https://virgool.ir/feed/@amir.nemati.vfa2026-11-11 23:15:22https://files.virgool.ir/upload/users/1077434/avatar/NTkc1U.jpeghttps://virgool.ir/@amir.nemati.vhttps://virgool.ir/@amir.nemati.v/7-نکته-برای-داشتن-انتظارات-مثبت-و-خودآگاهی-zs4j0lwcxtlo خودآگاهی یکی از مهمترین عواملی است که بر سلامت ما تأثیر می گذارد. این پدیده که به عنوان سرمایه روانشناختی مثبت تلقی می شود ، با انتظارات مثبت ، امید یا خوش بینی در آینده نیز بسیار مرتبط است.خودآگاهی چیست؟خودآگاهی ظرفیت هدایت توجه داخلی و خارجی فرد است. این ظرفیت شامل ارزیابی خود ، درک خودکارآمدی ، رفتارهای اجتماعی ، روابط بین فردی و مهارت های حل مسئله است.خودآگاهی یکی از سنگ بناهایی است که زندگی ما را شکل می دهد. رفتارها ، نگرش ها ، روحیات و انتظارات ما به طور کلی این سفر خودشناسی را تشکیل می دهد.مفهوم خودآگاهی در درمان بسیار مهم است. و بالا بردن این آگاهی یکی از اهداف اصلی در درمان است.چشم انداز مثبت آینده چیست؟جهت گیری زمان آینده بر جهت گیری فرد به سمت اهداف خود تأکید می کند و این جهت گیری خود فرد را در طول زمان شکل می دهد. داشتن جهت گیری مثبت آینده و استفاده از آن به عنوان یک ابزار انگیزشی در تعیین اهداف ، جهت گیری به سمت هدف و سرمایه گذاری روی هدف از اهمیت بالایی برخوردار است.فردی که شایستگی ها و ظرفیت های خود را به خوبی با خودآگاهی ارزیابی می کند ، اهداف درستی را تعیین می کند و به این اهداف پی می برد. افرادی که از آینده انتظارات منفی دارند یا نمی توانند توجه درونی خود را به درستی معطوف کنند ، در رسیدن به اهداف خود ضعیف تر هستند. آنها نمی توانند انگیزه ذاتی را به دست آورند.شخصی که از زندگی انتظارات مثبتی دارد ، شادتر ، هماهنگ تر و رضایت بخش تر از کسی است که ناامید ، ناامید و بدبین است.چگونه می توان خودآگاهی را رشد داد؟یادگیری تنفس مناسب و مدیتیشن.تمرکز بر ورزش هایی که ادراک بدن را بهبود می بخشد.انجام مطالعات خاص با حس بویایی ، شنوایی ، چشایی ، بینایی و لامسه و نوشتن این تجربیات.احساسات و افکار موجود در این سکانس را یادداشت کنید.خواندن کتاب های مختلف و تماشای فیلم برای دستیابی به دیدگاه های مختلف.تجربه زندگی های جدید (مانند رفتن به مکانهایی که نرفته اید ، سرگرمی جدید ...)شروع درمان برای رسیدن به خود با تکنیک های خاص.اگر از خودآگاهی به عنوان شناختن خود یاد کنیم ، Engin Geçtan اهمیت خودآگاهی را به شرح زیر توضیح می دهد:"شناختن خود یک سفر آرام از بیرون به داخل است ، توضیح و به اشتراک گذاری آن دشوار است ، گاهی اوقات فقط می توان آن را بو کرد. فرآیندی که سفر را به سمت منبع یک رودخانه جاری تداعی می کند ، حتی اگر منبع قابل دسترسی نباشد ، خود سفر ارزش آن را دارد. "خود را در سفر شناختن خود تنها نگذارید. از سفر بی نظیر خود لذت ببرید.avayevahedavayevahedFri, 30 Jul 2021 18:04:00 +0430https://virgool.ir/@amir.nemati.v/بالکن-dkztu0p6liod باد صبح به آرامی پرده های خانه را می زد. پرده های بلند مشکی و تور ابریشمی تکان می خوردند و با یکدیگر آمیخته می شدند. آفتاب رنگ عسلی که به صورت متناوب بر روی ورقه های کرم منعکس می شود ، در حال پخش شدن به بقیه اتاق بود. گلها به خود می آمدند و سرشان را بالا می گرفتند تا اشعه های نور را بگیرند. اطراف آن با رنگ طلایی احاطه شده بود.دیوارهای اتاق کرم رنگ بود. نقاشی های زیادی روی آن کشیده شده است. چند برچسب وجود داشت. عکسهای زیادی ارسال شد. روی بعضی از آنها چیزی نوشته شده بود. بقیه دیوارها پر از صفحات و نوشته هایی از کتاب های طرح بود. همه جا گریه می کردند و می خندیدند ، دست های سرگردان ، چشم ها ، جهش یافته ها ، بال ها ، نقاشی های اشیاء ، باغ ها ، جنگل ها ، گزیده ای از کتاب ها. شعر ، مقالات انگیزشی ، یادداشت های یک ماه پیش ، کلمات مورد علاقه ، افکار…تنها چیزی که پوشانده نشده بود آینه بود. فقط یک عکس آویزان بود. عکسی تاریک و تار بود. گروهی از مردم روی تاب ها تاب می خوردند. هر دو ایستاده بودند. دیگران جلوی آنها نشسته بودند. به نظر می رسید چند نفر دور هم می دوند و می رقصند. یک کتیبه کوچک زیر عکس نوشته شده بود: "از احمق بودن نترس!"در بقیه اتاق یک قفسه کتاب بود که تقریباً یکی از دیوارها را گرفته بود. کتابها به صورت پراکنده اما منظم روی آن قرار داده شده بود. موارد زیادی در جلوی کتابها قرار داشت. جعبه های جواهرات ، قلم ها ، دفترهای یادداشت ، گیاهان ، بطری ها ... زیبایی این کتابخانه به زیبایی خودش بود.در انتهای دیوار یک میز ایستاده بود. میز چوبی بعداً سیاه رنگ شد. روی آن یادداشت هایی با مداد سفید و آثار رنگ نوشته شده بود. یک مینی چراغ رومیزی گذاشتند. نگهدارنده های قلم از فنجان های قهوه ساخته شده است. با این حال ، مداد در سراسر میز پراکنده بود. مداد ، قلم استات ، خودکار ... نوت بوک ها روی میز به هم چسبیده بودند و چند یادداشت و نقاشی پراکنده بودند. نقشه های دوربین آنالوگروشن بود دو قفسه سفید بالای میز آویزان بود. یکی بخور و بلور داشت. لاجورد لاجورد ، کوارتز کریستالی ، کوارتز صورتی ، سنگ ماه ... دیگر شامل کتابهای طراحی و رنگ بود. برس هایی در بالای آن قرار داده شد. تقریباً همه دفترچه ها پر بود.یک فرش خاکستری ملایم روی زمین بود. این نوعی بود که باعث می شد احساس کنید وقتی روی ابرها قدم می گذارید ، روی آنها دست می کشید. مبل را روی پالت های چوبی قرار داده و تختخواب درست کردند. کنار دیوار بود. چند اینچ بالای سرش ، پنجره شروع به کار می کرد. در انتهای پنجره به بالکن باز شد.گلدان ها روی نرده ها آویزان شده بودند. ساکولنت ها ، گل ها ، کاکتوس ها ... انگور در گلدان هایی که از دو طرف بالکن آویزان شده بود رشد می کرد. لوله ایرانی که به زیبایی روی گلدان گل پیچیده شده بود ، به طرف نرده می دوید و سیم را در هم می پیچید. پیچک دیواری شروع به رسیدن به سمت پنجره ها کرده بود. میز چوبی بالکن به شیشه تکیه داده بود. روی آن یک زیرسیگاری سرامیکی نیمه پر و آبی تیره گذاشته بود. یک بطری آبجو با ته روی میز بود. قلم قرمز با فایل نوشتاریدرست کنار آن بود روی زمین ، چهار یا پنج بطری خالی آبجو با نور صبح غسل داده شد. یکی از صندلی ها یک صندلی تاشو قرمز بود. تازه دور از میز بود. به موضع کمی متقاطع او نگاه کردم. آهسته فنجان قهوه ام را روی فایل گذاشتم.به تخت نگاه کردم. بالش ها کرم رنگ بودند. لحاف سیاه کنار گذاشته شده بود. یکی از پاهای سفید او کمی از تخت آویزان بود. پای دیگر او تقریباً برهنه بود و لباس خواب های شطرنجی او بالا کشیده شد. یک بند مشکی روی آن بود. جمع شده بود ، شکمش کمی باز بود. خطوط شکمی برجسته بودند. ورزش به این معنی بود که کار می کرد. وقتی از خواب بیدار می شد به آینه نگاه می کرد و خوشحال بود. می آمد و به من نشان می داد ، سپس به آینه می رفت و معده اش را معاینه می کرد. سینه های کوچکی داشت. آنها تک تک لباس های او را زیبا می کردند. پروانه آبی در انتهای گردنبند مروارید دور گردنش به سمت تخت افتاده بود. گردنبند کج بود. موهایش کمی بلندتر از چانه اش بود. منحل شد. رنگ صورتی موهایش کمی جاری شده بود و در این بین موهای بلوند وجود داشت. از اولین باری که موهایش را رنگ کرد ، رنگ روی بالش پاک نشد. کمی روی پهلوی راستش دراز کشیده بود و با یک دست خرس مخملی را گرفته بود.