https://virgool.ir/feed/@amir.gr86fa2026-11-12 06:57:47https://files.virgool.ir/upload/users/54623/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@amir.gr86https://virgool.ir/@amir.gr86/دوچرخه-سواری-در-تهران-لذت-رکاب-زدن-qrcjzasvhompچی شد قرار شد بنویسم؟ اینکه هم تجربه این چند سال دوچرخه سواری رو بنویسم هم کمکی کنم به کمپین #رکاب_سفید...نوشتن رو از تجربه خرید دوچرخه و اولین دوچرخه سواری طولانی شروع می کنم...شاید چند سالی بود که می خواستم دوچرخه بخرم. از سال ۹۴ هی زمزمه خرید دوچرخه داشتم. اون اواخر هر بار صحبتش پیش میومد بهم می گفتن این باز ویار دوچرخه کرد. مهم ترین دلیل نخریدن و به تعویق انداختن خرید اون ترس بود. بقیه چجوری نگام می کنن؟ اصلا مگه می شه تو این شهر دیوونه دوچرخه سواری کرد. نکنه بیفتم دست و پام بشکنه. اصلا می تونم سوار شم. بعد توی روزگاری که همه فکر ماشین و موتورن خنده دار نیست برم دوچرخه بخرم. همه این ها بود و هر بار هم که حرفش پیش میومد همه اطرافیان مخالفت می کردن. نه اینکه به حرفشون گوش کنم اما موثر بود توی تصمیم گیریم. تا رسیدیم به سال ۹۷. دیگه جدی شده بودم. این بار حامی هم داشتم. ازون طرف رفته بودم کلی در مورد نحوه انتخاب دوچرخه و مدل هاش و هر چی مربوط به اونه خونده بودم. دیگه تو شهر هم دوچرخه سوار زیاد می دیدم. هر باز تو اتوبوس از کنار یکیشون رد می شدم ناخودآگاه تا اون موقع که تو دیدم بود دنبالشون می کردم. مسیرم هم تو ولیعصر بود. می دیدم که اون سربالایی رو چجوری رکاب می زنن. تقریبا اوایل تابستون ۹۷ دیگه تصمیمم رو گرفته بودم فقط مونده بود انتخاب دوچرخه. رفتم نمایندگی جاینت یه xt0 بود تا اونجا که یادمه که خیلی چشمم رو گرفته بود. اما هی دست دست کردم و اون هی گرون تر شد. فکر کنم نزدیک ۵ میلیون شده بود. پول زیادی بود از یه طرف و ازون طرف فکر می کردم اگه خوشم نیاد اگه ازش استفاده نکنم چی. اون اول که می خواستم بخرم حدود ۳ میلیون بود. خب یه کم بالا و پایین، قیمتا دقیق یادم نیست. یه روز اما دل رو زدم به دریا. گفتم می رم می خرم. یه روز ۵شنبه بود. رفتم قلمستان. یه نمایندگی آباریس بود، یا اسمی تو همین مایه ها. یه فوجی دیدم. قیمتش حدود ۳ میلیون بود. متوسط رو به پایین بود. اما خریدمش. کلی هم با فروشنده صحبت کردم. براش جالب بود چه قدر اطلاعات دارم. واقعا هم خیلی خونده بودم در موردش. البته که الان می دونم خرید خوبی نبود. چون می تونستم برندهای دیگه ای با همون قیمت اما با تجهیزات بهتر بگیرم. اما این ها تحت تاثیر قیمت دلار چون نمایندگی بودن قیمتا رو افزایش داده بود. یه خوجی زرد رنگ با یه کلاه زرد رنگ. سوار شدم. تا خونه خیلی راه نبود. اما رفتم که باهاش دور بزنم. من بچگیم فقط یه دوچرخه معمولی داشتم. اونم شاید حدود یه سال. قسمت جالبش این بود که نمی دونستم دنده چجوری کم می شه. هیچ وقت آخه دوچرخه دنده ای نداشتم تا اون موقع. یه کم ور رفتم و کشف کردم.