https://virgool.ir/feed/@amir.taherkhanifa2026-11-11 10:32:22https://files.virgool.ir/upload/users/146376/avatar/tt1v9A.pnghttps://virgool.ir/@amir.taherkhanihttps://virgool.ir/@amir.taherkhani/مرا-در-آغوش-بکش-وقتی-همه-به-هم-پشت-کرده-اند-pumkqfoj4d5aبانوی گیسو حنایی ام، چقدر امروز، در همین لحظه، دلم میخواهد محکم در آغوش میکشیدمت. در همین لحظه زندگیم از همه چیز خالی تر از همیشه است. هیچ چیز ندارد انگار و همش بار اضافی است بر دوش، دیگر انگار چیزی نیست که روزها را با آن بشود سر کرد به جز دروغ هایی که به خورد خودم میدهم تا شاید سر شود این روزها و باز خوشحالم که میشود. ولی آدم هرچقدر هم دروغ گوی ماهری باشد، یک روز به آینه که نگاه می‌کند، خستگی یک عمر دروغ را در چشمش میبیند و از این همه خستگی زانو خم میکند و آن وقت است که به خودش می آید و به زندگیش نگاه میکند و میبیند که در همان لحظه زندگیش از همه چیز خالی تر از همیشه است. در این اوضاع میبیند چیزی ندارد جز نفسی که آن هم نیم عمر برای خود آدم است و نیم دیگر باید پس دهدش. هیچ چیز ندارد جز همین جانی که درتن است و جان میخواهد که باز دروغ بشنود تا تن را به جلو ببرد با همین نفس نیم بند. بانوی گیسو حنایی ام، چقدر امروز، در همین لحظه بی همه چیزی، دلم میخواست محکم در آغوش میکشیدی مرا تا جانم از تنم بیرون بزند.بانوی من، ببین مرا که باری روی دوشم است سنگین تر از زمین، سرم شلوغ است، چشمانم شلوغ است، گوشم پر است. این همه را نمیتوانم دیگر ادامه دهم. باید سبک شوم برای ادامه، باید از نو شروع شوم انگار. دلم میخواهد چون کودکی ام سر روی زانوانت بگذارم، تو که کتاب میخوانی که فقط چیزی خوانده باشی، دست از خواندن بکشی، عینک از چشم برداری و موهایت را که هنوز بوی حنا میدهند به پشت گوش بدهی و نگاهی به چشمانم بیندازی و من چشمانم را ریز کنم و سرم را کج و تو از همین و فقط همین بخوانی که التماس این را دارم که دست در موهایم ببری و عشق مادرانه ات را از سینه ات رها کنی به درون رگها و رگهایت، همان رگهایی که پوست چین خورده و کمی زبر دستت را فشار آورده اند و انگار تاب نداشته باشند و بیرون بزنند و باد کنند روی دستت، عشقت را به نوک انگشتانت برسانند و عشق با رقص موزون انگشتانت میان موهای من به سر من رسوخ کند. آه که در همین لحظه همه چیز از بین میرود، شروع دوباره میشود، تازه میشود همه کس. بار از دوش برداشته میشود و چشم و سر خلوت شده و گوش خالی و سبک تر از همیشه به خواب میروم. خوابی آنقدر لطیف و سبک که حتی رویا هم نمیبینی، خوابی که بعد از بیداری حس نمیکنی خواب بوده ای، انگار فقط برای چند ثانیه چشم بر هم گذاشته ای ولی با چشم بر هم زدنی دنیایت از سر گرفته شده است. بانوی گیسو حنایی ام، امروز بیشتر از همیشه دلم هوای دستانت بین موهایم، هوای آغوش گرمت، هوای یک چشم بر هم زدن عمیق روی زانوانت را کرده.amir.taherkhani.hamir.taherkhani.hSun, 26 Jul 2020 14:33:28 +0430https://virgool.ir/@amir.taherkhani/امیر-هستم-فرزند-طلاق-a8o58rr9pvrcهمه چیز از روز 14 مهر 97 شروع شد. فقط 121 روز وقت داشتم یه راهی پیدا کنم. من دم دفتر رسمی ثبت ازدواج و طلاق شهرمون توی ماشین