<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های AmirArsalan</title><link>https://virgool.ir/feed/@amirarsalan70</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 21:30:58</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/18954/avatar/ieLwH1.png</url><title>AmirArsalan</title><link>https://virgool.ir/@amirarsalan70</link></image><item><title>چرخ فلک ...</title><link>https://virgool.ir/@amirarsalan70/گردش-فصلها-را-دریاب-vsmlttbk4h8b</link><description>به پشت خوابیده و به سقف خیره شده. گشنشه ولی چجوری بهشون بفهمونه؟ هنوز زبون باز نکرده. ولی گشنه‌س، چاره‌ای نداره، میزنه زیر گریه... مامانش بدو بدو میاد پهلوش. پوشکشو بررسی میکنه میبینه نه، اوکیه... میفهمه گشنشه...یه چیز سیاه کوچولو داره رو فرش اینور اونور میره... براش جالبه. زل میزنه بهش. اون چیز سیاه کوچولو دورتر میشه. چهار دست و پا میره دنبالش. مورچه کوچولو احساس خطر میکنه. بی حرکت می ایسته. چش تو چش میشن...شلک شلک شولوک... شیشه میاد پایین... همسایه با چهره عصبانی درو باز میکنه ، درحالیکه یه توپ پلاستیکی دستشه. بچه‌ها فرار میکنن. یکیشون وسط کوچه وایساده و داره به همسایه و توپ پلاستیکی نگا میکنه...معلم پشت میزش نشسته و یکی از بچه‌ها داره انشا میخونه. هر سال چهار فصل دارد. بهار و...علی ردیف دوم نشسته و داره به گردش فصل‌ها فک میکنه... یهو زنگ میخوره و علی وسایلشو زود جم میکنه...تق تق تق... تق تق تق... میخ‌هارو یکی یکی رو تخته میکوبه. دیروز سفارش میز گرفته. کارش خوبه. نجاری رو از داییش یاد گرفته. تابستونا که مدرسه تعطیل میشد پیش داییش شاگردی میکرد... یه نگا به ساعتش میکنه، دیر وقته، بهتره فردا صبح بقیه کارو آماده کنه...صدای گریه میاد. هردوتاشون از خواب میپرن. بابا چراغو روشن میکنه. مامان، کوچولو رو بغل میکنه. حدس میزنه گشنه‌ش باشه... آخه پوشکشو همین یه ساعت پیش عوض کرده بود...  بابا چشاشو میماله و سرشو میذاره رو بالش...عروس واسش چای میریزه... تنها عروسشه... خیلی دوسش داره... یجورایی جای دختر نداشته‌شه. خیلی دوس داشت دختردار بشه. قسمت نبوده انگار... یهو یادش میفته که باید بره دکه سر خیابون روزنامه بخره...به پشت خوابیده و به سقف خیره شده... خیلی وقته تو این وضعیته. بدنش تقریبا فلجه... نمیتونه حرف بزنه. ولی پرستارا بهش گفتن هر وقت کاری داشتی با انگشتت اون دکمه رو فشار بده. از دیشب احساس تنگی نفس داره. سردردشم داره شدیدتر میشه. انگشتشو رو دکمه میذاره... چن لحظه بعد پرستار بدو بدو میاد تو اتاقش... سوره مبارکه يس آیه 68.ومن نعمره ننکسه فی الخلق افلا یعقلونهر کس را طول عمر دهیم، در آفرینش واژگونه‌اش می‌کنیم (و به ناتوانی کودکی باز می‌گردانیم)؛ آیا اندیشه نمی‌کنند؟!</description><category>AmirArsalan</category><author>AmirArsalan</author><pubDate>Thu, 10 Oct 2019 13:04:57 +0330</pubDate></item><item><title>سطل آشغال گرون شده؟</title><link>https://virgool.ir/@amirarsalan70/سطل-آشغال-گرون-شده-yyacbbn9brjr</link><description>همینجوری نشسته بودم یهو یه چیزی اعصابمو خورد کرد گفتم با دوستان در میون بذارم بلکه اعصاب شما هم خورد شه. آقا دقت کردین تو امتداد یه خیابون ۴۰۰ متری دریغ از یدونه سطل آشغال؟! در عوض هر ده قدم یه مامور زحمت‌کش شهرداری، یا دارن آشغال جمع میکنن یا جارو... البته فک کنم شهرداری هم دودوتا چهارتا میکنه میبینه هزینه سطل آشغال از دستمزد کارگر بیچاره بیشتره... امیدوارم اعصابتون به قدر کافی خورد شده باشه...