<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های امیرعلی ملکشاهی</title><link>https://virgool.ir/feed/@amiralimlk</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:46:28</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/4335105/avatar/qwqsWp.jpg</url><title>امیرعلی ملکشاهی</title><link>https://virgool.ir/@amiralimlk</link></image><item><title>اولین حس رانندگی من</title><link>https://virgool.ir/@amiralimlk/اولین-حس-رانندگی-من-anwf5vfo8vsl</link><description>خیلی موقع ها ، وقتی میخوایم از اولین تجربه و حس رانندگی مون صحبت کنیم ، یاد اون شور و اشتیاقی میوفتیم که انگار ماشین مثل دنیا میمونه . حتی اگه پدر مادرمون هم میگفتن نه ما بیخیال بشو نبودیم . یادمه اولین بار که میگفتن رانندگی خیلی میترسیدم . اخه بابام همش غر میزد و میگفت : پسر ، تو عرضه ی هیچ کاری رو نداری ، الان شیر شدی که گواهینامه بگیری . مگه تو خواب . هیچی دیگه . مدام این حس ترس نمیذاشت ارامش داشته باشم . همش میگفتم وای خدا نکنه بابام راست بگه و این افکار ناراحت کننده . اولین بار که رفتم امتحان بدم یه اوضاع وحشتناکی بود واییییی اصن بیا و ببین . کسی که میخواست ازمون کتبی بگیره خیلی خیلییییییی اذیت میکرد . اونم مث بابام شده بود ، انگار بابام اومده بود ازم امتحان بگیره . خلاصه بگذریم . منو ۵ بار رد کرد بی دلیل خاصی ها . مثلاً ماشین پراید بود صندلی عقب نمیرفت من مدام باید به زور میکشیدمش عقب . آخرش هم میزدم میشکوندمش . دیگه استاد ول کن نبود . همش توهین میکرد که نره غولی هستی جا نمیشی تو ماشین برو گمشو گواهینامه برا چیته . و این حرفا . بار شیشم دیگه به قران پاهام له شد زیر صندلی . ولی تحمل کردم دست نزدم . و بالاخره با کمی هم چاشنی التماس دلش سوخت و گواهینامه رو تایید کرد برام . خلاصه ش کنم . خیلی وحشتناک بود ولی خدایی برام خاطره شد . یادش بخیر </description><category>امیرعلی ملکشاهی</category><author>امیرعلی ملکشاهی</author><pubDate>Mon, 03 Nov 2025 13:34:43 +0330</pubDate></item></channel></rss>