<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های امیر حاجی محمدی</title><link>https://virgool.ir/feed/@amir.hmd</link><description>متحیرم از جادوی کلمات...</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 16:37:13</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/137141/avatar/sCmfy7.png</url><title>امیر حاجی محمدی</title><link>https://virgool.ir/@amir.hmd</link></image><item><title>مگر شما چه کتابی می‌خوانید که ...</title><link>https://virgool.ir/@amir.hmd/مگر-شما-چه-کتابی-می-خوانید-که-r03efzfskz9j</link><description>- می‌گویی کتاب بخوان تا به آرامش برسی؟!- من که هرچه بیشتر کتاب خواندم، ناآرام‌تر شدم. مگر شما چه کتابی می‌خوانید که آرام می‌شوید؟!- می‌گویی قبل خواب کتاب بخوان تا بهتر خوابت بگیرد؟!- من که هرچه می‌خوانم بیدارتر می‌شوم. مگر شما چه می‌خوانید که خواب‌تان می‌گیرد؟!- می‌گویی کتاب بهترین هم‌نشین است؟!- من که هربار آن را گشودم، سرم فریاد کشید که کجا نشسته‌ای که همه رفته‌اند. مگر کتاب شما مجال نشستن و هم‌نشینی به شما می‌دهد؟!عجیب است!</description><category>امیر حاجی محمدی</category><author>امیر حاجی محمدی</author><pubDate>Wed, 29 Jun 2022 17:38:29 +0430</pubDate></item><item><title>مانع اصلی شروع نویسندگی چیست؟</title><link>https://virgool.ir/@amir.hmd/مانع-اصلی-شروع-نویسندگی-چیست-gz1pn9mxqdk3</link><description>سوال: چه چیز مانع از شروع نویسندگی می‌شود؟پاسخ: موانع نویسندگی زیاد است، اما یکی از دلایل مهم آن کمالگرایی یا وسواس در نوشتن است. افراد کمالگرا ذهن صفرویکی دارند و تصور می‌کنند هرکاری باید بی‌نقص انجام شود (یک)، در غیر این صورت همان بهتر که انجام نشود (صفر). آن‌ها از همان گام اول نویسندگی که خلق ایده است، دچار وسواس می‌شوند و شرایط متعدد (و سختگیرانه‌ای) را در ذهن خود برای این کار درنظر می‌گیرند. این مرحله، انرژی بسیار زیادی را از آن‌ها می‌گیرد و اغلب‌شان در همین مرحله، از کار دلسرد می‌شوند و بیخیال نویسندگی می‌شوند. برخی از این افراد با مصیبت بسیار، ایده‌ای را می‌یابند که درنظرشان بی‌نقص است و شروع به نوشتن درمورد آن می‌کنند. در مرحله نوشتن، کار بسیار سخت‌تر است. هرجمله‌ای را که می‌نویسند، چندین بار می‌خوانند تا کاملا با استانداردهای نوبل ادبیات مطابق باشد. یک روز کامل را صرف نوشتن یک پاراگراف بی‌نقص می‌کنند و از شدت خستگی و کلافگی مانند جنازه‌ای روی تخت می‌افتند تا ادامه کار را فردا انجام دهند. در همین حال که سر را در اعماق بالش فرو برده‌اند، جملات ارزشمند پاراگراف برنده جایزه نوبل خود را مرور می‌کنند و تا ایرادی در آن پیدا نکنند، خوابشان نمی‌برد. سرانجام پس از ساعتی کشتی‌گرفتن با جملات، نوشته گهربار خود را ناگهربار می‌یابند و آن را به دویست قسمت نامساوی پاره می‌کنند و ننوشتن را به نوشتن ناقص ترجیح می‌دهند.سوال: پس راه چاره چیست؟