</description><category>AmirArsalan</category><author>AmirArsalan</author><pubDate>Mon, 30 Sep 2019 23:11:36 +0330</pubDate></item><item><title>هر شب بنویس ...</title><link>https://virgool.ir/@amirarsalan70/هر-شب-بنویس-dgg924eyup6v</link><description>میگن یه روز به مارکز گفتن چی شد که شدی مارکز؟ گفت چهل سال هر شب چهل صفحه نوشتم. شبایی هم که چیزی واسه نوشتن به ذهنم نمی‌رسید، چهل صفحه مینوشتم &#34;چیزی واسه نوشتن ندارم...&#34;البته نمیدونم واقعیه یا نه؟ ولی هرچیه قشنگه. اینکه تا این حد به نوشتن متعهد باشی و متعهد بمونی. خیلی از ماها کم و بیش مطالعه داریم. حالا کم یا زیاد. کاغذی یا مجازی. ولی اینکه خودت یه چیزی بنویسی یه عالم دیگه‌س. انگار یه چیز جدیدی خلق میکنی. یه مفهوم جدید. یه دیدگاه جدید. یه افق جدید، یه رویای جدید، و کسی که نوشته‌تو میخونه، با کلماتت واسه خودش عالمی رو که براش نقاشی کردی تو تصوراتش زنده میکنه. خیلی قشنگه... نه؟؟</description><category>AmirArsalan</category><author>AmirArsalan</author><pubDate>Mon, 30 Sep 2019 14:15:19 +0330</pubDate></item><item><title>یک کلیشه: نیمه پر یا خالی؟</title><link>https://virgool.ir/@amirarsalan70/یک-کلیشه-نیمه-پر-یا-خالی-uhcl8euuxboq</link><description>هر روز صب که پا میشیم تا شب که میخوایم به خواب بریم، خصوصا وقتی بیکاریم، تو رویا فرو میریم و چیزایی رو آرزو می کنیم. این قضیه بین همه آدما مشترکه. ینی فرقی نمی کنه ثروتمند باشه یا فقیر. هرکسی یه سری آرزو داره واس خودش.  خب ایرادی هم نداره. ولی ایراد از اونجایی شروع میشه که چیزایی رو که داره نادیده بگیره و چیزایی رو که نداره واسش دغدغه بشه. ینی نیمه خالی لیوانو همیشه ببینه. اینجاس که زندگی کم کم داره تلخ میشه. جوری که حتی اگه به چیزی که آرزوی شب و روزش بوده میرسه، هیجانش در مورد اون ارضا میشه، روز بعدش اونو فراموش میکنه میره تو نخ یه چیز دیگه ای که نداره. تو این شرایط، دیگه باید با دلخوشی و خوشبختی وداع کنه. چون هیچی دیگه خوشحالش نمیکنه و همیشه غصه ی چیزایی رو که نداره میخوره. به این حالت میگن: کمال طلبی یا کمالگرایی یا ایده آلگرایی یا هر اسمی که شما بگید. کمال گرایی دشمن خوشبختیه. اول چیزایی رو که داریم کمرنگ میکنه برامون(با پررنگ کردن ایرادای جزئی شون) بعدش چیزایی رو که نداریمو به رخمون میکشه و مارو تشنه ی آرزوهای بعضا محال میکنه. هر وقت هم که یه آرزومون برآورده میشه. سریع اونو از چشممون میندازه و آرزوی بعدی رو پیش رومون میذاره. نقطه ی مقابل کمالگرایی(نیمه خالی)، قناعته(نیمه پر). قناعت کلید خوشبختیه. به این معنی که هرچی داریم کیفشو ببریم و ازش بهره بگیریم. هرچی هم که نداریم با تلاش بدست بیاریم و بازم کیفشو ببریم. بهمین سادگی. (ولی چرا دیگه کسی به فکر قناعت نیس؟ دلیلش روشنه. قناعت در تضاد با سیاست مصرف گراییه که طیف سرمایه دارا پیش گرفتن. جنس تولید کن، تبلیغ کن، بفروش. مهم نیس کسی لازمش داره یا نه. تو فقط تبلیغ کن. بهش القا کن که لازم داره. اگه اون محصول نباشه زندگیش مختل میشه. بعد طرف همه زندگیش بشه فلان مدل گوشی و فلان لباس مارک و .... تو هم سودشو ببر...) ببین بحث از کجا به کجا رسید. امیدوارم سبک زندگیمونو بر اساس قناعت طراحی کنیم و دلخوشی و خوشبختی رو از خودمون دریغ نکنیم. پی نوشت: یک بزرگواری فرموده: اي فرزند آدم! اگر از دنيا به قدري كه تو را كفايت كند خواهي، بدان كه كمترين مقدار از دنيا كفايتت مي كند و اگر از دنيا بيش از اندازه اي كه تو را كفايت كند خواهي، بدان كه همه دنيا هم بسنده ات نخواهد كرد.