نشسته بودم. خیره به روبرو و داشتم مسیر پیش روم رو تصور میکردم. اینکه چطور باید سناریو رو پیش ببریم، خونه رو چه کنیم، چطور باید با همسایه­ها هماهنگ کنیم. توی همین فکرها بودم که پدر و مادرم از دفتر اومدن بیرون. پدرم با لبخند همیشگیش و خیلی مطمئن اومد که بشینه پشت فرمون و عقب تر ازش، مادرم رو دیدم که اضطراب چشماش از وقتی که داشت میرفت توی دفتر بیشتر هم شده بود. سعی کردم با یه لبخند بهش اطمینان بدم که همه چیز تحت کنترله ولی انگار فایده ای نداشت و بدون اینکه چیزی بگه در عقب رو باز کرد و نشست توی ماشین. رو به پدرم گفتم «خوب! تموم شد؟» و پدرم با خونسردی بله­ش رو کشید و خواست بگه که چجورم تموم شد و همه چیز طبق برنامه پیش رفت.روز 14 مهر 97 پدر و مادرم بعد از حدود 40 سال زندگی مشترک، از هم طلاق گرفتن. من که 15 بهمن 97 مشمول سربازی می­شدم از چندین ماه قبلش تمام راه های فرار از سربازی رو بالا و پایین کرده بودم و برای من که تک پسر بودم و سن پدرم هنوز به 70 سال نرسیده بود، تنها راه نرفتن به سربازی «کفالت مادر مطلقه» بود. فقط کافی بود طوری اتفاقات رو پیش ببریم که طلاقی که 4 ماه قبل از تاریخ مشمولیت من گرفته شده بود سوری به نظر نرسه. برای این هم فکر همه جا رو کرده بودیم، قرار بود مادرم بره خونه مادربزرگم و چون سال قبلش پدربزرگم فوت کرده بود و از اون زمان مادرم تقریبا نصف هفته رو پیش مادرش بود، این جابه جایی تغییر عجیبی نبود. تازه این کار مادربزرگم رو هم خوشحال میکرد و اون رو هم از تنهایی درمیاورد. از اون طرف پدرم هم که تقریبا هر روز برای کارهای شرکتشون به یه شهر دیگه میرفت، قرار شد توی همون جا بمونه. کنار این یه خونه کوچیک هم توی شهر اجاره کردیم که اگر پدرم اومد شهرمون یا من از تهران برگشتم، بتونیم اونجا بمونیم. سناریو هم این بود که پدرم چندین سال هست که بیکاره و من از وقتی دانشجو بودم داشتم خرج خودم و خانوادم رو میدادم و همزمان با درس خوندن تو تهران کار میکردم و اگر الان برم سربازی خرجی مادرم رو کسی نمیتونه بده. اولین سوالی که پیش میاد اینه که چرا بعد 40 سال ازدواج یهو تصمیم به طلاق گرفتن. برای این هم جواب داشتیم. پدر و مادرم خیلی وقت بوده که از لحاظ عاطفی طلاق گرفته بودند ولی به خاطر بچه هاشون و آبروی بزرگترهای فامیل، طلاق نگرفتن. حالا که بچه ها به سر و سامون رسیدن و از طرفی، پدربزرگم، یعنی پدر مادرم، فوت کرده، مانعی برای طلاق و دلیلی برای ادامه زندگی مشترک نمیبینن و طلاق منطقی ترین راه ممکنه.همه چیز برنامه ریزی شده بود، مو لای درزش نمیرفت.من روز 14 بهمن 97 مشمول میشدم و باید دفترچه پست میکردم ولی روز 13 بهمن پرونده کفالت مادر مطلقه رو توی نظام وظیفه شهرمون به راه انداختم و این داستان وارد مراحل اداری شد.همه چیز به خوبی پیش رفت. استشهاد محلی گرفته شد و همسایه ها که از قبل باهاشون هماهنگ کرده بودیم همه استشهاد دادن که هر روز از خونه اینها صدای داد و بیداد میومد و ما زودتر از اینها منتظر طلاق بودیم. دایی و عمو و شوهر خاله هم رفتن و توی دفتر رسمی به صورت رسمی استشهاد دادن که این طلاق سوری نبوده و این ازدواج خیلی وقت پیش­ها تموم شده بوده و فقط جایی ثبت نشده بوده. در کنار این ها رفت و آمدهای پدر و مادرم هم کاملا کنترل شده انجام می­شد و همه چیز تحت کنترل بود و فقط منتظر اعلام روز کمیسیون کفالت بودیم.