پاسخ: این مشکل، ریشه روانشناختی دارد. پس راه‌حل هم باید روانشناختی باشد. افراد کمالگرا دیدگاه نادرستی درباره پدیده‌ها و واقعیت دارند. آن‌ها قادر نیستند فاصله بین صفرویک را ببینند. مثلا: یک نوشته با نمره ۱۴ برای آن‌ها بی‌اعتبار و مردود است. اصلا هرچیزی حتی با یک نقص کوچک درنظرشان مردود است. حال‌آنکه نمره ۲۰ در عالم واقعیت نمره‌ای ایده‌آل و غیرممکن است. حتی نمره صفر هم غیرواقعی است. هرچیزی هست بین این دو نمره است و این افراد درابتدا باید این واقعیت را درک کنند. همچنین آن‌ها در شروع نویسندگی، خود را با نویسنده‌ای مقایسه می‌کنند که بیست سال نوشته و نوشته، تا آنکه در ۴۰ سالگی اثری موثر خلق کرده است. آن‌ها دوست ندارند این ۲۰ سال ناکامی و نویسندگی با نمرات پایین را ببینند.با این اوصاف، راه چاره این است که اولا نقص و ایراد در کار را اجتناب‌ناپذیر بدانند و دوما کار خود را با هیچ‌کس مقایسه نکنند.در پایان باید بگویم که همین نوشته من هم قطعا ایرادات بسیاری دارد و مطمئنا برنده هیچ جایزه‌ای نخواهد شد. اما هدف من انتقال مطلبی بود که گفته شد. اطمینان دارم که نتوانسته‌ام آنچه در ذهنم هست به‌طور ۱۰۰ درصد منتقل کنم. ولی من به ۶۰ درصد آن هم قانعم.</description><category>امیر حاجی محمدی</category><author>امیر حاجی محمدی</author><pubDate>Sat, 25 Jun 2022 18:33:08 +0430</pubDate></item><item><title>هنگامی که درباره من سوال کنند...</title><link>https://virgool.ir/@amir.hmd/هنگامی-که-درباره-من-سوال-کنند-gjnim9ricqur</link><description>بقره ۱۸۶به نام خداسلام. از اونجایی که پست‌های اخیرم در مورد کتاب و نوشتن و نویسنده‌س، گفتم امروز از کتابی بنویسم که با کتابای دیگه فرق داره. کتابی که کلماتش از ملکوت به پایین اومده و مثل آب بارون که زمین مرده رو زنده میکنه، کلمات و مفاهیم این کتاب هم، هر دل خاک‌گرفته‌ای رو زنده میکنه.مناسبت این پست هم با ماه رمضان که ماه نزول این کتاب هست، پیوند میخوره. امیدوارم تو این ماه، هرچند با خوندن چند آیه، از اشارات این کتاب آسمانی تو زندگی‌مون بهره ببریم.اما مطلبی که دلیل نوشتن این پست شد، خوندن پست یکی از دوستان در ویرگول بود (برای خوندن پست اینجا کلیک کنید.)ایشون چند آیه رو جمع‌آوری و حتی برای این آیات تصاویر بسیار زیبایی هم طراحی کردن. آیاتی که اگه بهشون عمل بشه، میتونه خیلی از مشکلات رو برطرف کنه.خوندن این آیات تو این ماه، و به ویژه تو این شرایط گرفتاری بیماری، موجب تامل شد و تصمیم گرفتم بنده هم یک آیه بنویسم. دوستان هم اگه آیه‌ای مدنظرشون هست، تو قسمت نظرات ارسال کنن.وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِي وَلْيُؤْمِنُوا بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَو هنگامى که بندگان من، از تو درباره من سؤال کنند، (بگو:) من نزدیکم. دعاى دعاکننده را، به هنگامى که مرا مى خواند، پاسخ مى گویم. پس باید دعوت مرا بپذیرند، و به من ایمان بیاورند، تا راه یابند (و به مقصد برسند).(بقره/186)</description><category>امیر حاجی محمدی</category><author>امیر حاجی محمدی</author><pubDate>Tue, 05 May 2020 21:44:19 +0430</pubDate></item><item><title>۸ علامتی که نشان می‌دهد شما باید یک نویسنده می‌شدید</title><link>https://virgool.ir/@amir.hmd/۸-علامتی-که-نشان-میدهد-شما-باید-یک-نویسنده-میشدید-lspynw91z1qc</link><description>این پست، ترجمه مقاله‌ای از سایت writetodone است.نشانه‌های یک نویسندهآیا تاکنون به این نتیجه رسیده‌اید که شما باید یک نویسنده می‌شدید؟