https://virgool.ir/feed/@amiralibavaghar72fa2026-11-12 17:32:21https://files.virgool.ir/upload/users/4249573/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@amiralibavaghar72https://virgool.ir/@amiralibavaghar72/عشق-عجیب-ارزشمند-eefjrx83aiszنویسنده: امیرعلی باوقارمقدمهاگر بخواهم از عشق حرف بزنم، آن را به کشتی‌ای تشبیه می‌کنم که باید از رودخانه‌ای خروشان عبور کند؛ یا به مقصد می‌رسد، یا در میانهٔ راه غرق می‌شود. این قصهٔ من است، قصه‌ای که نه شبیه فیلم‌های عاشقانهٔ معمول است، نه پایانش قابل پیش‌بینی.من، تهمینه، مدیر یک کارخانهٔ عروسک‌سازی بودم. همه چیز طبق نقشه پیش می‌رفت تا مجبور شدم برای پست دستیار و راننده شخصی، کسی را استخدام کنم. این، نقطهٔ آغاز همه‌چیز شد.تهمینه از مردها دل خوشی نداشت. تجربهٔ ازدواج در بیست‌وسه‌سالگی و خیانت همسر سابقش، تاریخی بود که باعث شده بود نگاهش نسبت به عشق و مردان سرد و بی‌اعتماد باشد. او زنی قوی، مستقل و خودساخته بود که تمام تمرکزش را بر موفقیت شغلی‌اش گذاشته بود. ازدواج برایش تجربه‌ای تلخ و فراموش‌شدنی بود و هیچ علاقه‌ای به تکرار آن نداشت. مردها را موجوداتی قابل پیش‌بینی، سطحی و متعهد به خیانت می‌دید و از هرگونه نزدیکی عاطفی به آن‌ها پرهیز می‌کرد. دنیای او، دنیای اعداد، طرح‌ها و ماشین‌آلات کارخانه بود، نه احساسات پیچیده و غیرقابل کنترل عشق.رودابه، نزدیک‌ترین دوستم، زن متأهلی بود که دیدگاهش با من فرق می‌کرد. روزی در کافی‌شاپ کارخانه، وقتی به بنر استخدام نگاه می‌کرد، گفت:«چرا این‌قدر با مردها تند برخورد می‌کنی؟»«چون تجربه‌اش را دارم، رودابه. آن‌قدر دیده‌ام که می‌دانم.»«نه، تو هنوز عشق واقعی را تجربه نکرده‌ای.»همان‌جا بین شوخی و جدی، شرطی بستیم: اگر من اشتباه کنم، باید اعتراف کنم عشق بهترین چیز دنیاست.رودابه، با آن روحیهٔ شاد و نگاه مثبتش به زندگی، همیشه تلاش می‌کرد تهمینه را از انزوای عاطفی‌اش بیرون بیاورد. او معتقد بود که هرچند تجربیات تلخ گذشته می‌توانند زخم‌هایی بر روح انسان بگذارند، اما نباید باعث شوند که فرصت‌های جدید و شادی‌های احتمالی آینده را از خود سلب کنیم. رودابه خود در زندگی زناشویی‌اش طعم خوشبختی را چشیده بود و این تجربه‌اش را با تمام وجود باور داشت. او تهمینه را درک می‌کرد، اما نمی‌توانست بپذیرد که یک تجربهٔ تلخ، تمام دنیای عاطفی او را تحت تاثیر قرار دهد. گفتگوی آن‌ها در فضای آرام و دلنشین کافی‌شاپ کارخانه، با عطر قهوه و صدای ملایم موسیقی، بستری برای این جدال دیدگاه‌ها فراهم کرده بود. در نهایت، این شرط‌بندی، نقطه‌ی عطفی در زندگی تهمینه شد، هرچند خود در آن لحظه از آن بی‌خبر بود.روز مصاحبه، مردی با کت ساده و لبخندی آرام وارد شد: ارش. من از همان نگاه اول قصد رد کردنش را داشتم، اما رودابه اصرار کرد که فرصتی بدهیم.ارش با قامتی متوسط، چشمانی نافذ و موهایی مشکی که کمی آشفته روی پیشانی‌اش ریخته بود، وارد شد. سادگی لباسش و آرامش رفتارش، در تضاد با هیاهوی روزمرهٔ کارخانه و چهره‌های مضطرب متقاضیان دیگر، به چشم می‌آمد. تهمینه، که انتظار فردی جسورتر یا شاید کمی متکبرتر را داشت، با دیدن او احساس بی‌تفاوتی کرد. اما رودابه که شاهد این صحنه بود، با چشمانی برقی‌زده به تهمینه اشاره کرد که او را نادیده نگیرد. اما ....