https://virgool.ir/feed/@amir.yahyavifa2026-11-12 07:03:38https://files.virgool.ir/upload/users/4351842/avatar/e0IEdK.pnghttps://virgool.ir/@amir.yahyavihttps://virgool.ir/@amir.yahyavi/آرزوهای-بر-دار-vs1dclmguexbسال‌ها و ماه‌های عمرم و این اواخر دقیقه‌ها و ثانیه‌هایش چنان در برابر چشمانم به‌شتاب دویدند که امیدها و آرزوهایم حتی نتوانستند به گرد پایشان برسند؛ ولی من از این همه دویدن و نرسیدن هرگز نومید نشدم، و در این رقابت نابرابر، با همه‌ی توانم همچنان دویدم تا شاید سرانجام بتوانم بر بلندای یکی از آن‌ آرزو‌های نه چندان محال ولی دور و درازی که در سر داشتم، پرچمم را بالا ببرم. البته این آخرها آن‌قدر نرسیدم که از روی ناچاری قناعت‌ پیشه کردم؛ چنان‌چه اگر فقط دستم خاک یکی‌ از همین آرزوهای بر دل مانده را اندک لمسی هم می‌کرد، قطعاً ذوق‌مرگ می‌شدم؛ ولی افسوس که فقط عمر در این مسابقه مغلوبه هدر رفت و آرزوهایم یکی‌ پس از دیگری به زخم‌های عمیق زندگی‌ام تبدیل شدند. جالب این‌جاست، حالا هم که به پایان خط رسیده‌ام و در این چهاردیواری پر از خفگی، لحظه‌‌ها را می‌شمارم تا بالاخره چه‌وقت مهر پایان بر شناسنامه زندگی‌ام خواهد خورد، هنوز هم امیدوارم؛ شاید خنده‌دار باشد؛ ولی من هنوز امیدوارم. می‌گویم خنده‌دار است چون امیدواری برای کسی مانند من تقریباً غیرممکن است؛ در کودکی که از پدر شانس نیاوردم؛ تنها چیزی که از او به خاطر دارم این بود که در همان دوران خردسالی و بی‌دست‌وپایی من و خواهرم، صبح به قصد رفتن به سر کار از خانه بیرون رفت و دیگر هرگز برنگشت. هیچ‌کس از او خبری نداشت. انگاری یک‌دفعه قطره آبی شد و در دل زمین فرو رفت. اولش فکر کردیم اتفاق بدی برایش افتاده است؛ مادرم پاشنه ورکشید و هر سوراخی را که می‌شد سرکشید،  به پزشکی قانونی و هر بیمارستان و قبرستانی که می‌شد سر زد؛ ولی هرچه گشت بیش‌تر پیدایش نکرد. بعدها متوجه شدیم اتفاق بد برای ما افتاده است چرا که از گوشه و کنار فامیل شنیدیم با دخترخاله‌اش که پیش از وصلت با مادرمان دل در گروی محبت او  داشت دنبال سرنوشتان رفتند. شومی ناکامی آن عشق داغ که پدربزرگمان بر  دل پدرمان گذاشته بود، بعد مرگش، گریبان ما را گرفت و پدرمان رفت که رفت؛ انگار نه مادرمان وجود داشت و نه مایی که از گوشت و پوست و خونش بودیم  و این‌ طور شد که ما ماندیم و حوض ترک خورده‌مان.مادر رهاشده‌مان کمر همت بست و تک خواستگارش را که صاحب‌خانه فرتوت و فس‌فسویمان بود را پراند و تک و تنها ما را به دندان کشید و کشان‌کشان از این خانه به آن‌ خانه شد و در آخر هم  قلبش رنج بیش‌‌تر از این تاب نیاورد و  از دست دنیا خلاص شد و  ما هم بقیه عمرمان را اسیر یتیم‌خانه‌ها شدیم که الحق بد هم نبو،د؛ سقف و لباس و غذای مجانی مهیا بود و کلی هم نوازش‌های از سر ترحم که آن‌هم قابل تحمل بود، تا این‌که به سن قانونی رسیدیم و اندک خوشی‌های قرضی‌مان هم ته کشید و یک راست پرتمان کردند وسط زندگی. حتی در دلبری و دلدادگی هم شانس نیاوردم و در اوج سرخوشی و لذت عشق، آن‌که همه جانم شده بود هم، نیشتر به جانم زد و  مرا حیران خود گذاشت و با کس دیگری هم‌سرنوشت شد؛ البته خواهرم می‌گفت همان بهتر که گذاشت و رفت، عشقی که در خیابان پیدا شود جز نکبت و بی‌آبرویی چیزی برای آدم نخواهد داشت؛ ولی مگر این دل صاحب مرده‌ی کرشمه ندیده، منطق حالیش می‌شود... شاید باور کردنش سخت باشد ولی من هنوز هم از همه وجودم می‌خواهمش.یک مدت هم که شانس یارم شد و رفتم دانشگاه و چند ترمی روان‌شناسی خواندم ولی خب درس‌خواندن انگیزه می‌خواهد، حوصله می‌خواهد و از همه مهم‌تر پول می‌خواهد. پس پیش خودم قرار گذاشتم که من کار کنم و خواهرم درس بخواند.ای داد از این روزگار بی‌مروت که سهم من از آن همه امید و آرزو شد یک مشت خیالات خام و یادآوری خاطرات تلخ ماجراهایی که ناجوانمردانه بر سر من آوار کرد، حتی در این لحظات پایانی زندگی‌ام  یقه‌ام را ول نمی‌کنند و مقابل چشمانم پشت سر هم رژه می‌روند.از دیشب تا به حالا در این چهاردیواری تنگ با آن دیواهای پوسته شده‌اش که پر از یادگاری‌هایی با دست‌خط‌هایی کج و کوله و خرچنگ‌قورباغه است، بر روی تخت قراضه‌ای که نفس می‌کشی قژقژ می‌کند، دراز کشیده‌ام و در این اوهام احمقانه غوطه می‌خورم. دیگر دارم احساس می‌کنم سرم چنان متورم شده است که هر آن ممکن است از شدت خیالات که همگی یک‌صدا شده‌اند و داخل کاسه سرم قشقرق  به‌پا کرده‌اند، بترکد و آن همه رویاهای نرسیده و امید‌های بیهوده‌ام بر در و دیوار این اتاقک دلگیر بپاشد و همه جا را بوی تعفن محتویات مغزم پر کند ...انگار صدایی می‌آید، قطعاً صدای ترکیدن مغزم نیست. صدای باز شدن قفل در است، باید سر از اوهامم بیرون بیاورم. فکر کنم آمده‌اند دنبالم.پس از کلی تلق و تولوق در سلول باز می‌شود. سرباز دراز لاغرمردنی کج و کوله‌ای که کم مانده سرش به طاق در برخورد کند در میانه چهارچوب در ظاهر می‌شود.«سرکار وقتش شده؟»زبان‌بسته که گویا نگران‌تر از من است با صدایی خفه‌شده در گلو دهانش را کمابیش باز می‌کند: «آ ... آره ..‌ وقتشه. پاشو ... پاشو بریم» و با دستبند و پابند به سویم می‌آید تا دست‌ ‌هاو پاهایم را در بند کند. پشت سرش هم سر و کله سرباز چاق و چله‌ای که دکمه‌های پیراهنش در حال کنده‌شدن هستند پیدا می‌شود. مواظب است یک موقع دست از پا خطا نکنم؛ یاد سریال چاق و لاغر افتادم. لبخندی بر لبم می‌آید.«خوشحالی که داری آویزون می‌شی!؟» این را آن سرباز چاق و چله می‌گوید.- نه یاد چیزی توی دوران بچگیم افتادم.- خوبه که می‌تونی هنوزم به چیزهای خنده‌دار فکر کنی. این‌جوری کم‌تر زجر می‌کشی.به‌نظرم حرفش طعنه‌آمیز بود ولی دیگر جوابش را ندادم. یعنی حوصله‌اش را نداشتم با او بحث کنم که تو و آن دوست ناجورت باعث لبخند من شدید. اگر موقعیت دیگری بود از این‌همه ناجوری حتماً از خنده روده‌بر شده بودم.پس از برگزاری آیین دست‌بندان و پابندان یک اعدامی، همراه به نگهبانان دراز و پهنم راهی سرنوشت مرگبارم می‌شوم.