در این هنگام، چیزی در درون‌تان می‌گوید می‌توانید،اما بعد، دچار تردید می‌شوید.به نوشته‌های خود نگاه می‌کنید، احساس می‌کنید در جایی نیستید که باید باشید، شاید آنقدر که باید، خوب نیستید؟با خود می‌گویید یک نویسنده خوب باید خیلی بهتر از این باشد؟این تصور، اشتباه است.همین که در حال خواندن این پست هستید، نشان می‌دهد کم و بیش پیوندی با نویسندگی دارید. شما می‌توانید با کلمات‌تان دنیا را تغییر دهید و بر زندگی دیگران تاثیر بگذارید.در اینجا ۸ علامتی را که نشان می‌دهد شما هم می‌توانید با کلمات جادو کنید، با هم می‌خوانیم:یک) رویاپردازیدر خلوت خود، درباره نویسندگی رویاپردازی می‌کنید و اگر یک نویسنده هستید، در مورد کاری بزرگ‌تر می‌اندیشید. مثل نوشتن یک رمان یا گرفتن یک کار بزرگ از مشتری.شما در رویاهای خود، کاری بهتر و بزرگتر را می‌بینید و ندای درون‌تان می‌گوید شما می‌توانید انجامش دهید. اما ندای مزاحمی مانع شما در انجام آن می‌شود.دو) تردیدبله، تردید نشانگر ذات نویسندگی شماست. اگر شما چیزی برای گفتن نداشتید، حتی نمی‌توانستید در مورد نویسندگی فکر کنید. اما شما چیزی برای گفتن دارید و خودتان این را می‌دانید. ولی تردید مانع شما می‌شود.با این حال، تردید فقط یک حس گذراست. حس خوبی نیست، ولی می‌توانید به آن سلام کنید و به گام‌های کوچک خود، رو به جلو ادامه دهید. چون قرار است یک نویسنده شوید.سه) بهانهبهانه‌ی شما برای بیرون نرفتن با دوستانتان این است:&#34;باید بنویسم.&#34;شما به چیزهایی که بقیه (کسانی که نویسنده نیستند) دوست دارند، علاقه‌ای نشان نمی‌دهید. آن‌ها زندگی متفاوتی دارند. گاهی به نظر می‌رسد از جنس دیگری هستند.این تفاوت را بپذیرید.تحت فشار اطرافیان‌تان قرار نگیرید.اگر یک نویسنده تازه‌کار هستید، شاید ندانید که چگونه باید با اوضاع کنار بیایید. اما شما باید به ندای درون‌تان گوش کنید. او می‌داند شما چه‌چیزی نیاز دارید.اگر باید بنویسید، پس بنویسید.چهار) الهامالهام، تنها به کار کسانی می‌آید که می‌توانند از آن استفاده کنند. زمانی که چیزی در نویسندگی به شما الهام شد، آن را به کار بگیرید. همین امروز شروع کنید. منتظر یک چیز بی‌نقص نباشید.بگذارید آشفته باشد.بگذارید بی‌نظم باشد.بگذارید افکار بی‌پروا، تن‌تان را به لرزه بیاندازد.اما همین حالا شروع کنید.پنج) کمال‌گراییزمانی که شما واقعا به چیزی اهمیت می‌دهید، دوست دارید که آن چیز بی‌نقص باشد.من به نوشته‌هایم اهمیت می‌دهم. من می‌خواهم به دیگران کمک کنم. من می‌خواهم به کسانی که این‌همه کلمه را می‌خوانند، کمک کنم، و به همین دلیل می‌خواهم که بی‌نقص باشد. زیرا باور دارم که یک نوشته‌ی تمیز، در نظر شما ارزشمند است.اما این همیشه درست نیست.خوب بودن کار، می‌تواند تاثیر بزرگی روی زندگی دیگران داشته باشد، اما بی‌نقص بودن، تنها یک ایده‌ی ذهنی است. ربطی به واقعیت ندارد.این که بخواهید نوشته‌تان کامل و بدون ایراد باشد، نشان می‌دهد که شما به کارتان اهمیت می‌دهید و این خوب است. زیرا به این معنی است که نتیجه کار، عالی خواهد شد، حتی اگر خودتان احساس کنید که چرندیات است. اما شما باید این نوشته‌هایتان را منتشر کنید.شش) تحسینشما نویسندگان بزرگ را در دل تحسین می‌کنید.