نوشته های amirmohamad akbari

رفتم و برگشتم :)

amirmohamad akbari — Thu, 04 Apr 2024 12:14:57 +0330

فعلا که خسته راهم چون دیروز سفر ۲۰ روزه من تموم شد :) باورم نمیشه اینهمه وقتو تو مسافرت بودم. و راستش در نهایت همه تلخی خا و خوشی ها و دلتنگی و همه چیزایی که داشت باید بگم خوشگذشت :)آدمای جدید دیدم فرهنگای جدید دیدم چند روزی چند لحظه ای چند ساعتی حس کردم دوستای جدیدی دارم و کللللی چیز یاد گرفتم. حجم یادگیری توی مسافرت وحشتناک زیاده (البته ممکنه مثل من انقد سوال بپرسید که محلی بدبختو خسته کنید ولی خب یاد میگیرید:)خوشحالم که لپ تاپمو دوباره دارم و میتونم با این کیبورد قشنگ دوباره بنویسم ولی خب هم خسته م هم کلی کار ریخته رو سرم که باید یکی یکی انجامشون بدم :) بعد همه اینا میام مفصل از هرروزش مینویسم تا بمونه :)البته یچیزی رو همین الان میگم. مجهز سفر کنید. دش کم داشته باشید. با ماشین مناسب سفر کنید. با آدم مناسب سفر کنید.قبل سفر برای تمام طول سفر برنامه الف و ب و جیم و دال رو داشته باشید.حالا همینارم کامل تر توضیح میدم :) فکرمیکنم وقتش شده که گدایی لایک و فالو کنم پس :)) اگه تا اینجا اومدی یه لایک و فالو و این حرفا دیگه :) من نبلد.

حاجی تو ویرگول چه خبره :/

amirmohamad akbari — Wed, 13 Mar 2024 15:21:10 +0330

سر همون قضیه دیروز که گفتم میخوام درمورد مسافرت و اینا بگم و این حرفا یه چرخی تو ویرگول زدم گفتم بزار ببینم جو اینجا چطوره شاید همینجا نوشتن م بد نباشه ولی ودف :/ چه خبره اینجا چرا همه متخصصن همه دارن راه و چاه نشون میدن آوزشای خیلی تخصصی میزارن همه تو بیزینسن.نه این که بد باشه ها اتفاقا خوبه که جامعه اینهمه جدی و مصره تو پیشرفت و این چیزا ولی یکم با ذات مدیومی بودن ویرگول غریبه. حس میکنم اینایی که اینهمه محتوای بیزینسی تولید میکنن به ویرگول به دیده یه سکوی قشنگ خوش سئو رایگان که مخاطب م برات جذب میکنه و پول بدی بیشتر م تازه جذب میکنه و اینا نگاه میکنن و... جالبه. واقعا جالبه مخصوصا که نوع خاصی از راحتی و آرامش و حس اعتماد و حرفه ای بودن تو کارشون هست و این اوضاع رو درکل قشنگتر م میکنه.حالا نمیدونم من م بزنم تو همین فاز و قاطی اینا همینطوری برم جلو یا برم سراغ مدل قدیمی وبلاگ زدن با وردپرس و اینا... نمیدانم(به احتمال زیاد رو همین ویرگول بمونم).

