https://virgool.ir/feed/@amir.salamatiخوره‌ی بردگیم و عاشق کتابم.fa2026-11-11 08:46:26https://files.virgool.ir/upload/users/15356/avatar/ubOIAT.pnghttps://virgool.ir/@amir.salamatihttps://virgool.ir/@amir.salamati/۵-ویژگی-مهم-بازیهای-رومیزی-dxatuxovghftاینکه اغلب آدم‌ها تصور می‌کنند که بردگیم فقط یعنی منچ یک طرف، اینکه بعد از تجربه کردن و درک ماجرا دیگر ول نمی‌کنند هم همان طرف! حقیقتا چه سری در این سرگرمی نهفته است که تجربه‌اش این چنین خاطره انگیز و لذت بخش می‌شود؟ چرا تنها یکی دوبار تجربه‌ی بردگیم باعث می‌شود تا برای دفعه‌ی بعد لحظه‌شماری کنیم؟ آیا تجربه‌ی بازی رومیزی با سرگرمی‌های دیگر متفاوت است؟ به ظاهر که اینطور است. حداقل این چند مورد در باب این سرگرمی خیلی صادق است:بازی‌ برای معاشرت! انصافا چه پدیده‌ای می‌تواند دوست، دشمن، غریبه، خانواده، فامیل، پیر، جوان، کوچک و بزرگ را دورهم جمع کند؟ آن هم درحالیکه همه مشغول انجام یک سرگرمی واحد باشند! تازه از این هم بهتر؛ این سرگرمی بابی می‌شود برای معاشرت و صحبت کردن و خندیدن و لذت بردن از بودن کنار یکدیگر. تجربه‌ای که از یک بازی به بازی‌ای دیگر متفاوت می‌شود؛ گاهی ترکیبی است از بلوف و رودست زدن، و گاهی تبدیل می‌شود به یک فعالیت فکری جدی، و گاهی هم یک فعالیت هیجانی و اکشن!بردگیم Above and Belowتنوع در طرح و رنگ و چیزهای دیگر! راستش یکی از دلایل بدبختی ما هم همین است! ایییییییینهمه بازی آخر چرا؟؟‌ به ازای هر یک عنوانی که می‌خریم صدها عنوان دیگه هست که داغش به دلمان می‌ماند! در صدها تم و قالب متفاوت! بازی‌هایی با موضوعاتی از دزدان دریایی تا شوالیه‌های میزگرد و از دخمه‌های تاریک تا ایستگاه‌های فضایی! تنوع این بازی‌ها دیگر واقعا دارد سر به فلک می‌گذارد و شاهد آن هم تم‌های عجیب و نوآورانه‌ای است که در سال‌های اخیر می‌بینیم:‌ بردگیم با تم قرص نعنا، بردگیم با تم کلاس نقاشی، بردگیم با تم صبحانه!! مهم نیست چند ساله باشید و یا چه سلیقه‌ای داشته‌باشید یا اهل کجا باشید، کافی است اراده کنید تا صدها عنوان مناسب برای خودتان بیابید!بردگیم Mysteriumبازی‌ها، راهی برای ماجراجویی! کشف، جستجو و کاوش از زیبایی‌های دنیای بردگیم است. دنیای بازی‌های رومیزی پر است از رمز و راز و قصه. تخیل بازیکنان حین بازی گسترده می‌شود و ذهنشان شروع به خیال‌پردازی و داستان‌گویی می‌کند. با این بازی‌ها ما همراه با دوستانمان در دنیای جادو و کیمیاگری و معجون‌های رنگ و وارنگ غرق می‌شویم، و یا درحالیکه تبرهایمان را دور سرمان می‌چرخانیم به جنگاوری در قرون وسطی تبدیل می‌شویم، یا به کاشفی به دنبال معبدی گم‌شده در قلب جنگل‌های آمازون، و یا محققی به دنبال نسخه‌ی خطی از یک کتاب باستانی پشت درب اتاقی تاریک در عمارتی مخوف! بازی‌ها برای ما قصه تعریف می‌کنند، آن قصه ای که دوست داریم بشنویم.بردگیم Quest for El Doradoبازی‌های رومیزی واقعی و قابل لمسند! عصر، عصر دیجیتال است! بسیاری از وسایل دور و برمان هستند که خصلت دیجیتالی دارند؛ اینترنت پرسرعت، کنسول‌های بازی، گوشی‌های موبایل هوشمند، یخچال هوشمند، قندان هوشمند و … اما «باحالی» بازی‌های رومیزی این است که پدیده‌ای واقعی و قابل لمس هستند؛ و به شکل مشخصی قابل مالکیت! بُر زدن کارت‌های بازی و ریختن تاس‌ها روی میز و حرکت مهره‌ها با دست، حسی از بازی کردن با اسباب‌بازی‌های دوران کودکی در خود دارد که باعث می‌شود عمیقا از تجربه‌ی آن لذت ببریم.بردگیم Ice Coolبازی های رومیزی برای تجربه‌ای مشترک! وقتی دور یک میز می‌نشینیم و بازی می‌کنیم، در واقع بزرگترین کاری که می‌کنیم این است که یک تجربه‌ی مشترک می‌سازیم! یک قصه‌ی واحد! لحظاتمان را با دوستان و عزیزانمان به اشتراک می‌گذاریم و داستان جدیدی از کنار هم بودنمان خلق می‌کنیم. و نهایتا مجموعه‌ی این لحظات و تجربیات تبدیل می‌شوند به خاطره‌ای ماندگار که بدون نیاز به شبکه‌های اجتماعی به اشتراک گذاشته می‌شود.