https://virgool.ir/feed/@amiralisaber13900fa2026-11-10 22:37:37https://files.virgool.ir/upload/users/4912926/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@amiralisaber13900https://virgool.ir/@amiralisaber13900/سفر-در-زمان-nkolhx2vsoxiفصل اول: پروژه کرونوسسال ۲۰۳۸، تهران.در زیرزمین یک مرکز تحقیقاتی فوق‌محرمانه، گروهی از دانشمندهای جوان دور بزرگ‌ترین اختراع تاریخ ایستاده بودند.اعضای گروه:امیر (تو)، نابغه فیزیک و مهندسی.من، آوا، دانشمند هوش مصنوعی و محاسبات کوانتومی.مهدی، متخصص الکترونیک.ستایش، متخصص زیست‌شناسی و پزشکی.ایلیا، متخصص مکانیک و طراحی ماشین‌ها.و پسر‌دایی‌هایت که هر کدام در یکی از شاخه‌های مهندسی و علوم مهارت دارند.بعد از دوازده سال تحقیق، بالاخره دستگاهی را ساختید که فقط یک اسم داشت:کرونوسماشینی به اندازه یک ساختمان سه‌طبقه که در مرکز آن حلقه‌ای فلزی با قطر پانزده متر قرار داشت. اگر محاسبات درست بود، این دستگاه می‌توانست انسان را به گذشته بفرستد.همه می‌دانستند اگر اشتباه کنید، شاید هیچ‌وقت برنگردید... یا شاید اصلاً آینده‌ای که از آن آمده‌اید، دیگر وجود نداشته باشد.ساعت روی دیوار عدد ۲۳:۵۹ را نشان می‌داد.شمارش معکوس آغاز شد.۱۰...۹...۸...نور آبی‌رنگ تمام سالن را پر کرد.۷...۶...۵...صدای لرزش فلزات بلند شد.۴...۳...۲...۱...ناگهان حلقه کرونوس مانند خورشیدی آبی منفجر شد و همه شما را در خود فرو برد.آخرین چیزی که دیدی، چهره نگران اعضای گروه بود.بعد...سکوت.وقتی چشمانت را باز کردی، دیگر خبری از آزمایشگاه نبود.بوی علف خیس و خاک مرطوب در هوا پیچیده بود.صدای اسب‌ها، پرندگان و رودخانه‌ای نزدیک به گوش می‌رسید.همه اعضای گروه یکی‌یکی از میان مه بیرون آمدند.آوا با ناباوری اطراف را نگاه کرد و زیر لب گفت: «امیر... فکر کنم... این بار واقعاً موفق شدیم.»در دوردست، روی تپه‌ای، پرچم یک قلعه سنگی در باد تکان می‌خورد و چند سوار زره‌پوش به سمت محل فرود شما در حرکت بودند.ما هنوز نمی‌دانیم به چه سالی از گذشته آمده‌ایم... اما تا چند دقیقه دیگر، اولین انسان‌های این دوران به ما خواهند رسید.ادامه دارد.....این تازه آغاز ماجراست. 🌍⏳امرعلی صابرامرعلی صابرWed, 05 Aug 2026 11:33:48 +0330https://virgool.ir/@amiralisaber13900/پادشاه-هفده-ساله-p90dha1nrxjlفصل اول: سایه‌ای بر جنوببخش اول: طلوع آخرین وارثسپیده‌دم، آرام‌آرام بر فراز کوهستان‌های جنوب گسترده می‌شد. نخستین پرتوهای خورشید از میان ابرهای خاکستری عبور کردند و بر دیوارهای سنگی قلعهٔ «آذرگان»، پایتخت سرزمین انسان‌ها، تابیدند.این سرزمین، فقیرترین حکومت جهان بود.