https://virgool.ir/feed/@amir.rezaدر جست و جوی گم گشته ای به نام امیررضا... به اینجا هم سر بزن: http://twm.blogfa.com/fa2026-11-11 13:47:42https://files.virgool.ir/upload/users/1340699/avatar/XMRvAE.pnghttps://virgool.ir/@amir.rezahttps://virgool.ir/@amir.reza/در-بسته-ق1-tglera6im3beچقدر دوست دارم خودم را درآغوش بگیرم. جسمی که عریان در سرمای زمستان زیر نور بی روح و زرد چراغ خیابان، در خود مچاله شده است. کفش هایم. یک جفت رفیق همیشگی. همراهم در تماما این مسیر. با اینکه دوخت دهانش باز شده و درد را فریاد میکشد؛ باز هم مرا همراهی میکنند. هر نفسم، سرما را در رگم تزریق میکند. هوا بوی سردخانه میدهد. همان سرد خانه ای که در آن شب زمستانی، پدر بزرگ را بدرقه کردم. جسم سفید و بی روح. ولی ارام تر بود. حداقل درد نمیکشید. حنجره اش توان آه کشیدن نداشت؛ حال نوبت ما بود که در نبود او ناله سر کنیم.مرگ پدر بزرگ در ذهنم مرور شد. زمان سریع تر گذشت. فاصله ها کوتاه تر شد. ایستادم پشت در زنگ زده ای که دو لوزی رویش جوش خورده بود. گویا در زمان خودش خلاقیت بزرگی بوده. دستم را از جیبم درآوردم و به در ضربه زدم. سریع دست بی حس و کبودم را در جیبم فرو بردم. سرم را در یقه هایم فرو بردم. بازدمی با قدرت بیرون دادم. عینکم بخار گرفت. دهانم ابرک هایی تولید میکرد. ابرهای کوچکی که عمرشان اندازۀ لبخند هایم بود.در باز شد...وبلاگمAmirrezaAmirrezaSun, 31 Dec 2023 01:20:47 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/blue-valentine-ولنتاین-غمگین-g8zu1sfunt8u​دیشب فیلم blue valentine رو دیدم. قبل از این که دربارۀ فیلم صحبت کنم و سکانسای مورد علاقه ام رو بگم؛ ترجیح میدم یه شمای کلی بدم که اگه دوست داشتید بدون اسپول فیلم رو ببینید. فیلم عاشقانه است. عاشقانه ای که هم زمان دو روند متضاد یک رابطه رو معرفی میکنه. یعنی شکل گیری یک رابطه و سقوط یک رابطه. توی این فیلم اشک می بینید. خنده می بینید. فداکاری می بینید. من به شدت پیشنهادش میکنم. اگه دنبال یک فیلم عاشقانه با فیلم برداری و بازی خوب ببینید؛ گزینۀ خوبیه.خب بریم سراغ اصل داستان. من این فیلم رو به خاطر رایان گاسلینگ دانلود کردم. چون دارم فیلمای اونو می بینم. و واقعا از بازیش و قیافه و حس و حالش توی فیلما خوشم میاد. قیافه رایان رو که اول فیلم دیدم، منو متعجب کرد. با خودم گفتم چرا اینجوریش کردن. مثل قیافۀ جواد عزتی توی مرد بازنده!ولی از همون ابتدای فیلم عاشق سبک فیلم برداریش شدم. حس میکردی با این دوربینایی که توی خونه ها پیدا میشد و خیلی خودمونی و خانوادگی فیلم برداری شده. حس و حال خیلی خوبی منتقل میکرد. اوایل فیلم که بین گذشته و حال سوئیچ میشد؛ یکم گیج میشدم. مثل یه صحنه که به گذشته برگشت، رایان می خواست کار پیدا کنه و قیافه اش کلا با اون چیزی که اول فیلم دیده بودم فرق میکرد. موهاش بلند بود و یکم ریش داشت. کلا قیافه اش جوون تر می خورد. اول فکر کردم که داستان قراره با دوشخصیت که یه بازیگر بازی میکنه پیش بره. ولی خب هرچی پیش میرفت می فهمیدم که داستان یه چیز دیگه است. شاید اول باعث شد یکم گیج بشم. ولی هر چه قدر جلو رفت به یه درکی رسیدم که درحال مشاهده دو بازه زمانی هستم. اینکه بدون هیچ پیش زمینه ای کارگردان فیلم رو به گذشته می برد با یه کات به حال می آوردت خیلی خوب بود. چون باعث میشد بیشتر به اتفاقای فیلم دقت کنی و دوست داشته باشی داستان رو پیگیری کنی تا بفهمی داستان از چه قراره.فیلم به طور کلی دو داستان رو به طور هم زمان از یک نقطه شروع به یک نقطه پایان می برد. یعنی شروع شکل گیری رابطه در گذشته تا رسیدن به اوجش و ازدواج کردن. و داستانی که در حال رخ میداد یعنی آغاز فروپاشی رابطه تا جایی که تصمیم به طلاق گرفته شد؛ که البته اون طور که پایان بندی شد؛ با طلاق داستان تموم نشد. یه جورایی پایانش رو خودت باید در نظر میگرفتی. من که اصلا دوست نداشتم جدا بشن؛ چون عشقی که در گذشته به تصویر کشیده شده بود خیلی زیبا بود. واقعا بهترین کلمه زیباست. این که هم زمان داشتی دو نقطه متضاد یک رابطه رو میدیدی، خیلی ایده جالبی بود. در گذاشته داشتن باهم ازدواج میکردن و در همون حال می خواستن طلاق بگیرن!من خیلی فیلم رو دوست داشتم. دین برام یه شخصیت عاشقِ فداکار بود. اونقدر عاشق بود که حاضر شد بچه ای که مال خودش نبود رو بزرگ کنه. پای کسی که دوستش داشت موند. برای همین ارزشمند ترین سکانس برام جایی بود که رفتن خونۀ پدر سیدنی تا دربارۀ طلاق صحبت کنند. اونجایی که دین عاجزانه تلاش میکرد تا این رابطه رو زنده نگه داره ولی سیدنی می گفت من دیگه برام تمومه و نمی تونم تحمل کنم. واقعا اون سکانس دوست داشتم. اشک میریخت و میگفت هر کاری بگی میکنم، این تصمیمی که ما میگیریم فقط برای خودمون نیست. ما یه بچه هم داریم.از اون جایی که دین خودش بچۀ تطلاق بود، اشک می ریخت و میگفت که من نمی تونم بذارم بچه مون مثل من بزرگ بشه؛ توی یک خونوادۀ از هم پاشیده، سیدنی هم گفت: من نمی خوام توی خونه ای بزرگ بشه که پدر و مادرش اینطوری باهم رفتار میکنن. واقعا سکانس پایانی پر از غم بود. هم زمان میدیدی که در گذشته، وقتی می خواستن ازدواج کنند از شوق اشک می ریختن؛ ولی الان به خاطر اینکه زندگی شون داشت از هم می پاشید اشک می ریختن.یک صحنۀ رمانتیک دیگه من خیلی دوست داشتم. دین برای سیدنی یه سی دی موزیک آورده بود و گفت این آهنگ فرق میکنه؛ چون این آهنگ رو برای خودمون ساختم. بقیه آهنگایی دارن که برای همه پخش میکنن . این خیلی مسخره است؛ این موزیک رو هیچ کس گوش نکرده. موزیکش رو داخل کانالم گذاشتم.یه چیز جالبی که فهمیدم. میشل ویلیامز که در نقش سیدنی بازی میکرد؛ همسر الکلی دیکاپریو توی جزیرۀ شاتر بود! از همون اول با خودم می گفتم من یه فیلم ازش دیدم ولی یادم نمی اومد. موضوع جالبتر این که از 2004 تا 2007 با هیث لجر توی رابطه بوده. هیث لجر بازیگر جوکر توی شوالیۀ تاریکی بود که خودکشی کرد.تصمیم گرفتم رسیدم شهرم چنتا از عکسایی که گرفتم از سکانسای مختلف رو چاپ کنم. هر عکسی برام یه حسی رو زنده میکنه. "ولنتیان غمگین" یکی از لذت بخش ترین و دوست داشتنی ترین فیلمایی بود که تا به حال دیدمش. برام یک روایت واقعی از زندگی مشترک بود. حقیقت زندگی. اتفاقایی که ممکن بود برای هر کسی رخ بده توی زندگی مشترک. همیشه قرار نیست عاشقانه پیش بره. یه جاهایی نشستن کنارش میتونه غیر قابل تحمل باشه. به نظرم نقطه قوت این فیلم همین بود که واقعیت رو به نمایش گذاشت. شاید مهم ترین دلیلی که دوستش داشتم همین بود. http://twm.blogfa.com/ ​AmirrezaAmirrezaThu, 30 Nov 2023 23:15:32 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/پیانیست-siimoyjdtsz6​پبانیست رو بالاخره دیدم. کلمتای که برا توصیفش به ذهنم میاد؛ زیبا، دلنواز، دلخراش، اندوهگین، بی رحمانه، امیدوارانه.پیانیست اونقدر برای من لذت بخش بود که بعد از دیدنش سرچ کردم onlion piano و فقط سعی کردم حس کنم فشار دادن کلید و شنیدن صدا چه حسی داره. صداهایی که ریتمی نداشتن ولی منو مجذوب کردن. در حدی که روی گوشیم اپ آموزش پیانو ریختم و 5 نوت رو دست و پا شکسته یاد گرفتم. آخر تونستم این نوت ها رو بخونم و بزنم. تجربۀ لذت بخشی بود. با اینکه لمس کردن کلاویه های پیانو حس دیگه ای داره؛ ولی نواختن یک ملودی حس خوبی داره.پیانیست با بازی آدرین برودی، آمیخته ای بود از هنر و جنگ. فیلمی که منو واقعا درگیر خودش کرد. داستان فیلم برگرفته از واقعیته، از زندگی نامۀ پیانیست لهستانی، ووادیسواف اشپیلمان. آدرین برودی سال 2002 با بازی توی این فیلم اسکار گرفت. سینمای جنگ سینمای مورد علاقه امه. نه اینکه از خونریزی خوشم بیاد. چون توی جنگ، همه چیز واقعیه. روحیۀ بی رحم و وحشی انسان ها رو می بینی. ظلم، فقر، قحطی، اشک... اینا حسای واقعی هستن که توی فیلم نمایش داده میشن. آدمایی که اونقدر بی رحم میشن که جنازه ها رو می سوزونند. قحطی و گرسنگی طوری بیداد میکنه که مردم غذای هم دیگه رو میدزدن و حتی غذایی که روی زمین میریزه رو می خورن! سینمای جنگ مثل تابلویی از وحشی گری های آدم هاست که فقط به ضرر قشر عادی جامعه تموم میشه.