می‌خواهید در مورد سبک زیبای نوشته‌هایشان صحبت کنید. اما اغلب، کسی را برای صحبت کردن ندارید. زیرا احتمالا خانواده و دوستان‌تان به اندازه‌ی شما به نویسندگی اهمیت نمی‌دهند.این خودش نشان می‌دهد که شما چقدر به کلمات توجه می‌کنید. و این، دلیلی بر ذات نویسندگی شماست.تناا کاری که باید بکنید این است که شجاعت نوشتن را در خود ایجاد کنید و در مسیر خود قدم بگذارید.شما آماده‌ی این کار هستید، حتی اگر این احساس را نداشته باشید.نوشتن را آغاز کنید و از آن لذت ببرید.هفت) دلتنگیوقتی نمی‌نویسید، احساس می‌کنید یک چیز کم است، نیاز دارید بنویسید و خود را در قالب کلمات بیان کنید.شما می‌دانید که می‌توانید یک تغییر ایجاد کنید، اما مطمئن نیستید. همه‌ی ما تردید داریم. این طبیعی است، اما نباید شما را متوقف کند.بنویسید و پیش بروید و کلمات را منتشر کنید. باقی کار را به کائنات بسپارید. کاری به نتیجه نداشته باشید، بهترین خود را ارائه دهید.نوشته‌هایتان را به دیگران نشان دهید، حتی اگر این کار شما را می‌ترساند.هشت) اشتیاقشما این اشتیاق درونی به نوشتن را حس می‌کنید. گویی طنابی به قلب‌تان وصل است و آن را می‌کشند.این طناب شما را به سمت کار بزرگی می‌کشاند. اما شما مقاومت می‌کنید. ترسیده‌اید و نگرانید. نمی‌دانید که دیگران چه فکری خواهند کرد.بگذارید این شوق شما را به جایی که باید، ببرد. دیگران را فراموش کنید و از ندای درون پیروی کنید. تفاوت‌تان با دیگران، عجیب به نظر رسیدن کارهایتان و سبک و استایل‌تان را بپذیرید.ممکن است نتایج، سریع به دست نیاید. اما تا وقتی که از قلب‌تان پیروی می‌کنید، همه چیز خوب خواهد بود.این اشتیاق را دنبال کنید.بگذارید طناب، شما را به ماجراجویی در زندگی بکشاند.اگر شما تا اینجا را خوانده‌اید ...احتمالا نویسندگی جزئی از وجود شماست.من تا آنجا که به یاد دارم، همیشه در حال نوشتن بوده‌ام.زمانی که ۶ سالم بود، چرندیاتی در مورد حیوانات می‌نوشتم. اما بعدها خود را درحال نوشتن مقالاتی این چنینی یافتم. به هر حال این کاری است که از من بر می‌آید. من تنها حس و حالم را دنبال می‌کنم و درباره‌ی چیزی می‌نویسم که قلبم را به آواز درمی‌آورد.و شما هم باید همین کار را بکنید. زیرا چیزی که شما را برمی‌انگیزد، GPS داخلی شماست که می.گوید به کدام سو باید بروید.من هم مانند هرکس دیگری ترس و تردید و نگرانی داشتم. اما می‌دانستم که باید این کار را انجام دهم. چون هر کار دیگری برایم عذاب آور است.پس اگر تا اینجای مقاله را خوانده‌اید، باید نویسنده شوید. باید نویسندگی را در آغوش بگیرید. زیرا می‌دانید که این‌کار را از ته دل دوست دارید.</description><category>امیر حاجی محمدی</category><author>امیر حاجی محمدی</author><pubDate>Wed, 15 Apr 2020 20:08:21 +0430</pubDate></item><item><title>۵ روش کارآمد برای نوشتن داستان</title><link>https://virgool.ir/@amir.hmd/۵-روش-کارآمد-برای-نوشتن-داستان-tnlv0le8asvz</link><description>متن زیر، ترجمه مقاله‌ای از سایت writershelpingwriters است.