مرگ هم چیز عجیبی است. با این که می‌دانی سرانجام یک روزی، یک‌جایی، بی‌‌‌هیچ خبری، چنان یقه‌ات را می‌گیرد و همه آرزوهای بی‌پایانت را زیر پاهایش له می‌کند و تو را چنان به زیر خاک می‌کشد که هیچ اثری از آثارت باقی نباشد؛ ولی همیشه فراموشش می‌کنی و هیچ‌وقت منتظرش نیستی‌؛ ولی من چندین روز و شب است که انتظارش را می‌کشم و هر لحظه که می‌گذرد درد انتظار همه وجودم را مثل خوره می‌خورد و حالا لحظاتی دیگر  خودم با پای خودم به سویش می‌روم تا گردنم را به دستش بسپارم. البته به دلخواه خودم سوی مرگ نمی‌روم که اگر اجبار قانون و حکم قاضی نبود تا چند ده کیلومتری عزراییل هم  پیدایم نمی‌شد، ولی چه کنم که قانون می‌گوید وقتی جانی را می.گیری، باید تاوانش را هم با جانت بدهی؛ آن‌هم چه تاوانی و چه  مرگی! مردن با طناب دار! احتمالاً باید خیلی درد داشته باشد. می‌گویند اول گردن آدم می‌شکند و بعد هم .... ای داد که چقدر این کار غیرانسانی است، ولی مگر حیوانات یا گیاهان هم کسی را دار می‌زنند؛ پس به نظرم دارزدن یک رفتار کاملاً  انسانی است، یک ابداع بشری برای مجازات گناهکاران. تازه‌اش مگر من کار انسانی کرده‌ام که انتظار لطف و محبت و نوازش انسان‌ها را داشته باشم؛ من هم جان یک نفر را گرفته‌ام؛ ولی ... ولی من یک گناهکار را کشته‌ام، یک دزد ناموس بی‌همه چیز  را؛ ولی خب قاضی گفت مملکت قانون دارد و من نباید سرخود حکم اجرا می‌کردم. آن هم حکم مرگ.«مگر هرکی به هرکیست که هرکس بیفتد به جان مردم و آن‌ها را مجازات کند».خانواده مقتول هم که برای جوان مرده‌شان الحق سنگ تمام گذاشتند و طوری وانمود کردند که گویا مردک هرزه، مستجاب‌الدعوه‌ای بوده که آلتش شفا می‌داده است. در طول جلسات دادگاه کلی قیل و قال بپا  کردند و مویه و وااسفا وااسفا سردادند که انگار مجلس ختم قهرمان دلاوری است که در راه دفاع از وطن، مظلوم و غریبانه جانش را فدا کرده است. خواهر بیچاره‌ام هم که کلی به دست و پایشان افتاد و ناله و فغان سر داد و چقدر خفت و خواری کشید؛ ولی ذره‌ای افاقه نکرد و دلشان نرم نشد و رضایت ندادند که ندادند و من حالا باید آن بالا، روی طناب دار چون نشانه‌ای برای عبرت دیگران تلو‌تلو بخورم و خانواده مقتول هم با تماشای نعش آویزان من، قند در دلشان آب شود. البته به آن‌ها هم نمی‌توان خرده گرفت، فرزند از دست داده‌اند، چه می‌دانستند که توله‌شان نرینگی سرگردانی است که می‌خواهد به‌زور خود را در آغوشی آرام کند. حتی اگر آن آغوش مال او نباشد. نمی‌دانم، شاید آن نرینه هم حق داشت، شاید آن‌قدر ناکامی کشیده بود و کف کرده بود که سر به خیابان‌ها گذاشته بود تا  آن‌جا دل بیقرارش را آرام کند و آتشی که هورمون‌ها به جانش انداخته‌ بودند را خاموش کند.دیگر درست و غلط چیزی را نمی‌دانم. فقط این را می‌دانم درست است عاشق زندگی‌ام ولی دیگر از مرگ هم نمی‌ترسم یعنی می‌ترسم ولی تصمیم گرفته‌ام که نترسم، چاره‌ای هم ندارم، اصلاً بترسم چه خواهد شد، شاید اگر شجاعانه پای چوبه دار بروم این‌طوری به گوش خواهرم برسانند که مثل یک مَرد مُرد، مثل یک مرد؛ امان از این مردی و مردانگی که جنس مذکر هرچه می‌کشد از دست آن است.ولی به‌هرحال، به‌خاطر کشتن یک آشغال این‌‌گونه مردن را دوست ندارم‌. ای کاش لااقل تیربارانم می‌کردند و من محکم و استوار، چون یک مبارز شجاع، جلوی گلوله‌هایی که همه تنم را سوراخ سوراخ می‌کردند می‌ایستادم و فریاد می‌زدم زنده باد ... زنده باد ... زنده باد چی؟! ... زنده باد هرچی. درست مانند قهرمان‌های داخل فیلم‌ها؛ بالاخره من هم برای خودم قهرمانی بودم، جامعه را از وجود یک آدم پلشت نجات داده بودم. یک آدم متجاوز که معلوم نبود تا آن شب کذایی به چند دختر یا زن بیچاره دیگر تعرض کرده بود که من آن شب، ناگهان جلادش شده بودم و دخلش را برای همیشه آورده بودم. هرچند خیلی تصادفی این ماجرا اتفاق افتاد؛ چرا که وقتی داشت در آن ساعت شب در محله‌مان دختر بیچاره‌‌‌ای را به‌زور داخل ماشینش می‌کرد تا به کام دلش برسد، من که تازه از سر کار برگشته بودم و کلی هم با صاحب‌کارم دعوایم شده بود،  مثل اجل معلق سر رسیدم و با دیدن این صحنه، رفتم به جلد قیصر و فردین و به جانش افتادم. واقعاً هم‌ نمی‌خواستم بکشمش؛ ولی خب درگیری بالا گرفت و نمی‌دانم که جوانک بی‌سروپا از کجایش چاقو در آورد و چه‌طور من چاقویش را از دستش درآوردم و ناغافل چند ضربه محکم در قلبش فرو کردم. همه وجودش و همه وجودم سرتاپا خون شده بود. دخترک که حسابی ترسیده بود بی‌آن‌که به من توجهی کند پا به فرار گذاشت و من هم از سوی دیگر راه فرار در پیش گرفتم، ولی گویا یکی از خاله‌خانباجی‌هایی باوجدان محل که از شانس بد من، همان موقع، پشت پنجره‌ خانه‌اش خیابان را می‌پاییده، مرا دیده بود و  شناخته بود و  به پلیس لو داده بود. من هم به دو روز نرسیده بود که  مامورها آمدند بالای سرم و مرا کت‌بسته با خود بردند.در  جریان دادرسی معلوم شد مقتول یک بار هم پیش از این به خاطر پرونده‌ تجاوز مهمان دادگاه بوده است ولی قربانی‌‌اش رضایت داده بود و گفته بود چون شب بوده و تاریک او را با کس دیگری اشتباه گرفته است. شاید هم از آبرویش ترسیده بود یا شاید مرد متجاوز تهدیدش کرده‌بود، ولی هر چه بود بی‌خیال مجازاتش شده بود و طرف قسر در رفته بود تا خونش بیفتد گردن من.آن دخترکی که من ناجی‌اش شده بودم هم هرگز پیدایش نشد و این‌چنین  شد که من محکوم به قتل و قصاص نفس شدم و کارم به دیوارهای تنگ این زندان کشید و الان هم که دارم سلانه‌سلانه به سوی مرگ می‌روم و آن جوانک‌های سرباز نیز به‌آرامی مرا همراهی می‌کنند. این بیچاره‌ها هم شانس ندارند، میان این همه جا برای خدمت سربازی کجا افتاده‌اند. هنوز پشت لبشلن کامل سبز نشده که باید سحر به سحر اعدامی ببرند و جنازه از چوبه دار پایین بکشند. خدا کند این آخرین بدشانسی‌‌شان باشد و بعدش به زندگی‌شان برسند. خوشبخت هم نشدند نشدند، فقط بدبخت نشوند؛ شاید هم خاطرات سربازی‌شان کابوس شبانه‌شان بشود.