داستان چند هفته بعد از حمله آلملن نازی به لهستان شروع میشه و روایت میکنه بلایی که آلملن ها بر سر یهودیا آوردن. اشپیلمان در رادیو لهستان پیانو می نواخته و نشون میده که از شهرت خاصی هم بر خوردار بوده. لحظه های احساسی زیادی توی فیلم هست. زیبا ترین قسمت فیلم برای من اون قسمتی بود که اشپیلمان توی یه خونه خرابه یه کنسرو پیدا کرد و می خواست بازش کنه که یه فرماندۀ المانی اونو پیدا کرد؛ و ازش خواست که پیانو بزنه. اول روی صندلی نشست و یکم با تردید به انگشتاش نگاه کرد. انگشتایی که از شدت گرسنگی بی جون بودن و به سختی خم می شدن. حالت های صورت اشپیلمان عالیه؛ فرمانده مبهوت نواختنش میشه و تصمیم میگیره براش غذا بیاره.صحنه ی زیبای دیگه ای که توی فیلم نمایش داده میشه؛ اون قسمتی که فرماندۀ آلمانی براش غذا میاره. نون و مربا. اشپیلمان با هوس بسته رو باز میکنه و مربا رو با انگشتش برمیداره و با لذت میخوره. طوری که واقعا حس میکنی این آدم چند روزه غذا نخورده. واقعا مجذوب بازی زیبای آدرین میشی.من از فیلم انتظار نواختن موسیقی بیشتری داشتم؛ ولی خب برام الان کاملا قابل درکه که با توجه به شرایط جنگی بودن فیلم امکان نواختن پیانو کمه. ولی باز هم در 2 سکانس می بینیم با اینکه اشپیلمان نمی تونه پیانو بزنه ولی دکمه های پیانو خیالیش رو فشار میده و ملودی رو توی ذهنش تصور میکنه. این سکانس ها برام علاقۀ واقعیش به نواختن پیانو رو نشون میده.در کل فیلمیه که توصیه میشه به تماشا کردنش. همون طور که گفتم احساسات توی این فیلم موج میزنه و قدرت هنر و موسیقی توی بد ترین شرایط رو نشون میده.​+وبلاگم​AmirrezaAmirrezaTue, 14 Nov 2023 23:35:00 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/درهم-تنیدگی-عوامل-gyltnf60hbkoسر کلاس روانشناسی میگفت، یه دوره ای زانوم درد میکرد. رفتم پیش یه فیزیوتراپ، درمان رو شروع کرد. حدود ۴ یا ۵ ماهی طول کشید، دیدم هیچ اثری نداره. رفتم پیش یکی از دوستام که پزشک بود. گفت این قرصی که برات می نویسم؛ معجزه میکنه. نسخه رو گرفتم. یه مدت دو هفته ای درگیر بودم تا بتونم برم داروخانه . توی این دو هفته دیدم پام خوبه شده. اون موقع فهمیدم اون جلسات فیزیوتراپی اینجا اثر کرده. باخودم گفتم من اگه زودتر این قرص رو می‌گرفتم ، الان درمان شدن خودم رو مدیونِ این قرصا میدونستم، هر کی رو هم میدیدم میگفتم این قرصا معجزه کرد؛ حتی شاید از بدی فیزیو تراپی هم میگفتم! واقعا خیلی از نتیجه گیری های زندگی مون در این حد اشتباهه.این مثال نشون دهنده پیچیدگی و تاثیر عوامل مختلف روی هم دیگه است. فکر میکنیم سیستم اتفاق هایی که رخ میده، خیلی ساده است. راحت یه رخداد رو می بینیم و نتیجه گیری میکنیم. بدون اینکه اثر رخداد های کوچیک رو ببینیم. اصلا فک میکنم مغزما تربیت شده واسه نتیجه گیری های ساده. چون اصلا ما توانایی بررسی هم زمان چندین متغییر و تاثیر عوامل روی هم رو نداریم. بعضی وقتا تعجب میکنم می بینم بعضیا راحت آدما رو قضاوت میکنن . راحت نتیجه گیری میکنن، راحت انتخاب میکنن. راحت حذف میکنن.AmirrezaAmirrezaMon, 02 Oct 2023 02:29:30 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/شاهزادۀ-گوش-دراز-nrqicbyyvqacامروز رفتم دیدن مادربزرگم. راستش هیچ وقت فکر نکردم که پیره. با اینکه نزدیکه 70 سالشه شاید هم بیشتر؛ ولی ذهن جوونی داره. پر از ضرب المثال و داستان و شعر و خاطره. وقتی که شروع میکنه به حرف زدن دلم نمی خواد حرف زدنش تموم شه. چشمای ریز و فرو رفته اش با اون صورت پر چین و چروکش. از اون آدماست که می تونم با جزئیات صورتش رو برات شرح بدم. دوستش داشتم و دارم. از همون بچگی. از همون روزایی که به جای مهد کودک بابام منو می برد خونه اش. منو پارک می برد. برام شعر می خوند. باهام شوخی میکرد. واستا دور نشم از اون چیزی که می خوام بگم.هر وقت میرم خونه اش برام یه خاطره از زمانای قدیمش میگه. هم زمان با آخرین بچه اش که تازه دبستان میرفت؛ بعد از ظهر ها میرفت نهضت سواد آموزی در حد سه کلاس سواد داره و به زور با تلاش میتونه چند کلمه بخونه. میگفت؛ مادرم نذاشت برم مدرسه. بابام خیلی دوست داشت من سواد داشته باشم؛ ولی مادرم میگفت دختر نیازی به مدرسه رفتن نداره.میگفت؛ اون رواز وقتی تازه نوجوون بود دور هم جمع می شدن و برادرش که 4 سال ازش بزرگتر بود براشون کتاب داستان می خوند. برام خلاصه داستان هزار و یک شب رو گفت. طوری با شوق و اشتیاق حرف میزد که دلم می خواست کتاب رو همون لحظه شروع کنم و براش بخونم!میگفت یه کتابچه ای بود که 3 تا داستان داشت. من هر سه داستانش رو حفظم. گفتم عه چه جالب!-اسم یکی از داستان ها "شاهزاده گوش دراز" بود. پادشاهی بوده که بچه دار نمیشده. خیلی دعا کرد ولی باز هم نتیجه ای نگرفته بود. یه شب خواب می بینه که یه فرشته بهش سیبی میده و میگه نصفش رو تو بخور و نصف دیگه اش رو به همسرت بده. میگذره و 9 ماه بعد بچه می خواد به دنیا بیاد؛ لحظه به دنیا اومدن 3 تا فرشته میان جای همسر پادشاه. یکی از فرشته ها میگه من بهش اخلاق خوش میدم. یک دیگه میگه من هم بهش زیبایی رو میدم. سومی عصبانی میشه و می گه حالا که اینجوریه منم بهش گوش های دراز میدم!بچه پسر به دنیا میاد ولی با گوش هایی مثل گوش خرگوش. پادشاه و همسرش تعجب میکنن که خدایا این چه حکمتی داره! بچه رو از دید همه پنهان میکنند . کم کم پسر بزرگ میشه و مجبور میشن آرایشگری رو برای اصلاح موهاش بیارن دربار. پادشاه به آرایشگر میگه هر چیزی دیدی توی قصر من باید پیش خودمون بمونه و به هیچ بنی بشری حرفی نزنی؛ وگرنه تیکه بزرگه ات گوشته.خلاصه آرایشگر هم میگه آقا دهن من قرصه. اول که شاهزاده رو می بینه تعجب میکنه؛ ولی خودش رو کنترل میکنه و میاد خونه. میره توی فکر و همش باخودش کلنجار میره که چرا این پسر این شکلی بود. همسر آرایشگر که می بینه توی خودشه ازش می پرسه چی شده؟ آرایشگر میگه نمی تونم بهت چیزی بگم ولی یه موضوعی ذهنم رو درگیر کرده. نمی تونم افکارم رو کنترل کنم.همسرش میگه؛ برو صحرا یه گودال بزرگ حفر کن؛ هر چی می خوای بگی رو اون جا دفن کن. آرایشگر میره و داد میزنه توی گودال، شاهزاده گوش دراز، شاهزاده گوش دراز...گودال رو پر میکنه و میاد خونه.شش ماه بعد چوپانی از کنار اون گودال رد میشه و می بینه یه نی در اومده. از زمین جداش میکنه و باهاش نی درست میکنه. میره به شهر و شروع به نواختن میکنه. نی هم آروم زمزمه میکنه "شاهزاده دراز گوش" مردم شهر هم تعجب میکنن و می فهمن خبریه. داستان به گوش پادشاه میرسه و میگن آرایشگر رو احضار کنند. آرایشگر هم قسم می خوره که من حرف نزدم فقط اون موقع رفتم و داخل گودالی که کندم گفتم "شاهزاده گوش دراز".پادشاه هم می فهمه که اوضاع از چه قرار بوده و داستان نی چوپان چیه. می خواد آرایشگر رو به سزای اعمالش برسونه که شاهزاد بلند میشه و میگه: با کشتن این مرد گوشای من درست نمیشه. من ترسی از نشون دادن شون به بقیه ندارم. کلاه روی سرش رو برمیداره و پادشاه و همسرش خیره به اون میشن. شاهزاده گوش ها آدمیزاد داشت. خبری از گوش های دراز نبود.​AmirrezaAmirrezaSat, 23 Sep 2023 23:11:13 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/تصمیم-ها-گزینه-ها-انتخاب-ها-dlpun4w4vzutتصمیممن وقتی می خوام چیزی رو بخرم؛ بودجه ام رو مشخص میکنم و میرم توی اون رنج قیمتی دنبال محصول دلخواهم می گردم. شده حاضر بشم بهای بیشتری رو بدم. چون ایدۀ کلی اشتباه من این بود که هر چی پول بیشتری بدی؛ قراره از محصول با کیفیت بهتری استفاده کنی. تا اینکه این سوال برام پیش اومدم اصلا چرا باید من مثلا 1 میلیون هزینه کنم تا به کالایی با کیفیت خوب برسم؟ شاید با هزینۀ پایین تر بشه به کیفیت مشابه این محصول رسید. شاید من این تصور غلط رو داشتم که حتما باید بالای 1 میلیون تومن هزینه کنم تا به کیفیت بهتری برسم. گرچه که گاهی اوقات باید هزینه بیشتری کرد. ولی باتوجه به کارآمدی محصول، من نیاز به محصول خیلی حرفه ای و رده بالایی نداشتم. در حدی که کارم رو راه بندازه. با تحقیق بیشتر فهمیدم توی رنج 500 هزار تومن می تونم به یه جنس معقول برسم که جواب نیاز های من رو میده. هنوز ریشه این تصور غلط که همیشه پول بیشتر بدی جنس خوب تحویل میگیری رو پیدا نکردم. ولی میدونم این کانسپت میتونه مضر باشه؛ چون خیلی مواقع به کیفیت محصول و ویژگی هاش دقت نخواهم کرد و این تفاوت قیمت هاست که من رو سوق میده به سمت خرید.حالا این موضوع رو در نظر بگیرید و تصمیم های خودتون رو قضاوت کنید. چقدر از تصمیمات شما حاصل تحلیل های خود شماست؟! آیا رسانه ها و جامعه تاثیر سوء روی تصمیات شما میذارن؟ یا شما چقدر پایبند هستید به تحقیق وبررسی؟ بعد از چه سلسه مراتبی، تصمیم نهایی تون رو میگیرید؟یکی از وظایفی که در قبال تصمیم هایی که می خوای بگیری باید داشته باشی؛ افزایش گزینه هاست. توی دنیایی هستیم که پر از فرصته. فرصت هایی که از طرق مختلف امکان دست یابی بهشون هست. پس واقعا این گفتن اینکه "از اجبار اومدم سراغ این کار." نسنجیده است. یکی از وظایفت اینه که تا می تونی گزینه های خودت رو بیشتر کنی. دامنۀ انتخاباتت رو گسترش بده محدود به یک انتخاب نشو. نگو باید فقط همین رشته رو بخونم. باید فقط همین دانشگاه رو برم. باید همین شغل رو داشتم باشم. باید توی فلان خونه زندگی کنم. اکثر این "باید ها" توسط اطرافیان به ما غالب شده و با حمایتی که از این اهداف به ظاهر والا صورت میگیره؛ این عقیده به ما القا میشه که برای کسب مقبولین بین بقیه ما هم باید همین اهداف رو نشونه بگیریم.وقتی گزینه های بیشتری رو بررسی میکنی. این فرصت رو پیدا میکنی که بیشتر با اهدافت درگیر بشی و این سوال مکررا برات مطرح میشه: "هدف من از انتخاب این مسیر چیه؟ هدف اصلا چیه؟"شاید یه مسئله رو به بهترین شیوه حل کنی؛ ولی بعدا بفهمی که این اصلا مسئله تو نبوده! این خیلی دردناکه چون تو براش بها دادی؛ بهایی به قیمت صرف کردن بهترین سال های زندگیت یا شاید هم کل زندگی ات.مثال هاش زیاده؛ آدمایی که جوونی شون رو خرج رشتۀ اشتباهی میکنن و بعدا می فهمن واقعا دنبال چی بودن و هستن. یا 3 دهه از زندگشون رو خرج شغلی میکنن و بعدا می فهمن اصلا دنبال این چیز نبودن و باید به تمام این تردید هایی که توی این مسیر سراغشون می اومده توجه میکردن.نکته مهمی که وجو داره شیوه برخورد با این موضوعه. اینکه چطور بتونیم به تردید های خودمون بها بدیم و بررسی شون کنیم. گاهی افرادی که تردید رو در وجودت زنده میکنند؛ موثر ترین آدم زندگیت میشن. اگه فکر میکنی مسیر که داری میری اشتباهه؛ صبر کن.به گزینه های دیگه نگاه کن. سراغشون برو خودت رو توی شرایطش بزار تا درک بهتری ازش پیدا کنی. رنج حسرت ها خیلی بیشتر از اشتباهاتی که مرتکب میشیم. با آگاهی سراغ گزینه ها برو؛ و از تجربه کردنش نترس. تجربه ها کلید هایی هستن که قفل ذهنت رو باز میکنند.منبع: اپیزود 80 پادکست کارنکنمنبع تصویر: +AmirrezaAmirrezaWed, 20 Sep 2023 17:26:58 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/این-کلمات-بماند-به-یادگار-vkty4bfimeooخیلی وقته شب شده. هوا تاریکه. درست مثل فضای سینه ام! تیره وتاریک.دوباره از اون روزاست که خسته ام از خودم. حتی حوصله غر زدن رو هم ندارم. نشستم. روی این صندلی. زیر نور بی جونِ چراغ مطالعه. قیافه ام دیدنیه! موهای به هم ریخته. قیافه ام از دور داد میزنه که باید یه سر و سامونی به خودم بدم.میدونی؛ همه چی انگار بهم ریخته. مثل همیشه که بهم ریخته بوده! ولی این بار بد تره. انگار افتادم توی یه رودخونه عمیق و پر تلاطم. هیچ جوره نمی توم خودم رو نجات بدم؛ این جریان قدرتمند منو می بره جلوتر. انگار همش دارم به آبشار زندگیم نزدیک تر میشم و همین الانه که سقوط کنم و بین اون هم آب غرق شم. کسی چه میدونه شاید حتی به آبشار هم نرسم. اونقدر به این سنگا برخورد کنم که دیگه چیزی ازم باقی نمونه.حتی نمی دونم چرا دارم اینجا این حرفا رو میزنم؛ یا حتی چراتو داری این متن رو می خونی؟! ولی باید بگم اصلا حالِ درونم خوب نیست. با خودم مهربون نیستم. خیلی وقته با خودم حال نمی کنم. مثل اینه که درونم جمع شده از بار منفی و یه پوسته از بار مثبت دورم کشیده شده؛ می خوام مچاله بشم. هدفای زندگیم کمرنگ شدن. واقعا کمرنگ. خیلیاشون رو فراموش کردم. توی رگام تنبلی و بی حوصلگی جریان داره. دهلیزای قلبم بی انگیزگی رو به تک تک سلولام پمپاژ میکنن. دم و بازدمم یکی شده. هوای کثیف توی شش هامه. نمی دونم این حال رو چه جوری توصیف کنم که بفهمی.من خیلی خیلی از خودم دور شدم. حیرون و سرگردونم. دنبال یه روزنه امید توی زندگیم. ولی خودم با دستای خودم هر شعله از امید رو خفه میکنم. قبلنا هر وقت این حجم از بدبختی رو سرم تلنبار میشد؛ گریه ام میگرفت. کیه که توی تنهایی هاش اشک نریخته باشه؟!میدونی؛ چیزی که خیلی آزارم میده اینه، اینکه حتی گریه ام هم نمیگیره. دیگه حتی دلم به حال خودم نمی سوزه. حس میکنم یه چشمه ای که منو توی بدترین روزا از امید و ادامه دادن، سیراب میکرد؛ الان خشکیده. عادت به زندگی کثافتم، بزرگترین اشتباهم بود. عادت به اشتباه های پشت سر هم و درس نگرفتن. عادت به دوبار از یه سوراخ گزیده شدن. عادت به دومینوی ملال و بی حوصلگی.هیچ راهی برای رها شدن نمی بینم. حس میکنم پشت چشمام یه فضای خالیه. انگار مغزم روز به روز کوچیک تر میشه. دلم می خواد یه سطل رنگ قرمز بگیرم و قلب سیاهم رو رنگ کنم.دلم میخواد برگردم به دوران کودکی خودم. اون روزایی که با ساده ترین چیزا ذوق میکردم. با نقاشی کشیدن. کارتون دیدن. تو پارک راه رفتن. با دوستام بازی کردن. کتاب قصه خوندن. وای... وای... که چقدر دلم اون روزا رو می خواد. توی گرمای تابستون بستنی می گرفتم و تو پارک می خوردم. با اون قد کوتاهم پاهام رو تاب میدادم؛ همه جای بستنی رو لیس میزدم که آب نشه. بوی چمنی که معلوم بود تازه اصلاحش کرده بودن، کل پارک رو پر کرده بود. با هزار و یک اصرار، مامانم رو بیشتر نگه میداشتم که تاب بازی کنم. تاب خوردن هم تبحر خاصی می خواست. هر چقدر بالاتر کیفش بیشتر.با چه چیزایی دلم خوش بود؟! با دم دست ترین و ساده ترین چیزا. ولی حالا چی؟! هزار و یک فکر سرگردون توی این اتاقک خالیِ کله ام، پراکنده است. این سبک از زندگی ای که توش گیر افتادم رو دوست ندارم. بعضی روزا خیلی حالم خوبه-تعداد این روزا خیلی کمتره!- اغلب روزا هم حالم بده. نمی دونم؛ نمی دونم این زندگی چهل تیکه رو از کجا سر و سامون بدم! فقط دارم روزام رو شب میکنم. همین. http://twm.blogfa.com/post/119 AmirrezaAmirrezaMon, 05 Jun 2023 23:01:00 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/بیمار-خاموش-fawvsid7twkxبیمار خاموشتمومش کردم. https://vrgl.ir/am3TM یه شاهکار رو خوندم. باهاش کیف کردم. با لحظه لحظه خوندنش. عالی بود. فقط می تونم اینو بگم. زندگی کردم باهاش. برا منی که تازه اولای کتاب خوندنشه؛ تجربۀ لذت بخشی بود. از اون کتابایی بود که نمی شد زمینش گذاشت. یه نکته ی هوشمندانه به نظرم توش این بود که تعداد فصلا زیاد و هر صفحه میانگین 4 یا 5 صفحه بود. هر بار که میدید یه فصل رو تموم کردی یه حس دستاوردی بهت دست میداد و ترغیب می شدی بری جلو تر و جلوتر. البته که جذابیت داستان خیلی بالا بود و خب تاثیر داشته توی این کشش داشتن به خوندن.از همه جالب تر پایانِ غیر منتظره اش بود. کاملا شوکه کننده بود. من که مات موندم. یعنی آخرای فصل 4 که دیگه معلوم میشه چی به چیه؛ گفتم What? What the hell is going on? واقعا متعجب میشی وقتی می خونیش. میگی مگه میشه. البته بعضی جاها برام گنگه. اصلا غافل گیر شدم. از بقیه خواننده های این کتاب هم شنیدم که خیلی غافل گیر شدن.