احضار زودهنگام در اولین روز کاری ساعت پنج صبح، ترفندی از سوی تهمینه بود تا میزان تحمل و انعطاف‌پذیری متقاضی را بسنجد. او انتظار داشت کسی که برای پست دستیار و راننده شخصی او استخدام می‌شود، حداقل از چنین درخواستی متعجب شود یا آن را زیر سوال ببرد. اما ارش، با همان لبخند آرام، بدون هیچ اعتراضی، درخواست او را پذیرفت و اعلام آمادگی کرد. این رفتار غیرمنتظره، اولین جرقه‌ی تردید را در ذهن تهمینه روشن کرد؛ تردیدی در مورد قضاوت اولیه‌اش.شروع کردم به دادن ماموریت‌های عجیب به ارش، از تماس با یک شریک انگلیسی پر حرف و فضول تا بررسی طراحی‌های غیرضروری. ولی چیزی او را عصبی نمی‌کرد.تهمینه، که هنوز هم سعی داشت در حال سنجش و آزمون ارش بود، ماموریت‌های غیرمتعارف و گاهی بی‌معنی را به او محول می‌کرد. او می‌خواست ببیند چگونه ارش در مواجهه با درخواست‌های عجیب و غریب او واکنش نشان می‌دهد. این ماموریت‌ها شامل مواردی مانند برقراری ارتباط با یک شریک تجاری خارجی که تنها به دلیل داشتن صدایی خوش‌صدا انتخاب شده بود، یا بررسی جزئیات فنی طراحی‌هایی که هیچ ربطی به تولیدات فعلی کارخانه نداشت، می‌شد. تهمینه انتظار داشت که در نهایت، ارش از این حجم از کارهای بی‌هدف کلافه شود یا حتی نسبت به توانایی‌های مدیریتی او سوالی در ذهنش شکل بگیرد. اما ارش، با همان آرامش و لبخند همیشگی، تمامی این وظایف را با دقت و حوصله انجام می‌داد. هیچ نشانی از کلافگی یا نارضایتی در رفتارش دیده نمی‌شد.یک روز، اشتباهی دفترچهٔ خاطراتم را در ماشین جا گذاشتم دفترچهٔ خاطراتی که پر از افکار مرد ستیزانه و تجربیات تلخ تهمینه با مردان که نوشته بود. در صندلی عقب ماشین جا مانده بود. ارش که برای رساندن او به خانه آمده بود، به طور اتفاقی آن را دیده بود. تهمینه روز بعد متوجه گم شدن دفترچه‌اش شد. او در ابتدا نگران بود که مطالب خصوصی‌اش فاش شود، اما بیش از آن، از اینکه ارش ممکن است دیدگاهش را نسبت به او تغییر دهد، آزرده بود. اما واکنشی که دید، او را بیشتر متحیر کرد. روز بعد، ارش با دلایلی مودبانه، استعفای خود را تقدیم کرد. سکوت او در روز استعفا، و دلیل مبهمی که برای آن آورد، بیش از هر کلامی، تهمینه را آزار داد. او احساس می‌کرد ارش چیزی را می‌داند و به خاطر آن، از او فاصله گرفته است. این سکوت، سؤالی بزرگ را در ذهن تهمینه ایجاد کرده بود.روزهای پس از استعفای ارش برای تهمینه سخت گذشت. او متوجه شد که نبودن ارش، فضایی را در کارخانه خالی کرده که با هیچ چیز دیگری پر نمی‌شد. سکوت اتاق کارش، و نبودن لبخند آشنای ارش، او را دلتنگ کرده بود. او به حرف‌های رودابه فکر می‌کرد و به این نتیجه رسیده بود که قضاوت‌های قبلی‌اش اشتباه بوده است. شاید آن لبخند آرام و آن سکوت پرمعنی، نشانه‌ای از درک و فهم عمیق‌تری بود که او قادر به دیدنش نبود. در یک بعدازظهر ابری، وقتی رودابه برای سرکشی به او آمده بود، تهمینه دیگر نتوانست احساساتش را پنهان کند. او اعتراف کرد که رودابه درست می‌گفته و او دربارهٔ عشق و مردان اشتباه می‌کرده است. رودابه با دیدن تغییر در لحن و نگاه تهمینه، متوجه شد که او واقعاً تحت تاثیر قرار گرفته است. پیشنهاد او برای پیدا کردن ارش، گامی بود که تهمینه مدت‌ها از برداشتن آن واهمه داشت.