مرا باش انگار خوشبختی و بدختی آن‌ها دست من است. اگر دعای من بگیر بود که در حق خودم افاقه می‌کرد. بیچاره‌ها بی‌‌آن‌که غری بزنند دارند تاتی‌تاتی‌کنان هم‌پایم می‌آیند. معمولاً نگهبانان خیلی حوصله زندانیان را ندارند و مدام از پشت سر آدم را هل می‌دهند و عجله عجله کن از زبانشان نمی‌افتد. ولی خب یک اعدامی دیگر دلیلی برای عجله کردن و بدوبدو ندارد. اتفاقاً در این زمان است که همه انسانیتشان یک دفعه فوران می‌کند. شاید هم این دو تا با خودشان می‌گویند یک چند دقیقه هم این بدبخت زنده بماند هم غنیمت است؛ هرچند هر لحظه از این غنیمت برای من عین زجرکشیدن است؛ ولی خب چه‌کار می‌شود کرد، همه این دم آخری می‌خواهند به آدمی که طلوع خورشید فردا را دیگر نخواهد دید حالی بدهند. دیشب که  رییس زندان و آخوند و دکتر و خلاصه همه می‌خواستند آخرین خواسته‌ام را برآورده کنند، البته قطعاً نه هر خواسته‌ای؛ یک چیزهایی مثل تلفن آخر، غذای دلخواه و خلاصه هرچیز بدردنخوری که در این آخرین لحظات مرگ دیگر پشیزی برای آدم ارزش ندارد. حتی دلم نخواست با خواهرم خداحافظی کنم؛ چرا که دیگر طاقت دیدن و شنیدن ذره‌ذره دق مرگ شدنش را ندارم.خب ... مثل این‌که رسیدیم، زورم را زده‌ام تا الان محکم باشم و ترس به دلم راه ندهم؛ ولی از پشت در پنجره پنجره‌ای که  به سمت حیاط اعدام باز می‌شود دارم چوبه دار و آن حلقه‌اش را می‌بینم ... ای داد بر من ... انگار چیزی درونم خالی شد. زانوانم سست شدند. دارم از پا می‌افتم؛ ولی این دو تا چاق و لاغر  دستانم را محکم می‌گیرند و به هر سختی که می‌شود سرپا نگهم می‌دارند. سرباز دیگری که پشت در ایستاده است تا ما را می‌بیند در را باز می‌کند و ما داخل محوطه می‌شویم. همه هستند؛ رئیس زندان، نماینده دادستان، یک آمبولانس و دو خدمه‌اش، پزشک زندان، آخوند زندان و ...  و پدر مقتول‌. به اطراف چشم می‌گردانم خبری از مادرش نیست. احتمالاً برخلاف دلش که سخت مشتاق آویزان کردن من بود، چشمانش توان دیدن یک جنازه در حال تاب خوردن را ندارد‌. شاید هم می‌ترسد دلش نرم شود و رضایت دهد و شوهرش هم به‌دنبال او از جان من بگذرد و خون پسرشان بی‌تاوان بماند. خب گاهی این‌چنین می‌شود دل می‌خواهد ولی چشم نمی‌‌تواند خواسته دل را ببیند.حالا که دارم چوبه دار را از نزدیک می‌بینم این سازه چوبی ساده با آن طناب آویرانش که سرش حلقه شده‌است چقدر وحشتناک است. وقتی نگاه می‌کنم قرار است جسدم بالای آن تاب بخورد، تازه به جدی بودن قضیه پی می‌برم. همه وجودم به لرزه افتاده است. قلبم دارد از دهانم بیرون می‌آید. خاک بر سر من، تو مگر کلانتر محل بودی، اصلاً  به توچه ربطی داشت. نمی‌دانم شاید هم اگر آن کار را نمی‌کردم الان از وجدان‌درد دیوانه شده بودم. این نمی‌دانم‌‌ها بدجور پدرم را درآورده‌اند؛ حتی از اعدام‌شدن هم بدترن ... و ... ولی نه اعدام شدن از همه چی بدتر است.هنوز هوا تاریک است ولی تا چند دقیقه دیگر  هوا گرگ‌ومیش خواهد شد و سپیده‌دم خواهد زد و از من جز یک جسد آویزان دیگر  چیزی باقی نخواهد ماند. دیگر رویایی هم نخواهد بود. هنوز در بهت و وحشت چوبه دار هستم که فشار دستی را روی کمرم حس می‌کنم که  مرا به سوی پله‌های سکوی اعدام هدایت می‌کند. سر به عقب برمی‌گردانم آن سرباز تکیده زبان باز می‌کند: «برو بالا». می‌خواهم مثل میخی در زمین فرورفته سرجایم بایستم و حرکت نکنم. اصلاً نمی‌روم چکار می‌خواهند بکنند ... احتمالاً کشان‌کشان و با خفت مرا خواهند برد؛ پس مانند یک گوسفند حرف گوش‌کن آرام‌‌آرام از پله‌های مرگ  خودم را بالا می‌کشم، به خیال خودم دارم وقت‌کشی می‌کنم. این زندگی لعنتی با همه آن نکبت‌هایی که بر سرم ریخت، چقدر شیرین است که  هنوز توان دل‌کندن از آن را ندارم؛ فکر کنم حتی اگر مرگ دوای همه دردهایم هم باشد من درد زندگی را باز به درمان مرگ ترجیح دهم.زیر طناب یک چهارپایه است. نمی‌خواهم بالای آن بروم ولی غرورم هم اجازه نمی‌دهد ننه من غریبم بازی دربیاورم. شاید کسی باورش نشود من هنوز غرور دارم. دارم می‌میرم ولی هنوز غرور دارم. خیلی احمقانه است ولی به خودم قول داده‌ام مثل یک قهرمان بمیرم. بالاخره که آن‌‌ها مرا بالا خواهند کشید. پس بهتر است لااقل قهرمانانه بمیرم. سرباز دراز پابندم را باز می‌کند و به چهارپایه اشاره می‌کند: «برو بالا»من هم مثل یک بچه حرف‌گوش کن دمپایی‌هایم را در می‌آورم و با کمک سربازان  همراهم بالای چهارپایه می‌روم و درست روبه‌روی حاضران می‌ایستم؛ مانند یک قهرمان سینه‌ام را بالا می‌دهم. به همه نگاهی می‌اندازم، هیچ کس لبخند نمی‌زند حتی پدر مقتول. سرم را بالاتر می‌آورم تا به همه نشان دهم من از مرگ نمی‌ترسم. آن سرباز دراز دربرابرم می‌ایستد و دست‌بندی را که از جلو بسته شده است باز می‌کند و دستانم را از پشت می‌بندد بلافاصله از چهارپایه دیگری بالا می‌رود و حلقه طناب دار را چون ماری به دور گردنم می‌‌اندازد و با  یک حرکت آن‌را تنگ می‌کند تا اندازه گردنم شود. پیشانی‌ام عرق کرده است، اگر کار را زودتر تمام نکنند حتماً از حال می‌روم. خدا کند زودتر کار را تمام کنند دیگر طاقت این برزخ را ندارم. فکر کنم از قصد طولش می‌دهند که شاید پیرمرد از خون من بگذرد. از آن بالا زیرچشمی به او نگاه می‌کنم شاید می‌خواهد مرا بترساند و در لحظه آخر رضایت بدهد. خودم بارها صحنه رضایت‌دادن  ولی دم از قصاص قاتل را در تلویزیون دیده‌ام؛ ولی او  لبانش را چنان بسته است که فکر نکنم با هیچ آچار و انبری هم بتوان بازشان کرد.نماینده دادستان پوشه‌ای را که در دستش گرفته است باز می‌کند و حکم قصاص مرا با صدای بلند می‌خواند و برای آخرین بار از پدر مقتول درخواست بخشش می‌کند. پیرمرد کمی مکث می‌کند و نگاهی به من می‌اندازد. در دلم غوغایی به پاست، می‌دانم، می‌دانم فقط می‌خواهد  تنبیهم کند. او نمی‌گذارد من به این راحتی بمیرم، از قیافه‌اش معلوم است؛ ولی زهی خیال باطل؛ رضایت نداد. نماینده دادستان به افسر مسئول اعدام رو کرد و گفت: «حکم رو اجرا کنید».احساس می‌کنم شرمگاهم گرم شده است و  جریان باریکی از رطوبت را حس می‌کنم که لنگه پایم را خیس کرده و از پاچه شلوارم نم‌نم بیرون می‌ریزد؛ نباید به روی خودم بیاورم، باید مثل یک قهرمان بمیرم، ولی قهرمان چه کسی؟  اصلا چه کسی اهمیت می‌دهد...آآآخ ... زیرپایم خالی شد. بین زمین و آسمان مانده‌ام. فشار وحشتناکی را بر روی گلویم حس می‌کنم. انگار یکی دستانش را دور گلویم فشار می‌دهد. پشتم تیر می‌کشد، دیگر همه چیز تمام شد. می‌خواهم تقلا کنم ولی نمی‌توانم؛ هم دستانم از پشت بسته است و هم نایی در بدن ندارم. همه چیز دربرابر چشمانم دارد تاریک و تاریک‌تر می‌شود نفسم دیگر بالا نمی‌آید خدایا من دارم می‌میرم! خدایا به دادم برس! خدایا! ...‌‌ پشت پرده تاری که مقابل چشمانم کشیده شده است، سایه‌ فردی را می‌بینم که دستش را با عجله بالا می‌برد. انگار دارد فریاد می‌زند...