قطعا از اون کتابایی که توصیه میشه. قبلا هم گفتم؛ جنایی و یه جورایی کارآگاهی طوره. دلهره آور و معما گونه. با یک پایان خیلی هنرمندانه.کتابوقتی داشتم کتاب رو می خوندم همش با خودم فکر میکردم که قراره چه جوری تموم شه. شاید 4 یا 5 پایان متفاوت براش تصور کردم. حتی از غیر قابل پیش بینی ترین تصور من هم غیر قابل پیش بینی تر بود! یادمه فکر میکردم آخرش همون داستانی که واسه آلیسیا اتفاق افتاده؛ برای تئو هم میوفته. دیگه گفتم حتما اینجوری تموم میشه. ولی خب، کلا نظام ذهنی منو بهم ریخت.این کتاب رو از نمایشگاه کتاب گرفتم. از نشر سنگ. فک نمیکردم اونقدر جذاب باشه که توی 5 روز تمومش کنم. ولی خب بود! و میدونم هرکی بره سراغش براش جذاب هست.AmirrezaAmirrezaMon, 29 May 2023 21:01:46 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/قاتل-احساس-otoulaigywvfحرف زدن درباره اش سخته. یه جورایی شبیه یه احساس غیر قابل توصیفه. شاید یه چیزیه که حس میکنم اگه به کسی بگم درکش نمیکنه؛ نه به خاطر اینکه این احساس خاصیه و فقط خودم می فهممش؛ بیشتر به خاطر اینه که من نمی تونم منتقلش کنم. ولی بازم دوست دارم بنویسم درباره اش. با اینکه شاید نفهمی اش، یا حتی اگه خودم بعدا بخونمش نفهمم. دلهره ای بابت نامفهموم بودنش ندارم. پس درباره اش مینویسم.بذار شروع کنم و فقط بنویسم. نظرت چیه؟ حرف زیادی دارم واسه گفتن، اما دستام یاری نمی کنن برای نوشتنش. میدونی؟! تابستون رو دوست دارم. با اینکه بهاره؛ ولی برا من تابستون از الان شروع شده. از روشنایی خوشم میاد. تابستون اینو داره. خورشید رو اغلب روزا میشه تو آسمون دید. اتاقم همیشه روشنه. الان هم که روی صندلی نشستم و دارم به آهنگی که پخش میشه گوش میکنم؛ یه نور طلایی مایل به نارنجی. مثل یه غبار درخشان توی اتاقم پراکنده است. پنجره رو مجبورم باز بذارم. آره! از بس که هوا گرمه. کولر رو هنوز سرویس نکردیم. پس از طبیعت کمک میگیریم! باد. صدای بچه ها از توی کوچه میاد. جیغ میکشن. می خندن. داد میزنن. باباشون دعواشون میکنه. ساکت میشن. ولی باز ادامه میدن.میدونی خیلی وقتی دلم این حس رو می خواد. جرئت گفتن «عزیزم». ببین شاید الان اگه بهت بگم عزیزم؛ با خودت بگی چقدر لوس. چقدر چندش! نمی دونم چرا 18 سال از زندگیم رو سعی کردم تک تک احساساتم رو ببرم پای چوبه دار. خودم خفه شون کردم. نذاشتم هیچ کدومشون رو درک کنم. نه گریه کردم؛ نه عاشق شدم؛ نه خوشحال شدم. نه به کسی گفتم دوستت دارم. به آدمایی که واقعا دوستشون داشتم. بهترین دوستام. عمه هام. خاله هام. مامان بزرگم. نمی دونم شاید کی بهم یاد نداد که این حرف رو بزنم.باورت شاید نشه عزیزم. دیروز با تمام وجودم رقصیدم. آهنگ گذاشتم و می رقصیدم. اون هم منی که حتی توی عمرش یه بار نرقصیده بود! تو تنهایی خودم، عجب لحظه ای بود. خوش حال بودم؛ میدونی واقعا توی اون لحظه به هیچی فکر نمی کردم. فقط به موزیک گوش میدادم و بار ریتمش یه جورایی دستام رو توی هوا تکون میدادم. سعی میکردم با پاهام یه ریتمی دربیارم. اون لحظه فوق العاده بود. از اون حسا که هر از چن گاهی سراغت رو میگیرن.تازگی فهمیدم چقدر احساساتیَم. دلم می خواد یکی رو بغل کنم و بگم دوستت دارم. نه! منظورم صرفا یه دختر نیست. یکی از بهترین دوستام. یکی که منو درک میکنه. از لایه لایه وجودم خبر داره. میدونه دوست دارم دلستر به دست توی خیابون نیمه روشن راه برم. میدونه دوست دارم روی صندلی پارک بشینم و به سرسبزی اطرافم خیره شم. میدونه دوست دارم صبحانه املت بخورم. میدونه بهترین تفریحم قدم زدن بین قفسه های کتاب فروشیه.هوووف... چی بگم؟ فک میکنم. بهترین دوستم «تصوراتمه»! اونه که می تونه برام هر چیزی رو ممکن کنه. از ساده ترین چیز ها تا دست نیافتنی هاشون. میدونی؟! آرامش می خوام. دلم می خواد یه جای ساکت و خوش آب و هوا پیدا کنم. تنهایی دراز بکشم و به آسمون خیره شم. فقط به آسمون نگاه کنم. با اون چند تیکه ابری که به چشمم می خوره. یه نسیم خنک هم مو هام رو تکون بده؛ البته نه اونقدر محکم باشه که مجبور بشم موهام رو از روی چشمام کنار بزنم! چون دستام زیر سرمه. هر وقت سیر شدم از نگاه کردن. یه کتاب بردارم و بخونم. فقط چند صفحه، چند خط. فقط در حدی که غرقش بشم و باهاش چند دقیقه رو بگذرونم.عزیزم، خیلی وقته که احساساتم رو کشتم. انگار هیچ روحی توی این کالبد نیست. اینو می تونم توی همۀ مردم این شهر ببینم. همیشه ازش فرار کردم. از ساده ترین چیز هام ایراد گرفتم. از خودم ترسیدم. با خودم جنگیدم. به خودم صدمه زدم. هیچ وقت اینو نفهمیدم که این منم که همیشه پیش خودم می مونم. هیچ وقت نفهمیدم باید بیشترین احترام رو به خودم بذارم.آره من چقدر به خودم ظالم بودم. http://twm.blogfa.com/post/117 AmirrezaAmirrezaSun, 28 May 2023 18:13:37 +0330https://virgool.ir/Sakkoo/می-نویسم-ibnqwj0gek0oMiرمان جدیدی رو شروع کردم که خیلی ازش خوشم اومده. متنش به شدت روونه و این خیلی خوندن رو برام لذت بخش می کنه. الان سومین روزیه که از شروع کردنش می گذره و 170 صفحه ازش خوندم. هم جذابه و هم روون و البته معما آلود و درگیر کننده ذهنم!ترکیبی دیوانه کننده از اون چیزی که من می خوام! اسمش «بیمار خاموش» به نویسندگیِ «الکس مایکلیدیس» ترجمۀ «مریم حسین نژاد» از نشر «سنگ». تا الان می تونم بگم خیلی خوب بوده و باهاش دارم حال میکنم. از این نوع داستانا خوشم میاد. بی رحم، راز آلود، معماگونه، ترسناک، خون آلود، مبهم. همۀ این حسا رو با این رمان تجربه میکنم. قبلا با خوندن «بیگانه» و «خانواده پاسکوآل دوآرته» این مزه ها رو چشیده بودم و خیلی بهش وابسته شدم. الان خیلی خوشحالم که دارم با این کتاب دوباره این احساسات رو تجربه میکنم.«بیمار خاموش» روایت جالبی داره و از اون بهتر توصیف هایِ به جای نویسنده است. از توضیحات اضافه پرهیز کرده و خیلی خوب داستان رو پیش میبره. الان که دارم این متن رو می نویسم نمی دوم قراره آخرش چی بشه. حتی اگه پایان خوبی نداشته باشه-که بعید می دونم!-خوشحالم. چون در روند خوندن داستان واقعا لذت بردم و می برم.قشنگی کار برام اینجاست که در بین روایتی که اول شخص داستان داره. دربین فصل ها، برگه هایی از دفتر خاطراتِ آلیسیا رو می خونیم تا کم کم به شکل گیری این پازل ذهنی کمک کنه. وقتی این بخش ها رو خوندم بیشتر به اهمیتِ روازنه نویسی پی می برم. البته به قول آلیسیا بهتر هیچ اسمی روش نذاریم. چیز بی نامی که گه گاهی در آن می نویسیم. این نوع آزادی در نوشتن رو دوست دارم. بدون اجبار. هر وقت احساس نیاز کردی می تونی قلم و کاغذ برداری یا یه صفحه باز کنی و تایپ کنی.چی از این بهتر؟ ازادی در نوشتن! ذهنی که همیشه آرزوشه آزاد باشه رو چرا به اجبار به بند بکشی؟! بذار هر وقت می خواد و هر چی رو می خواد بنویسه. بنویس بدون ترس از کم نوشتن یا زیاد نوشتن! فقط بنویس. هر جا که می تونی؛ به هر طریقی که می تونی. فقط بنویس. نذار افکارت توی شیار های ذهنت دفن بشه.AmirrezaAmirrezaSat, 27 May 2023 14:45:13 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/dynamic-island-kofxes4iyvp9dynamic island-iphone 14ایفون 14 پرو که معرف حضور همه تون هست. اگه استفاده نکرده باشید ازش یا حتی از نزدیک ندیده باشین، یه عکس ازش توی فضای مجازی دیدین. چیزی که به صورت واضح دیده میشه و توجه ما رو جلب میکنه؛ یک کپسول سیاه در بالای گوشی هست که اطراف دوربین سلفی رو گرفته. این کپسول به نام "dynamic island" شناخته میشه. یا همون "جزیره پویا" . اگه پیگیر اخبار تکنولوژی باشین؛ زیاد دربارۀ جزیره پویا خوندین.اینجا فقط می خوام درباره تجربۀ استفاده از نرم افزار های اندرویدی براتون بگم.من تا الان 4 تا نرم افزار نصب کردم و تا الان که دارم این مطلب رو می نویسم تقریبا نرم افزار های جدیدی هستن و فکر نمی کنم نرم افزاری با قابلیت بیشتری از این ها باشه. به هر حال اگه شما از نرم افزاری استفاده می کنین که واقعا ازش راضی هستین داخل کامنت ها بهم بگین.