مردم با زحمت زندگی می‌کردند. زمین‌ها محصول اندکی می‌دادند، خزانه تقریباً خالی بود و سربازان با زره‌هایی که بارها وصله شده بود از مرزها نگهبانی می‌کردند. اما مردم جنوب یک چیز داشتند که هیچ طلا و نقره‌ای نمی‌توانست بخرد؛ امید.در بلندترین برج قلعه، پرچم سرخ و طلایی خاندان سلطنتی با وزش باد به آرامی می‌رقصید.در این قلعه، شاه ذبیح، پیرمردی با ریشی سفید و چشمانی نافذ، سال‌ها بر انسان‌ها فرمان رانده بود. او جنگ‌های بی‌شماری را دیده، دوستان بسیاری را از دست داده و بارها کشورش را از نابودی نجات داده بود. اکنون سنش بالا رفته بود و می‌دانست که روزی تاج باید به نسل بعد برسد.تنها امید او، نوهٔ هفده‌ساله‌اش، امیر بود.شاهزاده‌ای که بسیاری او را آیندهٔ جنوب می‌دانستند، اما هنوز جنگ واقعی را تجربه نکرده بود.آن صبح، تالار بزرگ قصر آرام نبود.خدمتکاران در رفت‌وآمد بودند. سربازان فرمان می‌گرفتند. کاتبان نامه‌هایی را مهر می‌کردند و صدای چکش آهنگران از حیاط قلعه به گوش می‌رسید.اعضای خاندان سلطنتی نیز یکی پس از دیگری وارد تالار شدند.پدرت، رسول، فرمانده بخشی از سپاه و مردی آرام و باوقار بود که کمتر سخن می‌گفت اما همه به تصمیم‌هایش احترام می‌گذاشتند.مادرت، مرضیه، میان مردم به مهربانی و خرد شناخته می‌شد و همیشه از فقرا حمایت می‌کرد.برادرت، مهدی، با اینکه هنوز کم‌سن بود، آرزو داشت روزی همانند تو شمشیر به دست بگیرد.خاله‌ها، عموها، دایی‌ها و دیگر اعضای خانواده نیز برای مراسم شورای سلطنتی به قلعه آمده بودند. هر کدام مسئولیتی در ادارهٔ کشور داشتند و حضورشان نشان می‌داد که موضوع جلسه بسیار مهم است.من، وزیر اعظم، در کنار تخت شاه ایستاده بودم. سال‌ها در کنار شاه ذبیح خدمت کرده بودم و اکنون نگرانی از چهره‌ام پیدا بود.شاه با عصایش سه بار بر زمین کوبید.تالار در سکوت فرو رفت.او با صدایی آرام اما محکم گفت:«امروز خبری به ما رسیده که اگر حقیقت داشته باشد، آیندهٔ جنوب را تغییر خواهد داد.»در همین لحظه، درهای بزرگ تالار با صدای بلندی باز شد.پیشاهنگی که لباسش غرق در گرد و غبار بود، نفس‌نفس‌زنان وارد شد. زانویش را بر زمین گذاشت و گفت:«اعلیحضرت... سه شبانه‌روز بدون توقف تاخته‌ام... خبر بسیار مهمی آورده‌ام...»شاه ذبیح اشاره کرد که ادامه دهد.پیشاهنگ سرش را پایین انداخت.«دیده‌بان‌های مرزی گزارش داده‌اند که هزاران اورک در غرب در حال گرد آمدن هستند. اما این تنها مشکل نیست... فرستادگان شمال نیز به سوی مرزهای ما حرکت کرده‌اند و پرچم‌های جنگی خود را برافراشته‌اند. هیچ‌کس نمی‌داند هدفشان چیست.»زمزمه‌ای سنگین سراسر تالار را فرا گرفت.اگر شمال و غرب هم‌زمان علیه جنوب اقدام می‌کردند، سرزمین انسان‌ها حتی یک ماه هم دوام نمی‌آورد.