بردگیم Zomicideاین مقاله اولین بار در سایت رومیز منتشر شده است که می‌توانید در این پیوند آنرا ببینید.شما هم به این سرگرمی علاقمند هستید؟ خوشحال می‌شوم که تجربیات خودتان را در بخش نظرات با من در میان بگذارید.امیر سلامتیامیر سلامتیSat, 22 Dec 2018 13:28:18 +0330https://virgool.ir/@amir.salamati/مقایسه-دوستی-واقعی-و-دوستی-آنلاین-قسمت-دوم-kqsibznaawul یکی از دلایلی که بازی رومیزی را برای من خیلی خواستنی و متمایز می‌کند، امکان ارتباط رو در رو و تعامل فیزیکی است. از نگاه و خنده و صحبت گرفته تا کل‌کل و فحش و دعوا! این مطلب که اولین بار در سایت رومیز منتشر شد و در اصل ترجمانی است از این منبع، به مقایسه‌ی ارتباط در دنیای واقعی و ارتباط در دنیای آنلاین می‌پردازد، که چون از خواندنش لذت بردم تصمیم گرفتم با شما هم به اشتراک بگذارم. قسمت اول این مقاله را می‌توانید اینجا بخوانید.یک نکته برای دوستی آنلاین: “خود واقعی بودن” خیلی حال میده!با وجود اینکه ارتباطات آنلاین نقائصی دارد، باز هم نمی‌شود مزایای آن را نادیده گرفت. اینترنت و مشتقات آن، خیلی راحت این امکان را به انسان‌ها می‌دهد تا گروه‌هایی را بر اساس علایق مشترک تشکیل بدهند و در نتیجه اجتماعاتی درست کنند. افرادی که سرگرمی و علاقه‌ مشترک داشته باشند به سمت علاقمندی به همدیگر هم گرایش پیدا می‌کنند، به همین دلیل اینترنت امکان پیدا کردن آدم‌های هم‌فاز را راحت‌تر کرده و باعث می‌شود بیشتر با یکدیگر به اصطلاح قاطی بشویم و گروه‌های دوستی ایجاد کنیم. علاوه بر این، عضویت و جایگاه داشتن در یک گروه مشخص، به ما حس قید، معنا، و عزت‌نفس می‌دهد. همینطور این اجتماعاتِ اینترنتی به ما کمک می‌کند تا بیشتر احساس تعلق کنیم، برایمان هدفمندی ایجاد می‌کند، و باعث می‌شود راجع به خودمان احساس بهتری داشته باشیم.مزایای اجتماعی ارتباطات آنلاین فقط به این موارد ختم نمی‌شود. بعضی تحقیقات نشان می‌دهد که تعاملاتی که در دنیای مجازی رخ می‌دهد، می‌تواند حتی معتبرتر و واقعی‌تر از تعاملات دنیای واقعی باشد. مثال این تحقیقات (که خیلی هم تازه نیست) را شواهد یافت شده توسط آدام جوینسن Adam Joinson جامعه‌شناس، در سال ۲۰۰۱ نشان می‌دهد. ایشان کشف کرد که آدم‌ها پشت کامپیوترشان خیلی بیشتر اطلاعات شخصی‌شان را فاش می‌کنند تا در تعامل رو در رو. همچنین کشف کرد که در ارتباطات دیجیتالی، آدم‌ها بیشترِ این اطلاعات شخصی را از طریق متن و پیغام رو میکنند تا از طریق گفتگوی ویدیویی! به یک معنا این تحقیقات نشان می‌دهد که ظاهرا هرچقدر ما بیشتر دیجیتالی می‌شویم، بیشتر در نشان دادن تصویر خودمان به دیگران صداقت به خرج می‌دهیم– که باز طبق تحقیقات به رابطه‌ی مثبت‌تر و راضی‌کننده‌تری منجر می‌شود. اگر بخواهیم این پدیده را در چهارچوب نظریه ارسطو ببینیم، باید بگوییم که تعاملات دیجیتالی، به ما این امکان را می‌دهند که ویژگی‌های بیشتر (و صادقانه‌تری) از خودمان را با دوستانمان به اشتراک بگذاریم.کشاورزی دچار بحران شخصیت و پاندایی با شخصیت همیشه گرسنهنهایتا مساله مربوط به کیفیته، نه کمیت!همه‌ی دوستی‌ها که سطح یکسانی ندارند – دوستی آنلاین هم همینطور! مزایای سلامت روانی که ممکن است بتوانیم از طریق دوستی آنلاین کسب کنیم، خیلی بیشتر از اینکه به کمیت وابسته باشه به کیفیت وابسته است. تحقیقات باز هم نشان می‌دهند که تعاملاتِ آنلاینی که ما به شکل حمایت دریافت می‌کنیم، برای ما از طریق ایجاد احساس مثبت، حس همیاری، و رضایت خاطر زندگی، سلامت روانی به ارمغان می‌آورد. شواهد نشان می‌دهند که این جریان از طریق «حس متعالیِ اجتماعی بودن» حاصل می‌شود.