روال کار هم اینطوریه که من اسم هر نرم افزار رو میگیم، و به نقاط ضعفش و قوتش هم اشاره میکنم. جدای از اون یه سری تصاویری میذارم که کمک میکنه بهتون اگه تصمیم به نصب گرفتید راحت تر کار کنین.یک) dynamic island ios 16 notchdynamic island ios 16 notch+قوت:*داشتن منو هوشمند (smart menu) قابلیت اضافه کردن مخاطبان و نرم افزار های در دسترس و پرکاربرد.*نمایش دهنده charging، silent، اتصال headset،*نمایش دهنده نوتیف ها*قابلیت شخصی سازی از نظر جایگاه و اندازه جزیره*قابلیت انتخاب حاشیه کپسول با دو رنگ*قابلیت پنهان شدن در حالت افقیdynamic island ios 16 notch-ضعف:*من که گوشیم شیاِومی نوت 11 است؛ اغلب اوقات اجازه accessibility اش غیرفعال میشد، خود به خود!*طراحیش نسبتا ساده است، افکت خاصی نداره. فقط وقتی روی کپسول ضربه می زنید از گوشه باز میشه، اینطوری نیست که خود کپسول زوم شه و بزرگ شه.(اگه با نرم افزار کار کنین منظورم رو بهتر می فهمید.)*وقتی موزیک پخش میشه کاور موزیک رو نمی بینید. برا من اینطوری بود که فقط آیکون خود نرم افزار موزیک پلیر رو میدیدم(رجوع به عکس)dynamic island ios 16 notch *موزیک انیمیشن (عکس پایین) که داخل تنظیمات می تونید ببینین، خیلی خیلی ضعیفه یعنی صرفا چنتا خط هستن که بالا و پایین می شن! این ویژگی داخل اَپ dynamic spot که جلوتر معرفی میکنم خیلی خیلی باحال تره.داخل تنظیمات می تونید پیداش کنید.دو) dynamic islanddynamic island+قوت:*ظاهر نسبتا بهتر به اپ قبلی! داخل dashboard هم می تونید به وضوح ببینید که از ظاهر بهتری برخوداره.*قابلیت شخصی سازی از نظر جایگاه و اندازه کپسول*قابلیت پنهان شدن در حالت افقی*قابلیت جالبی که داره این اپ، اینه که شما در قسمت تنظیمات از بخش Gesture می تونید swipe left/right رو فعال کنید و برای کشیدن کپسول به چپ یا راست عملکرد تعریف کنید. مثلا با کشیدن به سمت راست، ولوم بره بالا.-ضعف:*بزرگترین مشکلش برای من این بود که accessibility غیرفعال میشد، و هرچه قدر سعی میکردم وارد اپ شم تا dynamic island رو فعال کنم؛ داشبورد برام بالا نمی اومد! و دائما چشم خیره بود به این عکس. نرم افزار رو دوباره هم ریختم ولی فایده ای نداشت.dynamic island *مثل اپ قبل موزیک انیمیشن ساده ای دارهسه) dynamic notch- notify island (DNotch)dynamic notch- notify island (DNotch)+قوت:*نکته برجسته ای که میشه اشاره کرد اینه که شما داخل تنظیمات با دوتا استایل ناچ مواجه میشین. که هر کدوم رو با توجه به علاقه تون انتخاب میکنیدسمت راست بخش دیگه ای از نرم افزاره*نمایش دهنده charging، silent، اتصال headset،*نمایش دهنده نوتیف ها*پوزیشن و سایز کپسول رو هم می تونید شخصی سازی کنید.*ازقسمت تنظیمات (مربع گوشه سمت راست اپ) می تونید تایم مشخص کنید تا جزیره بعد از تایمی ناپدید بشه.*قابلیت پنهان شدن در حالت افقی-ضعف:*چند باری منو اذیت کرد سر این accessibility! کم کم دارم به این نتیجه میرسم که شاید این مشکل شیائومیه!*داستانِ موزیک انیمیشن، همون داستان قدیمیه! ساده و زشت. فقط اینکه کاور آهنگ نمایش داده میشه ولی مثل موزیک پلیر شیائومی می چرخه که من خوشم نمیاد!*افکت خاصی هم نداره کپسول ولی نسبت به دوتای قبلی بهتره. حرکت کپسول وقتی تاچ میکنی و بزرگ میشه روون تره.چهار) dynamic spotdynamic spot+قوت:*و اما گل سرسبد، که من ازش دارم استفاده میکنم ایشونه! ویژگی بارز اپ که البته توی یکی از نمونه های قبلی هم دیده میشد(samrt menu)؛ اینه که شما می تونید حداکثر 6 اپ ضروری یا مورد علاقه تون رو توی یه لیست قرار بدین و با کلیک روی کپسول مشاهده کنید.دسترسی راحت تر*نمایش دهنده charging، نمایش دهنده نوتیف ها*از قسمت notifications>apps میتونید اجازه دسترسی به نرم افزار هایی رو که نوتیف شون نمایش داده بشه بدین. اگه چندتا نوتیف داشته باشید؛ معمولا با یه دایره کوچیک کنار کپسول دومین نوتیف رو نمایش میده.*قابلیت پنهان شدن در حالت افقی*قابلیت auto expand داره که یه افکت جذابه. در حالت عادی کپسول شما کوچیکه ولی وقتی نوتیفی براتون میاد یا موزیک پلی میکنید این کپسول بزرگتر میشه. این اتفاق خیل هم جالب میوفته. اگه بخوام وصفش کنم مثل جداشدن دو قطره روغن روی آب از هم. فک کنم این بهترین توصیفه!*با فعال کردن swipe از بخش behavior می تونید با کشیدن کپسول به چپ و راست آهنگ رو عوض کنید. اینو خیلی دوست دارم.*در قسمت appearance هم از قابلیت های زیادی می تونید استفاده کنید. از بخش auto color میتونید گزینه show gray border.. رو انتخاب کنید تا وقتی پس زمینه کپسول مشکی هست حاشیه بهتر دیده شه و بتونین تشخیص بدید.*حتی می تونین رنگ کپسول رو هم شخصی سازی کنید. هر رنگی، تاکید میکنم هر رنگی!*پوزیشن، سایز کپسول و حتی میزان انحنای حاشیه کپسول رو هم می تونید شخصی سازی کنید!*اون چیزی که من خیلی ازش استفاده میکنم موزیک پلیر هست. این اپ توی این زمینه عالی عمل میکنه، موزیک انیمیشن عالیه. یعنی بار ریتم صدا بالا و پایین میشه و رنگش هم متناسب با کاور موزیکه. هر بار عوض میشه.به رنگا دقت کنید.-ضعف:*حقیقتا برا من اینجوری بوده که وقتی صدا ریکورد میکنم یا هدست متصل میکنم؛ حالت خاصی نمایش داده نمیشه (منظورم اون فیچر خاصِ آیفونه). شاید مشکل از گوشی منه! ولی خب من ندیدم که نمایش بده.*موضوع بعدی اینکه ی مدتی یکم منو سر accessibility اذیت میکرد که حالا بهتر شده*دیگه چیزی به ذهنم نمیرسه!جمع بندیمی دونم مقایسه اصلا منصفانه ای نبود! معلوم بود یه جورایی این عقیده قالب شد که dynamic spot بهتره! :/ ولی خب سعیم رو کردم که نکات ریز رو بگم. این هم لازمه اشاره کنم من از نسخه پرمیوم dynamic spot استفاده میکنم؛ که می تونید با یه سرچ دانلود و نصبش کنید. من نمی دونم نسخه trail چه محدودیت هایی داره.پس پیشنهادم دانلود نسخه کامله!نکته مهم دیگه دسترسی هایی هست که موقع نصب هر کدوم از این نرم افزار ها باید بدین. ممکنه با صفحه danger مواجه بشین که با 10 ثانیه صبر کردن و زدن تیک میتونید ok رو بزنید.سعی کنید همه دسترسی ها رو بدین تا با مشکل مواجه نشین. اگه گوشیتون شیائومیه، فقط مراحل داخل تصویر رو طی کنید. نیازی به فعال کردن shortcut نیست.از چپ به راستامیدوارم از خوند این مقاله استفاده کافی رو ببرید. به مرور متن رو ویرایش میکنم.AmirrezaAmirrezaTue, 25 Apr 2023 17:30:06 +0330https://virgool.ir/Atighefroshikhaterat/سومین-برادر-yco9c3eizsqjبرادرروی صندلی نشسته بودم. خیره به موبایل. گه گاهی موهایم را درست میکردم؛ هوا خیلی خراب بود. بادی تقریبا شدید هم می وزید. نگاهم هر چند دقیقه متمایل به چپ میشد. منتظرش بودم. ولی نمی آمد.دوباره به صفحه گوشی خیره شدم و مشغول چت کردن با یکی از دوستانم (حسین). می خواستم چهارشنبه به شهرم بازگردم. می خواستم همراه او بلیط بگیرم؛ به همین خاطر سوالاتی دربارۀ اتوبوس از او می پرسیدم. احساس کردم که کسی به من نزدیک می شود. این بار به چپ متمایل شدم؛ در پنج قدمی من بود و به سمتم می آمد. عجیب بود که اینقدر دیر متوجه آمدنش شده بودم. سریع گوشی را خاموش کردم و در حالی که بلند میشدم داخل جیبم گذاشتم. قیافه اش قشنگ تر از همیشه بود. موهای بلند قهوه ای اش با یک هودی سرمه ای که کلاه بزرگی داشت. گردنش خیلی نمایان بود؛ با همان شلوار مشکیِ فیت. همان شلواری که با هم خریده بودیم. دستش را دراز کرد و در حالی که لبخند میزد با لحن خاصی گفت:"به به... سلام آقا امیررضا" من هم لبخندی زدم. شاید به تقلید از او ولی نه به زیبایی او. جوابش را دادم و گفتم:" سلام آقا سامان" بدون توقف شروع به حرکت کردیم. گفتم:"هوا خیلی خرابه." گفت:"آره. انگار گرد و غباره." گفتم:"نه انگار ابریه... می خواد بارون بیاد." سرش را به نشانه تایید تکان داد. گفتم:"بالا سرت رو نگاه کن. ابرا بهتر دیده میشه." نگاهی انداخت و گفت"آره" چند قدمی در سکوت حرکت کردیم. گفت:"خیلی منتظر بودی؟" می خواستم بگویم 10 دقیقه ای می شود ولی گفتم شاید معذب شود و احساس کند خیلی معطل مانده ام. گفتم:"نه، خب...