همه‌جا تاریک است و جز سیاهی چیزی نمی‌بینم. فکر کنم تمام شد. مثل این‌که دیگر مرده‌ام، حالا باید منتظر آن نقطه روشنی باشم که قرار است پیدایش بشود و مرا ببلعد و بروم داخل تونلی که مرا به آن جهان دیگر ببرد. شاید آن‌جا برایم راحت‌تر باشد. آن‌قدر در زندگی دنیایی‌ام زجر کشیده‌ام که بهشت حداقل چیزی است که باید نصیبم شود. درد عجیبی در  وجودم حس می‌‌کنم فکر کنم بهدجای رفتن به بهشت، عذاب الهی از همین لحظه برایم آغاز شده است. آه خدای من دارم آن نقطه نورانی را می‌بینم که آرام‌آرام بزرگ و بزرگ‌تر می‌شود اگر پیش خدا بروم، کلی حرف و گله دارم. از همه کس و از همه‌چیز بدگویی می‌کنم ..نقطه نورانی مدام بزرگ‌ و بزرگ‌تر می‌شود و نوری که از آن می‌تابد، به‌شدت چشمانم را می‌آزارد. گویا خبری از هیچ تونلی نیست‌. این چشمانم است که  باز و بازترمی‌شوند. هنوز تار و مبهم می‌بینم و هنوز منگ هستم؛ ولی کاملاً آگاهم که دراز کشیده‌ام. بالش زیر سرم را حس می‌‌کنم. یک سطح سفید رنگ مربع مربعی در مقابل چشمانم می‌بینم که یک دایره  گرد نورانی بزرگ به آن چسبیده است. بله، درست است آن‌جا سقف است. صدای گنگ زنی را می‌شنوم که انگار از ته چاه می‌آید، هرچند نامفهوم است ولی مشخص است هیجان‌زده است. کم‌کم واضح‌تر می‌شود: «... خانوم پرستار! خانوم پرستار! به‌هوش اومد به‌هوش اومد تو رو خدا .‌‌‌..» به نظرم صدای خواهرم است. ناگهان چند بانوی سفیدپوش دور سرم می‌چرخند. «بگو آقای دکتر رو پیج کنند. عجله کن!» وسط این هرج ومرج صدای هق‌هق گریه‌ همه جا را پر می‌کند. می‌دانم خواهرم است که دارد زار می‌زند. نمی‌توانم از جایم تکان بخورم، حتی سرم را هم نمی‌توانم بچرخانم. ولی مطمئنم این‌جا ... این‌جا جهان مردگان نیست. این‌جا بیمارستان است و من هنوز نمرده‌ام ...نسیم خنکی صورتم را نوازش می‌کند. هنوز اوایل مهرماه است ولی هوا دارد کم‌کم خنک و خنک‌تر می‌شود. گاهی صدای مرد وانتی هم از داخل کوچه می‌آید که می‌خواهد همه چیز مردم را بخرد: «یخچال، بشکه، اجاق گاز، کمد ...»  چند لحظه پیش هم که صدای گوش‌خراش خالی کردن تیرآهن می‌آمد. نشد یک بار بیایم روی  بالکن و کلی صداهای گوش‌خراش نشنوم.«هوا دیگه داره سرد می‌شه بهتره بیایی تو» صدای خواهرم است که از پشت سر مرا مخاطب قرار داده است. نمی‌توانم سرم را بچرخانم. پنج سال پیش آن طناب دار لعنتی گردنم را شکست و هنوز هم درست نشده است. چرخاندن که بماند حتی نمی‌توانم بالا نگهش دارم. یک گردن‌بند طبی دورش پیچانده‌اند تا سرجایش محکم بماند. دست‌های خواهرم را احساس می‌کنم که دسته‌های ویلچرم را گرفته است. بی‌نوا تقلای زیادی می‌کند تا بالاخره موفق می‌شود مرا از بالکن به داخل اتاق بیاورد. ویلچرم را تا روبه‌روی تلویزیون هل می‌دهد و همان‌جا رهایم می‌کند. تلویزیون دارد اخبار پخش می‌کند. یک اعدامی پای چوبه دار بخشیده شده است و اکنون به دست و پای اولیای دم افتاده و از آن‌ها تشکر می‌کند. فکر نکنم تا به امروز یک‌بار هم روی پدر و مادرش را بوسیده باشد چه برسد به دست و پایشان؛ با یک من ریش و سبیل چه زاری می‌زند. حفظ بقا چه‌کارها با آدم نمی‌کند. برای هزارمین بار یاد آن شب هولناک می‌افتم که به لطف پیدا شدن آن دخترک قربانی از سر دار پایین کشیده شدم و از مرگ حتمی نجات پیدا کردم هرچند دیر، خیلی‌خیلی دیر ولی خب نمردم.دخترک که خودش مدتی در شوک بوده وقتی کمی حالش بهتر شده بود می‌خواسته بیاید و شهادت آن شب هولناک را بدهد ولی پدرش از ترس آبرویش که نکند دخترش سر زبان مردم بیفتد، مانع شده بود؛ چیز ساده‌ای که نبود بالاخره موضوع ناموسی بود و خط قرمز خانواده‌؛ گور بابای من بیچاره؛ ولی دخترک که خبر  قصاص مرا از برادرش شنید دیگر وجدانش طاقت نیاورد و به هر زحمتی که می‌شد شبانه از خانه بیرون زد  و رفت سراغ کلانتری محل و آن‌ها هم پس از پیگیری و به این و آن زنگ بزن، افسر پرونده مرا از خواب بیدار  کردند و او هم بی‌معطلی با نماینده دادستان تماس گرفت و در آخرین دم‌های جان‌دادنم، من گردن شکسته را پایین آوردند و  بدین ترتیب زندگی گیاهی من آغاز شد. پدر دخترک نیز پس از پشت سر گذاشتن کلی کش و قوس و برو و بیای دادسرا و دادگاه، خانواده‌اش را برداشت و اسباب و اثاثش را جمع کرد و همگی رفتند ناکجا آباد. و من ماندم وبال گردن خواهرم و گرفتار درد و کابوس‌های شبانه و خاطرات لحظه اعدام. ولی خب بالاخره شانس به من هم رو کرد آن هم بدجور، البته بهتر است بگویم بدموقع؛ ولی من از زنده ماندنم راضی‌ام. تا لحظه مردن رفتم و برگشتم. هرچند با گردن شکسته و نخاع آسیب دیده آویزان خواهر بیچاره‌ام شده‌ام. ولی هنوز زنده‌ام. هرچند بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم من که دیگر رفته بودم بالای چوبه دار، ای کاش که همان‌جا همه چی تمام می‌شد؛. ولی خب گردش روزگار که به دست من نیست، خودش هر جور بخواهد با آدم تا می‌کند، من فقط یک اسیرم، اسیر روزگار.امیر یحیویامیر یحیویSat, 03 Oct 2026 20:12:11 +0330https://virgool.ir/@amir.yahyavi/داستان-کوتاه-مرگ-افتخار-hpfhv3zj081bعروس از پشت پنجره قدی اتاق، محو تماشای دامادش بود که داخل حیاط عمارت داشت آخرین گروه میهمانان را بدرقه می‌‌کرد. خودروی میهمانان که به‌سوی دروازه عمارت راهی شد، داماد هم به‌سمت عمارت چرخید تا به نزد عروسش بازگردد که ناگهان دیدگانش به قامت سپیدپوش او پشت پنجره افتاد. لبخندی زد و برایش دست تکان داد، عروس هم در پاسخ دست تکاندنِ داماد، درحالی که لبخند کم‌رمقی بر چهره‌اش نقش بسته بود، دستش را بالا آورد و تکانی داد.با آمدن داماد سوی عمارت، عروس پرده را تا آخر کشید. سپس چرخی زد و آهسته سوی تخت‌خواب دونفره‌ای که انتهای اتاق، کنج دیوار تکیه داده شده بود، گام برداشت. کنار تخت که رسید همان‌طور که ایستاده بود کفش‌‌های پاشنه بلندش را با کمی تقلا از پا درآورد:- هوف...! راحت شدم؛ پاهام داشت می‌شکست.