روش‌های طرح‌ریزی یک داستاننوشتن داستان، فقط این نیست که قلم را روی کاغذ بگذاری و قوه‌ی خیال را بر آن سوار کنی. حداقل همیشه این‌طور نیست. برای بیشتر نویسندگان، نوشتن رمان با نوعی ساختار شروع می‌شود. برنامه‌ریزی برای پیچ و تاب داستان در ابتدا، می‌تواند سخت باشد. خصوصا زمانی که نمی‌دانی جزئیات چگونه به هم وصل می‌شود. اما با هریک از روش‌های زیر، شما کاملا آماده برنامه‌ریزی کار خود خواهید شد. روش &#34;روزی روزگاری...&#34;با این‌که روش فوق، همواره در اولویت فیلمنامه‌نویسی پیکسار قرار داشته است، اما سود ۱۴ میلیارد دلاری سال گذشته، به آن‌ها اطمینان داد که راه درستی را درپیش گرفته‌اند. داستان‌های پیکسار مطابق فرمول زیر است:روزی روزگاری............. یک روز....... سرانجام.......همان‌طور که دیدید، این شکل از روایت، بیش‌تر شبیه افسانه‌ها است. اما محبوبیت ماندگار افسانه‌ها و افزایش روزافزون این علاقه، نشان می‌دهد که این روش هم‌چنان کارآمد است. برای مثال:روزی روزگاری، دخترکی بود که هر روز به دیدن مادربزرگش می‌رفت و سبدی کلوچه هم برایش می‌برد. روزی گرگی دخترک را در جنگل دید و تصمیم گرفت او را بخورد. پس به خانه مادربزرگ رفته و او را خورد. سپس به جای او در رختخوابش خوابید. هنگامی که دخترک به خانه مادربزرگ آمد، گرگ برای حمله کردن آماده شد. سرانجام، در آخرین لحظه، شکارچی‌ای که گرگ را هنگام وارد شدن به خانه دیده بود، دخترک را از چنگ او نجات داد.با توجه به فرمول بالا، شما هم می‌توانید ایده‌ی داستانی خود را به راحتی پیاده کنید.روش &#34;دانه‌ی برف&#34;این روش به شما اجازه می‌دهد ابتدا ایده‌ی اصلی و شخصیت‌ها را بسازید و سپس به آن‌ها شاخ و برگ بدهید. دقیقا شبیه ساختار یک دانه‌ی برف.با نوشتن یک جمله‌ی ساده، ایده‌ی داستان را به شکلی خلاصه روی کاغذ بیاورید. در داستان &#34;سرود کریسمس&#34; چارلز دیکنز، این جمله را به شکل زیر می‌توان نوشت:ابنزر اسکروج از کریسمس متنفر است، تا این‌که سه روح، رفتارهای اشتباه او را در گذشته، حال و آینده به او نشان می‌دهند.حالا همین کار را با شخصیت اصلی داستان خود انجام دهید. هرگاه دید شفافی نسبت به شخصیت اصلی و موقعیت پیدا کردید، چند جمله در توصیف آغاز، میانه و پایان روایت خود بنویسید (در مثال بالا شخصیت اصلی، اسکروج و موقعیت داستان، لندن دوره‌ی ویکتوریا است). سپس به عقب برگردید و جزئیات بیش‌تری اضافه کنید. این کار را تا جایی که طرح‌تان به حدود دو صفحه برسد، ادامه دهید. وقتی اطلاعات کافی به دست آوردید، نوشتن داستان را شروع کنید.روش &#34;بنابراین، اما&#34;از نوشتن داستانی که لحظاتش با عبارت &#34;و سپس&#34; پیوند می‌خورد، بپرهیزید. این فرمول، منجر به روایت خطی و درنتیجه، کندی داستان می‌شود. به جای آن، تا می‌توانید از &#34;بنابراین و اما&#34; استفاده کنید. این روش، توسط سازندگان &#34;ساوت پارک&#34; معرفی شد. روش فوق، تضمین می‌کند که داستان شما علت و معلول خواهد داشت، همراه با لحظات فراز و فرود. در نتیجه، نه تنها روایت شما واقعی‌تر و باورپذیرتر می‌شود، بلکه خوانش بسیار هیجان‌انگیزتری هم پیدا می‌کند.به عنوان مثال:خانواده جک فقیر است؛ بنابراین مادرش از او می‌خواهد گاوشان را بفروشد. اما او گاو را بجای پول، در ازای لوبیاهای سحرآمیز می‌فروشد. بنابراین مادرش عصبانی می‌شود و لوبیاها را بیرون پرت می‌کند. اما آن‌ها رشد می‌کنند و به یک بوته‌ی غول‌پیکر تبدیل می‌شوند.