینطور پسرا برخورد میکنه.خلاصه خیلی سعی کردم مثل گذشته به همه چی گند نزنم، ولی خب میتونی حدس بزنی که بعدش ازش چه سوالی کردم؟به نظرت کدوم رئیس جمهور تو انتخابات برنده میشه؟نمیدونم به چی فکر میکردم که این رو سریع ازش پرسیدم، قطعا پیش خودش گفته یه آتیش میخواستما، ببین کارم به کجا کشید.ولی خب از اون آدما نبود، اگر بود بعد از اینکه آتیش رو بهش داده بودم با تشکر خشک و خالی ولم میکرد و میرفت مثل همه کسایی که بشون یه روزی خوبی کرده بودم.با هزار تا بدبختی آخر تونستم خودم رو جمع و جور کنم و اسمش رو ازش بپرسم، وقتی پرسیدم یکم طولش داد تا بگه، بروکلینم، بروکلین کلارک....ادامه دارد.

خوب شد گفتم.

امیرفولادی — Fri, 28 Dec 2018 13:38:32 +0330

همه چیز از یه روز بارونی شروع شددختره اومد سمتم گفت اقا فندک دارید، از اونجایی که تا به حال لب به سیگار نزده بودم دوست داشتم بگم نه ولی همیشه یه دونه فندک با خودم دارم، این اواخر خیلی تنها بودم، اینجوری حداقل بعضی موقع ها الکی فندکم رو دستم میگرفتم و تو خیابون قدم میزدماگر یه سیگاری اون طرفا پیدا میشد قطعا می اومد سمتم و میگفت: آتیش داری.اینجوری شاید سر صحبت باز میشد، یا شاید اگر طرف از اون آدم های درجه یک بود سعی میکرد که با یه حرفی یا چیزی برام جبران کنه.نمیدونم شاید خیلی‌ها بگن اینکار دیگه خیلی ضایع است، خوب به نظرم بقیه اونقدری تنها نیستن که به این چیزا فکر کنن.من دوست نداشتم بشینم تو تاریکی و موزیکای اسمیتز رو گوش بدم و به حال خودم گریه کنم، شرط میبندم همین آدمایی که میگن تنها نیستن، اینکار رو زیاد انجام میدن، من کمی بشون حق میدم، همیشه آسون نیست که تظاهر به چیزی کنی که نیستی.خلاصه دوست داشتم برای خودم هم که شده یه کاری کنم، یه کاری که واسه اولین بار از اون پشیمون نشدم.<ادامه دارد>قسمت 1.

خوشحالِ ناراحت.

امیرفولادی — Mon, 24 Dec 2018 17:59:06 +0330

شاید خیلی ها اهمیت گوش دادن به موسیقی رو درست درک نمی کنندممشخصا خیلی از کارهایی که انجام دادم و بعدا از انجام دادنشان خوشحال بودم، موزیکی در پس زمینه درحال اجرا بوده، با عشق و علاقه ایی بیشتر سعی کردم آنها رو به پایان برسونم.موزیک های بالا شاید غم انگیز باشند، ولی شخصا وقتی ناراحت هستم بیشتر می تونم به کارهایم برسم، شاید عجیب باشد ولی به نظرم نقش بزرگی در زندگی ام ایفا کرده اند.خوشحالی برای من به سادگی در حال رفت و آمد استموزیک خوب باعث میشه، فقط دوامی بیشتر برایم داشته باشند. https://open.spotify.com/playlist/2PtB8R3gyrslZcpjeEDizP < همچنین لینک پلی لیست اسپاتیفای خودم رو میزارم اگر لازم داشتید البته D: >

جهنم های پی در پی

امیرفولادی — Mon, 24 Dec 2018 00:01:16 +0330

قبل از نویسنده ام من در کتابخانه‌ی شهر زندگی میکردمبدون معنای خاصی، فقط وجود داشتم، منتظر اتفاقی بودم، اتفاقی که بتواند تهی بودنم را توجیه کند یا حداقل کمی بتوانم نادیده اش بگیرم، وقتی لمسم کرد و من را از قفسه برداشت، حس کردم قرار است زندگی ام را معنا دار کند.مطمئنم خیلی از آدم ها این حس را دارند، فکر میکنند که فردا دیگر مثل دیروز نخواهد بود، فردا دیگر همان چیزی میشود که آنها میخواهند، البته اگر از کتاب های انگیزشی طبقه پایین این را می‌پرسیدید، بیشتر در مورد این مسئله یاوه گویی میکردند. هر روز در کتابخانه حرف هایی میشنوم و هر روز چهره هایی میبینم که گویی روحی در آنها نیست، کالبدهای متحرک‌.آدم هایی که به جلدهای ما نگاه میکنند و صرفا برای اینکه آیا به قفسه‌ی کتابخانه‌ی مجللشان می‌آییم، ما را از این جهنم نجات میدهند و به جهنم دیگری منتقل میکنند.کاش دستانی داشتم یا حداقل دهانی که همان موقع که کسی میخواست با من اینکار را کند توانایی دفاع از خود را داشتم.< بخشی از رمانی که مشغول به نوشتنش هستم>