شاه ذبیح آهسته از جای خود برخاست. برای لحظه‌ای به چهرهٔ حاضران نگاه کرد و سپس نگاهش روی تو ثابت ماند.«امیر...»تمام تالار ساکت شد.«شاید زمان آن رسیده باشد که نخستین آزمون واقعی زندگی‌ات آغاز شود.»همه منتظر بودند ببینند شاهزادهٔ جوان چه خواهد گفت و نخستین تصمیم او چه خواهد بود؛ تصمیمی که شاید سرنوشت تمام جنوب را تغییر دهد.فصل اول | بخش دوم: شورای پادشاهتالار سلطنتی در سکوتی سنگین فرو رفته بود.شعله‌های مشعل‌ها بر ستون‌های سنگی می‌رقصیدند و صدای باران که بر شیشه‌های بلند قلعه می‌کوبید، فضای تالار را سنگین‌تر می‌کرد.هیچ‌کس سخنی نمی‌گفت.شاه ذبیح بر تخت سلطنت نشسته بود، دستانش را بر عصای چوب گردوی کهن گذاشته و با چهره‌ای آرام اما نگران به پیشاهنگ خیره شده بود.من، وزیر اعظم، چند قدم جلو رفتم و طومارهای اطلاعاتی را روی میز سنگی شورای سلطنتی گشودم.«اعلیحضرت، گزارش‌ها تأیید شده‌اند.»یکی از فرماندهان سپاه گفت: «اگر اورک‌ها حمله کنند، بیش از بیست هزار جنگجو خواهند داشت.»فرمانده مرزبانان بلافاصله پاسخ داد: «اما دیده‌بان‌ها هنوز هیچ نشانی از حرکت ارتش اصلی ندیده‌اند. شاید فقط در حال جمع‌آوری نیرو باشند.»در همان لحظه، دربانان درهای تالار را گشودند.سه پیک وارد شدند.پیک نخست زرهی نقره‌ای بر تن داشت و پرچم شمال را حمل می‌کرد.پیک دوم جامه‌ای سبزرنگ پوشیده بود و نشان الف‌های شرق بر سینه‌اش دیده می‌شد.پیک سوم لباس بازرگانان جنوب را بر تن داشت و از بازارهای مرزی آمده بود.شاه ذبیح با صدایی آرام گفت:«هر سه را به ترتیب جلو بیاورید.»پیک شمال زانو زد.«پیامی محرمانه از پادشاه شمال آورده‌ام. تنها با اجازهٔ اعلیحضرت خوانده خواهد شد.»پیک الف‌ها نیز تعظیم کرد.«فرمانروای شرق نامه‌ای مهر و موم‌شده فرستاده است.»بازرگان نفسش بند آمده بود.«اعلیحضرت... قیمت گندم سه برابر شده است. اگر جنگ آغاز شود، مردم جنوب بیش از چند ماه آذوقه نخواهند داشت.»همهمه‌ای در تالار پیچید.پدرت، رسول، که یکی از فرماندهان سپاه بود، آرام گفت: «اگر جنگ شود، بدون آذوقه حتی شجاع‌ترین سربازان هم دوام نمی‌آورند.»مادرت، مرضیه، با نگرانی افزود: «پیش از هر چیز باید مردم حفظ شوند.»برادرت، مهدی، که در انتهای تالار ایستاده بود، با چشمانی پر از هیجان به فرماندهان نگاه می‌کرد؛ هنوز نوجوان بود، اما آرزو داشت روزی در کنار تو از سرزمینش دفاع کند.در گوشه‌ای دیگر از تالار، عموها، خاله‌ها، دایی‌ها و دیگر اعضای خانواده نیز با نگرانی دربارهٔ آیندهٔ کشور با یکدیگر زمزمه می‌کردند.من، وزیر اعظم، رو به شاه ذبیح کردم و گفتم:«اعلیحضرت، پیش از آنکه نامه‌ها گشوده شوند، باید منتظر فرمان شاهزاده باشیم.»شاه ذبیح سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد، اما چیزی نگفت.