به عبارت دیگر، وقتی ما از طریق دوستان آنلاین خودمان حمایت می‌شویم، احساس اجتماعی بودن بیشتری می‌کنیم، که باعث می‌شود تا مثبت‌تر و خوشحال‌تر باشیم و کمتر احساس تنهایی کنیم. البته که تعداد بالای دوستان آنلاین، لزوما به معنای این تاثیرات نیست. مهم چگونگی تعامل ما با دوستانمان است.تصویری بی‌ربط به موضوع، ولی زیبا!ختم کلاماگر حوصله‌ی خواندن تمام این مطلب و انتظار برای شنیدن عبارت «نتیجه تحقیقات نشان می‌دهد که…» را ندارید، خلاصه‌اش را برایتان می‌گویم که می‌شود اینکه: رفاقت سالم چیزی نیست جز احساس ارتباط! و با اینکه ارتباط اجتماعی در دنیای واقعی و دنیای دیجیتال با هم فرق‌های زیادی دارند، ولی باز هر دو سر و کارشان با سلامت روانیِ مثبت است؛ مثل کاهش افسردگی و افزایش حس رضایت از زندگی. هرکدام هم مزایا و معایب خودشان را دارند. با اینکه از لحاظ بیولوژیکی ما بیشتر برای تعامل چهره-به-چهره طراحی شده‌ایم، ولی خب از آن سمت هم دوستی آنلاین می‌تواند ما را به انسان‌هایی وصل کند که به لحاظ جغرافیایی در دسترسمان نیستند. فوتِ استاد و ورد نهایی یک جورهایی خلاصه می‌شود در همان لغت ارتباط؛ اگر قاطی دوستی‌های آنلاین هستید، مطمئن شوید که از جنس حمایتی هستند. مطمئن شوید که مراقب شما هستند و به شما گوش می‌دهند و ارزش می‌گذارند، و البته شما هم برای آنها همینطور.ارسطو (همان جناب وِی!) می‌گوید ذات زندگی ما همان ذهن ماست، مهم شریک شدن آن است، آنلاین و آفلاین بهانه است.خوشحال می‌شوم تا نظر شما را در این مورد بدانم. به نظر شما تفاوت‌های دوستی در دنیای واقعی و دوستی در دنیای آنلاین چیست؟ لطفا در بخش نظرات همین مطلب به اشتراک بگذارید. امیر سلامتیامیر سلامتیMon, 24 Sep 2018 15:36:35 +0330https://virgool.ir/@amir.salamati/مقایسه-دوستی-واقعی-و-دوستی-آنلاین-قسمت-اول-mt7ibfcxfz7nیکی از دلایلی که بازی رومیزی را برای من خیلی خواستنی و متمایز می‌کند، امکان ارتباط رو در رو و تعامل فیزیکی است. از نگاه و خنده و صحبت گرفته تا کل‌کل و فحش و دعوا! این مطلب که اولین بار در سایت رومیز منتشر شد و در اصل ترجمانی است از این منبع، به مقایسه‌ی ارتباط در دنیای واقعی و ارتباط در دنیای آنلاین می‌پردازد، که چون از خواندنش لذت بردم تصمیم گرفتم با شما هم به اشتراک بگذارم.قرن‌ها پیش، ارسطو فیلسوف بزرگ یونان، مدعی این مطلب شده بود که بهترین نوع دوستی در «زندگی مشترک» پیدا می‌شود. البته که منظور «وی» چیزی بیشتر از علایق مشترکِ سطحی بود. به اعتقاد ارسطو، در دوستی‌های صمیمانه‌ای که داریم، دوستانمان را به عنوان ادامه‌ای از خودمان می‌بینیم. و نه تنها اوقات خوش، ایده‌ها، و احساساتمان، بلکه بخشی از وجود خودمان را با آنها به اشتراک می‌گذاریم. به عقیده‌ی ارسطو، این تبادل متقابل و دوطرفه، کلید دستیابی به خوش‌روانی یا «یودِمونیا» است: حس سرشار و خالص خرسندی!حالا سوال این است که چطور این فلسفه و دیدگاه را می‌شود به زبان عصر حاضر ترجمه کرد؟ این‌روزها ما کلی رسانه‌های اجتماعی، پیام‌رسان‌ها، ارتباطات آنلاین، وب‌کَم و ابزارهای دیگر برای ارتباط برقرار کردن با همدیگر داریم. و انصافا از این ابزارها هم زیااااااد استفاده می‌کنیم. که باعث می‌شود به سوال دیگری برسیم: آیا این شکل دوستی‌ها و تعاملات آنلاین هم می‌تواند برای ما «یودمونیا» به ارمغان بیاورد؟ارسطو در حال بحث!خب، بهتر است ابتدا چند سوال از خودمان بپرسیم:۱. آیا رفاقت آنلاین و رفاقت در دنیای واقعی ذاتا با هم فرق دارند؟۲. اگر آری فرق آنها چیست؟۳. آیا این تفاوت‌ها باعث می‌شود یکی از آنها «سالمتر» قلمداد شود؟و جواب‌های لو رفته‌ی آزمون(!):۱. بله دارند.۲. یک چندتایی هست.۳. تعریفش به این سادگی هم نیست. جفتشان نیاز به ارتباط را به شکل متفاوتی اقناع می‌کنند و مزایا و معایب خودشان را دارند.یک مثال از ارتباط چهره-به-چهره بین آدمک‌ها!یک نکته برای دوستی در دنیای واقعی: یک آدم زنده، هزاران کلمه می‌ارزد!