سپس، نگاهی به میز آرایشش که چند گامی آن‌سوتر از تخت قرار داشت، انداخت. کفش‌ها را همان‌جا کف اتاق رها کرد و سوی میز رفت و خودش را روی صندلی مقابل آن جا داد. زیر نور شمعدانی سه شعله‌ پایه‌بلندی که روی میز بود به تصویر چهره‌اش داخل آیینه خیره شد. لحظه‌ای بعد، نگاهش را از آیینه کند و به کشوی بالایی میز دوخت. آهسته کشو را بیرون کشید، دست داخلش کرد و یک پاکت نامه که از قبل کناره‌اش پاره شده بود را بیرون آورد. از سمت پارگی‌، پاکت را روی کف دستش برگرداند حلقه نقره‌ای رنگ ساده‌ای از داخلش سر خورد و کف دستش افتاد. گوشه برگه‌ای را  هم که از پاکت بیرون زده بود با  همان دستی که حلقه در آن بود کامل بیرون کشید و پاکت را روی میز رها کرد. برگه را به دست دیگرش داد و تای برگه را باز کرد، نگاهی به داخلش انداخت و لحظه‌ای بعد آن را هم روی میز، بر روی پاکت گذاشت. حلقه را با نوک انگشتان اشاره و شستش گرفت و کمی چرخاندش تا دو حرفی که بر روی بدنه آن حک شده بودند دربرابر چشمانش پدیدار شدند، سینه‌اش سنگین شد و بغض گلویش را فشرد. اشک داخل چشمانش جمع شد. نمی‌توانست نگاه از حلقه بردارد. خیره به دو حرف روی آن، آرام‌آرام در خلسه خاطراتش غرق شد؛ از میان بخارهای سفیدی که همه‌جا را پرکرده‌ بودند خودش را دید که بر روی سکوی ایستگاه راه‌آهن دربرابر سرباز جوانی که به‌زور پشت لبش سبز شده بود، ایستاده است. قطاری که در کنار سکو توقف کرده بود مدام سوت می‌کشید تا مسافرها هرچه زودتر سوار شوند. سرباز سرش را به سویش خم کرد تا او حلقه‌ نقره‌ای رنگی را که یک روبان قرمز باریک از داخلش رد شده بود، مانند گردن‌بندی به دور گردنش بیاویزد. زن جوان پس از آویختن روبان به دور گردن جوانک سرباز، با بغض، لبخندی تحویلش داد و گفت:- منتظرت می‌مونم، زود برگرد.خواست لب‌هایش را به گونه جوانک برساند که ناگهان صدای ناله‌مانندی دوباره داخل اتاق برگرداندش. هنوز همان‌طور مات و مبهوت حلقه نقره‌ای رنگ میان انگشتانش، روی صندلی، مقابل آیینه نشسته بود.- این در باید روغن‌کاری بشه، بدجور قیژقیژ می‌کنه!عروس سرش را سوی صدا که از سمت در اتاق به گوش می‌رسید، چرخاند و داماد را میان چهارچوب در دید که عصاقورت داده ایستاده است و  با در ور می‌رود و غرولند می‌کند. با صدایی خسته گفت:- بیا تو، فردا درستش می‌کنی.داماد پس از وارسی کوتاه در، آن را آرام بست و با شوق سوی عروسش آمد، مقابل تخت که رسید ناگهان، پایش به کفش‌های پاشنه‌بلند رهاشده کف اتاق برخورد کرد، خم شد و کفش‌ها را برداشت و بر روی تخت، درست روبه‌روی عروس نشست و کفش‌ها را پایین تخت جفت کرد. درحالی که برای لحظه‌ای هم از عروسش چشم برنمی‌داشت با دست چپش گره پاپیونش را باز کرد و همان‌جا دور گردنش رهایش کرد. بعد سر آستین راست کتش را با همان دست چپش گرفت و روی ران پایش گذاشت. عروس سرش پایین بود و توجهی به داماد نمی‌کرد. داماد که بی‌محلی نوعروسش برایش سوال‌برانگیز شده بود، برای آن‌که چیزی گفته باشد و سکوت سنگین اتاق را بشکند، به زبان آمد:- عجب روز شلوغی بود!عروس در همان حال که  سرش پایین بود، با بی‌میلی پاسخ داد:- آره، روز شلوغی بود.داماد از لحن عروس حس کرد حواسش خیلی این‌جا نیست‌. از روی تخت برخاست و به سویش رفت. به کنارش که رسید، به‌نرمی چانه‌اش را با دست چپ گرفت و بالا آورد. با این‌که اتاق نیمه‌تاریک بود؛ ولی زیر سوسوی نور شمع‌های شمعدان می‌شد رد اشکی را که سیاهی آرایش چشمانش را تا زبر چانه کشیده بود، ببیند. با تعجب و نگرانی پرسید:- چی شده عزیزم؟! چرا گریه کردی؟!و پیش از آن‌که پاسخ عروسش را بشنود. به‌یکباره نگاهش به حلقه‌ای که سر انگشت اشاره‌اش بود افتاد:- این دیگه چیه؟عروس دستش را از روی میز بلند کرد و نفسی بیرون داد و پاسخ داد:- امروز صبح نامه‌رسون برام آورده.- نامه‌رسون؟!- آره، تو درگیر مقدمات مراسم عروسی بودی نشد زودتر نشونت بدم.- ببینمش.سپس حلقه را از دست عروسش گرفت و با دقت ورندازش کرد:- روش یه چیزی حک شده.و سریع آن را زیر نور شمع گرفت:- دو تا حرف روشه!عروس با پشت انگشت‌ اشاره‌اش گوشه چشمانش را پاک کرد و به زبان آمد:- آره یکیشون حرف اول اسم خودمه.داماد جاخورد، با تعجب پرسید:- و ... اون یکی؟!- اون یکی حرف هم ... حرف اول ... اسم نامزد سابقمه. قبلاً که دربارش بهت گفته بودم.داماد ناگهان تنش یخ زد، چند گامی به عقب برداشت و آرام بر روی تخت نشست.- ولی ... تو که گفته بودی اون ... اون توی جنگ کشته شده!- آره کشته شده.- پس این چیه؟!- پدرش برام فرستاده.- پدرش؟!- آره پدرش. انگار همون پنج سال پیش که پسرش توی جنگ کشته شده بود، ارتش همراه با یک سری وسایل شخصیش براش پست کرده بود؛ ولی مثل این‌که بسته گم‌شده بود و پس از چهار سال اداره پست توی انبار میون بسته‌های ارسال‌نشده پیداش کرده و برای مرد بیچاره فرستاده. اون پیرمرد هم که حلقه رو تو وسایل‌ها دیده و می‌دونسته من به پسرش دادم. پس از کلی پرس‌وجو، بالاخره بعد از یک سال، آدرس من رو  پیدا کرده و برام فرستاده.- این هدیه شگفت‌انگیز هم توی روز عروسیمون رسیده دست تو. عجب پیشکشی شگفت‌انگیزی! به خاطر همین اشک ریختی؟ حتماً یاد عشق قدیمیت افتادی؟- دروغ چرا، آره ... ولی خب اون دیگه نیست ... مرده.با گفتن واژه «مرده»، دوباره بغض گلویش را فشرد، اما سریع خودش را جمع‌وجور کرد و به‌زور لبخندی به لب نشاند و با لحنی شوخ‌طبعانه ادامه داد:- بهتره تو هم حسودی نکنی. من که قبلاً دربارش برات گفته بودم ... بعدشم من الان پیش توام و تصمیم هم ندارم حالاحالاها از پیشت برم.عروس از روی صندلی برخاست و آهسته به سوی پنجره رفت. مقابل پنجره که رسید، گوشه پرده را کمی کنار زد و نگاهش را به قرص ماه دوخت. دوباره چشمانش تر شده بودند. داماد که هنوز در شوک بود کمی صدایش را بالا برد:- آ... آره مرده، ولی عشقش که هنوز توی دلت نمرده.عروس بدون آن‌که چشمانش را از ماه بردارد، پاسخ داد:- مگه می‌شه عشق بمیره؟! اون هم عشقی که هیچ‌وقت به وصل نرسیده؛ ولی هرچی بوده گذشته دیگه هم برنمی‌گرده.- اگه الان اون زنده بود تو زنش شده بودی!- اگه اون الان زنده بود من هرگز شهر و کشورمو رها نمی‌کردم، بیام توی یه کشور غریب. من و تو هم احتمالاً هیچ‌وقت همدیگه رو توی اون موزه نمی‌دیدیم؛ اون‌وقت هیچ‌وقت علاقه‌‌ای هم  بین من و تو نبود. اصلاً این جنگ لعنتی اگه نبود شاید زن تو هم هیچ‌وقت تو رو ترک نمی‌کرد و تو الان با بچه‌های قدونیم قدت داشتی توی عمارت اجدادیت بازی می‌کردی؛ به جای این‌که بفروشیش و کشوری رو که براش جنگیدی ول کنی و بیای یه کشور دیگه.- شاید ... ولی من اون زن رو برای همیشه فراموش کردم.