سه نامه، هر کدام با مُهری متفاوت، روی میز سنگی قرار گرفته‌اند و تمام اعضای شورا در سکوت منتظرند.فصل اول | بخش سوم: درهای بستهشاهزاده با صدایی آرام اما قاطع فرمان داد:امیر: «همه، به‌جز خاندان سلطنتی، تالار را ترک کنند.»برای لحظه‌ای سکوت بر تالار حکم‌فرما شد.شاه ذبیح نگاهی به چهرهٔ نوه‌اش انداخت. در نگاهش غرور و رضایت دیده می‌شد. او بدون آنکه سخنی بگوید، تنها سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد.من، وزیر اعظم، یک گام پیش گذاشتم و عصای نقره‌ای خود را سه بار بر کف سنگی تالار کوبیدم.«به فرمان شاهزاده، همهٔ افراد به‌جز خاندان سلطنتی، تالار شورا را ترک کنند.»فرماندهان تعظیم کردند.کاتبان طومارهای خود را جمع کردند.نگهبانان درهای بزرگ تالار را گشودند.پیشاهنگان، سفیران، بازرگانان، اشراف و خدمتکاران یکی پس از دیگری از تالار خارج شدند.با بسته شدن درهای عظیم بلوطی، سکوتی سنگین سراسر قصر را فرا گرفت.اکنون تنها خاندان سلطنتی در تالار حضور داشتند؛ شاه ذبیح، شاهزاده امیر، رسول، مرضیه، مهدی و دیگر اعضای خانواده.شاه ذبیح از جای خود برخاست.«از این لحظه، هر سخنی که در این تالار گفته شود، راز خاندان سلطنتی خواهد بود.»همه با احترام سر فرود آوردند.من به سوی میز سنگی رفتم و نخستین طومار را برداشتم.مهر آبی‌رنگ آن با نشان شیر زرین شمال بسته شده بود.پس از اجازهٔ شاه، مهر را شکستم و طومار را گشودم.صدای خش‌خش کاغذ در تالار پیچید.شروع به خواندن کردم:«از جانب آردان، پادشاه شمال، خطاب به شاه ذبیح.خبر رسیده است که ارتش اورک‌ها در غرب در حال گردآوری نیروست. اگر جنوب سقوط کند، توازن قدرت جهان از میان خواهد رفت.با وجود اختلاف‌های دیرینه، پیشنهاد می‌کنیم نمایندگان دو حکومت تا هفت روز دیگر در دژ رود سپید دیدار کنند و دربارهٔ آیندهٔ جهان گفت‌وگو نمایند.اگر این دعوت پذیرفته نشود، شمال راه خود را خواهد رفت و مسئولیتی در قبال سرنوشت جنوب نخواهد داشت.»با پایان یافتن نامه، سکوتی عمیق تالار را فرا گرفت.رسول، پدر شاهزاده، آرام گفت:«این پیشنهاد می‌تواند آغاز یک اتحاد باشد... یا دام دشمن.»مرضیه با نگرانی پاسخ داد:«اگر فرصتی برای جلوگیری از جنگ وجود داشته باشد، نباید آن را نادیده گرفت.»من، وزیر اعظم، نامه را روی میز گذاشتم و به شاهزاده نگاه کردم..سکوتی سنگین بر تالار فرمانروایی سایه انداخته بود. شعله‌های مشعل‌ها بر دیوارهای سنگی می‌رقصیدند و همه نگاه‌ها به سوی شاهزاده دوخته شده بود.رسول با صدایی آرام گفت: «شاید این نامه فرصتی برای جلوگیری از جنگ باشد.»مرضیه با نگرانی افزود: «اگر بتوان بدون خونریزی از مردم محافظت کرد، ارزش بررسی دارد.»