آفتاب به آرامی روی صورتش می تابید. گونه های آفتاب سوخته اش به زیباترین سایه های صورتی رنگ آمیزی شده بود. چند تار مو روی صورتش ریخت. لبهایش سایه ای مایل به قرمز داشت. خال روی لبش بود. دهانش کمی باز بود. کک و مک های گونه هایش از نور آشکار بود. می خواستم تک تک کک و مک ها را یکی یکی ببوسم. من می توانم برای همه آنها صفحات شعر بنویسم. کلماتی برای توصیف لب هایش پیدا نکردم. هر بار که او مرا می بوسید ، نفس خود را از نرمی آنها بر می داشتم. مژه هایش بلند بود ، اما هرگز اعتراف نمی کرد. او مدعی شد که مال من طولانی تر است. خال هم روی پلک چشمم بود. هر بار که پلک می زد ، مانند یک ستاره ظاهر می شد ، سپس ناپدید می شد.او همه اسرار جهان را در چشمان قهوه ای خود نگه داشت. چشمانش همیشه برق می زد. حتی وقتی غمگین بود ، همیشه یک پرتو امید در چشمانش بود. هرگز خاموش نمی شد. او بسیار آرام به نظر می رسید. من تا زمان مرگ آنها را تماشا می کردم. با نوک انگشت وارد شدم. من به آرامی کامپیوتر را که روی تخت خوابیده بود ، برداشتم. به بالکن رفتم. کمی بیشتر او را تماشا می کردم که کامپیوتر بوت می شد.وقتی بیدار می شد ، من را در بالکن می دید و لبخند می زد. می رفت و خودش را پر از آب می کرد. با من مشروب می خورد به بالکن می رفت. او بدون صاف کردن روی صندلی قرمز می نشست و گلها را تماشا می کرد. سر و صدا نمی کردم سعی می کردم هر حرکت او را حفظ کنم. به من برمی گشت او می گفت: "صبح بخیر." لبخند می زدم. "تو زیبایی." من می خواهم بگویم. "و سپس گرگ ها آمدند ..." او آرام می خندید. این همان چیزی است که او گفت هر زمان که چیزی برای گفتن پیدا نکرد. سپس به من می گفت که چقدر بالکن را دوست دارد. دوباره گلهای جدیدش را ستود. او برگ های انگور را نوازش کرد.وقتی داشتم به این چیزها فکر می کردم ، کامپیوتر روشن شد. یک صفحه خالی باز کردم. دیدم عکس ما چسبیده به شیشه است. این عکس در بالکن گرفته شده است. او پشت میز نشسته بود ، من روی صندلی بودم. به سمت من خم شده بود. داشتیم میخندیدیم. موهاش اون موقع آبی بود عالی بود مثل بقیه دوباره خندیدم. تمرکزم را روی کامپیوتر گذاشتم. به صفحه خالی نگاه کردم و بعد از مدتی شروع به نوشتن کردم:avayevahedavayevahedFri, 30 Jul 2021 17:55:59 +0430https://virgool.ir/@amir.nemati.v/تصمیم-سخت-eb7dphinmce3 زنده باد آخر هفته پیش رو مامان می گوید آخر هفته هوا آفتابی خواهد بود. آنها با پدرم صحبت کردند که ما برای قدم زدن در پارک کنار دریا برویم. مادرم و پدرم هر دو بسیار سخت کار می کنند. این آخر هفته برای همه ما خوب خواهد بود.مادرم به عنوان دبیر در دفتر وکالت کار می کند. پدرم همچنین تعمیرگاه خودرو دارد. مادرم به پدرم می گوید وکیلی که با او کار می کند بسیار عصبانی است. مدام مادرم را سرزنش می کرد و می گفت نمی تواند پرونده ها و اسناد را مرتب نگه دارد. مادرم می گوید ، "من آن را ترتیب می دهم و توزیع می کنم." او سه سال است که با یک وکیل کار می کند. "اگر کار دیگری پیدا کنم ، بلافاصله ترک می کنم. ما به این پول نیاز داریم. " مادرم می گوید وکیلی که حقوق خود را در محیط همه گیر کاهش داد. "تجارت کاهش یافته است ، ما باید هزینه ها را کاهش دهیم." گفت. البته مادرم نمی توانست بگوید اجاره خانه ما نصف نمی شود ، ثابت می ماند.شغل پدرم هم بد است. او می خواهد تعمیرگاه اتومبیل خود را با یک مغازه کوچک جایگزین کند. پدرم می گوید: "مردم دیگر مثل گذشته به خراش و شکسته شدن آینه های اتومبیل خود اهمیت نمی دهند. هیچ کس نمی آید مگر اینکه ماشین در جاده بماند. آنهایی که بیشتر وارد می شوند ، لاستیک های پنچر هستند. "من تایر را در آب می گذارم و سوراخ را برطرف می کنم ، دوباره آن را می گذارم. من سه سنت از تعمیر لاستیک پنچر می گیرم. پرداخت هزینه جاده کافی نیست. " می گوید. "گاهی اوقات ، من جلوی مغازه مان میخ می اندازم ، حداقل از این رهاسازی درآمد کسب می کنم." می گوید ، می خندد. مادرم عصبانی می شود. "جرات انجام چنین کاری را ندارید." "آیا عزیزم می توانم تو هم همینطور! ما فقط بین خودمان صحبت می کنیم. "تا کی می توانند غذای ویژه ای برای من خریداری نکنند؟ من هرچه در خانه است می خورم. مادرم ارزان ترین میوه را انتخاب می کند. او معمولاً عصرها به بازار می رود. همچنین میوه ها و فلفل های افتاده را جمع آوری می کند. چند سبزی می خرد. همچنین از روزهای تخفیف بازارها پیروی می کند. "روغن آفتابگردان در بیم فروخته می شد ، بنابراین من آن را فوراً خریدم." پیروزمندانه می گوید. پدرم گفت: "تو باهوش هستی! می گوید من تو را گرفتم چون تو باهوش هستی ، چرا مرا بردی؟ " به مادرم ، "چرا با این مکانیک مهربان ازدواج کردی؟" مادرم با خنده گفت: "تو زیبا بودی." می گوید. "تو خوش تیپ ترین همسایه بودی. من نمی توانستم شما را به آن مرال حسود واگذار کنم. " او پدرم را با ناخن هایش مانند گربه بیرون زده می گیرد. پدرم وانمود می کند که از دروغگو فرار می کند. او بلافاصله در آغوش مادرم گرفتار می شود. من خیلی به مادر و پدرم می خندم. از خنده معده ام درد می کند. پدرم گفت: "به پسر نگاه کن ، او نیز به خنده ملحق می شود." او به مادرم می گوید. مادرم جدی گرفت و گفت: "پسر ، اینقدر نخند!" می گوید اما او هم لبخند می زندشب قبل از تعطیلات آخر هفته ، مادرم و پدرم مشغول گپ زدن هستند. من کاملاً نمی فهمم که آنها چه می گویند. "بابا ، ما مجبوریم." می گوید. آنها چه کاری باید انجام دهند؟ صدای گریه مادرم را می شنوم. "ما حتی هفته ها تخم مرغ در محصولات خود نداشتیم ، طعم گوشت را فراموش کرده ایم." فریاد می زند پدرم مادرم گفت: "اوه ، آن وکیل خدا را پیدا کنید که مرا اخراج کرد!" می گوید. سپس دوباره آرام صحبت می کنند. مادرم آه می کشد. پدرم عصبانی است. به بالکن کوچک خانه کوچک ما می رود. سیگار می کشد.مامان ، من نمی توانم بگویم چه خبر است. من ده ساله هستم. به دلیل کمبود اکسیژن در زمان تولد ، فلج مغزی داشتم. او فلج مغزی داشت. این می تواند عضلات یا مرکز گفتار مغز را درگیر کند. به سختی می توانم پاهایم را حرکت دهم. دستها و بازوهای من نیز. من سعی می کنم نیمی از آنچه را که نمی فهمم بیان کنم. فریاد می زنم: "مامان مامان". کسی سراغ من نمی آید مدتی تعجب می کنم و بعد فراموش می کنم. روز بعد آخر هفته است. بی صبرانه منتظر صبح هستم. فردا یک روز آفتابی فوق العاده خواهد بود. با خواب کشتی هایی در دریا به خواب می روم ، افرادی که روی چمن نشسته اند و پیک نیک دارند. وقتی بیدار شدم ، خورشید قبلاً طلوع کرده بود و دیگر مانند مدالیون در آسمان جای خود را گرفته بود. امروز میریم پارک آنها می خواهند مرا با کالسکه ببرند ، اما خوب. همچنین تماشای آن بادبادک های پرنده و توپ بازی در هوای آزاد بسیار خوب است. و بوی دریا. مرغ دریایی وجود دارد ، آنها در حال قوز زدن هستند. ابتدا ترسیدم ، اما بعد عاشق مرغ دریایی بودم. شاید پدرم هنگام قدم زدن در پارک برای من بستنی بخرد. خیلی وقت است که بستنی نخورده ام. شاید نه به طور قطع ، پدرم برای من بستنی می خرد ، زیرا نمی تواند مرا بشکند.مادرم هم بیدار است. چشمانش متورم و قرمز شده است. حدس می زنم شب نمی تواند بخوابد. یک تکه نان چرب در دهانم می گذارد. من نان روغنی دوست دارم اما کاش یک تکه مربا روی آن باشد. من صدایم را بلند نمی کنم. من نانم را خوب می خورم. پدر من هیچ کجا دیده نمی شود. سپس مادرم لباس مرا می پوشاند و در کالسکه بچه می نشاند. هورا! میریم پارک!پدرم می آید. "اجازه می دهد!" می گوید. "من ماشین را راه انداختم. اماده ای؟" ماشین است؟ حدس می زنم قبل از رفتن به پارک ، جایی متوقف شویم.سوار ماشین قدیمی پدرم ، شاید ماقبل تاریخ می شویم. منظورم این است که هیچ کس دیگری به جز یک مکانیک اتومبیل نمی تواند این ماشین را اداره کند. البته در درون من حتی اگر من صحبت کنم ، این قابل درک نخواهد بود.