عروس نفس عمیقی کشید و رو به داماد کرد و ادامه داد:- تو تلاش کردی کسی رو فراموش کنی که تو رو ترک کرده، قلبت رو شکسته؛ ولی نامزد منو جنگ ازم گرفته. البته ... می‌شه گفت زن سابق تو رو هم جنگ ازت گرفته؛ هرچند به‌جاش یه مدال بهت داده؛ یک مدال افتخار.داماد نگاهی به مدالش که همیشه و همه جا با افتخار آن را بر روی سینه کتش نصب می‌کرد انداخت و بعد نگاهی به دست راستش کرد که بی‌هیچ حرکتی آویزان مانده بود.عروس دوباره سوی تخت گام برداشت و صندلی مقابل میز آرایش را به سوی تخت چرخاند و روی آن نشست:- جنگ سرنوشت هممون رو عوض کرده. کلی آدم رو یا ناقص کرده یا  زیر خاک فرستاده. همین جنگی که تو با افتخار مدالش رو به سینت زدی، جون کلی از همرزمات رو گرفته، دستت رو ازت گرفته، زنت رو ... جنگی که اگه ادامه داشت الان من و تو هنوز دشمن هم بودیم ... شایدم اگه منو می‌دیدی بهم شلیک می‌کردی.داماد کاملاً ساکت بود، تقریباً جملات آخر عروس را نشنید. اصلاً حواسش به‌جا نبود چشمانش به نقطه‌ای مات مانده بودند؛ ولی برخلاف جسم در سکونش، ذهنش به‌شدت در تکاپو بود. خاطراتش به‌شکل درهم‌وبرهمی، در سایه‌روشن خیالاتش تندتند ورق می‌خوردند و بی‌هیچ نظم و ترتیبی در برابر دیدگانش به‌یکباره ظاهر و سپس ناپدید می‌شدند.در میان این خیالات آشفته، برای لحظه‌ای ذهنش پرتاب شد به آخرین عملیاتی که در آن، فرمانده یکی از دسته‌های پیش‌قراول بود. خودش را دید که دست بالا برد و به سربازانش فرمان حمله داد و آن‌ها عربده‌کشان سوی سنگر دشمن یورش بردند. به‌یک‌باره، دنیا دور سرش چرخید. چرخید و چرخید و ناگهان ایستاد؛ این‌بار صورت وحشت‌زده بی‌سیم‌چی‌اش را دید که پشت تنه تنومند درخت فروافتاده‌ای، از ترس کز کرده است و او سرش فریاد می‌کشد که بزدل نباشد و به سوی دشمن یورش ببرد. بی‌سیم‌چی تمام تنش می‌لرزید؛ اما از جایش برخاست، خودش را خیس کرده بود. ناگهان دوباره فریاد سربازها در سرش پیچید و به‌چشم‌برهم‌زدنی خود را در میانشان دید که سوی سنگری که تیرباری از داخلش آن‌ها را به رگبار بسته بود حمله می‌کردند و یکی‌یکی گلوله می‌خوردند و روی زمین می‌غلتیدند و او در میان هجوم سرب‌های داغ، همچنان گلو پاره می‌کرد که سربازانش نترسند و به سوی دشمن بتازند. ناگهان همه‌جا تاریک شد. چشم چشم را نمی‌دید. به‌یکباره در دل تاریکی دری سوی روشنایی گشوده شد و  همسرش را دید که چمدان به‌دست در آستانه در ایستاده است و او هم بر روی یک صندلی مقابل در نشسته است و از غم رفتن او زار می‌زند. خواست دست راستش را بالا بیاورد که اشک چشمانش را پاک کند، اما نتوانست. نگاهی به سمت راستش کرد، دستش سرجایش نبود، وحشت کرد. همان لحظه صدای شلیک گلوله‌ای در مغزش پیچید، دنیا دور سرش تاب خورد و بعد دوباره همه‌جا آرام شد. حالا درازکش بر روی خاک افتاده بود و در همان وضعیت، چشمانش با چشمان بی‌سیم‌چی‌اش که پلک نمی‌زد و کمی آن‌طرف‌تر از او دراز شده بود گره خورد. از زیر تن بی‌جان بی‌سیم‌چی، جوی خونی به‌سوی او سرازیر بود. جوی خون نزدیک و نزدیک‌تر می‌شد تا مقابل چشمانش رسید. همه‌جا رنگ خون شد و بعد دوباره سیاهی. اکنون جز سکوت هیچ نبود؛ اما این سکوت مرگبار هم دیری نپایید. در دل سیاهی صدای خش‌خشی‌ را شنید. لابه‌لای این خش‌خش صدای کسی به گوشش رسید، گویا از پشت بی‌سیم کسی فریاد می‌زد: «مقاومت کنید ... مقاومت کنید ... ما تا چند دقیقه دیگر می‌رسیم.» سیاهی آرام‌آرام شروع به محوشدن کرد و او خود را دربرابر وزیر جنگ دید که به او لبخند می‌زند و مدال افتخاری را با میخ و چکش به سینه‌اش می‌کوبد و او خبردار درمقابلش ایستاده است. خواست دستش را بالا بیاورد و احترام نظامی بگذارد که متوجه شد دستش بالا نمی‌آید. چشمانش دوباره سیاهی رفت و دوباره سکوت. اما سکوت باز هم دوام نداشت. صدایی از دور دست در سرش می‌پیچید؛ این‌بار صدای زنانه‌ دلنشینی بود که از دور می‌آمد و مدام نزدیک‌تر می‌شد و گوشش را نوازش می‌کرد:- خوبی؟ خوبی عزیزم؟سیاهی آرام‌آرام، کنار رفت و در روشنایی، چهره ناواضح زنی دربرابر دیدگانش پدیدار شد ابتدا چنین پنداشت همسر سابقش است؛ ولی تصویر چهره که واضح‌تر شد خیلی زود پی برد این زن، همسر جدیدش است که با نگاهی مهربان بالای سرش نشسته است و سرش را نوازش می‌کند. دیگر نه تاج عروس بر سر داشت و نه لباس سپید بر تنش. گویا دیگر کابوسی هم در کار نبود. آب دهانش را قورت داد:- آ .. آره خوبم ... فقط نور ... یکم اذیتم می‌کنه.- الان درستش می‌کنم.زن از کنار تخت برخاست و به سوی پنجره رفت و پرده را تا آخر کشید تا نور صبحگاهی پشت پرده بماند و به چشمان مرد نتابد.مرد که تازه حالش داشت جا می‌آمد دوروبرش را نگاهی کرد و خود را روی تخت یافت. تنش را بالا کشید و به دیواره تاج تخت تکیه داد.- فک ... فکر کنم دیشب باز هم تشنج کردم؟- آره، وسط حرفامون بود که یه‌دفعه حالت بد شد. شانس آوردی روی تخت بودی وگرنه تا صبح باید کف اتاق می‌موندی. من که زورشو نداشتم تو رو بلندت کنم.- آره... شانس آوردم. بدجورم شانس آوردم.مرد چشمانش درگیر کتش شده‌بود که روی چوب‌لباسی مقابل تخت آویزان بود و مدال افتخارش را می‌دید که بر روی سینه‌‌ کت خودنمایی می‌کرد.امیر یحیویامیر یحیویWed, 07 Jan 2026 23:00:45 +0330https://virgool.ir/@amir.yahyavi/پیروزی-مرگ-ima8l98w0htbسکوت دلهره‌آوری فضای سرد و تاریک داخل سنگر را پر کرده بود. تیربارچی و کمک‌ جوانش پشت تیربار سیاه رنگشان تنگ هم چپیده بودند و داشتند از میان پنجره باریک سنگر که لوله سلاح مرگبارشان از آن بیرون زده بود، جنگل را می‌پاییدند.خورشید تازه سپیده زده بود و هنوز کاملاً بر تاریکی چیره نشده بود. بوی خاک نم‌دار جنگل از آن‌سوی زمین صاف بی‌دار و درخت مقابلشان، مشامشان را پر کرده بود. به‌ظاهر چشم به جنگل دوخته بودند و حواسشان جمع نگهبانی‌شان بود؛ ولی هر از چند گاهی ذهنشان ترک پست می‌کرد و در آسمان خیالات و خاطراتشان برای خود می‌چرخید و دفتر زندگی‌شان را در میان پیچ‌وخم‌های مغزشان تندتند ورق می‌زد و دوباره سر پست حاضر می‌شد. ساعت‌ها بود آرام و بی‌‌حرکت آن‌جا کمین کرده بودند و شب را به صبح رسانده بودند و دیگر آخرهای نوبت پستشان بود.