شاه ذبیح چیزی نگفت و تنها منتظر ماند.در آن سکوت، شاهزاده از جای خود برخاست، چند قدم به سوی میز شورا برداشت و نگاهش را بر نامهٔ گشوده‌شده دوخت.فصل اول|بخش چهارم : خیانت های شمال امیر گفت: «پدربزرگ... پادشاهان شمال همیشه به ما خیانت کرده‌اند. از زمان پدرانشان تا امروز، هرگاه دست دوستی دراز کرده‌اند، خنجری در آستین پنهان داشته‌اند. من به این نامه اعتماد ندارم.»سکوت تالار سنگین‌تر شد.شاه ذبیح آهسته سرش را پایین انداخت و پس از چند لحظه گفت: «حرفت بی‌دلیل نیست، امیر. من نیز خیانت‌های آنان را فراموش نکرده‌ام.»من، وزیر اعظم، قدمی پیش گذاشتم و گفتم: «اعلیحضرت، شاهزاده درست می‌گوید. تاریخ میان شمال و جنوب سرشار از پیمان‌های شکسته است. با این حال، اگر این نامه فریب باشد، باید آن را با خرد پاسخ دهیم، نه با شتاب. شاید بتوان از همین دعوت، حقیقت نیت دشمن را آشکار کرد.»همه اعضای خاندان سلطنتی در سکوت به یکدیگر نگاه کردند. نامهٔ دوم، با مُهر سبزرنگ الف‌های شرق، هنوز بر روی میز قرار داشت و هیچ‌کس آن را نگشوده بود.امرعلی صابرامرعلی صابرTue, 21 Jul 2026 15:01:33 +0330https://virgool.ir/@amiralisaber13900/شاهده-ساله-n5s0t42ie62mفصل اول: سایه‌ای بر جنوببخش اول: طلوع آخرین وارثسپیده‌دم، آرام‌آرام بر فراز کوهستان‌های جنوب گسترده می‌شد. نخستین پرتوهای خورشید از میان ابرهای خاکستری عبور کردند و بر دیوارهای سنگی قلعهٔ «آذرگان»، پایتخت سرزمین انسان‌ها، تابیدند.این سرزمین، فقیرترین حکومت جهان بود.مردم با زحمت زندگی می‌کردند. زمین‌ها محصول اندکی می‌دادند، خزانه تقریباً خالی بود و سربازان با زره‌هایی که بارها وصله شده بود از مرزها نگهبانی می‌کردند. اما مردم جنوب یک چیز داشتند که هیچ طلا و نقره‌ای نمی‌توانست بخرد؛ امید.در بلندترین برج قلعه، پرچم سرخ و طلایی خاندان سلطنتی با وزش باد به آرامی می‌رقصید.در این قلعه، شاه ذبیح، پیرمردی با ریشی سفید و چشمانی نافذ، سال‌ها بر انسان‌ها فرمان رانده بود. او جنگ‌های بی‌شماری را دیده، دوستان بسیاری را از دست داده و بارها کشورش را از نابودی نجات داده بود. اکنون سنش بالا رفته بود و می‌دانست که روزی تاج باید به نسل بعد برسد.تنها امید او، نوهٔ هفده‌ساله‌اش، امیر بود.شاهزاده‌ای که بسیاری او را آیندهٔ جنوب می‌دانستند، اما هنوز جنگ واقعی را تجربه نکرده بود.آن صبح، تالار بزرگ قصر آرام نبود.خدمتکاران در رفت‌وآمد بودند. سربازان فرمان می‌گرفتند. کاتبان نامه‌هایی را مهر می‌کردند و صدای چکش آهنگران از حیاط قلعه به گوش می‌رسید.اعضای خاندان سلطنتی نیز یکی پس از دیگری وارد تالار شدند.پدرت، رسول، فرمانده بخشی از سپاه و مردی آرام و باوقار بود که کمتر سخن می‌گفت اما همه به تصمیم‌هایش احترام می‌گذاشتند.