<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های َAmirhosein Moazzen</title><link>https://virgool.ir/feed/@amir1373.moazzen</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 16:02:05</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/155948/avatar/avatar.png</url><title>َAmirhosein Moazzen</title><link>https://virgool.ir/@amir1373.moazzen</link></image><item><title>احساسات زیبا هستند، لمسش کن...</title><link>https://virgool.ir/@amir1373.moazzen/احساسات-زیبا-هستند-لمسش-کن-yg0a4tb6gxqb</link><description>اسال گذشته با فردی در مورد احساساتم صحبت میکردم. از اینکه آدم یه جاهایی میتونه تبدیل به سنگ بشه، بدون عکس العمل، بدون احساسات.توضیحات جالبی بود برام حرف‌هاش و میخوام در این مطلب برداشت خودمو بگم نسبت به اون صحبت‌ها و مطالب دیگه‌ای که خوندم در این باره:فرض کنید یکی از صمیمی‌ترین دوستانتون، شمارو رها  کرده و رفته، شما ناراحتین و در همین حال مادر یا پدر کنارتون نشستن و شما حال خوشی ندارید. غمگین و یا خشمگین‌ هستین از اتفاقی که افتاده.پدر و مادر متوجه میشن و اولین جمله بعد از شنیدن مشکل شما معمولا این موارد هست: &#34; غصه نداره عزیزم&#34; یا &#34; دوست زیاده، نگران نباش &#34; یا &#34; ما که بهت گفته بودیم این آدم حسابی نیست &#34; و در معدود صحبت‌هایی &#34; حس بدیه عزیزم، درکت میکنیم &#34; دیده میشه.در سه جمله اول که خیلی شنیده میشه، شما در حالی که غمگین هستین یه جورایی به شما تفهیم میشه که غمگین نباش، مسئله مهمی نیست و بدتر از همه سرزنش میشیم. و تنها در جمله آخر میبینیم که حس واقعی شما در اون لحظه با جمله‌ای که میشنوین همخوانی داره.به شخصه وقتی تمام این جملاتو میشنوم، بجز جمله‌ی آخر بقیه فقط حالمو بدتر میکنن. چون بعد از شنیدن بارها و بارها از جمله &#34;اشکال نداره&#34; یا &#34;ناراحت نباش&#34; متوجه شدم که احساساتی در من دارن انکار میشن که حق طبیعی هر انسانه که درکشون کنه یا بهتره بگم لمسشون کنه.&#34;غم&#34; یک احساسه و ما چرا نباید غمگین باشیم؟ چرا باید روحیه مثبت و کاذب به خودمون القا کنیم؟ چرا این احساسات انکار میشن؟مثال دیگه‌ای بزنم، در زندگی ما خیلی جاها خشمگین میشیم و این خشم به شدت مورد سرزنش قرار میگیره و تعریف عصبی بجای خشمگین جایگزین میشه.&#34;خشم&#34; هم مثل &#34;غم&#34; یک احساسه واقعیه در انسان و ما باید لمسش کنیم. اما متاسفانه این حس در تعریف ذهنی خیلی از افراد ناپسند هست و حتی بعد از خشمگین شدن ما خودمونو سرزنش میکنیم. در صورتی که این حس ما بوده و باید لمسش میکردیم.اگر &#34;غم&#34; و &#34;خشم&#34; احساس نشوند، &#34;شادی&#34; و &#34;خوش رویی&#34; چه تعریفی دارن؟ چرا باید شادی و خوش رویی پسندیده، غم و خشم ناپسند باشن و مورد سرزنش و انکار باشن؟من بعد از این صحبت‌ها متوجه شدم چرا انسان میتواند مانند سنگی باشد بدون احساس، چون زمانی که غم را تجربه نکنی، لمس نکنی، شادی بی معنی خواهد شد.ما صاحب احساسات هستیم و باید لمسشون کنیم تا بتونیم حرکت کنیم و تغییر ایجاد کنیم.احساسات را انکار نکنیم، لمس کنیم و عبور کنیم...</description><category>َAmirhosein Moazzen</category><author>َAmirhosein Moazzen</author><pubDate>Tue, 24 Mar 2020 05:21:57 +0430</pubDate></item></channel></rss>