چند جمله برای طرح کلی داستان‌تان بنویسید، اما فقط از روش بالا برای پیوند دادن ایده‌ها استفاده کنید. گاهی نیاز خواهید داشت که طرح داستان را اندکی تغییر دهید.روش &#34;از آخر شروع کن&#34;&#34;اولین جمله را نمی‌توان نوشت، تا زمانی که جمله‌ی پایانی نوشته شود.&#34;        جویس کارول اوتسدر فرایند طرح‌ریزی، اغلب نویسنده‌ها روی ساختار روایت تمرکز می‌کنند. اما همه به این شکل کار نمی‌کنند. ممکن است شما چیز زیادی از سرگذشت شخصیت داستان ندانید، اما یک دید شفاف از آنچه در پایان داستان رخ می‌دهد، داشته باشید. آن‌جا که به وضوح می‌بینید، شخصیت اصلی داستان، مشتی توت به همراه دارد که با خوردن آن جلوی دیدگان همه خواهد مرد. یا این‌که شخصیت اصلی را می‌بینید که یک هتل متروکه را (به همراه خودش) منفجر می‌کند تا خانواده‌اش را نجات دهد.اگر شما می‌دانید که در پایان داستان‌تان چه اتفاقی رخ می‌دهد، از آن‌جا شروع کنید. سپس می‌توانید به عقب برگردید و ببینید چه چیزی آن‌ها را به این سرانجام رسانده و چه انتخاب‌هایی، این مقصد را برایشان رقم زده است.روش &#34;sticky note&#34;(sticky note همان کاغذهای یادداشت چسبی کوچک است.)شما می‌توانید از این روش درکنار روش‌های دیگر استفاده کنید. اما این روش، به تنهایی هم روش خوبی برای شروع است. زیرا پرکردن یک برگه یادداشت کوچک خیلی راحت‌تر از پرکردن یک صفحه کاغذ است. از برگه‌های یادداشت جداگانه برای ساختن جدول زمانی اتفاقات استفاده کنید و سپس آن‌ها را مرتب کنید. بعضی صحنه‌ها را حذف کنید، بعضی را اضافه کنید و اتفاقات داستان خود را کنار هم بچینید تا جایی که از طرح کلی آن رضایت پیدا کنید. همچنین اگر یک ابزار دیجیتالی را ترجیح می‌دهید، می‌توانید از ابزارهای مدیریت timeline موجود در اینترنت استفاده کنید. مزیت برنامه‌ریزی با sticky note، کنترلی است که شما روی ویرایش و مرتب کردن مجدد طرح‌تان دارید. این روش خصوصا به نویسندگانی که از داستان‌نویسی بدون سیرزمانی لذت می‌برند، توصیه می‌شود. امکان دارد شما در طول فرایند طرح‌ریزی، ترکیبی از استراتژی‌ها را به ‌کار بگیرید. اگر خوب و با جزئیات طراحی کنید، فرآیند نوشتن، قابل مدیریت‌تر، کارآمدتر و لذت‌بخش‌تر می‌شود. پس روش‌های مختلف برنامه‌ریزی و ساختاردهی به داستان را امتحان کنید و قبل از این‌که شروع به نوشتن کنید، از نتیجه‌ی مطلوب، اطمینان حاصل کنید.و حالا، یک تکنیک برای مدیریت زمان:روش &#34;پومودورو&#34;بیشتر نویسندگان از طراحی و نوشتن جزئیات فرایند لذت می‌برند. اما ساختار دادن به داستان، تنها یک مرحله از مراحل نوشتن است. بخش دشوار، اغلب زمانی است که شروع به نوشتن می‌کنید. پیدا کردن زمانی که بتوانید به نوشتن اختصاص دهید، در میان برنامه‌ی پرترافیک روزانه، واقعا چالش برانگیز است. برای موفقیت، لازم است که یاد بگیرید چگونه برای نوشتن، بیش‌ترین وقت را ایجاد کنید.روش کیت هریسون، علاوه بر هیجان‌انگیز بودن، واقع‌بینانه هم هست. با استفاده از این تکنیک می‌توانید تکه‌های زمانی ۲۵ دقیقه‌ای قابل مدیریت، برای نوشتن کنار بگذارید.&#34;کار خلاقانه، قابل اندازه‌گیری نیست. شما ممکن است یک صحنه‌ای بنویسید که بعدا قرار است حذفش کنید. اما زمان، یک چیز قابل اندازه‌گیری است. شما می‌تواتید پیشرفت کار را با شمارش تکه‌های ۲۵ دقیقه‌ای اندازه بگیرید. من خودم هر روز تعداد مشخصی از این تکه‌ها را، برای انجام کاری تعیین می‌کنم.