مادرت، مرضیه، میان مردم به مهربانی و خرد شناخته می‌شد و همیشه از فقرا حمایت می‌کرد.برادرت، مهدی، با اینکه هنوز کم‌سن بود، آرزو داشت روزی همانند تو شمشیر به دست بگیرد.خاله‌ها، عموها، دایی‌ها و دیگر اعضای خانواده نیز برای مراسم شورای سلطنتی به قلعه آمده بودند. هر کدام مسئولیتی در ادارهٔ کشور داشتند و حضورشان نشان می‌داد که موضوع جلسه بسیار مهم است.من، وزیر اعظم، در کنار تخت شاه ایستاده بودم. سال‌ها در کنار شاه ذبیح خدمت کرده بودم و اکنون نگرانی از چهره‌ام پیدا بود.شاه با عصایش سه بار بر زمین کوبید.تالار در سکوت فرو رفت.او با صدایی آرام اما محکم گفت:«امروز خبری به ما رسیده که اگر حقیقت داشته باشد، آیندهٔ جنوب را تغییر خواهد داد.»در همین لحظه، درهای بزرگ تالار با صدای بلندی باز شد.پیشاهنگی که لباسش غرق در گرد و غبار بود، نفس‌نفس‌زنان وارد شد. زانویش را بر زمین گذاشت و گفت:«اعلیحضرت... سه شبانه‌روز بدون توقف تاخته‌ام... خبر بسیار مهمی آورده‌ام...»شاه ذبیح اشاره کرد که ادامه دهد.پیشاهنگ سرش را پایین انداخت.«دیده‌بان‌های مرزی گزارش داده‌اند که هزاران اورک در غرب در حال گرد آمدن هستند. اما این تنها مشکل نیست... فرستادگان شمال نیز به سوی مرزهای ما حرکت کرده‌اند و پرچم‌های جنگی خود را برافراشته‌اند. هیچ‌کس نمی‌داند هدفشان چیست.»زمزمه‌ای سنگین سراسر تالار را فرا گرفت.اگر شمال و غرب هم‌زمان علیه جنوب اقدام می‌کردند، سرزمین انسان‌ها حتی یک ماه هم دوام نمی‌آورد.شاه ذبیح آهسته از جای خود برخاست. برای لحظه‌ای به چهرهٔ حاضران نگاه کرد و سپس نگاهش روی تو ثابت ماند.«امیر...»تمام تالار ساکت شد.«شاید زمان آن رسیده باشد که نخستین آزمون واقعی زندگی‌ات آغاز شود.»همه منتظر بودند ببینند شاهزادهٔ جوان چه خواهد گفت و نخستین تصمیم او چه خواهد بود؛ تصمیمی که شاید سرنوشت تمام جنوب را تغییر دهد.فصل اول | بخش دوم: شورای پادشاهتالار سلطنتی در سکوتی سنگین فرو رفته بود.شعله‌های مشعل‌ها بر ستون‌های سنگی می‌رقصیدند و صدای باران که بر شیشه‌های بلند قلعه می‌کوبید، فضای تالار را سنگین‌تر می‌کرد.هیچ‌کس سخنی نمی‌گفت.شاه ذبیح بر تخت سلطنت نشسته بود، دستانش را بر عصای چوب گردوی کهن گذاشته و با چهره‌ای آرام اما نگران به پیشاهنگ خیره شده بود.من، وزیر اعظم، چند قدم جلو رفتم و طومارهای اطلاعاتی را روی میز سنگی شورای سلطنتی گشودم.«اعلیحضرت، گزارش‌ها تأیید شده‌اند.»یکی از فرماندهان سپاه گفت: «اگر اورک‌ها حمله کنند، بیش از بیست هزار جنگجو خواهند داشت.»فرمانده مرزبانان بلافاصله پاسخ داد: «اما دیده‌بان‌ها هنوز هیچ نشانی از حرکت ارتش اصلی ندیده‌اند. شاید فقط در حال جمع‌آوری نیرو باشند.»