ظاهرا تحقیقات نشان داده‌اند که ارتباطات انسانی بسیار فراتر از یک سری لغت و کلمه است که رد و بدل بشود. با اینکه ما به کلمات احتیاج داریم تا مقاصد پیچیده‌ترمان را منتقل کنیم، ولی بخش اعظم پیام‌هایمان را از طریق ویژگی‌های صوتی (مثل لحن و بلندی صدا) و زبان غیر کلامی (مثل حالات بدن و صورت) می‌رسانیم. توانایی ما برای ارتباط برقرار کردن بدون این ابزارها شدیدا محدود می‌شود. از آن سمت ما اسکایپ و مشابهاتش را داریم که این فاکتورهای بیانی را هم همراه صدا منتقل می‌کنند، ولی باید قبول کرد که بخش اعظم ارتباطات آنلاین ما را تکست (با تمام محدودیت‌هایش) تشکیل می‌دهد.علاوه بر این، همکاران معاصر ارسطو یعنی دانشمندان به این نتیجه رسیده‌اند که تعاملات چهره-به-چهره تاثیرات زیادی روی سطوح عصبی ما دارند. مخ ما ظاهرا چندین مدل نورون دارد که هرکدام نقشی برای خودشان دارند: مثلا نورون‌هایی که پنج حس ما را تفسیر می‌کنند (نورون‌های حسی) با نورون‌هایی که جابجایی‌های ما را انجام می‌دهند (نورون‌های محرک) فرق دارند. این وسط حالا یک نورون جالبی هم داریم که به آن می‌گویند: «نورون آینه‌ای!»نورون آینه‌ای، همانطور که از اسمش هم پیداست، بازتاب‌دهنده‌ی دنیای پیرامون ماست. کارش این است که برای ما امکان تجربه چیزهایی که می‌بینیم را فراهم کند. مثلا اگر ببینیم پای یک بابایی را غلغلک می‌دهند، این نورون مغز ما را نسبت به قلقلک داده شدن در همان نقطه تحریک می‌کند. یا اگر یکی دراز شده تا دستش را به ریموت تلویزیون برساند، این نورون بر حسب وظیفه پیام‌هایی به مغز ما می‌فرستد که انگار ماییم که دراز شده‌ایم برای برداشتن ریموت. باحال است، نه؟ داده‌های تحقیقاتی نشان می‌دهند که حضور نورون‌های آینه‌ای برای رشد ویژگی‌های اجتماعی ما ضروری است – به خصوص برای بیان احساسات و همدلی با احساسات دیگر انسان‌ها. خلاصه اینکه، داشتن ارتباطات چهره-به-چهره بخش بسیار مهمی از روند یادگیری «انسان بودن» هستند!نتیجه اینکه اگر ما خودمان را فقط به ارتباطات آنلاین محدود کنیم، باعث می‌شویم تا از ارتباط، رشد اجتماعی، و ارتباط احساسی با دیگر آدمها محروم بشویم.خوشحال می‌شوم تا نظر شما را در این مورد بدانم. به نظر شما تفاوت‌های دوستی در دنیای واقعی و دوستی در دنیای آنلاین چیست؟ لطفا در بخش نظرات همین مطلب به اشتراک بگذارید. امیر سلامتیامیر سلامتیSat, 15 Sep 2018 18:25:22 +0430https://virgool.ir/@amir.salamati/بُرد-گیم-فقط-منچ-نیست-t24nzemjgnwc می‌گویند آدمیزاد اصولا نمی‌داند که چه چیزی را نمی‌داند! یعنی اصلا در جریان نیست که در جریان چه مسائلی نیست! مثالش هم این است که اگر الان از ما بپرسند که پایتخت انگلستان کجاست، همه‌ی ما دستمان را بالا می‌گیریم و هول هول می‌گوییم: «لندن! لندن! لندنه!». ولی اگر بپرسند پایتخت بورکینافاسو کجاست همینطور بر و بر نگاه می‌کنیم! حالا مشابه این داستان را داریم با افرادی که با بازی‌های رومیزی آشنا نیستند، در واقع نمی‌دانند که از چه چیزی خبر ندارند! و گاهی ممکن است تصورات نادرستی هم در مورد این بازی‌ها داشته باشند… مثل این چند تصور اشتباه رایج:بازی های رومیزی همه مثل منچ هستند! تصور بسیاری از افراد از بازی‌های رومیزی در حد حافظه شخصی خودشان از این نوع بازی هاست و خب در بهترین حالت، حافظه‌اشان به بازی‌های قدیمی مثل مونوپولی، مارپله و منچ محدود می‌شود. در حالیکه این قیاس مثل این است که دنیای بازی‌های ویدیویی حال حاضر را در حد و حدود هواپیمای آتاری (با وجود باحال بودن بیش از اندازه‌اش) و دنیای سینما را سینمای صامت فرض کنیم. در حالیکه ما می‌دانیم در بازی‌های رومیزی، سالانه بیش از ۳۰۰۰ هزار بازی جدید به بازار عرضه می‌شود. بازی‌هایی در تم‌ها و طرح‌ها و زمینه‌های مختلف، برای سلیقه‌های مختلف!