یه... یه 10 دقیقه ای میشه." گفت:"شرمنده"قبل از اینکه به او پیشنهاد بدهم با هم بیرون برویم. میدانستم حال و حوصله ندارد. .وقتی روی صندلی نشسته بودم؛ دلم می خواست وقتی می آید با خنده بیاید. شاد باشد؛ مثل آن روزهایی که بی دلیل می خندید. حتی با مزخرف ترین شوخی هایم؛ حتی با بی دلیل ترین حرف هایم! به نظر می آمد همین طور است و قرار است شب خوبی رقم بخورد. قد هردومان بلند است ولی او هیکلی تر و چهار شانه است؛ کمی از من لاغرتر. هر وقت با هم بیرون می رفتیم سریع گام بر میداشتیم.خودمان هم نمی دانستیم چرا. شاید چون پاهای بلندی داریم یا شاید اصلا به سریع راه رفتن عادت داریم! به شوخی گفتم:"ما چرا همیشه اینقدر سریع راه میریم؟! چرا انقدر عجله داریم؟!" خنده ای زد، به نشانۀ آنکه به یاد این شوخی قدیمی افتاده. گفت:"راست میگی-می خندید- واقعا چرا؟! به قول حمید (همکلاسی مون) دیفالتمون اینه!" با هم می خندیدم. حرف میزدیم. بدون هیچ پیش فرضی یا برنامه ای که باید دربارۀ چه موضوعاتی صحبت کنیم! از همه چی میگفتیم، هر چیزی که فکر میکردیم بی وقفه به زبانمان جاری میشد. از دلِ حرف هایمان موضوعی انتخاب میکردیم و بحث را ادامه میدادیم. گویا کلمات زاییده میشدند. باز هم بی اختیار گام هایمان را سریع تر بر میداشتیم. بالاخره به کافه همیشگی رسیدیم.از او پرسیدم تا حالا هات چاکلت اینجا را خورده است یا نه. گفت"نه" باز هم به منوی چوبی پشت شیشۀ کافه دکه ای خیره شدیم. منتظر بودم اول او سفارش بدهد. همان هات چاکلت را انتخاب کرد. من هم به دنبال او همان را انتخاب کردم. به باریست داخل دکه سلام کردم. با لبختد خاصی که نشان دهندۀ این بود که مرا شناخته است جوابم را داد. گفتم :"2 تا هات چاکلت لطفاً" گفت "باشه. اوکیه-سرش را تکان داد-" پشت یک از نیمکت های کنار کافه نشستیم و تا حاضر شدن سفارش مان شروع کردیم به حرف زدن. هر چند دقیقه ای سکوتی بین مان جاری میشد که با انداختن حرفی در درون آن، جریان قطع میشد. با من حرف میزد از چیز هایی که در ذهنش میگذشت. هردومان بی تفسیر تراوشات ذهنمان را به دهانمان جاری میکردیم. وقتی حرف میزد، دستانم را به نیمکت تکیه میدادم و به دهانش خیره میشدم. پر میشدم از این حس که چقدر خوشحالم. اگر کل زندگی ام می گذشت؛ شاید کسی مثل او را پیدا نمی کردم. ولی الان، او رو به روی من نشسته است و دارد با من حرف میزند! هر چقدر او سخن می گفت من به چشمانش، موهایش، عینکش، لباسش خیره میشدم. چشم هایم روی اجزای صورتش روان می شد. هرگاه به نقطه ای از صورتش خیره می شدم. بی توجه به اینکه واقعا چه می گوید. مانند آنکه در گوش هایم موم ریخته باشند؛ کر شده بودم. فقط این جمله در ذهنم تکرار می شد. "من چقدر او را دوست دارم". هر بار که این صدا در درونم جان می گرفت لبخند می زدم. لبخندی که گاهی باعث تعجبش میشد. با خودش میگفت این لبخند در بین این صحبت ها جایی ندارد! اما نمی دانست من کر شده ام و فقط خیره به زیبایی اویم.گاهی حسودیم می شود به دختری که دلش را برباید. تنها دلخوشی ام این است که در برهه ای از زندگی در کنارش بودم. دقایقی از روزهایش، لحظه هایی از افکارش، کلماتی از پیام هایش. کنارش نشسته ام؛ ایستاده ام؛ خندیده ام. به حرف هایش گوش کرده ام. برایش حرف زده ام. پس چه اهمیتی دارد که روزی مرا فراموش کند؟ بالاخره من دوستش داشتم و دارم. نمی دانم او چقدر مرا دوست می دارد. گاهی دلم می خواهد دستش را روی شانه ام بگذارد یا خودم در آغوشش بگیرم. آغوشی که به این راحتی رهایش نکنم؛ دست هایم را قلاب کنم دور شانه ها و کمرش، و چانه ام را به شانه اش تکیه دهم، چشمانم را ببندم و بویش را احساس کنم. از خنده هایش خوشم می آید. وقتی می خندد؛ من نمی خندم! فقط لبخند می زنم-به نشانۀ همراهی کردن-و خیره میشوم به صورتش، دهان و دندان هایش؛ و سعی میکنم لبخندش را به خاطر بسپارم."چه میشد اگر سومین برادرش بودم؟!" آنگاه می توانستم همیشه در کنارش باشم. بدونِ ترس از دست دادنش! http://twm.blogfa.com/post/113 AmirrezaAmirrezaThu, 20 Apr 2023 21:44:45 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/اهداف-سیستمی-lpdhkngdtateهمۀ ما در طول زندگی، با موضوعی به نام "هدف" سر و کله زده ایم. اینکه هدف من در زندگی چیست؟ می خواهم به چه برسم؟ آیا هدف درستی دارم؟هدف!گاهی ناخودآگاه برای خودمان اهدافی در نظر گرفته ایم و به آنها دست یافته ایم. گاهی نیز اهدافی برای خودمان معین کرده ایم ولی به آنها نرسیده ایم! همگی از مشاوران و روان شناسان شنیده ایم که باید اهداف مشخصی داشته باشیم. حتی تحقیقات حاکی از این است که به تحریر در آوردن و "نوشتن" اهداف، پیمودن نیمی از مسیر رسیدن به آنهاست. اغلبِ مردم می خواهند پولدار شوند؛ شغلی دست و پا کنند و ثروتمند شوند؛ سوار ماشین های گران قیمت شوند. شب ها سر بر بالشتی از پر قو بگذارند و در باغِ همچون جنگل خانه شان قدم بزنند. خیلی از دانش آموزان می خواهند در بهترین دانشگاه کشور و در رشته مورد علاقه شان درس بخوانند، دوست دارند جزو بهترین ها باشند. اغلبِ بازیگران دوست دارند به شهرت برسند و محبوبِ همه شوند. دوست دارند بهترین فیلم ها را بازی کنند و همه دنبال کننده آنها باشند. خیلی از ورزشکاران دوست دارند در رشتۀ ورزشی خود مدال طلا بگیرند و بر روی سکوی اول قدم بگذارند.شاید لطف بزرگی کردم و به جای "همه" از "خیلی" و "اغلب" استفاده کرده ام! فضای مجازی، تاکید زیادی بر روی انتخاب اهداف جاه طلبانه و موفقیت های یک شبه افراد دارد. کلیپ های یک دقیقه ای یا دو دقیقه ای که برشی از زندگی یک فرد موفق را نشان می دهند همگی این توهم ذهنی را برای ما ایجاد کرده اند که «اگر می خواهی به اهدافت دست یابی؛ تا می توانی باید بزرگ ترینش را انتخاب کنی» در آن دو دقیقه، تنها شاهد دو چیز هستیم:1. کسی که اهدافِ بزرگی داشته2. کسی که چون اهداف بزرگی داشته به اهدافش رسیدهولی آیا از روندی که این فرد طی کرده تا به این موفقیت دست پیدا کند آگاهی داریم؟ خیر. این ستمی است که این کلیپ های به ظاهر انگیزشی اما تخدیر کننده (!) در حق ما می کنند. یعنی جا به جایی تمرکز ما از روی «فرایند و پروسۀ رسیدن به هدف» به «انتخاب اهدافِ بزرگ و درواقع دست نیافتنی»خیلی از مشاورین درسی و مالی هم می گویند؛ به هدفت فکر کن؛ خودت را در روپوش سفید ببین، تصویر سازی کن؛ فکر کن در حالِ رانندگی در اتومبیل دلخواهت هستی؛ فکر کن در حال نگاه کردن به منظره شهر از پنجره خانه ات هستی. گوشمان از این حرف ها پر است. همگی این حرف ها را شنیده ایم و صد البته، تاثیراتِ آنها را هم دیده ایم. خیلی از ما اهداف مشترکی داریم؛ فکر می کنید از چند هزار نفر شرکت کننده کنکور چند نفر می خواهند تک رقمی شوند؟ یا چند نفر می خواهند به شهرت برسند؟ یا چند نفر می خواهند مدال طلا بگیرند؟در هر حوزه ای می توان گفت اغلب افراد برای «اول شدن» تلاش میکنند. اما حقیقت این است که از بین این همه خواهانِ «اول شدن» فقط یک نفر اول می شود! پس اهدافِ ما "به تنهایی" عامل موفقیت نیستند.نکته بعدی این است که دستیابی به یک هدف تنها یک تغییر آنی است. اگر برای کاهش وزن نزد متخصص رفته اید؛ برنامۀ غذایی دریافت کرده اید و هر روز به باشگاه میروید و هدفتان این است که طی دو ماه آینده 5 کیلو کم کنید و عضله بسازید. اگر به هدف خود برسید تنها توانسته اید وزن خود را در آن لحظه یا نهایتاً تا 10 روز بعد متعادل نگه دارید. اما بعد از گذشتن دو ماه از رسیدن به هدفتان می بینید که 7 کیلو اضافه کرده اید! متعجب می شوید و گمان می کنید که بزرگترین شکست زندگی تان را خوردید. در صورتی که اهداف چیزی نیستند که شما به آن نیاز دارید؛ بلکه عادت های درست است که باید واردِ زندگی تان شود. آن چیزی که به شما کمک خواهد کرد تا این هدف را در وجودتان حفظ کنید این است که به سیستمِ کاهش وزن و متعادل نگه داشتن وزنتان پایبند باشید؛ نه اینکه صرفا اهداف بزرگی را نشانه بگیرید!