کاری که میخوام انجام بدم

amirmohamad akbari — Wed, 13 Mar 2024 03:51:50 +0330

خب. راستش همونطور که گفتم خونه ندارم و توی خوابگاه میمونم که برای شرایط من زیاد م بد نیست ولی! عیده! و نمیتونم محکم بگم به درک چون حقیقتا عید خوابگاهو تعطیل میکنن... یعنی درواقع چند روز بیشتر وقت ندارم که اینجا بمونم و... بله مجبورم برم مسافرت!شانسی که آوردم اینه که هنوز ماشینمو دارم :) و مهمتر از اون این که عاشق مسافرتم :) واقعا خیلی زیاد و این سبک مسافرت که نمیدونی دقیقا قراره چیکار کنی و دو روز به دو روز برنامه میریزی خیلی جذابه برام و سبک همیشگی مسافرتام بوده وووو من به این به دیده یه فرصت نگاه میکنم. چطور؟خب راستش وقتی عاشق مسافرتی و به تعدد انجامش میدی دو حالت داری. یا مثل زندگی قبلی من یه درآمد پسیو خوب داری که همه هزینه هاتو ساپورت میکنه یاااااا توی سفر پول درمیاری :) و از اونجایی که من مدل اول رو دیگه ندارم و نمیدونم کی بشه دوباره بتونم یا نتونم بهش برسم پس شاید یه نیم نگاهی به راه دوم بد نباشه... (بله قطعا داشتن خونواده ثروتمندی که ساپورتت کنن م گزینه سومه که اگه داریدش خوش بحالتون اگر ندارید نمیتونید با تلاش بهش برسید. ما درمورد واقعیات حرف میزنیم نه خیال)بعنوان یکی که قبل از مد شدن ADHD بهش مبتلا بود باید بگم من قبلا هم چند بار تلاش کردم کانتنت کرییتوری بشم که درآمد داره ولی خب من اصلا نمیتونستم بشینم عین آدم یه ویدئو یه پادکست یه کوفتی ریکورد کنم. یمدت نوشتم سایت داشتم(که شت تقریبا فراموشش کردم) توش از تاریخ مینوشتم (تاریخ نجوم و کیهانشناسی بود اونموقع هنوز به تاریخ سیاسی علاقه خاصی نداشتم) ولی همون م خیلی ازم انرژی میگرفت و بله من کنکور داشتم و دامینو انقد تمدید نکردم که سایت کلا رفت و من م دیگه انرژی و تروماهای جاری در زندگیم اجازه ادامه رو بهم ندادن (یادش بخیر الان یادم افتاد... خدابیامرز دکتر ابراهیمی بزرگترین مشوق و خفن ترین فن سایت من بود و چندبار برام جلسه تدارک دیده بود که بهم نکته هایی که لازمه یادبگیرمو یاد بده... روحش شاد :)ولی من بعدها یه فاینس ساختم جایی که توش از فیزیک و کامپیوتر میگفتم و اینبار ویدئو ریکورد میکردم و وای واقعا اوضاع سختی بود... کمال گرایی و افسردگی و حواس پرتی و انتظار کارو خیلی سخت میکرد و من دیگه اصلا یادم نیست سر چی بیخیالش شدم (یادمه یه روز جمعه که مسعود بزور منو برده بود کوه نوردی و داشت ازم فحش میشنید این تصمیمو گرفتم. ولی دلیل اصلی یادم نیست شاید سختی فتح بلندترین قله اطراف شهرمون این فشارو بهم آورده بود ولی به هرحال. تموم شد)این دوتا بزرگترین تلاشهای مستقل من بودن که آقا بیا و کانتنت کرییت کن و بله به این شکل شکست خوردن. ولی من امروز یک اپیزود پادکست ریکورد کردم که خودم ازش راضی بودم و بله... و نمیدونم ولی شاید ترکیب اون موفقیت تو سایت نوشتاری و این رضایت از پادکست ریکورد شده و علاقه وافر به سفر و نیاز به یه چنل مانیتایز و این بیشتر از دو هفته مسافرت اجباری بتونه یه چیز جالبی دربیاد... نمیدانم شاید آری شاید خیر...این پادکستو ریلیز نمیکنم ولی حتما یه کاری قراره انجام بدممممم. در این جا قدم به قدم ایده هارو مینویسم. این م ایده جالبیه که تجمیع تفکرات و آزمون خطاهای هرروزو اینجا بنویسم و بعدا یه تایم لاینی از تلاشای خودم داشته باشم :) مثلا الان دارم فکر میکنم تو کل سفر از خودم فیلم بگیرم و هرروز سفرنامه طور متن بنویسم (که در نبود لپ تاپ عزیز با این کیبورد قشنگ واقعا قراره سخت باشه :) و در نهایت بعد اتمام مسافرت در زمان مناسب توی یه سیزن و چند اپیزود کلی شهری که قراره ببینمشون ر راهنما/تجربه/پیشنهاد/برنامه سفر طور پادکست کنم...

عیده؟ خب... خب...

amirmohamad akbari — Tue, 12 Mar 2024 20:45:04 +0330

البته عید نیست سه شنبه یکی مونده به آخر ساله که تازه تاریک شده و <چهارشنبه سوری> شروع شده و نمیدونم چطور ولی وسط دانشگاه توی خوابگاه دارم صدای انفجار میشنوم :) بغل دست لپ تاپم جناب rybak داره my whole world میخونه و داره میگه که داستان قلب شکستشو برای یه غریبه توی بار تعریف میکنه و این حرفا (آهنگ قشنگیه).و من تنها م :) خب نزدیک عیده کل اتاق خالی شده و همه رفتن و تو تاریکی بدون ذره ای انرژی نشستم و حتی این نوشتار م به زور دوتا هایپ دارم مینویسم. همه رفتن خونه هاشون و من بدون هیچ خونه ای نشستم همینجا. راستش نه این که هیچ کسو نداشته باشما (بدبختی اون یه نفر م یه جای خیلی دور خوابه :) نه! خونه ندارم. عمیقا دارم بی خانمانی رو حس میکنم... فقط اینجا خوبیش اینه که گرمه :) جالبه ها تجربه بی خانمانی م میتونه خوابگاه تا زیر پل متفاوت باشه (آهنگ قبلی تموم شد و نزاکت تیمورووا داره قال سنه قوربان میخونه)نمیدونم بیخیال نمیخوام بشینم ناله و زاری کنم که این اومد اون رفت به چپ خواجه تاجدار. والاولی جدی انرژی و حوصله نوشتن ندارم و احتمالا همین م بعدا حذف کنمبرم بیرون یکم حال و حوام عوض بشه برگردم از کاری که میخوام شروع کنم بگم :)خدانگهدار :)