بازی کلاسیک راز جنگل یا Enchanted Forestبازی های فکری حوصله سربرند! خب حقیقتا اینطور نیست و اصولا یک دسته‌بندی در بازی های فکری به عنوان بازی‌های هیجانی شناخته می‌شود! بازی‌هایی که آدرنالین را به حد بالایی می‌رسانند و هماهنگی خوبی بین مغز و چشم و دست (و گاها پا) را لازم دارند! مثل بازی فرار از معبد که می‌تواند باعث شود از استرس و هیجان عضلات پشتتان منقبض شود و یا بازی وحشت در شهر مآدمکها که به شما اجازه می‌دهد یک شهر درست حسابی را روی سر ساکنین بخت برگشته‌اش خراب کنید. حتی یک بازی تمرکزی مثل جنگا می‌تواند خیلی هیجان‌انگیز و دیوانه وار باشد!بازی رومیزی Zombicideبازی برای بچه هاست! این تصور نادرست حتی در مورد بازی‌های ویدیویی هم وجود دارد. درحالیکه گروه بازی‌های مخصوص کودکان تنها یک بخش از دنیای رنگارنگ و متنوع بازی‌های رومیزی را تشکیل می‌دهد. بازی‌های زیادی وجود دارند که برای سنین بالاتر (نوجوانان، جوانان و بزرگسالان) طراحی و عرضه می‌شوند. در واقع بازی‌هایی که به مهارت تصمیم‌گیری، پیش‌بینی و تفکر استراتژیک و تاکتیکی نیاز دارند فراتر از توان کودکان هستند. اینگونه بازی‌ها طراحی می‌شوند تا توسط بزرگسالان بازی شوند. مثال‌های آن هم می‌تواند بازی‌های ایرانی مفرح و جذابی مثل جالیز، زار و دژ باشد.بازی رومیزی T.I.M.E Storiesبازی‌های رومیزی دیگر قدیمی شده‌اند! برای رفع این تصور اشتباه تنها کافی است به این نکته دقت کنیم که رشد بازی‌های رومیزی در سال ۲۰۱۰ حتی از رشد گوگل نیز بالاتر بوده‌است. در سرتاسر دنیا هر روز به طرفداران این سرگرمی اضافه می‌شود و هر هفته چندین بازی جدید، چاپ و روانه‌ی بازارهای دنیا می‌شوند. همچنین چندین سال است که بیشترین حمایت (پیش خرید) در سایت معتبر کیک‌استارتر مربوط به بازی‌های رومیزی است. خلاصه که شاید بازی‌های رومیزی قدمت زیادی داشته باشند، ولی این سرگرمی در یکی دو دهه‌ی گذشته با قدرت خیلی بیشتری درحال پیشروی است و تنوع و گستردگی آن قابل مقایسه با سابق نیست.بازی رومیزی Raptorبازی‌های رومیزی در دسترس نیستند! خب بخشی از این تصور حداقل تا چند سال پیش در ایران درست بود. ولی در حال حاضر اکثر کتاب فروشی‌ها، قفسه یا قفسه‌هایی مخصوص بازی‌های فکری و رومیزی دارند. همچنین چندین فروشگاه آنلاین در این زمینه وجود دارد که بازی‌های داخلی و خارجی را می‌توان ازآن‌ها تهیه کرد. تولید بازی در داخل ایران سرعت بیشتری گرفته و عناوین بسیار خوبی در دسترس علاقمندان قرار دارد. در کنار این‌ها می‌توان صدها بازی را در کافه‌های مخصوص بازی که اینجا به تفصیل در موردشان گفته‌ام، تجربه کرد.بازی رومیزی Castles of Burgundyدنیای سرگرمی در حال تغییر است. افراد زیادی در سرتاسر دنیا هر روز درحال برگشتن به این سرگرمی جذاب و متنوع هستند. صنعت سرگرمی بازی‌های رومیزی با شتابی فراگیر به پیش می‌رود و میزان رشدش در سال های اخیر، نوید آینده‌ی جذاب‌تری را می‌دهد.این مقاله نخستین بار در سایت رومیز منتشر شده‌است.نظر شما چیست؟ شما چقدر به دورهم بازی کردن و وقت گذراندن علاقه دارید؟امیر سلامتیامیر سلامتیMon, 03 Sep 2018 16:56:10 +0430https://virgool.ir/@amir.salamati/بالاخره-مونوپولی-بازی-خوبیه-یا-بد-rvofsrgnhopsمانده‌اید که مونوپولی را دوست داشته باشید یا از آن متنفر باشید؟ شاید این مقاله به کار شما بیاید. این مقاله اولین بار به قلم کامبیز سیروس‌بخت در سایت رومیز منتشر شده‌است. عنوان اصلی مطلب «نبوغ پنهان طراح مونوپولی» است.روی جلد ۸۰‌امین سالگرد بازیمونوپولی با بیش از یک سده قدمت مثل منچ، مار و پله و تخته نرد تبدیل به یک سنت شده. البته که فراتر از این رفته و مثل موارد دیگه‌ای که اسم خاص مبدل به اسم عام می‌شه، بعضاً دیده شده که مونوپولی جایگزین واژه‌های بردگیم و بازی فکری هم شده. یعنی مثل آدامس(در واقع مارک Adams) به جای سَقِز، ریکا به جای مایع ظرفشویی و حتی چسفیل(برگرفته از مارک Chesterfield!) به جای پاپ کورن یا ذرت بو داده. طبق آمار رسمی، مونوپولی تا به کنون بیش از ۲۷۵ میلیون نسخه در بیش از نیمی از کشورهای دنیا فروش داشته. یه نگاهی به سایت BoardGameGeek – به عنوان مرجع بازی‌های فکری – نشون می‌ده که تا به حال بیش از ۱۴۰۰ ویرایش مختلف از بازی به بازار اومده: از ویرایش آلن تورینگ گرفته تا اسب!