یک هفته‌ای می‌شد از ستاد فرماندهی خبر رسیده بود قرار است به‌زودی دشمن عملیات بزرگی را آغاز کند و احتمال می‌دادند شاید جنگل هم یکی از گذرگاه‌های عبور لشکر دشمن باشد ولی زمان عملیات نامعلوم بود. سلاح و مهمات موجود در قرارگاه اندک بود و اگر اتفاقی می‌افتاد باید با همین تیربار آن‌قدر مقاومت می‌کردند تا نیروهای کمکی سر برسند.آرام آرام چشمانشان داشت گرفتار شهوت خواب می‌شد؛ هردو در خلسه فرو رفته بودند و در خیالاتشان غوطه می‌خوردند.تیربارچی تازه دیروز از مرخصی‌ برگشته بود و بلافاصله هم سر پست فرستاده بودندش. لباس‌هایش هنوز بوی تازگی و تمیزی می‌داد و هنوز تصویر چشمان اشک‌آلود مادر رنجور و همسر همیشه نگرانش، آن‌گاه که در آستانه در، از آن‌ها دل می‌کند، از برابر چشمانش کنار نمی‌رفت و هنوز مویه‌های پسرکش که با دو دست کوچک خود محکم به پا‌ی او چسبیده بود و زار می‌زد: «بابا نرو! قول داده بودی دیگه نری ...» درون کاسه سرش می‌پیچید.«لعنت به شیطون معلوم نیست امروز چم شده!» تیربارچی این جمله را زیر لب گفت و از آسمان خیالاتش پایین پرید، نیم‌نگاهی به کمک تیربارچی‌اش انداخت که حلقهٔ نقره‌ای رنگ ساده‌ای را که به گردن داشت با انگشت شست و اشاره‌اش آرام آرام نوازش می‌کرد. او هم با آن‌که نگاهش به سوی جنگل مات مانده بود اما درواقع هم‌آغوش خیالاتش بود و نامزدش را به یاد می‌آورد که بر روی سکوی ایستگاه، کنار قطاری که می‌خواست او را به جبهه جنگ بیاورد، ایستاده بود و حلقه‌ای را که حرف اول نامشان بر روی آن حک شده بود را با بندی به دور گردنش می‌آویخت: «منتظرت می‌مونم، چشم به راهم نذار.» آوای دلنشین دلبر در سرش طنین‌انداز شده بود که ناگهان صدایی نخراشیده گوشش را پیچاند و رشته خیالش را پاره کرد و دوباره خود را داخل سنگر یافت.- کجایی پسر؟نگاهش را سوی صدا گرداند. تیربارچی پوزخندی زد: «حواست این‌جا نیست! کجایی؟»جوانک کمک‌تیربارچی هم، لبخندی تلخ نشان او داد و پاسخ داد: «چی؟... همینجام ... حواسم هست سرجوخه.»- معلومه!! ... حواست باشه این آخر پستیه سرمون به باد نره.تیربارچی دوباره سرش را سوی جنگل گرداند که ناگهان جنبشی از لبه جنگل، پشت تنه تنومند درختِ بر زمین خورده‌ای، نگاهش را دزدید، چشمنا‌نش را با پشت دستش مالش داد که سراب خواب بر او غلبه نکرده باشد: «فکر کنم خبرهاییه؟»با هشدار سرجوخه، کمک تیربارچی حس کرد ناگهان چیزی در وجودش خالی شد. از درون احساس سرما می‌کرد. حلقه را محکم در مشتش فشرد و آب‌ دهانش را به سختی قورت داد. «یعنی اومدن؟! ...»تیربارچی دوربین دو چشمی‌اش را مقابل چشمانش قرار داد و به تنه درخت چشم دوخت. قطره‌های عرق از کنار پیشانی‌اش تا نوک چانه‌اش سرازیر می‌شدند و از آن‌جا بر روی قنداق تیربار می‌چکیدند. صدای تپش‌های قلبش را می‌شنید؛ گویی می‌خواست از جا کنده شود.«آماده باش!» صدای تیربارچی می‌لرزید. «پشت اون تنه بزرگه هستند که اون‌جا افتاده.» و با انگشت به آن سو اشاره کرد.ناگهان دستی از پشت تنه درخت بالا رفت. با فریاد «حمله» سربازانی که در پس آن پناه گرفته بودند سر برآوردند و عربده‌کشان شروع به تیراندازی سوی آن‌ها کردند و به نوبت از پشت تنه درخت بیرون جهیدند و با تمام توان سوی آن‌ها یورش آوردند.تیربارچی فریاد کشید: «آمادددده!» کمک تیربارچی سریع نوار فشنگ‌ها را به دست گرفت. تیربارچی هم بدون درنگ گلنگدن را با تمام توانش به عقب هل داد و انگشتش را محکم روی ماشه فشرد و هم‌زمان فریاد زد: «آتش!»تیربار با غرش کرکننده‌ای به لرزه درآمد و رگباری از سرب داغ به سوی دشمن پرواز کرد. پوکه داغ بود که به این‌سو و آن سوی سنگر پرتاب می‌شد. جوانک کمک تیربارچی نوار فشنگ‌ها را به‌دست گرفته بود و نوار با سرعت از روی دستانش رد می‌شد و او با تمام نفرت فریاد می‌زد: «بی‌همه‌چیزها! لعنتی‌ها ... همشون رو بکش!»تیربارچی با هیجان و دقت زیادی نیروهای دشمن را هدف قرار می‌داد و همچون برگ‌های پاییزی نقش بر زمینشان می‌کرد.پس از چند دقیقه تبادل آتش میان دو طرف، کم‌کم از سیل مهاجمان کاسته شده بود، تیربارچی هم داشت خیالش راحت می‌شد که دمار از روزگار دشمن درآورده است که ناگهان کمک‌تیربارچی احساس کرد چیزی به مچ پایش برخورد کرد. سرش را به سوی مچ پایش چرخاند و به‌یکباره با وحشت فریاد کشید: «نارنجک!» و ناگهان انفجار!دود و گرد و غبار تمام فضای سنگر را پر کرده بود. چشم چشم را نمی‌دید.تیربارچی که با هشدار «نارنجک!» در لحظه انفجار، تیربار را رها کرده بود و سریع سرش را میان زانوانش پنهان کرده بود، با درد جانکاهی که همه وجودش را دربر گرفته بود سرش را بالا آورد. گوشش سوت می‌کشید. احساس می‌کرد مدام خنجری را در پشتش فرو می‌کنند. به‌سختی نفس می‌‌کشید. تمام تنش خون‌آلود شده بود.تیربار هم روی سه‌پایه‌اش کج افتاده بود درست مانند سواری که تیر خورده است و بر روی زین اسبش آویزان مانده است و هر آن ممکن است سقوط کند.تیربارچی خود را کشان‌کشان به پنجره سنگر رساند و کنار پنجره به دیواره سنگر تکیه داد. پشت تاری نگاهش کمک‌تیربارچی‌اش را دید که بی‌هیچ جنبشی کف سنگر دراز کشیده است. تمام کالبدش غرق در خون بود و مشتش محکم به دور حلقه‌ نقره‌ای که بندش از دور گردنش کنده شده بود گره خورده بود.ناگهان کسی از بیرون سنگر فریاد کشید: «پیروز شدیم! پیروز!»تیربارچی آهسته و بااحتیاط از گوشه پنجره باریک سنگر نگاهی به بیرون انداخت، تصویر ناواضح فردی را دید که از بالای سنگر پایین آمد و سلانه‌سلانه از آن‌ فاصله گرفت. چند گامی که پیش رفت ناگهان بر روی زمین دوزانو افتاد.تیربارچی حدس زد حتماً سرباز دشمن است که جان سالم به‌در برده است. دستش را لرزان‌لرزان به سوی فانوسقه‌اش برد و هفت‌تیرش را از غلاف بیرون کشید و در حالی که زور می‌زد از درد فریاد نکشد آن را بر روی ضلع افقی پنجره تکیه داد و با دست مخالفش مچش را محکم گرفت و به سوی فرد زانوزده نشانه رفت. ناگهان صدای خش‌خشی گوشش را تیز کرد. صدای بی‌سیم بود: «مقاومت کنید! ... مقاومت کنید ما چند دقیقه دیگه می‌رسیم ...»تیربارچی، به هر جان‌کندنی که بود چکشی هفت‌تیرش را عقب کشید و انگشت اشاره‌اش را سوی ماشه برد. چشمانش را بست و فوراً  ماشه را چکاند. صدای شلیک داخل سنگر پیچ خورد و ناگهان سرباز دشمن مانند تنه درختی از کمر بریده شده بر روی زمین فروافتاد. تیربارچی که دیگر نای نگه‌داشتن هفت‌تیرش را نداشت همان‌جا رهایش کرد و خود را کناری کشید و پشت به دیواره سنگر پهن زمین شد. دیگر نمی‌توانست تکان بخورد. گویی سنگ شده است. سکون همه وجودش را گرفته بود؛ دیگر نه ترسی داشت و نه خیالی در سرش غوطه می‌خورد، فقط طعم مرگ بود که با سردی داخل سنگر درآمیخته بود.