&#34;تعیین اهداف قابل مدیریت، احتمال رسیدن به آن‌ها را افزایش می‌دهد، در نتیجه، روز بعد با انگیزه‌ی بیشتری برای نوشتن، از خواب بیدار می‌شوید. همیشه با یک کار کوچک شروع کنید (یک کار ۱۵ الی ۲۰ دقیقه‌ای)، قطعا تعجب خواهید کرد که روزانه چقدر می‌توانید کار کنید و با وجود زمان محدودتان، چقدر انگیزه خواهید داشت برای نوشتن.شما چه روش خاصی برای نوشتن داستان دارید؟</description><category>امیر حاجی محمدی</category><author>امیر حاجی محمدی</author><pubDate>Mon, 13 Apr 2020 21:10:24 +0430</pubDate></item><item><title>۷ درس ارزشمند از ۷ نویسنده‌ی بزرگ</title><link>https://virgool.ir/@amir.hmd/۷-درس-ارزشمند-از-۷-نویسندهی-بزرگ-opfmxoxjwgbl</link><description>۷ درس ارزشمند از ۷ نویسنده‌ی بزرگمتن زیر، ترجمه‌ی پستی با همین عنوان از سایت writetodone است.اسطوره‌ی نویسندگی بودن، کار آسانی نیست. در واقع، حتی یک نویسنده معمولی بودن هم دشوار است. نیاز به شجاعت، صداقت و بصیرت دارد. بیش‌تر از همه، نیاز دارد که شما انتقادپذیر باشید.چه چیزی شما را به یک نویسنده‌ی موفق تبدیل می‌کند؟ و چه درسی می‌توان از اسطوره‌های ادبی گذشته و حال یاد گرفت؟در این‌جا ۷ درس از بزرگان تاریخ ادبیات را با هم مرور می‌کنیم.چارلز بوکووسکیدربازه چارلز:چارلز بوکووسکی (مشهور به بوک) یک نویسنده و شاعر آمریکایی بود. ویژگی بارز نوشته‌هایش، سادگی و صداقت بیان بود. بوک در مورد فقر و فحشا می‌نوشت.نصیحت بوک در مورد نویسندگی:&#34;تا زمانی که حرفی برای گفتن ندارید، چیزی ننویسید.&#34;به اعتقاد بوک، اینکه بدون پشتوانه و صرفا به خاطر نوشتن بنویسیم، کاری بیهوده و بی‌فایده است.جک لندندرباره جک:جک لندن با نوشتن داستان برای مجله‌های معروف برای خود نامی دست و پا کرد. او همچنین یک روزنامه‌نگار، مدافع حقوق اجتماعی و رمان‌نویس مورد احترام بود. جک بیشتر به‌خاطر شاهکارهای ادبی‌اش از جمله &#34;سپید دندان&#34; و &#34;آوای وحش&#34; شناخته می‌شود.جملات زیر سخنان جک لندن است:&#34;من همهچیز نوشته‌ام. مقالات سنگین، علمی، جامعه‌شناسی، داستان کوتاه، مطالب طنز، از قطعه و غزل تا اشعار سپید غم‌انگیز و اشعار حماسی استانزا.&#34;با توجه به سحنان جک می توان گفت:همه چیز را امتحان کنید؛ داستان کوتاه، شعر، مقاله و پست وبلاگ. هرپه بیشتر بنویسید، بیشتر مهارت پیدا می‌کنید.هانتر تامپسوندرباره هانتر:هانتر تامپسون به عنوان بنیانگذار روزنامه‌نگاری گونزو اعتبار یافت. کتاب &#34;فرشتگان جهنم&#34;، او را در سال ۱۹۶۷ به شهرت رساند. تامپسون در اواخر دهه‌ی شصتم زندگی‌اش، خودکشی کرد و مرگ تراژدیکش، بر پیروان مکتبش افزود.سخنی از هانتر:&#34;لذت نویسندگی، در پایان کار است.&#34; نویسنده‌ها اغلب بر این باورند که نوشتن همیشه لذت‌بخش است. اما هانتر معتقد بود نویسندگی می‌تواند سخت، دردناک و خسته‌کننده باشد. نقش ما به عنوان نویسنده، پایان دادن و ارائه‌ی کار است. اینجاست که می‌توانیم از نتیجه‌ی کار لذت ببریم.استیون کینگدرباره استیون:استیون کینگ یک افسانه‌ی زنده است. او بیشتر به نوشتن ژانر وحشت مشهور است. اما رمان‌های داستانی، ماوراءالطبیعه و فانتزی هم می‌نویسد.