پس از مدت زمان بسیار طولانی ، ما در مقابل ساختمانی ایستاده ایم که دارای یک باغ بزرگ است. آن وقت است که می فهمم چشم های مادرم پیر شده اند. دارن منو دانلود میکنن "اینجا کجاست؟" همانطور که از دهانم آب می ریختم می گویم. صورت پدرم گنگ است. سال گذشته خانه روبروی خانه سوخته بود و چهره پدرم به اندازه دیوارهای آن خانه سیاه بود.ظرف شیشه ای بزرگ عبور می کنیم و وارد می شویم. مردی با پیش بند خاکستری به استقبال ما می آید. "آیا شما آن آقایی هستید که با او صحبت کردیم؟" می گوید. پدرم می گوید: "بله." "بیا اینجا." زن به من می گوید "بیایید ملاقات کنیم؟ اسم شما چیست؟"نمی خواهم اسمم را بگویم. اینجا کجاست؟ کجا بریم پارک؟ "مادر ، مادر!" مادرم نگاهم نمی کند. با دستانش روی صورت گریه می کند. پدرم مرا می بوسد. مادرم گفت: "من تسلیم شدم ، نمی خواهم ترک کنم." به پدرم می گوید "بابا ، آرام باش ما چاره دیگری نداریم. " می گوید.مادرم گریه می کند و مرا می بوسد. دستهایم را می بوسد. صورتم را می بوسد. بینی ام را می بوسد. "مادر ، مادر! چه اتفاقی می افتد؟ " من ترسیده ام. دارم گریه می کنم. "آیا ما به پارک می رفتیم؟ پدرم قصد داشت برایم بستنی بخرد! مادر ، مرا رها نکن! " من فریاد زدم. صدای عجیبی از گلویم بیرون می آید. دارم تکان می زنم. مامان و بابا ناپدید میشن زن با پیش بند خاکستری به صراحت گفت: "بیا ، برویم به اتاق تو." می گوید! "من نمی خواهم به اتاقم بروم ، من می خواهم به خانه بروم ، من می خواهم به خانه مادرم بروم ، من می خواهم به پارک بروم." من فریاد زدم. کسی نمی شنود. هیچ کس نمی فهمد. کسی جواب نمیده فقط در سکوت می نشینم گنجشکی که از پنجره به من خیره شده است منقار خود را چند بار به آستانه می مالد ، سپس پرواز می کند.avayevahedavayevahedThu, 29 Jul 2021 01:10:40 +0430https://virgool.ir/@amir.nemati.v/بانوی-کاغذی-boinsp1ffm1eدر میان انبوهی که حتی در سطل زباله پر آب نمی توانستند جایی پیدا کنند. مسعود متوجه دستی شده بود که از زیر چکمه بلند بالا و پرده تنه با گلهای پارچه ای بیرون زده بود. دستی باریک و دراز و کشیده که مانند آفتابگردان خم شده بود. خون در رگهای مرمر او در دیوارهایش جا نمی گیرد ، انگار زنده است. می بیند و می گوید. با تردید از اینکه به زودی با آن روبرو خواهد شد ، و بیشتر از همه با کنجکاوی ، او تور بازنشسته را از پارچه جدا کرد و چکمه بدون پا را کنار زد. در سطح دریاچه هنوز تاریک در دامنه مسیرهای وسیع ، او زنی را دید که بدنش ساکت بود روی صخره ای که نی ها را احاطه کرده بود. بیشتر شبیه عکس بود تا نقاشی. لب هایش از چلپ چلوپ سفید دیده نمی شد. چشمان حشره ای او برای دیدن رنگ بسیار کوچک بود ، صورت او به قدری بلند بود که شبیه به یک مرد ، بیرون زده و استخوانی بود. هر دو قسمت او در زمان متفاوتی زندگی می کردند ، گویی سال ها بین بدن و صورت او فاصله وجود داشت. با یک دست ، دور گردنش پیچیده شده بود ، انگار یک گرگ بچه خوابیده به دنیا آورده است. چشمانش با درخششی جرقه زد که اندوه را تشخیص داده بود اما با آن شکست نمی خورد ، گویی می دانست که چه چیزی به دهانش می آید. مسعود دست دیگر را که انگار قصد داشت از محلی که به آن دست می زد بلند شود و بازویش را بگیرد ، در کف دست خود با گرمای حسی مفرح آویزان کرد. تکه نازکی از پارچه سفید دودی بدن او را تکه تکه پوشانده بود. نه نه. زن طوری به نظر می رسید که ابر پوشیده است. آن از زیر پای مسعود می لغزید و با زمان مکانی که هرگز نمی شناخت در آمیخت. علی رغم سکون عمیق آن در زمان فوق العاده ای که از سیاه و سفید روی نقاشی تشکیل شده است ، زندگی تاب آوری در امتداد موج هایی مانند خون به دنده های جوان روح پیر مسعود نفوذ می کند. یک اسارت قدیمی ، پر از خط زن ، بر ارتش متجاوز مسلط بود و دروازه ها را در حافظه بی حال مسعود مجبور می کرد. با این حال ، تا به حال او خود را تاریکی چهار دیواری بدون در می دانست ، این لرزش مالاریا بر پوست خشکیده او در یک روز تابستانی چه بود؟ آیا هنگام تمیز کردن کاشی ها بر روی سفید کننده زیاده روی کرد؟ آیا ممکن است مسموم شده باشد؟ یا آن اسکراب اسطوخودوس که از بوییدن آن متنفر است؟ چند بار گفته بود که نمی تواند مدیر رستوران را متقاعد کند که آن را تغییر دهد. اسطوخودوس رایحه ای داخلی است ، باعث می شود مردم احساس کنند در خانه هستند ، این اعتماد به نفس آرام خانه را تقویت می کند. بنابراین آرامش مردم نیز با نخ آویزان بود. با این حال ، برای زنده نگه داشتن چیزی که رایحه آن را می خواند ، شور و شوق لازم بود. بوی تند اسطوخودوس ، باقیمانده سوزن سوزن شدن در ذهن جمعیت در رستوران و حالت غیرقابل توضیح این زن که اکنون بالاخره از داخل و خارج کاغذ شده بود ، باعث شد که جوان درون خود مچاله شود. تا آنجا که بدن لاغر او روی سطل آشغال ریخته شد. او از عجیب و غریبی که می خواست به همان اندازه اسرارآمیز باشد دوام آورد ، هنگامی که یک پسر بچه کاغذ گیر با ماشین دوچرخه ای که به پشت می کشید در حال جمع آوری زباله ها بود ، شگفت زده شد. جایی که سرش را برمی گرداند و یک یا دو قدم را بر می دارد انگار در حال عبور است. او متوجه پیرمردی با سبیل سنبل شد که تقریباً بی حرکت نشسته بود به جز دستانش که سیگار را مانند پستانک در دهانش نگه داشته بود. مردی که هر روز صبح هنگام رفتن به محل کار و عصر هنگام بازگشت به خانه می دید هنوز در بالکن بود. او با یک نگاه صحبت نمی کرد و به کسی سلام نمی کرد. اگر نه ، مانند مجسمه برنزی در آن بالکن بنشینید. یا مسعود تحت جاسوسی بود؟ گویی پیرمرد شاهد همه چیزهایی بود که در مسعود در تمام مدت بیدار شده بود. مطمئناً او این بار به مدت طولانی به مرد نگاه می کرد ، گویی سوال می کرد. در آن زمان ، پسر با دستکش هایش در حال جستجوی زباله ها بود. پیرمرد ، نیم چهره غمگین در تنها پنجره باز بالکن بزرگ ... یک نقطه ضعیف روی زمین. خورشید در کرکره باز فیلتر می شد و فضای داخلی را کم نور می کرد. با این حال آنقدر تاریک بود که دیوارهای سالن به سختی دیده می شد. روی دیوار سالن چندین چهره ، اعم از زن و مرد ، در چارچوبی منظم قرار گرفته اند. مسعود گفت نه ، نه. آنقدر شلوغ است که حتی مرا نمی بیند. چیزی گفتی داداش؟ گفت پسر.مسعود به فاصله پیرمرد فرو رفته بود. بچه را نشنید. به دیوار باغ پشت سرش تکیه داد و سیگاری روشن کرد. سرش را برگرداند و به فاصله خسته پیرمرد در عتیقه فروشی گوشه ای نگاه کرد. آیا پیرمرد به دنبال چیزی برای خود بود ، گویی در جایی که برای اولین بار در این فاصله که به سهم او سقوط می کرد ، جایی را می دید؟ شاید او به صدای گذشته گوش می سپرد که در بدن خسته اش اثری از خود برجای گذاشته بود.پسر بدون تردید چند بسته و سطل پلاستیکی را در سطل زباله به داخل ماشین انداخت. پرده روی زمین را در دست گرفت و با چشمانش به آن نگاه کرد. او آن را دوست داشت یا هنوز "آیا به آن احتیاج داری برادر؟" ازمسعود پرسید. بدون انتظار برای پاسخ ، پرده را روی چوب لباسی ماشین کشید. چکمه را زیر بغل انداخت و مدتی به دنبال همسرش رفت. تسلیم شد و دوباره ماشینش را به پشت زد. ناراحتی که باعث خشم مسعود می شود. اگر بچه نقاشی را بردارد و در ماشینش بیندازد چه می شود؟ پسر بچه چیزی را که زیر بغلش گذاشته بود از جایی که چند قدمی رفته بود برداشت و پرت کرد. چکمه صورتش را تا جایی که لگنش شروع شد پوشانده بود. مسعود ، من زن را در آغوش می گیرم و به خانه می برم. او آن چیز را می خواست ، همانجا خواب دید. دیوارهای برهنه خانه ی یک به اضافه ی او با صدای زوزه ای از او استقبال می کردند. در فاصله پنجاه متر مربع ، او برمی گشت و برای انتخاب مکانی برای آن زن حرکت می کرد. او قصد داشت مهمانانی را در خانه خود میزبانی کند و زن را با هیجان مضطرب و انگار که راحت تر است ، به دیوار اتاق نشیمن که مشرف به باغ است آویزان کند. در حالی که سر کار بود ، فکر می کرد ، به مومیایی های پای بالکن نگاه می کند و با دست دراز خود بوی او را استشمام می کند. برمی گشت و از دور نگاهی می انداخت. خوب. می گفت او اینجا زندگی می کرد. با این حال ، چند ساعت می گذرد که مسعود زن را زیر چکمه های خود رها کرده و به خیابان ها آمده است.هر روز عادی خواهد بود. تمام روز او خم می شد ، رو به صورت دفن شده در کاشی ها ، با چشمان پاک کن در دست ، ایجاد جهان های میکروسکوپی ، اشکال بی معنی در بافت سنگ های براق ، اما قدرت او از تنگی فضا که حتی خود نمی دانست ، کم نمی کند. چی بود همه درهم تنیدگی درون او که با جدا شدن از خود مانند غشایی چند برابر شد. با شلوغی کفش های چرمی ، کفش ، کفش ، کفش ، کفش و کفش چرمی اختلاط می کند. سیگارهایی که در تعطیلات می کشید او را به یاد ریه هایش می اندازد. با این حال ، سفر سوزان دود در ریه های او ، زنده بودن او را تأیید کرد. قرار بود او را با یک جعبه ناهار به خانه بفرستند و باقی مانده آشپزخانه رستوران را پر کند. اما او نمی خواهد فوراً به خانه برود. در غیاب مردم ، او در خیابان های بی حرارت سرگردان می شد و صداهایی را که در طول روز مانند شاخ در حافظه اش جوش خورده بود ، تنفس می کرد. او قصد داشت غذای خود را درون گربه ها بریزد ، و با چند آبجو به خانه فرستاده شود و آن پیرمرد با سبیل سنبل را پیدا کند و چانه در دهانش گم شده باشد و دوباره روی بالکن نشسته باشد. نوری کم از داخل نیمی از صورتش را روشن کرد. تهدیدی که از شانه ها تا آرنج ها تا دست ها ، با پیراهن راه راه فرسوده و آستین های بالا جمع می شد ، ابرهای سنگینی را به داخل مسعود رها می کرد. هنگام ورود به خانه و نوشیدن نوشیدنی خود در تاریکی بالکن ؛ یک قسمت مالیخولیا ، مست از بوی تند انیسون ، از میز پیرمرد بیرون می آمد و گلو مسعود را پر می کرد. به سلامتی. این ترکیبی از عصبانیت و عصبانیت است که پیرمرد یک بار دیگر نگاه نکرده بود. آیا نمی تواند به آن چشم های کنجکاو که بر سر او می چرخند ، بپیچد و لبخند بزند ، هرچند با لطف گاه به گاه؟ با این حال ، پیرمرد اهمیتی نمی داد ، نیمی از صورتش در داخل اشغال شده بود ، گویی کسی در مقابل او بود و به حرف او گوش می داد. چه چیزی بود که او را مجسم به بی تفاوتی این مرد به خودش کرد؟ مسعود ، همانطور که مدتها بود در آن شب جواب این سوال را نیافت. "کسی که تنها می خوابد تنها می میرد." او یک شکاف تخت دو نفره را که در ذهنش تصور می کرد پر می کرد.با این حال ، آن روز یک روز عادی نبود. وقتی کف پایش درد می کرد ، ناگهان شروع به دویدن به عقب کرد. او همه خیابان هایی را که با تضاد و بلاتکلیفی قدم زده بود پشت سر گذاشته بود. تا وقتی به سطل آشغال رسید ، او مانند یک سگ نفس نفس می زد. چکمه روی زمین بود ، اما زن آنجا نبود. سطل زباله هنوز سالم بود و پیرمرد با نیم رخ سفید و مرده هنوز در بالکن بود و چوب سیگار بین انگشتانش بود.وجود کاغذی زن در نقاشی ، مانند یک رویا ، مسعود را از خواب شبانه اش بیدار کرد. او به وجد آمده بود ، بدنش می لرزید ، با دردهای لذت بخشی که اغلب مردانگی او را فرا می گرفت ، و چشمهایش را بر روی نور آن چهره که حافظه اش را در قلبش ریشه کرده بود بسته بود. مسعود دهانی متفاوت به آن چهره نسبت داد که با تمام رمز و راز زنانگی مخفی بود. دهان ماهی صدفی است که گاهی اوقات شبیه یک بیابان متخلخل است اما همچنان تظاهر می کند. اگر دهانی داشت مطمئنا لبخند می زد. یک لبخند نازک ، شاید کودکانه ، اما قطعاً صادقانه که مسعود را وادار می کند تا باور کند که او وجود دارد. چرا او را آنجا گذاشته بود؟ هر روز صبح که از دیوارهای خالی بیدار می شوید. آه ، اگر او اکنون شکاف آن دیوار را پوشانده بود ، می گفت. او مدتی در مقابل سطل آشغال ایستاده بود که با زن روبرو شد ، و خاطرات آن روز و چهره زنی را که او را به درون خود کشاند ، مانند سر قبر ، به یاد آورد. حالا چهره ای در آن کاشی ها دیده می شد که او برق زده بود. زن کاغذی…پیرمرد مدت زیادی بود که به بالکن نرفته بود. کرکره ها بسته بودند. مسعود منتظر بود آن مرد که حتی نامش را نمی دانست به بالکن بیاید. می خواست برود و در خانه اش را بکوبد. اگر او یک بطری راکی ​​با خود برده بود ... مسخره بود. چه راکی؟ مثل یک دوست چهل ساله ... وقتی در باز می شود به آن مرد چه می گوید؟ سلام شروع می شد سپس؟ وقتی ندیدمت نگران شدم. پيرمرد قبل از اينكه بتواند چيزي را توضيح دهد ، گردن كوچك خود را كه از حمل سر خسته شده بود مي چرخاند و به طرف بالكن اشاره مي كرد. همانطور که تخته را روی میز می نشست و سیگار خود را با خاکستر که در دهانش ریخته بود استنشاق می کرد ، یک لیوان آب به آرامی سفید می شود و دو لیوان از خوشحالی زنگ می خورند. مسعود درباره عکسهایی که تمام دیوار را با چشم پوشانده بود می پرسید. پیرمرد با نگاهی که مانند رودخانه ای طولانی دارد ، یکی یکی به عکس ها نگاه می کند. او با گفتن شروع کرد همانطور که می گویید ، گذشته شما قول می داد آن نیم صورت پیرمرد که نمی توانست ببیند چطور؟ مسعود در حالی که سعی می کرد آن را در خواب ببیند ، در رختخواب خود بیهوش شد.صبح که از خانه خارج شد به بالکن پیرمرد نگاه کرد. کرکره ها هنوز بسته هستند. این مرد کجا بود؟ تمام روز به پیرمرد فکر می کرد. عصر هنگام بازگشت از سر کار ، به بالکن پیرمرد نگاه کرد و به سطل زباله نزدیک شد. پرده ها همه باز بودند. مسعود خوشحال شد ، با شگفتی آمیخته شد. با این حال ، شادی او کوتاه مدت بود. چند مرد که داخل خانه سرگردان بودند وسایل را از خانه بیرون می آوردند و برخی از آنها را کنار سطل زباله می گذاشتند. اطراف سطل زباله انبوهی از مبلمان و وسایل قدیمی بود و فروشنده گوشه در انبوه گم شده بود. آن عتیقه فروشی چند صندلی و یک آباژور دامن دار را زیر نظر گرفت و کنار گذاشت. همانطور که پشته خراشیده می شود ؛ از جغرافیای مختلفی که حتی به هم ربطی ندارند ، چهره انسانها در قابهای همه نژادها ظاهر می شد ، برخی لبخند می زدند ، برخی گریه می کردند ، برخی عصبانی ، برخی قهوه ای ، برخی سیاه ، برخی سفید خام. اگرچه مسعود به دنبال مردی بود که با بچه ای کوچک در آغوش کیک می دمد ، یا بهتر بگوییم عکسی را که در خواب دیده بود ، نتوانست آن را پیدا کند. اشتباه خود را بلعید. فروشنده عتیقه آینه ای حک شده بر گردو ، که در نقاطی با قطره های زنگ زده زرد شده بود ، به سمت مسعود ، که بالای آن ایستاده بود و آن را تماشا می کرد ، دراز کرد. "آیا شما به آینه نیاز دارید؟" پرسید. مسعود با سوال به سوال پاسخ داد. "خونه اونجا؟ جابجا کردن چی؟ " عتیقه فروش ، با نگاه به بالکن گفت: "او در حال حرکت است." لبخند تلخی می زد. آیا مرگ نیز حرکت نیست؟ مسعود ، آنچه از دهان مرد بیرون می آید؛ او که نمی دانست چه کار کند ، صورت خود را برگرداند و با عجله به آینه ای که از دستش آویزان بود پناه برد. زن کاغذی که رویاهای خود را آراسته بود ، در میان ضایعات پوست موز و کنجاله لوبیا قرار دارد. او در آینه منعکس شده بود و دستش با احساس خداحافظی به طرف خلا دراز می کرد. صورت مرد جوانی با موهای تیره و سبیل سنبل ، چسبانده شده بر بدن گرگی که در دامان خود پیچیده بود - ظاهراً از عکس بریده شده بود - به زنی که با پنجه های بچه خود را بسته بود لبخند می زد.avayevahedavayevahedThu, 29 Jul 2021 01:06:53 +0430https://virgool.ir/@amir.nemati.v/من-یک-تصویر-می-کشم-در-ذهنم-anbdojnwksigسعی کردم تعادل خود را روی پیاده روهای قدیمی شهر قدیمی حفظ کنم ، با موسیقی که گوش هایم را نوازش دهم ، می رقصیدم و از آسمان و نت هایی که عدم تعادل روح من را به چالش می کشد عبور می کردم.اما این باید یک توهم باشد.خودم را در میدانی می یابم که با درخشش رنگ هایی که بی خیال به اطراف پرتاب می شوند ، روبرو نمی شود. در وسط این مربع بی رنگ ، بی جان و نسبتاً بی روح ، من این کلمات را می شنوم که جهان همین جا زیبایی خود را از دست خواهد داد.من در کشوری که زبان آن را نمی دانم ، در مقابل ساختارهای باستانی و کنار یک رودخانه ، در فکر فرو رفته ام. من سعی می کنم بارهای متصل به پاهایم مرا به عمیق ترین و جدایی ناپذیر افکار نکشاند ، سعی می کنم به نحوی از این وضعیت خارج شوم. ناگفته نماند آنچه را که قصد توصیف آن را دارم وجود دارد. پژواک خنده های شادی آور از دور ، تنهای مرا به یاد روح من می اندازد. من ساعت ها آنجا را می گذرانم ، روی یک سنگ ، تصویر خوشبختی مردم را که در آنجا رد می شوند ، در ذهن خود حک می کنم. در قایقی که از مقابل من می گذشت ، سایه کودکی که با چشمانی کنجکاو در آب منعکس شده بود ، صدای زنگ را که افکار را در ذهن من می پیچید ، نگاه می کرد و بازتاب رودخانه با گردن در برابر مردم خم شد. در اطرافم ، من آرام می مانم.و من یک عکس می کشم: در ذهنم…من در مکانی هستم که فصل ها در وسط شهری که از هزاران سال پیش از دنیا رفته است آمیخته شده است. در محاصره دیوارهای فرسوده سالها ، ذهن و ذهنم مرا به لحظات شکسته تاریخ باز می گرداند. خاک او با نفس خود چیزی را صدا می زند. هیچ انسانی در میان دعوت آنها وجود ندارد. صداها و نفس ها آنچه به آن برمی خورم در رنگی از گذشته پنهان است. بین ستونهای فریب خورشید ، به حقیقت می شتابم: به گذشته ها.وقتی از رنگهایی که قبلاً ندیده ام می گذرم ، صداهایی را ملاقات می کنم و به خاطر می آورم که قبلاً نشنیده بودم: اینجا خانه من است.این برخورد باعث می شود چیزی را فراموش کنم در حالی که چیزی را به من یادآوری می کند. از هر رنجی که در جهان وجود دارد و وجود خواهد داشت. من به دور از جنگ ها ، بیماری ها ، طوفان ها ، قتل ها و بسیاری از حملات دیگر به رنگ ها و صداهایی که ملاقات می کنم پناه می برم: در خانه ام.من به دنبال دلایل منطقی برای خودم در این راز بی پایان هستم. من کجای تاریخ هستم؟ من در کدام جهت زمان هستم و کیستم؟من با اجازه خدا و خودم و انسانها و هر کسی که می داند می تواند به خانه خود برگردد سریعتر می دوم. جایی که خوبی های اخلاقی قوی تر پنهان می شود. آنجاست که من از کمبودی که سالها در آن زندانیم کرده است ، به کمال می رسم: با آزادی که ندارم ، با احساس تعلق که احساس نمی کنم ...اما این نیز باید یک توهم باشد.من در تاریکی تیره ای فرو می روم که همه عیب ها را با برهنگی ای که در درون خود پنهان کرده است می پوشاند. با کمال این تاریکی سیاه و سفید ، کسانی که بدنشان درگیر این گریه ها است و کسانی که در هوای طوفانی از مکانی به مکان دیگر سقوط می کنند ، فریاد می کشد. اما در تمام این درد ، من با کسانی خوشحال می شوم. من مثل خلاصه ای از خروج همه چیزهای خوب از دنیا هستم. من جایی بین دیدن و ندیدن هستم. همه به اندازه برهنه پنهان هستند. من می بینم که پرهای سبک قبل از من می لرزند: و بیدار می شوم.در حالی که چهره های زیادی روبرو شده ام ، قلبم درگیر گفتگوی داغی است و چشمانم مردم را با نگاه پرسشگر فرا می خواند. خیابانها مملو از افرادی است که با تاریک شدن هوا ، خود را تسلیم بازوهای سرد اما کامل تاریکی می کنند: و من دوباره بی خانمان هستم.avayevahedavayevahedWed, 28 Jul 2021 16:00:11 +0430https://virgool.ir/@amir.nemati.v/تنها-یکی-از-حقایقی-که-برای-ما-پنهان-شده-است-آنچه-در-مورد-نقره-نمی-دانیم-la6s4n0duum5عصر امروز ، مردم امروز ، افراد عصر جدید ، عصر فناوری مدرن ، عصر دیجیتال ... نام امروز می گذرد ... خوب ، آیا اینها واقعاً پیشرفت را بیان می کنند؟ آیا نشان می دهد که داریم جلو می رویم؟ آیا دنیا را به مکان بهتری تبدیل می کند؟ من می توانم بسیاری از شما را می شنوم که می گویند نه.هنگامی که از زمان های گذشته تاکنون روند رشد را در ذهن خود مشاهده می کنید ، ارگانیسم بزرگی را مشاهده می کنید که از ارگانیسم های ریزی تشکیل شده است و در کل فعالیت می کند. شما آگاهی از مسئولیت پذیری ، اشتراک ، حساسیت به انتقال اطلاعات و افرادی را که از یکدیگر حمایت می کنند ، مشاهده می کنید. زیرا ، در حقیقت ، جوامع از افراد تشکیل نمی شوند ، بلکه افراد و جوامع هستند و اگر شما به طور محکم وضعیت ارگانیسم کلان جامعه را ایجاد کنید ، افراد در سطح خرد شروع به فشار آوردن به پتانسیل توسعه خود از هر لحاظ می کنند.معتقدم که با اطلاعاتی که بلافاصله پس از خلاصه ای از این وضعیت کلی در مورد آن صحبت خواهم کرد ، به سراغ سوالات پر سر و صدا در مورد آنچه به ما القا شده است ، نظم اجتماعی ، چگونه سرمایه داری ما را بیمار می کند و سپس وعده شفا می دهد ، می شوید. یا اینکه چگونه ما را به سمت مصرف چیزهای تولیدی موجود سوق می دهد. در پس هر موقعیت ظاهراً ساده ، حقایقی وجود دارد که برای کسانی که واقعاً سوال می کنند و سعی در درک آن دارند ، به تار عنکبوت تبدیل می شود.حالا می خواهم کمی در مورد نقره برای شما صحبت کنم.نقره عنصری است که به روشنی برای ما توضیح داده نشده است ، اما مزایای آن بسیار قابل توسعه است. در زمان های قدیم ، وقتی می گوییم عقب مانده اند ، مردم از این عنصر در زمینه بهداشت استفاده می کردند. (خوب ، چرا ما نمی توانیم در این عصر مدرن از شر بسیاری از بیماری ها خلاص شویم و باید با بیماری های جدید دست و پنجه نرم کنیم؟ نظر شما.)مزایای نقره از زمان جولیوس سزار شناخته شده است. رومی ها از ذرات کوچک نقره برای درمان سوختگی ، بریدگی و زخم استفاده می کردند. از طرف دیگر یونانیان از شراب برای تمیز کردن آب و ظروف شراب از باکتری استفاده می کردند. همچنین ، در زمان روم ، فقط سربازانی که آب در ظروف نقره ای حمل می کردند مجاز به جنگ بودند زیرا رومی ها می دانستند که ظروف نقره ای آب را تمیز و خالص نگه می دارند. در قرن چهاردهم ، 25 درصد از مردم اروپای مرکزی بر اثر طاعون مردند ، فقط کولی ها تحت تأثیر قرار نگرفتند. مشخص بود که کولی ها نقره را به ذرات ریز خرد کرده و از طریق یک ورید باز به منظور درمان به بدن می دهند. به لطف گردش خون ، ذرات در سراسر بدن پخش می شوند و باکتری ها و ویروس ها را از بین می برند. به دلیل بیش از حد این ذرات ، اکثر کولی ها آگیریا داشتند.صنعت داروسازیپزشکان از مزایای نقره اطلاع داشتند و به بیماران خود توصیه می کردند در صورت تمایل به سلامتی ، در بشقابهای نقره ای و استفاده از کارد و چنگال نقره بخورند. مردم شروع به دادن قاشق های نقره ای به نوزادان خود کردند تا آنها را بمکد. از اینجاست که عبارت "متولد شده با قاشق نقره ای در دهان شما" آمده است. زیرا خانواده های ثروتمند در آن زمان می توانستند این کار را انجام دهند ، و عبارت مورد استفاده به معنی فرزند ثروتمند بودن ، یعنی خوش شانس بودن از بدو تولد ، از اینجا ناشی می شود.