موغام

amirmohamad akbari — Sat, 24 Feb 2024 02:18:29 +0330

سلام :) میدونم قراربود هرروز بنویسم و حواسم به این قضیه باشه :) ولی از یجایی نکشیدم و از یجایی فهمیدم نوشته هام خزن و بی ارزش و نامفهوم و عجیب :) چک کردم و بله واقعا خز بودن و خب کلا ننوشتم‌لی دیگه داشتم خفه میشدم و گفتم حالا یکم دیگه خز باشیم اینجا خب :) نهایتا ۲۰ تا رهگذر در مجموع توی چند روز به چشمشون بخوره و برا دل خودشون نخونده یه لایکی بندازن حالا اهمیتی نداره که :) خودمونو خالی کنیم مهمتره :)خلاصه که بله امروز رفتم فینال بخش آواز بزرگسالای موغام رو دیدم. موغام همون موسیقی ملی آزربایجان ع، مثل موسیقی خراسانی و اینا. به هرحال که رفتم و راستش بیخیالخوابم میاد و حوصله ندارمو دیگه از نوشتن نمیتونم لذت ببرمهمین م همینشکلی پست میکنم که این م یادم بمونه :)درکل شب بخیر :)

خوندن تاریخ اروپا :)

amirmohamad akbari — Wed, 07 Feb 2024 02:20:43 +0330

توی تبریز یه کافه ای هست به اسم کافه هنگام. نبش شمال شرقی چهارراه باغشمال پشت بنیاد شهریار دقیقا جایی که کافه کتاب شمع سوزان سالها پیش از مشکلاتش با رومیزی های چهارخونه ش حضور داشت :) با همون سبک وسیاق و با همون مدل درآمدی و در همون مسیر :)جای دنجیه توی یه ساختمون با معماری قدیمیه.کاش عکس بزارم ولی بیخیال بیاید تصورش کنیم :) از اون ساختمونایی که یه حیاط بزرگن با یه ردیف باریک ساختمون کنار دو ضلع حیاط. البته هنگام از کل ساختمون یه زیرزمین و یه طبقه همکف رو داره. عرض ساختمون شاید چهار پنج متر بشه و طولش م شاید پنج برابر این عرض. طبقه همکف دو کریدور کتابخونه م داره و چندتا میز و یه بار ولی زیرزمین فقط یه بار و چندتا میزه با کلی ونگوکی چاپ شده! و چراغای نجیب قشنگ و یه جای چسی برای عکس گرفتن :) که وقتی میشینی و سفارشی میدی تا وقتی که اون میزه نیاز نباشه میتونی ازش استفاده کنی :) قیمت همه چیز م معقوله. هرچند از این سیستم خوشم نمیاد!راستش خب معذب میشه آدم :) من معمولا وقتی میرم ۳ تا ۶ ساعت اونجا میشینم با فقط یکی دوتا سفارش چای :) اون م یه فرنچ پرس (قوری چینی چشه خدایی؟) چای ع که خب اولی به کنار ولی دومی دیگه سرد میشهه :) خب یه اشتراکی بابت میز اشغال شده و محیط قشنگ و آرومت بگیر هم ما عذاب وجدان نداشته باشیم هم شکممون از چای سرد شده توی فرنچ پرست در امان باشه :)به هرحال امروز م رفته بودم همونجا :) باید از اونجا و از اینجور کافه ها و کلا قرائتخونه ها مخصوصا تو تبریز باید بیشتر بنویسم چون همیشه جاهای قشنگی بودن برام :) حتی وقتی تو خونه تنها بودم م خیلی پیش میومد که برم و تو کتابخونه رشدیه کتاب بخونم :) برخلاف چیزی که الان هستم من خیلی کتاب میخوندم :) و این کار برخلاف آزاری که الان از بی توجهیم میبینم کار خیلی لذتبخشی بود برام طوری که هفته ای حداقل یه کتاب میخوندم... یادمه وقتی داشتم هری پاتر میخوندم یکی از کتابارو توی یک روز خوندم :) همون کتابایی که تو بچگی خیلی جاها میدیدیمشون و وقتی روشون اسم مترجم (ویدا اسلامیه) بود قشنگ بودن :)وقتی رسیدم کارامو کردم تمرینامو انجام دادم