اواخر فروردین 98 بود و خانواده با رعایت تمام موارد امنیتی عید 98 رو هم گذرونده بود که اس ام اس نظام وظیفه اومد که کمیسیون کفالت شما در تاریخ 5 اردیبهشت 98 در مرکز نظام وظیفه شهرستان تاکستان برگزار خواهد شد.من و مادرم قبل از جلسه کمیسیون کفالت - نظام وظیفه شهرستان تاکستانروز عجیبی بود، سطح استرس به قدری بالا بود که نمیتونستم جلوی لرزیدن صدام رو بگیرم و توی حیاط نظام وظیفه با خودم حرف میزدم تا بتونم شرایط رو عادی کنم برای خودم. مادرم اوضاعش از من هم بدتر بود و من داشتم بهش روحیه میدادم و سناریو رو باهاش چک میکرد که توی کمیسیون هرچی گفتن بگو اگه پسرم بره سربازی کی میخواد خرجی منو بده.یک نماینده از سپاه پاسداران، یک نماینده از شورای شهر، یک نماینده از نیروی انتظامی و یک نماینده از دادگستری اعضای کمیسیون رو تشکیل میدادن. نماینده نیروی انتظامی پرونده من رو به نماینده شورای شهر داد و آروم اعضا با هم بحثی کردن و یه سری سوال بی ربط مثل اینکه چند سالته و چه رشته ای درس خوندی و اینها پرسیدن و آخرش نماینده شورای شهر که یه پیرمرد بود گفت که پرونده شما شامل معافیت نمیشه، به سلامت. این رو گفت و نفر بعدی رو صدا زدن. همین موقع بود که من شروع کردم به داد و بیداد که یعنی چی، شما از روی چه حسابی میگید که شامل نمیشه. شما نه تحقیق کردید نه سوالی می­پرسید. از اون طرف هم مادرم سناریوی برنامه ریزی شده رو پیش برد که اگه پسرم بره سربازی کی میخواد خرج من رو بده. خلاصه نظم جلسه رو حسابی به هم ریختیم و بعد از اینکه آروممون کردن، نماینده نیروی انتظامی گفت که شما اگر اعتراضی دارید باید به استان اعتراض بزنید و برید کمیسیون اونجا.فردای کمیسیون شهرستان، رفتم قزوین و پرونده اعتراضم رو راه انداختم و باز انتظار کمیسیون استان شروع شد. بعد از حدود 1 ماه کمیسیون استان تشکیل شد و دوباره اس ام اس که ساعت 8 صبح به همراه مادر در نظام وظیفه استان قزوین حضور بیابید.روز کمیسیون، من صبح زود از تهران به سمت قزوین راه افتادم و پدرم هم با رعایت پروتکل های امنیتی مادرم رو از تاکستان آورد قزوین. دم در گوشیهای موبایلمون رو تحویل دادیم و وارد شدیم و باز استرس و انتظار نوبت. هم من هم مادرم میدونستیم که باید هرچی تو چنته داریم رو کنیم. بعد از چند ساعتی انتظار بالاخره اسم ما رو خوندن. باز هم یک نماینده از سپاه پاسداران، یه نماینده از شورای شهر، یه نماینده از نیروی انتظامی و یک نماینده از دادگستری البته اینبار از قزوین، اعضای کمیسیون رو تشکیل میدادن. اینبار نماینده دادگستری که مرد جا افتاده­ای با ته ریش مرتب بود، شروع کرد به سوال پرسیدن.- خوب، چی شد که طلاق گرفتید حاج خانم؟- والله از اول هم باباش بیکار بود، خرجی درست حسابی نمیداد، یه زمانی خود من کار میکردم از وقتی هم پسرم دانشجو شد خرجیمون رو اون میداد- خوب چرا حالا بعد از 40 سال طلاق گرفتید؟ شما که تا حالا ساختید الان چی شد یهو طلاق گرفتید؟