دکتر هنری کروکس در اوایل دهه 1900 در معالجه بسیاری از بیماری ها از نقره استفاده کرد. وی در نتیجه مطالعات علمی خود گفت که هیچ میکروبی شناخته شده بیش از 6 دقیقه نمی تواند نقره کلوئید را تحمل کند. دکتر J.Mark Hovelدر مجله پزشکی انگلیس گزارش داد که نقره کلوئیدی به ویژه در کنترل ویروس ها موثر است.پنی سیلین در طول جنگ جهانی دوم کشف و تولید شد. بنابراین ، دوره جدیدی در پزشکی آغاز شد که شرکت های بزرگ دارویی را با داروهای مصنوعی ثبت شده بسیار ثروتمند کرد. این شرکت ها هر چیزی را که ثبت اختراع نکرده باشند نمی فروشند و مواد موجود در طبیعت قابل ثبت اختراع نیستند (اگرچه اخیراً مشخص شد که پنی سیلین در برابر ویروس ها بی اثر است و به بسیاری از افراد حساسیت دارد ، اما متأسفانه امروزه آنتی بیوتیک های شیمیایی و مصنوعی بسیار محبوب هستند!)محدوده کلوئیدی - نقره ایتصور می شود نقره اولین ماده آنتی بیوتیکی است. از لحاظ تاریخی ، از برگ فلز نقره به عنوان باند استفاده می شد. امروزه ، به دلیل خاصیت ضد میکروبی در طیف گسترده ای از محصولات بهداشتی ، از نقره تقریباً در هر جایی که کنترل عفونت بسیار مهم است ، از باند گرفته تا داروهای مورد استفاده در درمان سوختگی استفاده می شود.برای کودکانی که در ایالات متحده متولد می شوند ، بلافاصله پس از تولد از قطره های چشمی حاوی نقره برای جلوگیری از عفونت چشم استفاده می شود.نقره دارای بیش از 95 درصد انعکاس مادون قرمز است. 95 درصد انرژی رادیواکتیو که با نقره تماس می گیرد به منبع برمی گردد. بنابراین نقره در برابر اشعه موثر است.با ایجاد اختلال در DNA می تواند 450 نوع باکتری را از بین ببرد. همچنین برای بسیاری از بیماریها مانند پسوریازیس ، شکر ، مخمر ، خارش ، بوی پا مفید است. با حمایت از تکثیر سلول های جدید ، بهبود زخم ها را تسریع می کند. علاوه بر این ، تحقیق در مورد نقره کلوئیدی برای تخریب ویروس HIVدر عرض چند دقیقه توسط دکتر Xiaojian Yao "Nanotechnology 2012 Internation در "ال ژورنال" منتشر شده است (با این حال هیچ کاری انجام نشده است).گردو تنها غذاهایی است که حاوی یون نقره است. اگر به این اطلاعات نگاه کنیم ، مهمترین غذایی است که باید از مصرف آن غافل شویم.نقره کلوئیدیدلیل اینکه پزشکان اساساً آب نقره را تشخیص نمی دهند ، دوباره بر اساس نظم جهانی سرمایه داری است. جان دی. راكفلر ، كه در سال 1906 تمام شركتهای بزرگ دارویی را خریداری كرد ، آگاه بود كه نقره كلوئیدی مانع فروش دارو می شود. به همین دلیل ، با کمک جود آبراهام فلکسنر ، وی اظهار داشت که مسئله آب نقره در همه دانشکده های پزشکی ایالات متحده تحت پوشش قرار نمی گیرد و مجوز همه اساتیدی که این دستورالعمل را رعایت نکرده اند ، محروم می شود. نکته جالب این است که راکفلر هرگز به خانواده اش اجازه مصرف مواد مخدر را نداده است؟اگر به دنیای علمی تخیلی نگاه کنیم ، هنگام ورود شما ، با سینه هایی روبرو می شویم که تمام بیماری های شما را التیام می بخشد و باعث می شود برای مدت طولانی زندگی کنید. بنابراین ، آیا این صندوقچه ها می توانند از نقره ساخته شوند؟ آیا امروزه می توان یک آزمایشگاه کوچک توسعه یافته با روکش نقره متشکل از دنیایی از باکتری ها ایجاد کرد؟این امکان وجود دارد که حتی اینها ساخته شده باشند در حالی که بسیاری از حقایق بر ما پنهان هستند. دیدن آنچه در واقع در آن زندگی می کنیم ، همانطور که سعی می کنیم آنچه را که نشان داده نمی شود ببینیم ، نه آنچه را که به ما نشان داده می شود ، باید دلایل بیشتری برای فشار آوردن به محدودیت های خود به ما بدهد. برای اینکه دنیای خود را به مکانی قابل زندگی تبدیل کنیم ، باید آگاه باشیم و از ارزش خود دست به دست هم دهیم.avayevahedavayevahedWed, 28 Jul 2021 13:58:55 +0430https://virgool.ir/@amir.nemati.v/تابوت-oenjgl5ch9ohبنابراین من خواب بودم. انگار توی تابوت هستم. زنگ خطر من هنوز به صدا درنیامده بود. رنگ اتاقم خیلی پر جنب و جوش بود. من این رنگ را دوست نداشتم یک رنگ نباید آنقدر سرزنده باشد. ناخن هایم خیلی بلند می شوند. آخرین باری که غسل ​​کردم کی بود؟ یادم نمی آمد. این بی پولی مانع همه چیز شد. اگر شغلی داشتم همه چیز فرق می کرد. متفاوت است. من حتی نمی توانم با مادرم صحبت کنم. شاید ملاقات می کردم خیلی دوست داشتم به مدرسه بروم. پدرم هم می خواست من به مدرسه بروم. این اتفاق نیفتاد من نادان بودم. من در ده ها روز همان روز ، یکی پس از دیگری زندگی می کردم. می دانستم قرار است چه کار کنم. زنگ هشدارم خاموش شد. من هر روز با زنگ هشدار می خوابیدم. و من با یک زنگ هشدار از خواب بیدار می شدم. خوب ، حتی نباید وقت تلف کرد (!) از تختم بلند شدم. صدایی از درون بلند شد:نگویید هنگام شستن دست و صورت خود آب زیادی هدر نمی دهید.(…)حرف مرا شنیدی؟ در صورت امکان مرطوب بودن دست خود را فقط به صورت خود بمالید.وقتی وارد آشپزخانه شدم ، او را دوباره جایی یافتم که هر روز صبح نشسته بود - روی صندلی بالای میز. دوباره سوالی را که پرسیده بود مطرح کرد. هر وقت جوابی نمی گرفت دیوانه می شد. اگر من همچنان به او پاسخ نمی دادم ، او دچار یک شکست عصبی شده بود. موهایش آشفته و چرب بود. صورتش که با ناخن های بلندش خراشیده بود ، آبریزش داشت. قیافه اش حالت تهوع داشت. "آیا این ظاهر به این دلیل است که ما فقیر هستیم؟" فکر کردم من پاسخی برای این سوال پیدا نکردم. چون هیچ وقت نمی دانستم فقیر نبودن چگونه است. یک شخص نمی داند چگونه کاری را که نمی داند انجام دهد. من در این خانه اضافه کار کردم. او بدون من می توانست در شرایط بهتری زندگی کند. نه ، او زندگی نمی کرد. آیا او نبود که این زندگی را اینقدر سخت کرد؟ او کسی بود که زندگی دشوار ما را حتی دشوارتر کرد.پس از سكوت كوتاه ، او به سوالات خود ادامه دادآیا زیاد آب مصرف کردید؟من خرجش نکردم مامان من همانطور که گفتی انجام دادماگر برای شستن صورت دوباره شیر آب را اجرا نکرده بودید. نریختی ، نه؟شنیدم مامان خیس دستم را روی صورتم کشیدم.نمی دانستم زندگی بدون فکر کردن به پایان چه حسی خواهد داشت. من هرگز نمی دانستم از اولین روزی که به دنیا آمدم ، باید به پایان همه چیز فکر می کردم. همه امکانات من محدود بود.امروز روز خوش شانس ماست.چرا مامان؟من یک نان از چوب لباسی خریدم. به مدت سه روز شکم ما خوشحال خواهد شد.هر روز ناهار آویز بود. می توانستیم به نانوایی برویم و روزی یک قرص بخریم. می توانستیم هر روز یک نان رایگان داشته باشیم. فقط دو نفری که برای زنده ماندن تلاش می کنند نباید اینقدر سخت باشد.نان خود را بخورید. ما برای امروز و دو روز آینده نان کافی داریم. یک قرص نان بزرگ. مادربزرگ شما هم خوشحال می شود وقتی نان را از چوب لباسی می خریم. البته آن زمان جوان بودم. من نمی توانم دلیل این شادی را درک کنم. معلوم می شود پدربزرگت چقدر به ما فکر کرده است. من قبلاً از تنها بودن در خانه لذت می بردم. سه نفر یک قرص نان خوردند. حتی ممکن است شکم ما به مدت دو روز جشن داشته باشد.ما باید خوشحال باشیم چون ما دو نفر هستیم. شما پدر ولگردی هم ندارید. ما می توانیم نان خود را به تنهایی بخوریم. و بدون هدر دادنبدون این که چیزی بگویم گوش دادم. من یک تکه نان خوردم. چیز خوبی که نصف فنجان آب بود. با کمکش راحت جویدم. تا عصر اجازه نداشتم دستهایم را بشویم. دوبار شستن دستها در روز کافی بود. بیشتر باعث هدر دادن است. و صورت حساب بیش از حد بود.قرار نیست دستان خود را بشویید ، مگر نه؟اکنون نیازی به شستن دستان خود ندارید. شما مانند پدر خود ضایع نخواهید شد. صحبت در پشت مرده البته گناه است. شما بدون زباله زندگی خواهید کرد. مثل مادربزرگت مثل من.