و وقتی همشو تموم شدن نشستم کتاب جدیدی که آماده کرده بودم برای خوندنو شروع کردم؛ European History for Dummies از انتشارات عزیز وایلی که لطف بسیاری به خواننده هاش داره :) یکی دو فصلی از این کتاب نازنینو خوندم که بیشتر شبیه ودف یوروپ بود :) و درکل شاید فقط یه پیام داشت (آقا ناموسا فاشیست بازی رو بزارید کنار) علاوه بر تمام پیام هاش در باب عدم وحشی گری و خون آفریقایی و آسیایی و آمریکایی تو شیشه کردن و استعمار و تا ته ظرف معادن همه جارو لیس زدن و این حرفا.طبق گفته ایشون این جریان فاشیسم از انقلاب فرانسه شروع شد و ملت هارو تعریف کرد که چیزی علاوه بر کشور ها هستن (که واقعا م هستن و من این ایرانشهریا و مرکزیا و پان ایرانی و پان فارسا رو نتونستم قانع کنم که حاجی ملت تعریفش چیزی غیر از مرزای یه کشوره و ما ملت های ایرانی داریم نه ملت ایران :) و داستانی که ملت ها و منافع و ارزشها و اینا شون دارن که در نهایت باعث میشد پاشن بگن آقا ما مردم ایتالیایی هستیم کشور ایتالیا میخوایم یا مردم دویج هستیم دویجلند میخوایم و فرانسه هستیم وفرانسه بیشتر میخوایم :/ و این حرفا... اتفاقا مشکل همین فلان جای بیشتر میخوایم بود :) اصولا اگه فرانسه میخوای باید فرانسه و فرانسوی بخوای نه که مصر م روش بخوای یا اگه آلمان میخوای دیگه چرا تو پاریس عکس یادگاری داری :) یا حتی اگه آلمانی ای و آلما میخوای باید ایتالیا خواستن ایتالیایی رو هم درک و بهش احترام بزاری خب. مشکل همین شد که ناپلئون و هیتلر و یونانی و همه گفتن عع اونجا م مال منه اینجا م مال منه اصلا همه جا مال منه :) و نتیجه؟ تجزیه و آوار و خرابی و بدبختی و عقب افتادن از مسیر رشدی که داشتن :) تقسیم شدنشون بین شوروی و آمریکا و بریتانیا و اینا :) گرفتن ارتششون ازشون و کنترل شدن آبراهه هاشون و تیکه تیکه کوچولو کوچولو زمینای استراتژیک خیلی ریز گرفتن ازشون و...نکته جالبی که کتاب گفت این بود که بعد جنگ که دیدن تفرقه چه بلاهایی به سرشون آورده مثل خیلی دفعه های دیگه گفتن <<این دیگه نباید تکرار بشه>> و تلاشهای زیادی برای اتحاد ملل اروپایی تحت هویت اروپایی شد ولی نه شاه نه شاه قولی (به ترکی قول یعنی دست و خب شاه قولی یعنی دست شاه. آچار فرانسه و همه کاره شاه را میگفتند. مثل نادر که قبل شاه شدن طهماسب قولی بود) دل راضی به این اتحاده نیستن و ازش بیزارن :) حتی مردم از حکام خیلی بیشتر از این واژه اتحاده منزجرن :) و وقتی مردم متحد نباشن متحد بودن دولتها کشک م نیست :)حرفایی که زدم چیکده ای از متن کتابی که گفتم بود با ادبیات خودم. حالا بیشتر که بخونم بیشتر مینویسم ازش و شاید حتی از تاثیر این جریانات فاشیسم رو آناتولی و اعراب و ارمنیا و ایران و حزب تجدد :) هم منبع و منابعی پیدا کنم و به شیوه مناسبتری بنویسم. نه به این شیوه نوشتار روزانه خودم. نمیدونم چطور شوقمو برای این کار نشون بدم که حق مطلب ادا بشه :)به هرحال که تاریخ بخونیم :) و بدونیم که همین حال الانمون م نتیجه درسیه که یسریا از بلای یجا دیگه گرفتن و سر ما م آوردنش :) دیگه حداقل رو طبل بدتر کردنش نکوبیم :) همین.