مونوپولی : نسخه بازی تاج و تخت!ولی در همین سایت رتبه مونوپولی در بین بازی‌ها – که بر اساس رای کاربران تعیین می‌شه – ۱۲۶۵۱ هستش. از طرف دیگه طراحان و منتقدین بازی هم چندان دل خوشی از مونوپولی ندارن. برای مثال اسکات نیکلسون در ویدیویی تمام مکانیسم‌ها و جنبه‌های بازی رو فهرست و برای هر کدوم یه بازی بهتر پیشنهاد می‌کنه. یا در کارگاه مشابهی در دانشگاه ام‌آی‌تی با نام Breaking up the Monopoly with Modern Board Game Design به تفصیل(یک ساعت و نیم!) در باب ایرادات بازی مونوپولی صحبت می‌کنه. حتماً شما هم به برخی از ایرادت برخورد کردین، مثلاً این که ممکنه ساعت‌ها پیش از پایان از بازی حذف بشید. یا این که مدت‌ها قبل از این که بازی به اتمام برسه، برنده بازی کاملاً مشخصه!حالا سوال اینجاست که داستان چیه؟ نصف مردم دنیا در انتخاب بازی کج سلیقه هستن؟ در پاسخ باید بگم که تمام ایراداتی که به مونوپولی گرفته می‌شه تقصیر خود بازی نیست، بلکه این ما هستیم که داریم اشتباه بازی می‌کنیم! و برای اثبات این مدعا می‌بایست نگاهی کوتاه به تاریخچه بازی داشته باشیم.بازی ملاکیندر سال ۱۹۰۳ الیزابت مگی – که یک تندنویس بود – بازی رو طراحی کرد با نام “بازی ملاکین” (The Landlord’s Game). این بازی در واقع پایه مونوپولی امروزی هستش با یک سری تفاوت. برای مثال بازیکنا پیش از شروع بازی به یک اندازه شانس در خرید زمین داشتن و در عین حال روی صفحه بازی می‌تونستن به هر دو طرف حرکت کنن. مگی که یک سوسیالیست بود بازی رو در انتقاد از مونوپولی(به معنای انحصارطلبی)، زمین خواری و سرمایه داری درست کرده بود و این رو می‌شد در جای جای بازی دید. برای مثال اسم خانه‌ی شروع(GO) بود: کار بر روی مام زمین اجرت دارد(labor upon mother earth produces wages)!صفحه بازی ملاکینمشکلات از کجا شروع شد؟نکته جالب اینه که حتی در امتیازنامه بازی هم ذکر شده بود که بازیکنا می‌تونن قواعد رو به دلخواه خودشون تغییر بدن. از طرفی مگی هیچ گاه به دنبال تولید انبوه بازی خودش نبود و تا سال‌ها بازی سینه به سینه منتقل می‌شد. در سال ۱۹۳۵ شخصی به نام چارلز دارو(Charles Darrow) – که در اون زمان یه مهندس بیکار بود – در خونه یکی از دوستانش با بازی آشنا شد و این ایده به ذهنش رسید که می‌تونه با فروش بازی پول و پله‌ای به جیب بزنه. برای همین از دوستش که بازی رو بهش معرفی کرده بود خواست تا قوانین بازی رو مکتوب کنه. البته که تا این زمان بازی تغییرات زیادی کرده بود و اکثر مردم هم اون رو به اسم مونوپولی می شناختن. “دارو” بازی رو برای انتشار با عنوان جدید مونوپولی، به شرکت برادران پارکر(Parker Brothers) سپرد و به هدفش رسید. خلاصه این که بازی در دستان چارلز دارو و شرکت برادران پارکر از منتقد انحصارطلبی تبدیل شد به ستایش‌گر اون. حالا دیگه مونوپولی ملغمه‌ای بود از اصول متناقض و ایرادات فراوان یا همون نسخه آنالوگ Rich Kids of Tehran در اینستاگرام!چارلز داوپس روش درست بازی چیه؟درست مثل زندگی واقعی که پول در اون یه منبع محدود هستش، در بازی هم همین طوره. ولی در مونوپولی همواره پول در حال تزریق شدن به بازیه. این رو پیوند بزنید به این داستان که شما تنها در صورتی می‌بازید که ورشکست بشید. نکته‌ای که گفته شد یکی از دلایل اصلی خسته کننده بودن بازیه. خلاصه این بار خواستید بازی کنید هر وقت که از خانه شروع عبور کردید پولی رو از بانک دریافت نکنید.