بعد از چند دقیقه که وارد سیستم شدم و نشانی ادرسش رو پیدا کردیم . به محله‌ای قدیمی و ساده رسیدیم. وقتی در را باز کرد، گفت:او در را باز کرد بسیار حیرت زده شد که چرا تهمینه روبه رو اش قرار دارد تهمینه وضعیتش را دید و ارش گفت :«شما لایق کسی مثل من نیستید.»تهمینه بسیار ناراحت شد و گفت من اصلا پشیمون نیستم که به اینجا امده ام و گذاشت وارد خانه اش بشویم اما بعد، آرام از بیماری مادرش و سختی‌های زندگی‌اش گفت.او گفت هزینه های عمل مادرم خیلی زیاد است و من تمام تلاشم رو برای مادرم میکردم من عذاب وجدان شدیدی داشتم بسیار در درونم حس پشیمونی میکردم بعد از اون کارهایی که باهاش کردم.بهش گفتم :قول میدم تمام هزینه‌های درمان مادرش را بدهم.او اسرار داشت که من اینکارو نکنم و گفت اینطوری من هیچوقت نمیتونم این هزینه رو به شما بدهم بهش گفتم که پول برای من ارزشی ندارهاو متعجب شد گفت پس من چطور باید بدهی صاف کنم و من تمام ماجرا بهش گفتم اعتراف کردم که عاشقش شده‌ام.ارش اول تعجب کردمن بهش گفتم که من نمیتونم تمرکز داشته باشم وقتی که تو پیشم نباشی من به اون لبخند های مسخره تو نیاز دارم اون اروم اروم نزدیکم میشد و من بهش گفتم که ام ... ام ... اون من رو بغل کرد و من حس کردم درون من یعنی قلبم بهش نیاز داشت حس میکردم که یک چیزی درون من فعال شد اون هورمون دوپامین بود خیلی وقت بود که تجربه اش رو نکردم اون حس شادی و اون هم اعتراف کرده بود که من هم خیلی به تو دل بسته بودم من بیشتر از همه خوشحال شدم یعنی اگر به من دنیا رو هم میدادن من هیچوقت اون بغل دل انگیز فراموش نمیکنم ولی عوضش اون هم با من ازدواج کرد و حس میکردم خوشبخت ترین زن دنیا باشم من به پول اهمیت نمیدادم به اون چیزی اهمیت میدم که مفهوم زندگی من رو برای من به وجود اورده باشه کسی که هر دقیقه بهش فکر کنم و هر موقع که از سر کار بیام میدونم که یکی هست که منتظرم باشه .چند سال بعد رودابه با شوهرش امد خانه ما بچه‌ها و مردها مشغول بازی بودند. رودابه کنارم نشست:«حالا چه فکری می‌کنی؟»به او گفتم: «عشق هم عجیب است و هم ارزشمند. برایش می‌جنگی، حتی اگر همه‌چیزت را بگذاری.» تهمینه با نگاهی پر از عشق و رضایت، گفت عشق، تجربه‌ای پیچیده اما به غایت ارزشمند است. او آموخته بود که گاهی برای یافتن معنای واقعی عشق، باید از قضاوت‌های پیشین گذشت، با ترس‌ها جنگید و با تمام وجود برای آن تلاش کرد. سپس به قاب عکس مریم میرزاخانی، ریاضیدان برجسته ایرانی که نماد هوش، تلاش و پشتکار بود، مکث کرد. این قاب، یادآور آن بود که زندگی، هم می‌تواند پر از منطق و محاسبات باشد و هم مملو از عشق و احساسات عمیق سرانجام، تصویر به آرامی در سفیدی محو شد و داستانی از عشق، به پایان رسید.نویسنده: امیرعلی باوقارAmirAli BavagharAmirAli BavagharWed, 17 Sep 2025 21:25:31 +0330