خوندن و نوشتن توی عصر ویدئو داستان های یک دقیقه ای :)

amirmohamad akbari — Mon, 05 Feb 2024 23:39:16 +0330

من متولد سالای خیلی دوری نیستم! نوشتاری م که الان هستو احتمالا هزاربار هزارجا خوندین ولی خب برا من الان جالب شده و الان مینویسمش :)وقتی من بدنیا اومدم ویندوز ایکس پی هم بود و خب بله تو خونه ما م یکی از این ترکیب کیس و سی آر تی تپلایی که صدا دانگ میدادن و با طمانینه خاصی کم کم پررنگ میشد و بوق بوق میزد و بالا میومد و روش روکش و اینا میکشیدیم که گرد و خاک نره توش اومد! در زمان مناسبی م اومد و بله کارت شبکه م داشت... دیال آپ و صداهای زیبا و سرعت تحسین برانگیزش و دردسر قطع شدن تلفن موقع استفاده ازش و... :) هعی.سایتایی که میشد با اون سرعت لود کرد خب معلومه اکثرا متنی بودن و بله پدیده زیبایی پدید اومده بود به اسم وبلاگ نویسی! تا یمدت هی جدی تر میشد تورنومنت برگزار میشد سرویس پشت سرویس ران میشد ملت مینوشتن میخوندن و اون زمان هم دنبال گرفتن کامنت بودن :)موضوعی که هست اینه که خب اونموقع خیلی بیشتر میخوندیم و مینوشتیم (خودم آخرین وبلاگی که داشتم برا دوران راهنمایی بود که بعنوان تکلیف نمره مثبت نوشته بودمش... فکرکن چقدر مهم شده بود :) و این خوندن نوشتنای خوب هم رایتینگ فارسیمونو تقویت میکرد هم حوصله مطالعمونو بیشتر! ولی چند ساله که حداقل من ازش دور شدم و تو دور و برمم آدمی نمیبینم که به اون شکل نزدیک مونده باشه :) وبلاگا رفتن تو فیسبوک رفتن تو توییتر و شدن توییت و شاید رشتو :) نوشتن لذتبخشه خوندن لذتبخشه آرامشبخشه و اعتیاد آور م هست... ولی نمیدونم عجیب نیست وقتی که همه دارن ویدئو کانتنت میسازن و یوتیوبر و ایسنتاگرامر و پادکستر و استریمرا و توییتریا ن که جای بلاگرای کلاسیکو گرفتن و حتی کسایی مثل جوردن پیترسون م تو همون شمایل دارن فعالیت میکنن یا اصلا مثال بهتر جادی یکی از بلاگرای بزرگی که الان یوتیوبره :)مدیوم و ویرگول و بلاگر و حتی سرویسای وبلاگدهی ای مثل وردپرس یکم عجیب و دور از مخاطب نیستن؟ :) نوشتن و خوندن نوشته ها شده روزنامه و رادیو؟ :)بحثم کتاب وکامیک و مجله ها و مقالات و پست و نوشتار های آموزشی و تخصصی و اینارو شامل نمیشه! منظورم نوشتار روزانه وبلاگیه... زیاد پیش میاد کانال روزمرگی ها و چنلای روزمرگی هایی که توشون محتوای فاخر تا سخیف پرن رو ببینیم که چند هزار نفر دنبالشونن ولی هنوز م کسی نوشتار کسی رو دنبال میکنه؟ نمیدونم :)چه دانم های بسیار است لیکن من نمیدانم :)

یک کتاب دستی کوبول؟!