- دیگه نمیتونستم حاج آقا. تا الان هم از ترس پدرم و به خاطر بچه هام طلاق نگرفتم، پارسال که فوت کرد پدرم دیگه تصمیم گرفتم جدا بشمبعد از چنتا سوال دیگه از مادرم رو کرد به من- خوب بابات کجاست؟ خبری داری ازش؟من هم که خودم رو آماده کرده بودم زدم زیر همه چیز.- من اصلا حرفی ندارم باهاش، چند ساله دیگه ندیدمش، یه چند باری فقط تلفنی حرف زدیم.نماینده داگستری که انگار یه چیزی میدونست، با تعجب ادامه داد- یعنی تو با بابات چند ساله که حرف هم نزدی؟ ندیدیش هم؟هرچقدر که بیشتر از این سوال ها میپرسید من پیاز داغش رو زیادتر میکردم که- من اصلا نمیخوام قیافشو ببینم. از 18 سالگی دارم کار میکنم خرج خانواده رو میدم، هیچکاری واسه ما نکرده چرا باید ببینمش؟اعضای کمیسیون از شدت نفرت من از پدرم متعجب بودن که هرچه قدر هم آدم بدی باشه بالاخره پدرته، نمیشه که هیچ ارتباطی نداشته باشی باهاش. نماینده دادگستری که دقیقا مثل بازجوها سوال میپرسید با لحن مصممش ادامه داد- آخرین بار کی بهش زنگ زدی؟ باهاش کی حرف زدی؟- یادم نمیاد. آخرین بار خودش زنگ زد منم جواب ندادم.- خوب کی بود؟ چند روز پیش؟ چند ماه پیش؟- چند ماهی میشهنگاهشو دوخت بهم و یه نیشخندی اومد گوشه لبش که نشون میداد میخواد دهنمو سرویس کنه ولی نمیدونستم چطور. رو کرد به بقیه اعضای کمیسیون و ابروش رو بالا انداخت و یه «عجب» کشیده گفت و سرباز دم در رو صدا زد. سرباز اومد تو و پا کوبید. نماینده دادگستری با لحنی اروم رو به سرباز گفت- برو دم در، موبایل امیر طاهرخانی و فاطمه طاهرخانی رو بگیر بیارتا این رو شنیدم فریز شدم. نه میتونستم چیزی بگم نه میتونستم کاری بکنم. تا لحظه ای که سرباز موبایل­هامون رو بیاره کل جلسه ساکت بود. موبایلمون که رسید نماینده دادگستری گفت که بیا و قفلش رو باز کن. من که هنگ کرده بودم نمیدونستم چیکار باید بکنم. دوباره تکرار کرد و بی اختیار رفتم و قفلش رو باز کردم. چنتا دکمه رو زد و یه نگاهی به گوشیم انداخت و نیشخندی زد و سری تکون داد و گوشی رو گرفت جلو صورتم و گفت اینجا چی نوشته. نگاهی به موبایل کردم و نگاهمو برگردوندم سمتش و گفتم نوشته بابا. گفت کی زنگ زده شده به بابا. گفتم ساعت 7.5 امروز صبح. گفت تو که میگفتی حرف نزدی با پدرت. دیگه از اینجا به بعد بی اختیار فقط میخندیدم. به اینکه به چه سادگی لو رفتیم فکر می­گردم و نمیتونستم جلوی خندم رو بگیرم و مادرم هم مونده بود چیکار کنه. نماینده شورای شهر که پسر جوونی بود، از خنده های من خندش گرفته بود و با هم قهقهه میزدیم و نماینده سپاه در گوش نماینده دادگستری چیزی میگفت و سر تکون میداد.جلسه تموم شد و من مشمول سربازی شدم و شانسی که آوردم برام جریمه ای چیزی نزدن. حس مافیایی رو داشتم که توی بازی مافیا بازی رو به شهروندا باخته، خوب داشتم پیش میرفتم ولی به مسخره ترین شکل ممکن باختم. از اولش هم مافیای خوبی نبودم. من بالاخره تونستم سربازیم رو یه جوری بپیچونم که نرم پادگان ولی این اتفاق به غیر از تجربه خوبی که برام ساخت، باعث شد بعد از ازدواج دوباره پدر و مادرم، اقدام کنن برای وام ازدواج و نفری 30 میلیون وام ازدواج بگیرن و البته من هم نصف پول رو ازشون بگیرم به خاطر تاثیر مستقیمی که در دریافت این وام داشتم.amir.taherkhani.hamir.taherkhani.hThu, 18 Jun 2020 18:25:00 +0430