کتاب میگفت

امیرفولادی — Sun, 23 Dec 2018 11:34:57 +0330

اسم؟ من شخصیت کتابی هستم که نویسنده سعی میکند من را توضیح دهد تا شاید تو درکم کنی، با من زندگی کنی و یا شاید در آخر کتاب از من یادی کنی و برای همیشه در قفسه ی کتاب خانه ی قشنگت نقش ببندم. او هنوز تصمیم نگرفته است که اسم من چی باشد، فکر می کند تا اسمی بگذارد که با تو ارتباط برقرار کند، کسی که بتوانی روزی در جمعی اسمی از او ببری و خاطراتت را زنده کند.شاید سختی کار اینجاست، همه چیز باید معنا بدهد، شاید بعضی چیزها اختراع شده اند تا معنی ندهند و فقط حضور داشته باشند، حضوری بدون معنا.بعضی آدم ها نیز این چنین هستند.<بخشی از کتابی که مشغول به نوشتنش هستم>

دیر شد

امیرفولادی — Sun, 23 Dec 2018 11:27:30 +0330

عاقبت روزی بر روی صندلی چوبی نشسته ایمیاد آوری میکند به ما زندگی که هنوز نمرده ایمکارهایی نافرجام و شادی که برایش فریاد نکرده ایمعشقی که بازماند از زمان و دستی که به محکمی نفشرده ایم.<امیر فولادی>

هیچ

امیرفولادی — Sat, 22 Dec 2018 16:55:47 +0330

نمیدانم وقتی از آن بالا به زندگی‌ام نگاه میکنی، چی میبینی اما به نظرم شبیه هزار تویی شده که توی یه هزارتو دیگر گم شده، بدتر از آن این است که تمام این تصمیمات کوفتی زندگی ام را باید خودم بگیرم، من میدانم که آدم همچین کارهایی نیستم، نمیخواهم که باشممیدانم خیلی ها میخواهند روی پای خودشان بایستند، اما عزیزم اینکار برای من نه تنها فایده‌ای ندارد بلکه حس میکنم این انزوا روزی به دیوانگی میکشاند من را.< بخشی از رمانی که مشغول به نوشتنش هستم>

آشغال های ابدی

امیرفولادی — Sat, 22 Dec 2018 02:54:51 +0330

به نظرم این درسته که آشغال ها هیچوقت تمومی ندارن و همیشه در حال تولید شدن انددرست مثل بعضی آدم ها، این آدم ها نه به تنهایی برای خودشان سودی ندارند بلکه بازیافت هم نمیشوندآشغال هایی که هر روز صبح به سرکار میروند، آشغال هایی که پشت چراغ های قرمز مدام دستشان را روی بوق میگذارند و به امید اینکه با اینکار معجزه‌ای رخ بدهد و تمام ماشین های روبرویشان غیب شوند ادامه میدهند.حتی این آشغال ها ادعای این را دارند که خانواده دوست هستند و به تنها چیزی که فکر میکنند همین واژه است، آشغال ها این روزها این زمین را پر کرده اند، نه تنها این سیاره را روزی به گند میکشند بلکه توانایی به گند کشیدن کل هستی را دارند.آشغال هایی که با دهان های کثیفشان زن ها یا مردهایشان را میبوسند و به آنها خیانت میکنند، درست است که این آشغال ها روزی ممکن است پیروز شوند و نمیشود منکر این موضوع شد ولی فقط میخواستم بدانید که آشغال ها بین ما زندگی میکنند و هر روز این تصمیم رو میگیرند که به آشغال بودن خود وفادار بمانند.آشغال های ابدیببخشید عزیزم میدانم در کلمات گاهی احتیاط را کنار میگذارم، البته نمیشود همه‌ی تقصیر ها را به گردن من بندازی، من خیلی وقت است که از انسان ها ناامید شدم، به نظرم خدا هم طاقت دیدن ما را نداشت به همین دلیل همه‌ی ما را در اینجا جمع کرد که یا خودمان، خودمان را بکشیم یا روزی در همین جا بپوسیم.البته شما تقصیری نداشتید این فقط به نظرم به این دلیل برای من اتفاق می‌افتد که دیگر مثل گذشته حوصله‌ی فکر کردن به چیزهای قشنگ را ندارمرویای واقعیت درست مثل زندگی دردناک است، زندگی مدام از من گرفت، روز به روز تا خود را کامل تر کند و من را به تهی بودن بسپارد.عزیزم خیلی تلاش میکنم که این نفرت و درد را به روی خودم نیارم چون اینکار تصویری غلط را به ذهن این آشغال ها میرساند که موفق شده اند، دیگر کارشان را کرده اند و نوانسته اند درست روی اعصاب نداشته ام رژه بروند.آشغال ها.-امیر فولادی