amirmohamad akbari — Mon, 05 Feb 2024 22:50:07 +0330

امروز در ادامه کشاکشی که با ثبت نهایی نمره پروژه و خوابگاه و تصویه و فارغ شدنم داشتم مجالی چند یافتم و رفتم فروشگاه انتشارات دانشکده. راستش بار اولم بود که میرفتم :) کل تحصیلم پیپر فری (کاغذ رایگان! بدون مصرف کاغذ و این حرفا. paper free) بودم و از تبلت و لپ تاپی که داشتم استفاده کردم و هیچوقت نیازی نداشتم که برم کتاب بخرم (بعدا باید درمورد این پیپر فری بودن و جزوه و کتاب و همه چی الکترونیکی حتما بنویسم! :)به هرحال که رفتم و دیدم بله تنها نبودم :) انقد توی همه این سالا هیچکس هیچی نخریده که دیگه بو گرفتن و زرد شدن :) و فهمیدم چقدر قدیما کتابای رفرنس زبان اصلی توی این دانشگاه چاپ یا حتی اورجینالش وارد میشده :) کتابای انگلیسی و فرانسوی و آلمانی و... حتی آموزش این زبانا حتی ادبیات و نمایشنامه هایی به این زبان ها که بینشون کتابای تالیفی از ایرانیا م بود توی اون قفسه ها خاک میخورن و زرد و بد بو تر و ترد تر میشن! بینشون سه تا کتاب بودن که برداشتم. کاش جا و امکانشو داشتم بیشتر برمیداشتم (مخصوصا رفرنسای شبیه سازی عددی و فرترن و...) ولی خب از اون جایی که تو پروسه آماده شدن برا محیط انگلیسی زبانم یه کتاب تمرین انگلیسی ۳۵ ساله پیدا کردم و یه کتاب جالب ۴۰ ساله درمورد گرافیکای کامپیوتری پیدا کردم (خب جالبه که ۴۰ سال پیش اصلا گرافیک چی بوده دیگه :) و در نهایت کتابی که عنوان این نوشته م شدو پیدا کردم :) A COBOL HANDBOOK که اون م چهل سالش بود. جمعا ۵۰ هزارتومن :) در حال حاضر ارزون تر از یک دلار آمریکا :)خلاصه که آوردمشون و الان با خوشحالی بغلشون کردم و گذاشتم کنارم تا بخونم و با خط خطی کردنشون موقع خوندن هم گند بزنم تو کتاب اورجینال هم خودم عذاب وجدان بگیرم و به پیپر فری زندگی کردنم بیشتر فکرکنم و ازش راضی باشم :) البته باید کلی فکرنکنم به هدررفت انرژی ای که دارم که بعد یادآوری نرخ بهره انرژی ماشین قبلیم و با مقایسه این هدررفت با هدررفتی که از هر دور و مسافرتی که داشتم کلا بیخیال ماجرا میشم (درمورد مسافرتا م بنویسم بد نیستا... ببخشید من یه تازه نویسم :) و بعد یادم میاد عع من دارم باطری رو مصرف میکنم و بد مصرف میکنم و قراره کلی بره تو پاچه م برا عوض کردنش و لیتیومی که داره حیف میشه بعد میگم خب تولید کاغذ م خخیییلی آب و منابع و انرژی مصرف میکنه و و و....بله من ذهن آشفته ای دارم!به هرحال. خواستم بگم پیپر فری باشید! نایاب ترین ماده کل کیهان تا جایی که میدونیم چوبه :) حتی اگه کتابی قدیمی بشه باز م طبیعت و درختای قشنگشو استفاده نکرده تا بمونه گوشه قفسه و بپوسه! فقط یه فایله که چندتا از بیتای استوریجای زدلایبرری رو اشغال کرده و همین :)(فکرکنم این نوشتار بی مزه بی هدف بی ساختار بی ابتدا و انتها و مزخرف ترین باشه... ولی خب کلی ایده بهتر برای نوشتن بهم داد پس پابلیشش میکنم :)

منطقه محروم!