اگر همیشه اتاقتان به هم ریخته است؛ می توانید هدفی تعیین کنید و ظرف 3 ساعت، اتاقی تمیز داشته باشید. اما آنچه شما نیاز دارید این است که عادت هایی که موجب نامنظم شدن اتاقتان می شود را حذف و عادات درست را جایگزین کنید. به طور کلی یک سیستم به وجود بیاورید و روی آن تمرکز کنید تا همیشه اتاق مرتبی داشته باشید.اهداف بلند مدت، یکی از عوامل موفقیت ما هستند؛ و شاید خیلی کمتر از عوامل دیگر موثر باشند! مهم این است که ما «فرایندِ»رسیدن به هدف را به درستی طی کنیم. پس آیا مشخص کردن اهداف بلند مدت کار اشتباهی است؟ قطعا خیر.اهداف بلند مدت موجب می شوند که «مسیر حرکت ما مشخص شود» و از بیراهه رفتن تا حدودی جلوگیری شود. اهداف بلند مدت می توانند در «فیلتر کردن تصمیم ها» به یاری مان بیایند. فرض کنید تنها 4 ماه تا کنکور وقت دارید و دوستانتان از شما می خواهند با آنها برای تفریح به بیرون بروید. می توانید بگویید یک شب هزار شب نمی شود و پیشنهادشان را بپذیرید. ولی اگر به هدف بلند مدت تان که موفقیت در کنکور است بیاندیشید؛ با خود می گویید:"من زمانِ محدودی را در اختیار دارم؛ شاید این شیرینی وقت گذرانی با دوستان من را زمین گیر کند؛ از طرفی هنوز کار های زیادی دارم که باید انجام دهم و اگر از برنامه ام عقب بمانم؛ شاید نتوانم با کیفیت کافی برای آزمون آینده آماده شوم." این قدرتِ هدف بلند مدت است که موجب می شود شما تصمیم های خودتان را از فیلترِ هدفتان بگذرانید و به آن تصمیماتی که در خدمتِ هدفتان هست؛ عمل کنید.پس اهداف بلند مدت ذاتا بد نیستند.بلکه تمرکز روی آنها و توجه نکردن به "سیستمِ" رسیدن به آن کاری به شدت اشتباه است. هدفِ ما از تعیین اهداف "پیروزی" در بازی است؛ اما هدف از ایجاد سیستم، "تداوم" حضور در بازی است.گاهی اهدافی را انتخاب می کنیم که بیشتر از آنکه بر روی فرایند متمرکز باشند بر روی نتیجه متمرکز اند. با وجود اینکه اهداف به ما جهت می دهند؛ تمرکزشان روی نتیجه است که در کنترل ما نیست. بهتر است اهدافمان را «فرایند محور» انتخاب کنیم. بگذارید دوباره مثالی از کنکور بزنم.فرض کنیم؛ هدفِ من این است که در رشته مهندسی کامپیوتر تحصیل کنم. می دانم رسیدن به این هدف، نیازمندِ داشتن درصد های بالا و رتبۀ خیلی خوبی است. تا همین جا کافی است؛ پس از اینکه جهت مشخص شد؛ من نیازمند اهدافِ «فرایند محور» هستم. حالا بهتر است تنها تمرکزم روی ازمون های آزمایشی که شرکت میکنم؛ میزان و کیفیت مطالعه ام و میزان تستی که روزانه میزنم باشد. مهم ترین نکته این است که رسیدن اهدافِ فرایند محوری که من برای خودم تعیین می کنم از رسیدنِ به آن هدف بلند مدت هم مهم تر باشد. شاید در طول مسیر آنچه مهم است همین قدم های کوچک است. مهم این است که ما گام بر داریم؛ بالاخره به قله خواهیم رسید.حال که این اهداف سیستمی یا فرایند محور را مشخص کرده ایم بهتر است تا جایی که می توانیم آنها را کوچک کنیم.اهداف را به--> دوره و دوره ها را به--> وظایفی تقسیم می کنیم.مثلا هدفِ شما این است که درصد های بالایی در آزمون آزمایشی کسب کنید؛ ابتدا لازم است این هدف را به دوره هایی بشکنید:*مدیریت زمان*تکنیک های تست زنی و رد گزینه ها*شیوۀ صحیح مطالعه دروس*الگو یابی در طرز فکر طراحان*آزمون دادن قبل از آزمون اصلیخب حالا این دوره ها را به وظایف تقسیم می کنید؛ مثلا برای مدیریت زمان این وظایف را در نظر می گیرید:*گوش کردن پادکست مشاور دربارۀ تکنیک های مدیریت زمان*روزانه 5 تست زمان دار*حل آزمون زمان دارِ 10 سوالی از هر درس در آخر هفته*تمرین فهمیدن صورت سوال با یکبار خواندنهمۀ این مراحل را برای هر هدف و هر دوره انجام میدهیم؛ با مشخص شدن هدف؛ شروع به انجام دادن وظایف میکنیم. نکته مهم این است که بیش از زمانی که فکر میکنید برای هر دوره وقت در نظر بگیرید؛ پیشرفت مهم تر از سرعت است. اگر دوره را سریع تر به پایان رساندید خیلی خوب است؛ البته به شرطی که تمرکزتان بر روی سرعت نباشد. با در نظر گرفتن زمان بیشتر از آنچه تخمین زده ایم؛ از عقب افتادن جلوگیری می کنیم. عقب افتادن موجب میشود عقربۀ ما در طیف لذت-درد، به سمت درد متمایل شود.عقب افتادنشاید شما هم تجربه کرده باشید که وقتی تنها بر روی اهداف بلند مدت تمرکز دارید؛ بیشتر بی انگیزه میشوید. یا حتی ممکن است در نیمۀ مسیر از حرکت دست بکشید. حقیقت این است که هرچه دستیابی به اهداف بیشتر طول بکشد؛ با انگیزه ماندن سخت تر میشود و وقتی انگیزه مان تمام می شود؛ اهداف از هم می پاشند.وقتی تنها دغدغه ات رسیدن به هدف بلند مدتت است!خبر خوب این است که ما با تعیین دوره ها، برای خودمان اهدافی فرایند محور ترسیم کرده ایم؛ با پایان رسیدن هر دوره به ما میزانِ نسبتاً زیادی از انگیزه برای شروع دوره بعد تزریق خواهد شد.وقتی اهداف سیستمی داری!در پایان باید بگویم؛ از قدرت اهدافِ سیستمی غافل نشوید. انبوه ترین جنگل ها حاصل جوانه زدنِ بذر های نحیفی هستند که پرورش یافته و درخت شده اند. امیدوارم همیشه زندگی تان سرسبز و اهدافتان سیستمی باشد!​AmirrezaAmirrezaThu, 06 Oct 2022 11:25:10 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/بدون-تاریخ-بدون-امضا-iocbnrp6inm0توجه!​امروز فیلم بدون تاربخ، بدون امضا را دیدم.همین اول بگویم که پیشنهاد می کنم حتما این فیلم را تماشا کنید. شاید معنای واقعی عذاب وجدان را بتوان در این فیلم دریافت. بازیگران واقعا نقش خود را به خوبی ایفا کردند.ولی آنچه ذهن مرا بعد از اتمام فیلم به خود مشغول کرد این بود که اگر به جای کاوه بودم؛ آیا همان ابتدا اعتراف به حادثه پیش آمده می کردم یا نه؟ جواب دادن به این سوال سخت است؛ ولی می توانم بگویم قطعا اعتراف نمی کردم. نمی دانم؛ شاید بتوان اسمش را ترس گذاشت. قطعا حس عذاب وجدان در من به اندازۀ کیوان قوی نیست.ولی هیچ گاه گمان نمی کردم به دلیل اعتراف نکردنِ من، انسانی به کما برود و سپس بمیرد؛ ویا پدری به بند کشیده و اعدام شود و یا فرزندی از نعمتِ پدر محروم گردد. هیچ گاه چنین تصوری نمی کردم...دو نوع عذاب وجدان در فیلم مشاهده میشود. پدری که خود را قاتلِ فرزندش می پندارد و از نگاه کردن به چشمان همسرش شرم دارد؛ در آن سوی دیگر پزشکی که حس میکند قاتل یک کودک 8 ساله است و باعث و بانی اشتباهات پدر مقتول. اصلا دوست ندارم خودم را جای آنها بگذارم؛ در ابتدا کاوه حسی مابین عذاب وجدان و ترس و شک و تردید دارد. آیا من او را کشتم؟ اگر من او را کشتم؛ این موضوع را چگونه بگویم؟ اصلا بگویم؟ نه لازم نیست؛ او به خاطر غذای فاسدی که خورده بود، مُرد... ولی، ولی اگر به خاطر تصادف آن شب مرده باشد چه؟ آنگاه چه کنم؟ باقی عمرم را چگونه زندگی کنم؟ رسوبِ این سوالات در ذهنم، حتی به مدتِ یک ساعت زجر آورست! نمی توانم نتیجه گیری کنم که آیا همیشه باید حقیقت را گفت؟ یا نه گاهی باید سکوت کرد؟برایم شخصیتِ سایه جالب بود.چقدر جدیت هدیه تهرانی در خورِ نقشش در فیلم، بود. معلوم بود که فردِ باهوشی است ولی در عین حال به حقوق طرفِ مقابلش احترام می گذارد. وقتی فهمید که کاوه دچار چه مشکلی شده؛ در تلاش برای متقاعد کردن او بود که این یک حادثه بوده و بهتر است از کنارش بگذرد. به نظرم دلیل این رفتارش را این گونه می توان توجیح کرد که او به کاوه علاقه داشت و مضطرب بود که مبادا او را از دست بدهد. شاید هم منطقی به این موضوع نگاه کرده و فکر میکرد که اگر کاوه در پزشکی قانونی کار نمی کرد اصلا دلیل اصلی مرگ بر ملا نمی شد. در هر صورت او به تصمیم کاوه احترام گذاشت؛ کاوه نبش قبر کرد، مجددا تشریح کرد؛ در دادگاه حاضر شد و شهادت داد ولی سایه مخالفت با او نکرد. دلایلش را برای او ارائه کرد ولی مانعِ تصمیم گیری نشد.ماندگار ترین سکانسِ فیلم برایم آنجا بود که کاوه به ملاقاتِ موسی در زندان رفته بود. کاوه پرسید که چرا امیرعلی را همان شب به درمانگاه نبرده است؟ موسی گفت بعد از سه چهار سال یک شب آن ها را بیرون برای شام برده است. (با همان پول هایی که کاوه به او برای خسارت داده بود)موسی پرسید که آیا اگر او را به درمانگاه می برد حتما زنده می ماند؟ و کاوه گفت: نمی دانم.شاید به همین دلیل بود که کاوه در دادگاه حرفی از آن پول ها نزد؛ تا شاید امیر علی آخرین شامِ زندگی اش را به دعوت او خورده باشد.کشش در فیلم زیاد بود و مرا مشتاق میکرد تا با دقت بیشتری جریان را دنبال کنم. در دو قسمت از فیلم شُکه شدم. ابتدا در همان دقایق اولیه فیلم که تصادف رخ داد؛ انتظار شروعی به این شکل را نداشتم. دوما در آن هنگام که کاوه در حال بررسی پرونده های افراد فوت کرده در اول صبح بود و وقتی اسم امیر علی را شنید تعجب کرد.حقیقتا من نیز با او تعجب کردم. مشتاق بودم ببینم کاوه چگونه این مسئله را حل میکند و به همین دلیل تا پایان فیلم همراهش شدم.فیلم دیدنی است؛ واقعا ارزش یکبار دیدن را دارد. ولی سوالی که برایم بی پاسخ مانده؛ این است که چرا پدر و مادر امیر علی؛ حرفی از تصادف آن شب نزدند؟ چرا حتی اشاره ای به آن نکردند؟ اصلا چرا درخواستِ تشریح دادند؟ خودشان گمان میکردند چه چیزی عاملِ مرگ او بوده است؟ یعنی حتی شک نکردند که از اثراتِ آن تصادف مُرده است؟شاید چون اصلا گمان نمی کردند که ضربه ای که به سرِ او وارد شده می توانسته عامل مرگش باشد.و یا شاید چون طی ده روز گذشته حالِ نامساعد او را دیده بودند و یقین داشتند که عاملِ مرگ او مربوط به احوالات اخیرِ او می شود.شاید هم این ترفندِ نویسنده بوده که با جذابیتِ داستان حواسِ ما را از فکر کردن به این موضوع پرت کند.شاید هم به دلیل بی دقتی من است که جواب این سوالات را در فیلم نمی یابم!نمی دانم؛ در هر صورت شما را دعوت به دیدن این فیلم می کنم؛ امیدوارم شما جوابِ سوالات مرا بدهید...​AmirrezaAmirrezaFri, 30 Sep 2022 09:48:40 +0330https://virgool.ir/@amir.reza/عصبانی-نیستم-tfwteywdu0caهشـــدار: با حجم عظیمی از اسپویل مواجه خواهید شد!دیروز فیلم "عصبانی نیستم!" را دیدم. حین دیدن فیلم و البته بیشتر از آن بعدِ فیلم این جمله در ذهنم مرور میشد. شاید من هم یه روزی به این نقطه برسم و به این شدت احساس درماندگی و استیصال برسم؟شاید روزی برسه که به هر دری بزنم و هیچ کسی در را برایم باز نکند؟شاید روزی حس کنم همه حقم را می خورند؟شاید روزی برسد و من احساس کنم دیگر "نمی توانم"؟جوابِ همۀ این سوال ها را می دانم! "آری؛ ممکن است این روز برسد!"ولی آن چه مهم تر است این است که اولا، چه کنم این روز نرسد و ثانیا اینکه اگر آن روز رسید چه می تواننم بکنم ؟قاعدتا و عقلا پیشگیری بهتر از درمان است و بهترین کار این است که تا حدودی مراقب تصمیم ها و انتخاب هایت باشی.ولی...گاهی در زندگی در چاهی می افتی که نمی خواستی از آن آب بخوری! گاهی زیر پایت خالی می شود؛ بدون هیچ برنامه ریزی و پیش بینی قبلی.می دانم همه چیز در اختیار و کنترلِ من نیست؛ در اینجا نمی خواهم به این بپردازم که حالا باید چه کنم که آن روز نرسد یا؛ احتمال رسیدنش کم باشد؛ کما اینکه سوالِ بی پاسخ و حیاتی در ذهنم خواهد بود؛ تا روزی به جواب برسم!سلامتِ روان و اثرات آن در زندگی حسی که نوید در این فیلم داشت، تمام عواطفش تا حدودی برایم قابل درک بود. می توانم بگویم یکی از نکاتی مهمی که از این فیلم دریافت کردم اینکه، چقدر مسئله سلامت روان در زندگی انسان تاثیر گذار است. همان طور که بعضی افراد، ماهانه چکاپ می روند و سلامتِ جسمشان را مورد بررسی قرار میدهند. ما چقدر به سلامتِ روانمان اهمیت می دهیم؟ چقدر مراقب هستیم که گرفتار میکروب های رفتاری نشویم؟!چند وقت پیش، از زبانِ دکتری شنیدم که در انگلیس هر فردی باید تحتِ پوشش و کنترلِ یک روان پزشک باشد. همان طور که ما در ایران و خیلی از کشور های دنیا طرحی با عنوان "پزشکِ خانواده" داریم (که البته در ایران به تازگی باب شده؛ شاید به علت رشدِ قشرِ پزشک) و تا حدودی به این موضوعی که مطرح کردم نزدیک است؛ در انگلستان روان پزشک خانواده وجود دارد.نیاز به توضیح نیست که خیلی از کشور های توسعه یافته، تاثیرات مسئله روان در روابط اجتماعی و بهبود عملکردِ جامعه درک کرده اند. همان طور که فیلم روایت میکرد؛ زندگیِ نوید به خاطرِ عدم توانایی اش در کنترل خشونت درحالِ از هم پاشیدن بود. حتی علتِ اینکه از دانشگاه اخراج شده بود؛ دعوایی بود که ظاهرا رخ داده بود.از عرش به فرشقسمتِ تلخ داستان آنجایی بود که نوید برای پیدا کردنِ کار دستِ به دامن هر کسی شده بود. از آن رفیقِ ته کلاسی ماشین فروشش تا نادر کفتر فروش که هر دوشان از او می خواستند برایش دزدی کنند. وسوالی که در ذهنی نوید شکل می گرفت این بود:"با خودش دربارۀ من چی فکر کرده؟!"و حقیقتا چرا دربارۀ او چنین فکری میکردند؟ نوید که روزی در دانشگاه شاگردِ ممتازی بود و از شریعتی می گفت و با سخنان مصدق و فاطمی اشک می ریخت، چه شده که حالا به او پیشنهاد مشارکت در دزدی میدهند؟ چون نمی تواند خشمش را کنترل کند؟ چون به هر قیمتی دنبال کار می گردد؟شاید همۀ ما در اولین برخورد با این فیلم؛ بر مسولین بی لیاقت لعنت بفرستیم و بعضی هم کم لطفی نمی کنند و تا هفت پشتِ این ناخلفان را به قولِ خودشان دعا میکنند! ولی یک لحظه خودمان را در آن شرایط قرار دهیم اگر با نویدِ داستان برخورد میکردیم؛ چگونه کمکش میکردیم؟ آیا به او کار میدادیم؟ آیا پول به او قرض میدادیم؟ چگونه کمکش میکردیم؟خوب است کمی در این باره فکر کنیم.پدرِ درماندۀ معشوقشخصیتِ پدر ستاره هم برای من جالب بود؛ فردی که نگران دخترش بود و ملتمسانه خواستارِ نجات تنها دخترش بود. چه باید میکرد؟ او که می دانست نوید نمی تواند شرایطِ زندگی را برای دخترش فراهم کند. راهی جز خواهش از نوید برای فراموش کردنِ دخترش نداشت. واین خواهش دقیقا دست گذاشتن روی نقطه ضعفِ نوید بود و او را عصبی تر میکرد. شاید در این بخش از فیلم نوید خیلی خویشتن داری کرد و همان اول بلایی سر پدر او نیاورد. ولی سوالی که ذهنِ مرا درگیر می کند این است که "بهترین عملکرد برای پدر ستاره چه بود؟" آیا اجازه بدهد دخترش با یک آدم عصبیِ بی پول ازدواج کند؟ یا نه همان اول جدی با او برخورد کند و کار را به دادگاه و شکایت بکشاند و به شدت با عاشقِ داستان مخالفت کند؟در توهم عادی بودن!چیزی که بعد از کمی فکر کردن و دوباره دیدن قسمت هایی از فیلم متوجه شدم؛ این بود که شاید حق با نوید بود؛ شاید ما آدم های غیر عادی هستیم! شاید ما هستیم که جاهایی که باید عصبانی شویم نمی شویم و حق مان ضایع می شود؛ و جایی که نباید عصبانی شویم تا فردِ مقابل را ضعیف تر از خودمان می بینیم داد و فریاد راه می اندازیم. نوید چون آدم عادی بود با این مشکلات مواجه شد! حقیقتا چرا پشت چراغ قرمز دستمان را روی بوق می گذاریم؟ مگر نمی بینیم کسی اجازۀ عبور ندارد؟ یا چرا وقتی رئیست به تو حرفِ زور می زند و بد و بیراه می گوید و مثل برده با تو رفتار میکند؛ عصبانی نشوی؟! آری ما غیر عادی هستیم نه نوید!نکتۀ ریز و جالب دیگر این بود که وقتی نوید به قبل از دورانی که گرفتارِ این بیماری رفتاری شده بود بر می گشت و ما صحنه هایی از گذشته او میدیم تصویر رنگی بود، ولی در زمانِ حال گویا رنگ ها مرده بودند و گردِ خاکستر بر روی همه چیز پاشیده بود.پایانِ رهــــاپایان فیلم باز نبود؛ بلکه رها شده بود! شاید مقصود کارگردان و نویسنده این بوده ما در طولِ فیلم خودمان را به جای شخصیت های فیلم بگذاریم و تصمیم گیرنده باشیم. شاید اگر پایان فیلم اینگونه بود که نوید خوب می شد و بعد از حداکثر 6 ماه به ثروت می رسید و با ستاره به خوبی و خوشی زندگی می کردند؛ خیلی اغراق آمیز بود، البته بهتر بگوییم رویایی و ما با این پایان، احساس disgust پیدا میکردیم!پس گاهی بهتر است نقطه ای پایان جمله نگذاریم؛ بگذاریم خواننده، متن را ادامه دهدAmirrezaAmirrezaMon, 19 Sep 2022 09:34:12 +0430