</description><category>AmirArsalan</category><author>AmirArsalan</author><pubDate>Sat, 13 Oct 2018 23:59:06 +0330</pubDate></item><item><title>آیا استعداد، همه ی ماجراست؟</title><link>https://virgool.ir/@amirarsalan70/آیا-استعداد-همه-ی-ماجراست-x0tjzgh6pedh</link><description>یه دوره ای همش ذهنم درگیر همین قضیه شخصیت شناسی و تیپ شناسی و این حرفا بود که ببینم چه شغل و فعالیتی بیشتر باهام جور درمیاد و به تیپ شخصیتیم میخوره. یه مدت همینجوری تو این حال و هوا بودم که یه روز بطور اتفاقی یه مطلب خوندم از یه بنده خدایی که احتمالا همتون میشناسیدش (نمیخوام اسمشو بیارم چون کلا تو بحث نقل قول معتقدم نبین کی گفته ببین چی گفته)، البته نقل قول از کتاب ایشون بود با این مضمون:&#34; با اینکه استعداد انسان محدوده. اما نمیشه گفت تواناییش هم محدوده. چون میتونه با ترکیب استعداداش ، استعداد جدیدی بوجود بیاره. حروف الفبا وقتی ترکیب شن، استعداد جدیدی به نام کلمه بوجود میاد و کلمات هم جملاتو خلق می کنن و... &#34;خب من که همش دنبال این بودم که ببینم چه استعدادایی دارم و کجا و تو کدوم شغل بیشتر به کارم میاد، با خوندن این جملات بدجوری تکون خوردم. چون همش فک می کردم مهم استعداده و هرکی محدود به استعدادشه. خلاصه این بنده خدا با این چن تا جمله ما رو روشن کرد. در ادامه هم یه جمله داشت که مضمونش اینه:&#34;تنها چیزی که میتونیم بهش بگیم موفقیت، حرکته.  حرکت، صرفا خودش یعنی موفقیت. آبی که ساکن و راکده می گنده.&#34;انتخاب شغلی که با استعداد تو بیشتر جور باشه زیاد مهم نیس. مهم حرکته. هر شغل و فعالیتی که باشه با حرکت و تلاش میشه یاد گرفت و توش موفق شد.</description><category>AmirArsalan</category><author>AmirArsalan</author><pubDate>Wed, 10 Oct 2018 19:21:58 +0330</pubDate></item><item><title>پست اول: استارت نوشتن، وقتی دیگه از خوندن خسته شدم!</title><link>https://virgool.ir/@amirarsalan70/پست-اول-استارت-نوشتن-وقتی-دیگه-از-خوندن-خسته-شدم-bw7qfcojquoh</link><description> سلام!همیشه وقتی میخوام شروع به نوشتن کنم حس کلافه شدن بهم دست میده (یجوری گقتم همیشه، کسی ندونه فک میکنه چقد نوشتم تا حالا...! این اولین پستمه...). ولی تا اولین کلمه رو مینویسم دیگه این حسو ندارم. الان دیگه میتونید احساسمو حین نوشتن اون سلام! لامصب درک کنید... شمام اینجوری میشید دیگه؟ یا مشکل از منه؟! بگذریم...خب الان شاید برا یکی سوال پیش بیاد که مگه مجبورت کردن بنویسی؟  یارانتو قط میکنن اگه ننویسی؟! در پاسخ به این دسته از عزیزان که تعدادشون هم کم نخواهد بود باید بگم که آره! واقعا مجبورم! چرا؟ سوال خوبیه... چون دیگه از یه جایی به بعد میفهمی که فقط صرفا خوندن فایده نداره... خوندن تا یه جایی میتونه نفهمی رو (بلانسبت همه) تسکین بده. ولی وقتی مخت فقط میشه انبار و هیچ استفاده ای نشه ازش، چی میشه؟ آفرین... زنگ میزنه و میپوسه. و ماییم و یه مخ پر از مطالب پوسیده... همین شد که گفتم این مخ پوسیده رو یه تکونی بدم، شاید یه چی از توش دربیاد. ولی تا اینجا که همش گرد و خاک بوده... آخه همش که به تایپ کردن نیس که. باید یه چی اون تو باشه یا نه؟!امیدوارم آخرین پستم نباشه... ولی شما زیاد امیدوار نباشین...</description><category>AmirArsalan</category><author>AmirArsalan</author><pubDate>Wed, 10 Oct 2018 16:12:13 +0330</pubDate></item></channel></rss>