amirmohamad akbari — Sun, 04 Feb 2024 23:13:44 +0330

توی این ترم چون ترم آخرم بود هرچی از ترمای قبلی مونده بودنو جمع کردم رو هم و خب کلا وقتی خارج چارت واحد برمیداری یعنی به برنامه امتحانی ناهماهنگ و دوتا امتحان توی یروز و چند روز پشت سرر هم امتحان داشتن لبیک میگی! و خود کردی که لعنت بر خودت باد!سر همینا من یه درسی رو حالا نرسیدم حتی یک کلمه بخونم! امتحان اول روز مذکور رو دادم و فکرم این بود که بین دوتا امتحان یکم میخونم!!!! ولی هم کل شب بیدار بودم و داشتم از بیخوابی میمردم و هم گشنم بود. خلاصه رفتم یه هایپ گرفتم (طبق تجربه هایپ حتی ایرانیش از باقی برندای دردسترس تو دانشگاه بهتره. هایپ بخورید) و رفتم سلف و غذامو خوردم و برگشتم امتحان دادم... یعنی هییییییچی نخوندم حتی طول ترم م این بدبختو نخونده بودم. بماند گافی که سر جلسه دادم و قبل نوشتن امتحان از استاد درخواست ارفاق میکردم :) فکرکن چقد خوابم میومد و حالم بد بود :))))خلاصه که امتحانو با اطلاعات عمومی و دانش قبلی نوشتم رفت و بله پاس شدم :) با نمره کمی پاس شدم ولی پاس شدم و از نمرم خودم خیلی راضی بودم.تا این که امروز برای کار دیگری رفتم پیش همون استاده و یکم صحبت کردیم و <هاردان گلدی هارا گتدی> سالدوخ (از کجا آمد به کجا رفت رو حرف زدیم) و قرار شد که بار دیگری برم پیشش. پرسید (اهل تبریزی؟) گفتم نه حاجی تو خوابگاهم الان م که ترم تموم شده وایسادم کارای فارغ التحصیلیم اوکی بشن که برم کلا گفت (اهل کجایی) گفتم فلان جای که مطمئن بودم نمیشناخت :) انقد که کوچیک و دور افتاده س. یکم نشونی دادم نشونی گرفت و از مسافرتاش گفت و آخر سر راضی شد ارور ۴۰۴ ر بده دیگه (بنده خدا خیلی مهربونه دلش نمیخواد کسی یکم م احساس دور بودن داشته باشه ازش :) پرسید (شهر بزگیه؟ :) گفتم ۵۰۰ متر در یک کیلومتره... نیم کیلومتر مربع! یبار دیگه پرسید (شهره؟ :)بله اون نیم کیلومتر مربع زمین عجیب شهره! حالا نمیدونم چطور شهره چون علاوه بر یه چسه جا جمعیتش تو اوجش به ۷کا نمیرسه! ولی خب شهره. با تمام چیزایی که از یک شهر انتظار داریم. شهرداری و شورای شهر و بیمارستان و درمانگاه و پزشک و مدرسه ها و سالنای ورزشی مختلف و فروشگاها و مغازه ها و بازار و بانک و اداره های دولتی و دادگاه و پلیس و هر چیز آيکونیک دیگه ای که انتظار داریم یه شهر داشته باشه داره! تازه مرکز یه شهرستان بزرگ م هست با ۳۰۰ تا روستا!!! و بخاطر همین فرمانداری م داره.اگه توی هر شهری زندگی میکنید احتمالا همه چیزایی که اون بالا گفتم عجیب باشن که جزو امکانات حساب میشن ولی باور بکنید یا نه روستاها شاید حتی یک دونه از اونا رم نداشته باشن :) ومثلا برا کار بانکی یا حتی یه خرید کوچیک شاید سوپرمارکتی پامیشن میرن یه جا و شهری که اینا باشن تا انجامش بدن؟ :)) زندگی روستایی سخته آقای رنگو. مخصوصا اون جایی که من ازش میام و مثلا زمستون خود ما م نمیتونستیم داخل شهر تکون بخوریم چه برسه کسی که با ماشینای قدیمی و زوار در رفته نیسان و تویوتا و پاترول و جیپ و لندرور به چه مصیبت و ترسی میومد تا تازه برسه به شهر! الی برکت ا... م که راه و جاده ها همیشه بسته همیشه کسی نیست بازش کنه همیشه فراموش شده :) فقر و قعر فرهنگی و خانواده های سنتی و بیماری های اجتماعی عجیب غریب م که بماند... این که بگی نهههه اورژانس بهمون دست نزنه و بمیریم بهتره که نامحرم بلندمون کنه :) نمیدونم چرا هربار چیزی در این مورد میگم یا انقد دلم میگیره یا انقد ناراحت میشم که نمیتونم ادامه بدم :) درسته خودم کمتر از نصف عمرمو اونجا گذروندم و خب بیشتر زندگیمو تو همین تبریز بودم ولی خب وقتی میبینی وقتی ارتباط میگیری وقتی درک میکنی سخت میشه همدردی نکنی :) با بچه ای که تو اون روستاهاس و هیچ آینده ای نداره :) با آدمایی که اونجا ن و هیچ زندگی ای ندارن! هیچ تفریحی ندارن هیچ لذتی ندارن هیچ زیبایی ظاهری براشون نمیمونه و هیچ نفس راحتی رو هیچ موقعی ندارن! حتی شاید هیچ عشق و محبت و مهربانی ای ندارن و پر میشن از درد و رنج و غم... شاید حتی عقده! اونجا دغدغه ها معمولا به سطح محیط زیست و ایدئولوژی و دفاع از مظلومین جهان و مسافرت و مهاجرت و مطالعه و ابتذال موسیقی هنر و اینا نمیرسه! دغدغه در حد نیاز های اولیه س و توی این نیاز ها آب و غذا و درمان و راه هم شمرده میشن. همه این دردا درماتیلومانیای روح ن (یه بیماریه که پوستتو خودت میکنی. من م از روی کتاب نوشتم :) این وسط افکار و رسومات و قواعد پوسیده ای که درد و رنج و افشردن جان رو بیشتر میکنه م لیمو ن که تو دست فشار داده میشن :) نوشتن از اینا جدی بمونه برا یه دوره نوشتار دیگه... زندگی غم انگیزی اونجاها جریان داره... میدونم دارم بد مینویسم میدونم دارم ناقص مینویسم :) همین م به زور مینویسم :) میدونی بقول کیوتچه حس میکنم شبیه اسفنجم و حس و حال آدمارو به خودم جذب میکنم! بخشی از حسرت اون پسر بچه با لباس مندرس و موی سر ریخته ش حسرت اون دختر بچه با النگوی شکسته ش حسرت و درد و زجر و ناتوانی اون مادر پدر پسر دختر پیرمرد و پیرزن و راننده و کشاورز و چوپان و همه اون مردم که باهاشون ارتباطی داشتم توی وجودم جمع میشدن و در حد همون بخش کوچیک درکشون میکردم و تمام این دردو تصور میکردم و وحشت :)متاسفانه نوشتارم شبیه نوشتار های کمونیستی شد ولی خدایی روستاییا مخصوصا روستاهای مناطق دور از مرکز ایران و مخصوصا مناطقی که دری زبان نیستن توی دوران مدرن همیشه فراموش شده ن! و هیچکس هیچی درموردشون نمینویسه و تقریبا هیچ اطلاعاتی ازشون منتشر نمیشه :) فقط میشنوید که فلانجا فلان قدر متر برف بارید و میگی عههههه چه زیااااد. شاید حتی بگید خوش بحالشون!سعی میکنم باز م ازشون بنویسم :) سعی میکنم کوچیک کوچیک و موضوعی بنویسم که مثل الان احساسی نشه واقع بینانه تر و آگاهانه تر باشه! هدف غم خوردن نیست هدف آگاهیه که شاید تغییری باشه و توجه به رشد این قسم بزرگ جامعه فراموش نشه :) چون رشد مناطق شهری دور افتاده م فراموش شده چه برسه به روستاها!