امیر یحیویامیر یحیویFri, 28 Nov 2025 22:35:11 +0330https://virgool.ir/@amir.yahyavi/داستان-افتخار-پیروزی-qnjyy61tj9axفرمانده با احتیاط بسیار، سرش را از پشت تنه تنومند درختِ به‌خاک فروافتاده‌ای که در پس آن پناه گرفته بود، بالا آورد. دوربین دوچشمی‌ رنگ‌ و رو رفته‌اش را سوی سنگر تیربار دشمن که چند ده متری جلوتر چون ماری زنگی چنبره زده بود، نشانه گرفت. از پشت لنزهای دوربین، کلاه‌خود‌های دو سرباز دشمن را داخل سنگر می‌دید که بی‌‌هیچ جنبشی داشتند پشت سلاح مرگبارشان، دیده‌بانی می‌کردند.سرش را آهسته پایین آورد و سوی سربازانش چرخاند که پشت این جان‌پناه پوسیده بر روی خاک نم‌دار جنگل مچاله شده بودند و به‌شدت مراقبت می‌کردند در تیررس تیربار قرار نگیرند. خستگی در چهره آفتاب‌سوخته‌شان موج می‌زد. دلش به‌حالشان می‌سوخت، ولی جنگ بود و در میدان جنگ سرباز چاره‌ای جز جنگیدن ندارد و فقط لذت پیروزی است که همه این خستگی‌ها را از جان و تن به‌در می‌کند.میان آن‌ها و سنگر دشمن یک زمین صاف بی دار و درخت پهن بود که تیربارچی‌ها‌ کاملاً  بر آن سلطه داشتند و حالا که سربازان خسته پس از پیاده‌روی طاقت‌فرسا از میان جنگل، خود را تا به این‌جا رسانده بودند باید به‌عنوان دسته پیش‌قراول، این جغد شوم را که بدجایی لانه کرده بود از پیش رو برمی‌داشتند تا نیروهایی که در پی آن‌ها در حال پیش‌روی بودند  به‌آسانی از این مسیر گذر کنند و هرچه زودتر به جبهه اصلی برسند.بی‌سیم‌‌چی که کنار فرمانده پناه گرفته بود، با صدایی بی‌رمق کنار گوشش نجوا کرد: «قربان! بهتر نیست صبر کنیم تا دسته بعدی هم برسه، اون‌ها آرپیچی‌زن هم دارن.»فرمانده نگاه‌ تندی به صورت رنجور بی‌سیم‌چی بیچاره‌اش انداخت و با لحنی تحقیرآمیز پاسخ داد: «معلومه چی می‌گی سرباز!؟ شجاعتت کجا رفته؟ یعنی ما با این تعداد نفرات نمی‌تونیم حریف دو تا مترسک بی‌عرضه دشمن بشیم. می‌خوای افتخار این پیروزی رو دو دستی تقدیم دیگران کنیم؟!» بی‌سیم‌چی چهره‌اش از شرمندگی چنین پیشنهاد بی‌شرمانه‌ای سرخ شد و سرش را پایین انداخت و ساکت شد.فرمانده پس از کمی درنگ، ادامه داد: «گوش به‌گوش به سربازها بگو برای فتح سنگر دشمن آماده باشید. دستم رو که بالای سرم آوردم با تمام توان حمله می‌کنیم.»بی‌سیم‌چی سرش را بالا آورد و آرام گفت: «بله قربان.»خبر حمله در کسری از دقیقه، پچ‌پچ‌کنان، به گوش همه سربازان رسید و خودشان را جمع‌وجور کردند و آهسته و بی‌صدا گلنگدن‌ها را کشیدند و چشم دوخته به فرمانده آماده صدور فرمان حمله شدند.فرمانده به خودش تکانی داد و دوباره سنگر دشمن را زیرنظر گرفت. لحظه‌ای بعد دستش را تا نزدیکی شانه‌‌اش بالا آورد تا سربازها وضعیت حمله بگیرند. آن‌ها نیز با دیدن دست فرمانده، درحالی که تلاش می‌کردند سرهایشان از آن سوی تنه درخت دیده نشود چمباتمه زدند و دست به‌ماشه آماده یورش شدند. سینه‌هایشان تند تند عقب جلو می‌شد، صورت‌هایشان خیس عرق شده بود و درونشان پرآشوب بود.فرمانده نفسش را در سینه حبس کرد و ناگهان با تمام توان دستش را بالا برد و فریاد زد: «حمله!!!»سربازان با پرواز دست فرمانده به بالای سرش و شنیدن فرمان حمله، تندی جست زدند و از جان‌پناه پوسیده‌شان دل کندند و درحالی که سنگر دشمن را زیر آتش گرفته بودند عربده‌کشان به سویش یورش بردند.تیربار تنوره می‌کشید و پی‌درپی سرب داغ سوی مهاجمان پرتاب می‌کرد، سربازان هنوز چند گامی پیش نتاخته بودند که تعدادی‌شان تنشان میزبان سرب‌های داغ شد و بر روی زمین غلتیدند، برخی سربازها که توان پیکار با تیربار را در خود نمی‌دیدند، هراس به دلشان افتاد و پا به فرار گذاشتند. فرمانده که پشت سرشان می‌دوید. با تمام وجود نعره زد: «نترسید! نترسید! برگردید...» و چندنفری را که داشتند می‌گریختند یقه‌شان را گرفت و به جلو پرتابشان کرد. دو سه نفری از دستش فرار کردند ولی گلوله‌های تیربار امانشان ندادند. فرمانده دوباره به غرش درآمد: «فقط بزدل‌ها از میدان نبرد فرار می‌کنن. مثل یک مرد باشرف بجنگید ...» و خودش نیز پشت سربازها به دویدن ادامه داد.سربازها که با شنیدن فریادهای فرمانده سرشان دوباره داغ شده بود با شهامتی باورنکردنی سوی تیربار یورش می‌بردند و تیربار هم  چون برگ درخت پاییزی نقش بر زمینشان می‌کرد.سرانجام، سربازی زخمی به هر جان‌کندنی که می‌شد، سینه‌خیز خود را به ورودی سنگر رساند و ضامن نارنجکی را که در دست داشت با دندان بیرون کشید و درون سنگر پرتاب کرد و ناگهان انفجار!غرش تیربار خاموش شد؛ گویی که هرگز به صدا در نیامده بود. سرباز زخمی نیز که انگار خیالش از انجام ماموریتش آسوده شده بود آهی پردرد کشید و از نفس افتاد.فرمانده دوان‌دوان خود را به بالای سنگر رساند. حسابی از نفس افتاده بود. دستانش را روی زانوهایش گذاشت و چند باری با دهان باز نفس عمیقی کشید. نفسش که مقداری جا آمد، کمر راست کرد. لبخندی کم‌رنگ بر چهره‌ عرق‌کرده‌اش نشست. سینه‌ ستبر و پیروزمندانه دو دست مشت کرده‌اش را بالای سرش برد و با آوایی نخراشیده بانگ برآورد: «پیروز شدیم! پیروز!» و با شادمانی به سوی سربازانش چرخید که به یکباره صدا در گلویش خشک شد. فقط جنازه بود که پشت سرش قطار شده بودند. دیگر هیچ سربازی روی پا نبود. دستانش شل شدند و پایین افتادند. لبخند بر روی لبان ترک‌خورده‌اش خمیده شد. بی‌رمق از بالای سنگر پایین آمد و در میان جنازه‌ها چند گامی حرکت کرد. پس از آن هیاهوی خون‌بار حالا سکوت مرگباری همه‌جا را پر کرده بود و فقط بوی خون و گوشت سوخته به مشام می‌‌رسید. بی‌اختیار بر روی زمین زانو زد و سرش را پایین انداخت که ناگهان صدای خش‌خش بی‌سیم گوشش را تیز کرد، سر بلند کرد و نگاهش را  سوی جهت صدا گرداند. چند گام آن سوتر جنازه بی‌سیم‌چی‌اش را دید که بی‌هیچ جنبشی درحالی که گوشی بی‌سیم را محکم‌تر از جانش به مشت گرفته بود بر روی زمین دراز شده بود و باریکه خونی از زیر تن بی‌جانش جاری بود.از میان خش‌خش گوشی بی‌سیم، صدایی به سختی شنیده می‌شد: «مقاومت کنید! ... مقاومت کنید! .... ما چند دقیقه دیگه می‌رسیم ...» امیر یحیویامیر یحیویMon, 10 Nov 2025 22:27:38 +0330