در همان لحظه، دربانان درهای تالار را گشودند.سه پیک وارد شدند.پیک نخست زرهی نقره‌ای بر تن داشت و پرچم شمال را حمل می‌کرد.پیک دوم جامه‌ای سبزرنگ پوشیده بود و نشان الف‌های شرق بر سینه‌اش دیده می‌شد.پیک سوم لباس بازرگانان جنوب را بر تن داشت و از بازارهای مرزی آمده بود.شاه ذبیح با صدایی آرام گفت:«هر سه را به ترتیب جلو بیاورید.»پیک شمال زانو زد.«پیامی محرمانه از پادشاه شمال آورده‌ام. تنها با اجازهٔ اعلیحضرت خوانده خواهد شد.»پیک الف‌ها نیز تعظیم کرد.«فرمانروای شرق نامه‌ای مهر و موم‌شده فرستاده است.»بازرگان نفسش بند آمده بود.«اعلیحضرت... قیمت گندم سه برابر شده است. اگر جنگ آغاز شود، مردم جنوب بیش از چند ماه آذوقه نخواهند داشت.»همهمه‌ای در تالار پیچید.پدرت، رسول، که یکی از فرماندهان سپاه بود، آرام گفت: «اگر جنگ شود، بدون آذوقه حتی شجاع‌ترین سربازان هم دوام نمی‌آورند.»مادرت، مرضیه، با نگرانی افزود: «پیش از هر چیز باید مردم حفظ شوند.»برادرت، مهدی، که در انتهای تالار ایستاده بود، با چشمانی پر از هیجان به فرماندهان نگاه می‌کرد؛ هنوز نوجوان بود، اما آرزو داشت روزی در کنار تو از سرزمینش دفاع کند.در گوشه‌ای دیگر از تالار، عموها، خاله‌ها، دایی‌ها و دیگر اعضای خانواده نیز با نگرانی دربارهٔ آیندهٔ کشور با یکدیگر زمزمه می‌کردند.من، وزیر اعظم، رو به شاه ذبیح کردم و گفتم:«اعلیحضرت، پیش از آنکه نامه‌ها گشوده شوند، باید منتظر فرمان شاهزاده باشیم.»شاه ذبیح سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد، اما چیزی نگفت.سه نامه، هر کدام با مُهری متفاوت، روی میز سنگی قرار گرفته‌اند و تمام اعضای شورا در سکوت منتظرند.فصل اول | بخش سوم: درهای بستهشاهزاده با صدایی آرام اما قاطع فرمان داد:امیر: «همه، به‌جز خاندان سلطنتی، تالار را ترک کنند.»برای لحظه‌ای سکوت بر تالار حکم‌فرما شد.شاه ذبیح نگاهی به چهرهٔ نوه‌اش انداخت. در نگاهش غرور و رضایت دیده می‌شد. او بدون آنکه سخنی بگوید، تنها سرش را به نشانهٔ تأیید تکان داد.من، وزیر اعظم، یک گام پیش گذاشتم و عصای نقره‌ای خود را سه بار بر کف سنگی تالار کوبیدم.«به فرمان شاهزاده، همهٔ افراد به‌جز خاندان سلطنتی، تالار شورا را ترک کنند.»فرماندهان تعظیم کردند.کاتبان طومارهای خود را جمع کردند.نگهبانان درهای بزرگ تالار را گشودند.پیشاهنگان، سفیران، بازرگانان، اشراف و خدمتکاران یکی پس از دیگری از تالار خارج شدند.با بسته شدن درهای عظیم بلوطی، سکوتی سنگین سراسر قصر را فرا گرفت.اکنون تنها خاندان سلطنتی در تالار حضور داشتند؛ شاه ذبیح، شاهزاده امیر، رسول، مرضیه، مهدی و دیگر اعضای خانواده.