استیون می‌گوید:&#34;وقتی چهارده ساله بودم، میخ روی دیوارم دیگر تحمل سنگینی &#39;پس زدن ها&#39; را نداشت. میخ کلفت‌تری جایگزین آن کردم و به نوشتن ادامه دادم.&#34;از پس زدن ها و انتقادها به عنوان سوختی برای خود استفاده کنید. در مواجهه با اولین مانع، تسلیم نشوید؛ آن را بپذیرید و به حرکت خود ادامه دهید.حنیف قریشیدرباره حنیف:مانند بسیاری از نویسندگان مشهور، نویسنده‌ی بریتانیایی، جنیف قریشی، کار خود را با نوشتن مطالب غیراخلاقی شروع کرد. او سپس به نوشتن نمایشنامه، فیلمنامه و رمان روی آورد.او در جایی گفته است:&#34;برگزاری کلاس‌های نویسندگی خلاق، وقت تلف کردن است. بسیاری از شاگردان من حتی نمی‌توانند یک داستان بنویسند. این کار سختی است و مهارت می‌خواهد. آیا شما می‌توانید این را آموزش بدهید؟ من که این‌طور فکر نمی‌کنم.&#34;مدرک نویسندگی تنها یک تکه کاغذ است. داشتن مدرک به این معنا نیست که شما یک نویسنده‌ی خوب هستید. بهتر است هر کسی، هنر نویسندگی را از نویسنده‌ی محبوبش یاد بگیرد.جولیا کامروندرباره جولیا:جولیا کامرون بیش‌تر از آن‌که به عنوان همسر مارتین اسکورسیزی شناخته شود، به عنوان یک نویسنده، شاعر، روزنامه‌نگار و هنرمند موفق شناخته می‌شود.این جملات، از جولیا کامرون است:&#34;برایم جالب است که ما سوالی در مورد نویسندگی می‌پرسیم که درباره‌ی دیگر مشاغل نمی‌پرسیم. برای مثال، ما نمی‌گوییم:&#39;شانس این‌که به عنوان یک بانکدار، فلان کار را بتوانی انجام دهی یا به عنوان یک شیمیدان، فلان چیز را بتوانی درست کنی، چقدر است؟&#39; در بیشتر حرفه‌ها، فرض ما این است که علاقه و تمایل به یک شغل، منجر به یک شانس منطقی برای موفقیت در آن می‌شود. در مورد نویسندگی این‌طور نیست. حقییت این لست که وقتی شما یک شغل مربوط به نویسندگی را می‌خواهید و برای رسیدن به آن کار می‌کنید، شانس، همیشه همراه شما خواهد بود، نه بر علیه شما. این یک قانون ساده‌ی متافیزیک است.&#34;نگران منتقدان منفی‌نگر نباشید. اغلب اوقات، هنرمندان توسط غیرهنرمندان انتقاد می‌شوند. به حرف کسانی که به شما می‌گویند یک طرح پشتیبان داشته باشید، توجه نکنید. اگر می‌خواهید یک نویسنده باشید، به راه خود ادامه دهید و نویسنده شوید.هنری میلردرباره هنری:هنری میلر همان اندازه که به خاطر رمان‌هایش درباره‌ی زنان و خوشگذرانی‌ها مشهور بود، به خاطر ماجرای عشقی جنجالی‌اش با نویسنده‌ی فرانسوی، آناییز نین، هم شهرت داشت.میلر می‌گوید:&#34;در یک زمان، روی یک چیز کار کن تا به پایان برسد. کتاب‌های جدید و مطالب جدید را کنار بگذار. دست‌پاچه کار نکن. روی چیزی که در دست داری، با آرامش و نشاط و بی‌دغدغه کار کن.&#34;به عنوان یک نویسنده، اغلب دچار حس سردرگمی می‌شویم. زیرا هم‌زمان چند پروژه‌ی نویسندگی در دست داریم. برای این‌که کارمان خوب از آب دربیاید، بهتر است تنها روی یک کار تمرکز کنیم، قبل از این‌که سراغ دیگری برویم.&#34;شما چه درسی از نویسندگان بزرگ گرفته‌اید؟ آن را در قسمت نظرات، با ما در میان بگذارید.</description><category>امیر حاجی محمدی</category><author>امیر حاجی محمدی</author><pubDate>Sun, 12 Apr 2020 19:42:27 +0430</pubDate></item></channel></rss>