دستهایم را شستشو ندادم ، تا عصر نخواهم کرد.برگشتم به تختم. آیا زندگی برای همه اینقدر سخت بود؟ آیا افرادی بودند که با شامپوهای مختلف شستشو می کردند؟ در مورد کسانی که روی ملافه تمیز دراز می کشند چه می کنید؟ آیا کسانی که کاملاً دستهای خود را شستند خوشحالتر بودند؟ نمیدونستم. تنها چیزی که می دانم این است که نبود اینها باعث بیگانه شدن مردم از زندگی می شد. من می خواستم همه این تابوها را بشکنم. اما نمی توانستم برای نسلها همینطور بوده است. فکر می کردم دارم دیوونه می شم. حتی نمی خواستم توی آینه به خودم نگاه کنم. باند من من زشت بودم خیلی ضعیف شده بودم داشتم بو می دادم. تمام وقتم را روی تخت دراز کشیدم. تنبل بودم چون غذای کافی دریافت نمی کردم.رنگ اتاقم آزارم می داد. انگار داشت با من شوخی می کرد. چه کسی چنین آبی پر جنب و جوش را به دیوار آورده است؟ چه مدت می گذرد که او دریا را واقعاً ندیده است؟ آخرین باری که در بیکران دریا نفس کشیدم ، پدرم زنده بود. زندگی من در آن زمان متفاوت بود. مادرم فقط خودش را عذاب می داد چون نمی توانست پدرم را کنترل کند. او همچنین باعث مرگ پدر من شد. او با جملات بی پایان خود او را کشت. معلوم شد که جملات همچنین می توانند به تیر تبدیل شوند ، آن وقت است که یاد گرفتم.ساعت ها نمی گذشت. خوابم برد. وقتی چشمامو باز کردم کم کم داشت تاریک می شد. خورشید دوباره غروب کرده بود. او مانند یک کودک خجالتی پنهان شده بود. اتفاق خوبی که مادرم متوجه آن نشده است. در غیر این صورت ، او تمسخر می کند که شما وقت خود را در خواب تلف می کنید. گویی کاری برای انجام دادن دارم. او می خواست که من فقط آنجا بنشینم. در تمام طول روز نیز. یا بهتر بگویم ، تمام زندگی من ...نمی خواستم چیزی بخورم. معده ام دیگر نمی تواند نان خشک را تحمل کند.عزیزم ، غذا نخور زیاد غذا نخورید kضایعات. و ببینید این نان چقدر بد است ، اکنون یک روز دیگر برای شما کافی است.تحمل صدایی که از آشپزخانه می آمد را نداشتم. داشتم غرق می شدم. بوی پوست من را از شکم بیمار می کرد. طاقت نیاوردم. می خواستم استفراغ کنم. من هیچ لیاقتی در زندگی نداشتم. من مدرسه نرفتم من خواندن و نوشتن بلد نبودم. بعد از فوت پدرم ، من زیاد از اتاقم بیرون نمی رفتم. زندگی من در چهار دیوار گذشت. چهار دیوار بزرگ. من حتی سنم را نمی دانستم. من چند ساله بودم؟ احساس می کردم در همه دنیا یک نقطه هستم. من هم سن و سال نقطه هستم. نه بیشتر و نه کمتر. قلبم منقبض شده بود. از گرسنگی حالت تهوع داشتم. با این حال ، معده من نمی تواند حتی یک لقمه را قبول کند. احساس کردم درون دیوارهای قلبم گرفتار شده ام. آنها با فشار زیادی من را تحت فشار قرار می دادند. گویی من بین آنها خرد خواهم شد. نفس نمی کشیدم. می خواستم فریاد بزنم. این اتفاق نیفتاد من نتونستم انجامش بدم. نمی توانستم دهانم را باز کنم. رنگ پر جنب و جوش روی دیوار اتاقم توجهم را جلب کرد. تمام دیوارها روی سرم فرود آمده بود. من قبلاً درون دیوارهای قلبم خرد شده بودم. من نمی توانستم در برابر هیچ کدام مقاومت کنم.به خواب رفتی؟ زنگ هشدار هم به صدا در آمد. نمی شنوی؟ مگر من به شما نگفتم وقت خود را تلف نکنید؟ حالا بلند شو! بلافاصله. مستقیما!بگذار چهره ای ببینم. خدای من! آیا این اتفاق برای من هم خواهد افتاد؟ من چیکار کردم که اینو بهم دادی؟ تو دخترم را هم از من گرفتی؟ دیگه دختر ندارم ...بنابراین من مرده بودم. بنابراین من الان فقط یک روح آزاد بودم. من به مادرم نزدیک شدم. او گریه می کرد ، بدنم را بغل کرده بود. عقب کشیدم نگاهی به اطراف اتاقم انداختم. بار دیگر با تمام بدبختی های ما روبرو شدم. اتاقی در زیرزمین بود. نور خورشید از طریق آهن درون لیوان نشت کرد. آن نورهای نازک می تواند ذره ای از امید در ناامیدی باشد. نمی خواستم آخرین نگاه را به اتاق های دیگر بیندازم. در هر صورت ، این خانه یک خانه کوچک بود که از دو اتاق ، آشپزخانه و توالت تشکیل شده بود. هر متر مربع آن را حفظ کردم.بعد از مدتی چند همسایه که با هم آمده بودیم. مادرم بی وقفه گریه می کرد. آنها سعی کردند او را آرام کنند. آنها مرا سوار ماشین کردند. توی تابوت بودم. من هرگز غریبه نبوده ام. جای خودم را به خاطر نمی آوردم. بدنم رفته بود. با این حال ، من آنچه را که آزادانه اتفاق می افتاد ، تماشا می کردم. بعد از مدتی ، بدنم فقط روی یک میز خوابید. آنها آمدند تا من را بشویند. مادرم گریه می کرد. در حالی که زن قصد داشت روند شستشو را شروع کند ، فقط یک جمله از دهان مادرم بیرون آمد:avayevahedavayevahedWed, 28 Jul 2021 13:16:25 +0430https://virgool.ir/@amir.nemati.v/کشور-خداحافظی-contmqfr3rhkدر آشپزخانه ، او داشت لوبیای قرمز را پر می کرد. او چند ساعت فرصت داشت تا شام خود را آماده کند. در واقع او نمی خواست کاری انجام دهد. او می توانست ساعتها زیر لحاف برود و فکر کند و با فشار شدیدی که افکارش در درون او ایجاد می کرد ، فقط با کوبیدن سر و بدون رسیدن به نتیجه ای می توانست خوابش ببرد. او یکی یکی حبوبات کلیه را باز می کرد ، دانه ها را بیرون می آورد و آنها را در ظرف می انداخت. تمام حرکاتش اتوماتیک بود. این صدای درونی او بود که ذهنش را خسته می کرد. مثل طنین یک گودال تاریک بی ته ... گاهی صداهای واضح ، گاهی اوقات شنیدن زمزمه ها سخت ...15 سال از آمدن من به این شهر می گذرد. او اینجا دانشگاه خوانده بود و سپس این مکان را برای زندگی در جادوی این شهر انتخاب کرد. خانواده او در شهر دیگری زندگی می کردند. او همه چیز را پشت سر گذاشته بود. خانواده اش ، نزدیکانش ، زندگی شیطانی که به او ارائه شده است ، اما زندگی مقدس هنجارهای اجتماعی ... او می خواهد روی پاهای خودش بایستد. سقوط ، بلند شدن ، تلو تلو خوردن ، گریه و خندیدن ... او می خواست همه را در دنیای خودش زندگی کند. این دلیل او بود که او هر آنچه را که به او پیشنهاد می شد رد می کرد. چراغی در سفر زندگی خود ... علاوه بر این ، روابط معنوی او با خانواده اش نیز بسیار قوی نبود. او هرگز احساس عشق نکرده بود ، حتی ابراز محبت چقدر بی احساس بود. -گاهی او فکر می کرد به همین دلیل بسیار درون گرا است و فقط در خودش معنی پیدا می کند.- اما او چیز واقعی را می خواست. او به اصالت هر احساس و تجربه انسانی اعتقاد داشت و آنقدر احساس آزادی می کرد که می تواند هر احساسی را که زندگی ارائه می دهد در آغوش بگیرد.پدرش نیم ساعت پیش تماس گرفته بود و در واقع این جمله ای بود که او را گیج کرد. "چه مدت شما جدا از ما در استانبول زندگی می کنید؟ آیا ما را دوست نداری ، اصلاً دلت برای ما تنگ نمی شود؟ " پدرش کلمات رقت انگیزی مانند گفته بود چه کلمات نفرت انگیز ، چه کلمات سوزن سوزنی بود. او پدرش را دوست داشت ، بنابراین نمی توانست چیزی غیر از بخشش از جمله "من اینطور خوب هستم و البته دوستت دارم" به پدرش چیزی بگوید. اما او شروع به فکر کرد ... او با صدای درونی اش که هرگز خاموش نمی شد حرف می زد و حتی می جنگید. از وقتی او کوچک بود ، این صدای درونی بهترین دوست ، مربی و چراغ زندگی او بود. آنها با یکدیگر صحبت کردند ، سوالات خود را مطرح کردند و از حقیقت وحشیانه ترین پاسخ ها دریغ نکردند. او از همه دست می کشید ، اما هرگز نمی توانست از صدای درونی خود دست بکشد ... و دوباره ، او تسلیم نمی شد ، به او گوش می داد:-عزیزم عزیزم گل .. زن زیبا ببین عزیزم سالهاست که از زادگاه خود دور هستی چون می خواهی استقلال داشته باشی. شما روزنامه نگار خوبی هستید ، موفق هستید ، مورد احترام و احترام هستید ، اما شهر شما هرگز شما را دعوت نمی کند؟ آیا اصلاً نیازی به بودن در کنار خانواده احساس نمی کنید؟ بیا ، جوابم را بده!«وطن» یعنی چه؟ آیا جایی نیست که احساس می کنید متعلق هستید؟ من جایی هستم که می توانم باشم. من همانجایی هستم که احساس می کنم به آن تعلق دارم. فعلا اینجاست ، نمی دانم فردا کجا را احساس خواهم کرد. هر کجا که رشد کنم ، ریشه من وجود دارد. احساس نمی کنم در کنار خانواده ام باشم. در کنار شما بودن به فضا محدود نمی شود. شما این را می دانید-باشه عشق چطور؟-کی را دوست دارم؟ اگر شما در مورد خانواده من صحبت می کنید ، البته من آن را دوست دارم. سوال چطوره ؟!-خب ، می توانی تسلیم شوی .. می توانی همه را نادیده بگیری .. می توانی وانمود کنی هرگز اتفاق نیفتاده است. می توانید وانمود کنید که بعضی از کلمات هرگز گفته نشده اند .. فکر می کنید عشق همین است؟بله ، عشق دقیقاً همین است. حداقل در جهان من ، در وجود من اینطور است. من بدم می آید وقتی که مرا وادار می کنی که هزار بار گفته ام را تکرار کنم. ظرفیت و درک من برای دوست داشتن لازم نیست مثل دیگران باشد. من افرادی را که با این ارزشها ملاقات می کنم ، دوست دارم ، مانند ارزش گذاری ، ایثار ، همدلی ، خوب بودن با یکدیگر ، که فقط وقتی زندگی می کنند معنی دارند و وقتی در مورد آنها صحبت می شود سبک می مانند. مثل جادو است. چیزی درباره آن هیپنوتیزم وجود دارد. اما می دانید که جادو و هیپنوتیزم شکسته می شود. ماموریت های مردم در زندگی یکدیگر ممکن است به پایان برسد. پیش بینی دقیق زمان پایان این مأموریت بسیار مهم است ، در غیر این صورت به عنوان چیزی که زنده نمانده باقی خواهد ماند ... و عدم توانایی پیش بینی اینکه زمان به زخم خونریزی خواهد کرد.-آن زمان را چگونه تخمین می زنید؟-آنقدرها هم سخت نیست ، باور کن. هر نوع رابطه ای در حال نابودی است. اما اگر هر دو طرف بدون گرفتن یک مشت زمین از زمین افتاده بلند نشوند ، در جهت دیگری تکامل می یابد و این عشق زنده است و زنده نگه داشته می شود. نه ، شما می دانید که اگر یک تکامل یک طرفه وجود داشته باشد ، هیچ تساتزیکی وجود ندارد. این همان نقطه ای است که من را رها می کند. همیشه اینطور بوده ، می دانید ، ما با هم زندگی کردیم و آن را دیدیم.-آیا دوست داشتن را متوقف می کنید یا ترک می کنید؟-هیچ قطعیتی در این مورد وجود ندارد. اما من تجربه ای برای تعمیم دارم. من معمولاً وقتی امیدم از بین می رود منصرف می شوم و در لحظه ای که منصرف می شوم تصمیم می گیرم بروم. مواقعی وجود دارد که من حتی با وجود رفتنم ، از دوست داشتن من دست نمی کشم.اگر عشق وجود دارد ، چرا امیدتان تمام می شود؟ آیا به معنای دوست داشتن هیچ انسانی نیست؟همه چیز باید برای شما خوب باشد مثلاً کسی شما را دوست دارد اما احساس خوبی ندارد. او به روش خودش دوست دارد و ترغیب می کند ، اما روح شما نمی رقصد ، نمی تواند شما را بفهمد ، یا نمی توانید گپ بزنید ، شاید از او خسته شده اید. ذهن شما نمی تواند تصمیم بگیرد خوب است یا نه ، روح شما تصمیم می گیرد. تنها چیزی که به ذهن خطور می کند این است که شما را متقاعد کند که باید تسلیم شوید.شما دارید موضوع را از موضوع اصلی منحرف می کنید. ما در مورد خانواده شما صحبت می کردیم ...سپس س asالات درست را به عنوان صدای درونی من بپرسید. این بدان معناست که شما نیز از موضوع فراری هستید.-گفتی که وقتی امیدی ندارم منصرف می شوم و می روم می توانی به خانواده ات بگویی که آن وقت دیگر امیدی نداری؟- حتی بیشتر می گویم. وقتی دیگر امیدی نداشتم رفتم ، و وقتی برای دومین بار هیچ امیدی نداشتم ، کارم تمام شد و در جایی که گفتم کارم تمام شده است ، ریشه در خودم گرفتم. این دیدار من با قوی ترین خود بود. می دانید ، همه چیز را شاهد بوده اید.-بله ، من شاهد هستم. اما من از عشق بی پایان آنها می فهمم حتی اگر تسلیم شوید.-شما درست متوجه شدید ، اما من واقعاً نمی دانم این عشق به این دلیل است که آنها انسان هستند یا به این دلیل که خانواده من هستند. آیا عجیب نیست که بتوانم افرادی را که با من رابطه ندارند ، دوست داشته باشم و حتی برخی از آنها را بیشتر دوست داشته باشم؟-برای کی! هیچ احساس انسانی عجیب نیست. شاید به همین دلیل است که شما آزادی رها کردن از همه را دارید. شاید به همین دلیل است که او به کسی غیر از خودش اعتماد ندارد. خوشبختانه این را در درون خود پیدا کردید. اگه پیداش نکردی چی؟-کاملا حق با شماست. هر چیزی را که در بیرون پیدا نکردم ، در درون خود یافتم. معلوم شد ، چه انسانی ثروتمند. معلوم می شود که چقدر زیبا است که یک فرد بی قید و شرط خود را دوست داشته باشد ، و بزرگترین مهربانی را به خود نشان دهد. اما این گونه شکوفا می شود که باغچه یک شخص شکوفا می شود.آیا می دانید که همیشه برای شما مانند یک کشور خداحافظی است؟قبل از اینکه پاسخ دهد ، تلفنش زنگ می خورد ... تماس گیرنده مدیر روزنامه است. صدای او با افتخار در ارائه اخبار مورد انتظار ، فرمان آور است:- دولت تصمیم گرفته است شما را به عنوان نماینده ترکیه در روزنامه به کانادا بفرستد. شما اکنون منبع اخبار مربوط به مهاجران از تورنتو هستید. همچنین به صورت کتبی به شما اطلاع داده می شود ، اما من می خواستم از قبل خبر خوب را بدهم. بهتر است مقدمات را شروع کنید.او گفت بسیار متشکرم ، مدیر و با هیجان فراوان تلفن را قطع کرد.چه مدت او منتظر این خبر بود؟ شاید این فرصت یک عمر بود. شاید موقتی نباشد و اگر شرایط زندگی را دوست داشت ، بقیه عمر خود را در اینجا می گذراند. او باید بلافاصله آماده سازی می کرد و به سرعت به سمت زندگی جدید خود حرکت می کرد. چالش برانگیزترین قسمت برای او گفتن خبر برای خانواده اش بود. او به کانادا می رفت که خانواده اش حتی نمی توانستند زندگی او را در استانبول درک کنند. او به سرعت نگرانی های خود را در مورد خانواده اش برطرف کرد. زیرا همیشه اینگونه بوده است. به نحوی نمی توان بر این نگرانی ها بدون نادیده گرفتن آنها فائق آمد ، زیرا موقعیت هایی با راه حل نبودند. این زندگی او بود و وضعیتی وجود نداشت که باید حل شود ، بلکه وضعیتی بود که باید پذیرفت و این مشکل آنها بود. تمام ... او همیشه کمی طول می کشید تا سرش را پاک کند…اولین شخصی که وی تماس گرفت دوست پسر او بود. این اتحادیه درک متقابل ، عشق و آزادی بود. او می دانست که او می فهمد ، آنها به یکدیگر وابسته بودند. شاید اکنون دشوار باشد ، اما غیرممکن نیست. شاید او هم بیاید. او تلفن را در دست گرفت تا این خبر را بدهد که مدتها با هیجان و امید زیادی منتظر آن بود. مردی که او را دوست داشت فوراً به تلفن پاسخ داد.-چطوری عزیزم؟-خیلی خوب و هیجان زده ام. خبری که منتظرش بودم رسید ، من به تورنتو می روم.سکوت طولانی.-جدی میگی؟-چی شده ، خوشحال نیستی؟ اما شما همیشه از من حمایت می کردید. تو الان مرا تعجب می کنی!-بله ، من از آن حمایت کردم ، اما بخشی از من فکر می کردم که به دلایلی این اتفاق نمی افتد و اینجا را نگه داشت. من حتی نمی خواهم فکر کنم که شما 8000 کیلومتر با من فاصله دارید. لطفا نرو ، می ترسم مثل سابق نباشد.این کلمه او را بسیار عصبانی کرد. او احساس می کرد که ریا می کند و ناامیدی خود را باور نمی کند ، و این امر خودش را تأمین نمی کند. چگونه او ناگهان چنین تغییر کرده بود؟ چطور می توانست به این راحتی تسلیم شود؟ ناامید کننده بود. آشنا ترین احساس. به همین دلیل گذشتن از آن کمی طول کشید و ..-واقعا اینطور فکر می کنی؟-آره خواهش میکنم نرو اگه تموم شد اگه بری.یک کلمه از لبهایش می ریزد و اشک در چشمانش جاری است.-خداحافظ!!!avayevahedavayevahedWed, 28 Jul 2021 13:12:40 +0430