شاه ذبیح از جای خود برخاست.«از این لحظه، هر سخنی که در این تالار گفته شود، راز خاندان سلطنتی خواهد بود.»همه با احترام سر فرود آوردند.من به سوی میز سنگی رفتم و نخستین طومار را برداشتم.مهر آبی‌رنگ آن با نشان شیر زرین شمال بسته شده بود.پس از اجازهٔ شاه، مهر را شکستم و طومار را گشودم.صدای خش‌خش کاغذ در تالار پیچید.شروع به خواندن کردم:«از جانب آردان، پادشاه شمال، خطاب به شاه ذبیح.خبر رسیده است که ارتش اورک‌ها در غرب در حال گردآوری نیروست. اگر جنوب سقوط کند، توازن قدرت جهان از میان خواهد رفت.با وجود اختلاف‌های دیرینه، پیشنهاد می‌کنیم نمایندگان دو حکومت تا هفت روز دیگر در دژ رود سپید دیدار کنند و دربارهٔ آیندهٔ جهان گفت‌وگو نمایند.اگر این دعوت پذیرفته نشود، شمال راه خود را خواهد رفت و مسئولیتی در قبال سرنوشت جنوب نخواهد داشت.»با پایان یافتن نامه، سکوتی عمیق تالار را فرا گرفت.رسول، پدر شاهزاده، آرام گفت:«این پیشنهاد می‌تواند آغاز یک اتحاد باشد... یا دام دشمن.»مرضیه با نگرانی پاسخ داد:«اگر فرصتی برای جلوگیری از جنگ وجود داشته باشد، نباید آن را نادیده گرفت.»من، وزیر اعظم، نامه را روی میز گذاشتم و به شاهزاده نگاه کردم..سکوتی سنگین بر تالار فرمانروایی سایه انداخته بود. شعله‌های مشعل‌ها بر دیوارهای سنگی می‌رقصیدند و همه نگاه‌ها به سوی شاهزاده دوخته شده بود.رسول با صدایی آرام گفت: «شاید این نامه فرصتی برای جلوگیری از جنگ باشد.»مرضیه با نگرانی افزود: «اگر بتوان بدون خونریزی از مردم محافظت کرد، ارزش بررسی دارد.»شاه ذبیح چیزی نگفت و تنها منتظر ماند.در آن سکوت، شاهزاده از جای خود برخاست، چند قدم به سوی میز شورا برداشت و نگاهش را بر نامهٔ گشوده‌شده دوخت.فصل اول|بخش چهارم : خیانت های شمالامیر گفت: «پدربزرگ... پادشاهان شمال همیشه به ما خیانت کرده‌اند. از زمان پدرانشان تا امروز، هرگاه دست دوستی دراز کرده‌اند، خنجری در آستین پنهان داشته‌اند. من به این نامه اعتماد ندارم.»سکوت تالار سنگین‌تر شد.شاه ذبیح آهسته سرش را پایین انداخت و پس از چند لحظه گفت: «حرفت بی‌دلیل نیست، امیر. من نیز خیانت‌های آنان را فراموش نکرده‌ام.»من، وزیر اعظم، قدمی پیش گذاشتم و گفتم: «اعلیحضرت، شاهزاده درست می‌گوید. تاریخ میان شمال و جنوب سرشار از پیمان‌های شکسته است. با این حال، اگر این نامه فریب باشد، باید آن را با خرد پاسخ دهیم، نه با شتاب. شاید بتوان از همین دعوت، حقیقت نیت دشمن را آشکار کرد.» همه اعضای خاندان سلطنتی در سکوت به یکدیگر نگاه کردند. نامهٔ دوم، با مُهر سبزرنگ الف‌های شرق، هنوز بر روی میز قرار داشت و هیچ‌کس آن را نگشوده بود.ادامه دارد امرعلی صابرامرعلی صابرTue, 21 Jul 2026 14:53:15 +0330