فارغ التحصیلی!

amirmohamad akbari — Sat, 03 Feb 2024 22:27:50 +0330

بالاخره دارم فارغ التحصیل میشم :)بعد تمام ملالت هایی که توی این ۴ سال گدشت تعداد واحد های گذرانیده به ۱۳۵ رسیده و من میتونم فارغ التحصیل بشم. فارغ التحصیل که چه عرض کنم فارغ التشویش و تحمیل به ترتیل و تحقر و تخوف و تحمل تعلم به علم لا تحبه میشم. خلاصه که راحت میشم!چیزی که این وسط جالبه اینه که درسته از درد و رنج و عذاب رها میشم! ولی خوشحال نیستم!!! دلم میخواست ادامه داشته باشه؟ نهههه. دلم میخواد دوباره تجربه ش کنم؟ نههههه. هیچ چیز لذتبخشی داشت؟ نههههه!درواقع دلیل عدم شادی بخاطر صد حیف که آن رفت نیست! یجوری جانمان افشرد که دیگه نایی برای صد شکر که این آمد نمونده. فی الواقع خنده هم بر لب نمیتوانم بزنم تا کس ندادند راز من! خیلی واضح پاره شدم.تقریبا به تعداد آدمهای هم سن من (+-۱و۲) کسایی هستن که تازه فارغ شدن و بقیه رو نصیحت میکنن پس بیخیال نصایح. تقریبا همتون م یا رفتید یا میرید این مسیرو که کنکور بدید و بخواید برید دانشگاه و اینا پس مرور مسیر م بیخیال.تنها چیزی که میمونه گفتن خاطره هاس تا آدم خالی بشه! اون م که نمیشه گفت نصف بیشترش خصوصی ن نصف دیگش م آدمای دیگه حضور دارن که کپی رایت دارن پس خاطره گفتن م بیخیال!بریم بشینیم بریزیم تو خودمون تمام دردای این مدتی که رشته ای رو اشتباه انتخاب کردیم و توش موندیم چون کرونا بود و حوصله نداشتیم و ادامه دادیم و کارایی کردیم که دلمون میخواست و بعدا دیدیم داریم آب در هاون میکوبیم چون با اون کارا تو رشته ای که دوست داریم پذیرش نمیدن و افسرده شدیم و این وسط کلی داستان و تروما و دراما م برامون پیش اومد بدتر رید تو حالمون و مجبور شدیم چه شرایطی رو تحمل کنیم و تو چه مصبیتی با چه اوضاعی چه کارایی بکنیم که زنده بمونیم و و و... هعی!وای از عمر رفته! وای از فرصت های سوخته! وای از جبر محیط!!!! (این آخریه بدجور سوزونده صداشو درنیارید بوش که دراومده) وای وای وای!!!