مکانسیم بد دیگه‌ای که بعداً به بازی اضافه شده، خرید هتل‌ها است. از اون جایی که تعداد خانه‌ها در بازی محدوده(۳۲ عدد)، یه استراتژی می‌تونه خرید هر چه بیشتر خانه باشه تا به این وسیله بتونین فشار زیادی روی رقیبانتون وارد کنید. ولی چون خرید هتل‌، خانه‌ها رو به بازی برمی‌گردونه این استراتژی رو خنثی می‌کنه و سبب می‌شه بازی طولانی، کشدار و در نهایت خسته کننده بشه. راه‌حلش هم خیلی ساده است: هتل‌ها رو کلاً از بازی حذف کنید.شاید به نظرتون این دو مورد خیلی کوچک بیان ولی هم روی تجربه بازی تاثیر می‌ذارن و هم ایده اصلی “مگی” در طراحی بازی که نشان دادن مضرات انحصارطلبی بوده رو دوباره زنده می‌کنه.و الیزابت مگی؟شرکت برادران پارکر امتیاز بازی رو به مبلغ ناچیز ۵۰۰ دلار از مگی می‌خره. مگی بعد از انتشار بازی و دیدن بلایی که به سر ایده، هدف و بازیش اومده به فغان میاد ولی خوب از اون جایی که امتیاز بازی رو فروخته بوده کاری از دستش برنمیاد. از طرفی نه شرکت برادران پارکر و نه هازبرو(Hasbro) – شرکت مادر – در طی ۸۰ سال گذشته هیچ‌گاه نامی از مگی نبردن و همچنان سال ابداع مونوپولی رو ۱۹۳۵ می‌دونن و نه ۱۹۰۳.الیزابت مگی دو بازی دیگر با نام‌های King’s Men و Bargain Day هم برای شرکت برادران پارکر طراحی کرد که به محبوبیت مونوپولی نرسیدن و فراموش شدن. مگی در سال ۱۹۴۸ در حالی که همکارانش اون رو به عنوان تایپیست پیری می‌شناختن که همواره درباره‌ی طراحی بازی غر و لند می‌کنه، از دنیا رفت.الیزابت مگی در سال ۱۹۳۶اگر هنوز مانده‌اید که از مونوپولی متنفر باشید یا آن را دوست داشته باشید، پیشنهاد می‌کنم این ویدیو از سایت رومیز به اسم وداع با مونوپولی را حتما ببینید. نظر شما در مورد مونوپولی چیست؟ همین الان حاضر هستید آن را بازی کنید؟امیر سلامتیامیر سلامتیMon, 27 Aug 2018 17:41:13 +0430https://virgool.ir/@amir.salamati/کافه-بازی-چیست-و-چرا-kwdrzlnajcam در این مطلب به معرفی پدیده‌ی نسبتا نوظهور کافه بازی می‌پردازیم که باب گذران وقت و سرگرمی سالم است. این مقاله اولین بار در سایت رومیز منتشر شده است. از قدیم گفته‌اند: «دست ما کوتاه و بُردگیم بر نخیل!». به خصوص این روزها، و با گرانی و افزایش قیمت‌های بازی‌های خارجی، این نخیل قدش روز به روز بلندتر هم می‌شود و دست ما هم ما کوتاه و کوتاه‌تر! اما باز همان قدیمی‌ها گفته‌اند که: «گشاید درِ دیگری!» که احتمالا منظورشان همان درِ کافه بازی‌ها بوده که دیگر تبدیل شده‌است به یکی از سرگرمی‌های رایج و پرطرفدار در ایران! اگر با برد گیم‌ها یا بازی‌های رومیزی آشنا نیستید در این حد در جریان باشید که در حال حاضر در دنیا سالانه بیش از ۳۰۰۰ عنوان جدید بازی رومیزی منتشر می‌شود. این رقم در ایران حدود ۲۰ عنوان است. محتوای این بازی‌ها را همان عناصر آشنای کودکی‌مان تشکیل می‌دهد: کارت، تاس، صفحه، و مهره! این سرگرمی هر روز در دنیا طرفداران بیشتری پیدا می‌کند؛ طرفدارانی که شیفته‌ی دور یک میز جمع شدن، خندیدن، معاشرت کردن، و به اشتراک گذاشتن تجربه هستند... عصر طلایی بردگیم‌ها شروع شده!کافه بازی یعنی چی؟ «کافه بازی» یا به عبارت درست آن “Board Game Café” مفهوم نسبتا جدیدی است که در سال‌های اخیر رشدش سرعت گرفته و می‌توان آن را محل تلاقی و برخورد دو مفهوم کافه و بازی رومیزی دانست. فضایی را تصور کنید که در کنار عطر قهوه و صدای مخلوط‌کن، بوی مقوا و کارت بیاید و آوای ریخته‌شدن تاس روی میز به گوش برسد. در اغلب این کافه‌ها قفسه‌ای، کُنجی، میزی، چیزی را به بردگیم اختصاص داده‌اند و هر کدام به فراخور توان خود تعدادی بازی را به مراجعان یاد می‌دهند.چرا برویم کافه، بازی کنیم؟ به چندین دلیل کاملا محکمه‌پسند، از جمله: گرانی بازی خارجی؛ با توجه قیمت بالای بازی‌های وارداتی، منطقی است که با صرف هزینه‌ی بسیار کمتر بازی کنیم! امتحان کردن بازی؛ حالا گیرم که پول خریدش هم هست، ولی بهتر نیست اول یکی دوبار در کافه بازی کنیم ببینیم فازش به ما می‌خورد یا نه؟ بعد می‌توان با آسودگی خاطر و بدون لرزش دست، پول بازی را پرداخت کرد! کوهی از بازی؛ اغلب این کافه‌ها قفسه‌ای مملو از عناوین قوی برد گیم در اختیار دارند که همواره در حال کامل‌تر شدن نیز می‌باشد. تنوع عناوین بازی یکی از مزیت‌های جالب توجه کافه-بازی‌هاست که چشم‌ها را خیره و قلب‌ها را به تپش وا می‌دارد! یادگیری رایگان؛ اغلب این کافه‌ها تمام بازی‌ها را به رایگان به شما آموزش می‌دهند و بار خواندن چندین صفحه دفترچه‌ی انگلیسی را از روی دوش شما بر می‌دارند. غیر از اینکه کافه‌داران مثل کلید F1 برای پاسخگویی به سوالاتی مانند: «با دست چپ تاس بریزم یا با پای راست؟» حاضر و آماده هستند! منوی خوشمزه؛ حین بازی لحظه‌ای که گرمای فسفر ذوب‌شده، کاسه‌ی سر را داغ می‌کند و حجم آدرنالین ترشح‌شده دست و پا را به رعشه می‌اندازد، چیزی بهتر از خوراکی و نوشیدنی‌های لذیذ به کار نمی‌آید. قهوه را یک نفس بالا برو و تاس را با اطمینان بریز! شبکه اجتماعی؛ بودن در جمع علاقمندان این سرگرمی، از گیمر و خوره گرفته تا تازه‌وارد و خانواده، از لذات و البته اهداف اصلی بازی رومیزی است. این کافه‌ها احساس تعلق به اجتماع و توانایی ارتباط و معاشرت با دیگران را به خوبی تقویت می‌کنند. پیدا کردن هم‌بازی؛ تا کی بازی‌های محبوب‌مان را بغل کنیم و در تاریکی و تنهایی به گریستن مشغول باشیم؟ با ورود به کافه‌های بازی جماعتی از هم‌بازی‌های جدید خواهید یافت که می‌توانند به پای ثابت شب‌نشینی‌های گیمی شما تبدیل شوند. اطلاع از رویداد و مسابقات؛ هر کافه‌ای برنامه‌ای برای رویدادهای خود دارد. از مسابقات بازی تا رویدادهای نقش‌آفرینی و … بهترین راه برای اطلاع از چند و چون این رویدادها، حضور در کافه‌هاست. خدا را چه دیدید؟ شاید در تورنمنت بعدی جنگا، برنده‌ی یک دستگاه پندمیک لگسی آبی متالیک شدید!روش کاری این کافه‌ها چگونه است؟ خیلی ساده! می‌روید به کافه‌ی مورد نظرتان و همانطور که در یک کافه‌ی معمولی قهوه و کیک سفارش می‌دهید، اینجا بازی سفارش می‌دهید! در صورتیکه تعداد نفراتتان بالا باشد بهتر است قبلش تلفنی رزرو کنید. ولی این احتمال هست که همینطوری هم بروید جا باشد. البته که آخر هفته‌ها معمولا شلوغ است و رزرو واجب! خیلی کافه‌ها میزهای دونفره مخصوص زوج‌ها و یا علاقمندان بازی دونفره دارند و برخی کافه‌ها هم میزهای بزرگ برای بازی‌های پرجمعیت (مثل مافیا و کاپیتان سونار و …). نحوه‌ی حساب کتاب هر کافه مخصوص به خودش است، ولی به طور معمول و مثل بیشتر سرگرمی‌های دیگر، هزینه‌ی بازی کردن در کافه تابعی از زمان است؛ هر چه بیشتر خوش بگذرانید هزینه‌تان بیشتر می‌شود. ولی به شکل کلی فرمول آن چنین چیزی است:هزینه‌ی کل = هزینه بازی/ساعت × تعداد نفرات + هزینه‌ی سفارش (منو)مثلا برای کافه‌ای که هزینه‌ی بازی در آن ساعتی ۷ هزار تومن باشد، برای بازی کردن زولکین (یک برد گیم سنگین) که ۲ ساعت طول خواهد کشید، هر نفر باید ۱۴ هزار تومن پرداخت کند. که تقریبا برابر با هزینه بلیط سینما برای فیلمی ۲ ساعته است. هر کافه به دلایل مختلفی هزینه بازی/ساعت خود را محاسبه می‌کند که به عوامل زیادی مثل جای کافه، فضای داخلی، تسلط پرسنل بر بازی‌ها، فاصله میزها، کیفیت میز و صندلی، خدمات اضافه و … می‌باشد.پس اگر دلتان برای صدای ریخته شدن تاس روی میز و بُر خوردن کارت تنگ شده، می‌توانید در این کافه‌ها دنیای واقعی را چند ساعتی با دنیای دورف‌ها و الف‌ها، دزدان دریایی، سفینه‌های مهاجم و شاید حتی تاجرانی از ونیز عوض کنید! اگر هم دنبال فهرستی از این کافه‌ها در نزدیکی خودتان هستید می‌توانید سری به سایت رومیز بزنید که تمام کافه‌ بازی‌ها را بر اساس شهر تقسیم‌بندی کرده است.اگر هم رفته‌اید خوشحال می‌شوم که تجربیات خودتان را در بخش نظرات همین مقاله با من به اشتراک بگذارید!امیر سلامتیامیر سلامتیSun, 19 Aug 2018 18:36:52 +0430