یه نیم ساعتی رکاب زدم. به خونه که رسیدم حالا باید یه جا براش پیدا می کردم. اما پارکینگ که امن نبود. تو انباری هم نمی شد. پس بردمش بالا. طبقه چهارم. تازه سوار آسانسورش هم نکردم. کاری که بعدا انجام می دادم و با آسانسور بالا پایین می رفتیم با هم. گذاشتم تو اتاق و تمام. حالا دوچرخه داشتم. هنوز هم کارم برام عجیبه. اما اگه چند تا تصمیم درست تو زندگیم گرفته باشم که ازشون واقعا راضیم یکیش همین خرید دوچرخه بود. خب زیاد نوشتم. خیلی هم شاید جذاب نیست.ولی قسمت مهم داستان هایی که با دوچرخه داشتم. اونا رو بعدا می نویسم. اما این جا شاید فقط بخش مهمش برام این غلبه بر اون ترس ها بود. انجام دادن و لذت بردن. به امتحانش می ارزه. یه چیزی هم اضافه کنم و تموم کنم. اون زمان قرار بود بیدود بیاد. یه دلیل به تعویق افتادنش همون بیدود بود. می خواستم مطمئن شم که می تونم دوچرخه سواری کنم تو شهر، گفتم بذار با این بیدود چند بار می رم اگه خوشم اومد می رم می خرم. اما بیدود تا مدت ها بعدش نیومد. یه جایی که دیگه تقریبا ناامید شم از اومدنش رفتم و دوچرخه خرید.اگه شک دارید در مورد خرید دوچرخه، بذارید کنار. دل رو بزنید به دریا و یکی بگیرید. مهم نیست نو باشه یا دست دوم. یا اینکه بهترین ست تجهیزات رو داشته باشه. بخرید و سوار شید و لذت متفاوتی رو تجربه کنید. البته که مراقب هم باشید و هیچ وقت کلاه رو فراموش نکنید :)چه آخرش توصیه گونه و شبیه سخن بزرگان شد. اما قسمت خنده دار و جذابش رو بعدا تعریف می کنم. اولین دوچرخه سواری طولانی، داستان زمین خوردن ها و دزدیده شدن دوچرخه و داستانی دستی که شکست...رکاب سفیدEd CraneEd CraneWed, 07 Oct 2020 12:22:45 +0330https://virgool.ir/@amir.gr86/آمارها-چه-می-گویند-در-باب-یک-ویروس-دردسرساز-n536kkz2ocieاین روزها سر به هر طرف که برگردانی، صحبت از کرونا یا همان کوید 19 است. حتی اگر صحبتی هم نباشد یا دستی در حال شسته شدن است یا ماسکی روی صورتی دیده می شود یا بوی الکل به مشام می رسد. در این میان اما نگاهی بر آمار انداختم. از یک طرف برایم تمرینی بود برای برنامه نویسی و از طرف دیگر تلاشی برای تحلیل شرایط موجود و شاید جوابی برای این سوال که آیا آماری که هر روز ساعت 2 عصر اعلام می شود نسبتی با واقعیت دارد؟ برای این بررسی آمار روزانه موارد جدید در 10 کشور را با یک برنامه پایتون استخراج کردم. نوشتن برنامه در درجه اول تمرینی برای خودم بود و دلیل دیگرش این بود که آمار روزانه به صورت یک فایل در اختیار نبود. همه سایت ها که اطلاعات را در اختیار می گذاشتند آن را نهایتا به صورت نمودار نمایش داده بودند. به صورت تفکیکی برای هر کشور و روزانه آمار را پیدا نکردم. پس یک برنامه نوشتم آمار روزانه ابتلا را برای ده کشور شامل هفت کشور اروپایی دارای بیشترین مبتلا و ایران و آمریکا و چین در قالب یک فایل اکسل نشان می داد. اساس تحلیل اما این بود که اگر در همه این کشورها شیوع بیماری در یک روز یکسان شروع می شد چه اتفاقی می افتاد؟ اینکه آمار آن ها تا چه حد به هم شباهت دارد؟ اما آمار چین و امریکا به دلیل تفاوت ها نمی توانست راهگشا باشد.در این مورد می توان به تفصیل سخن گفت. در اینجا به این موضوع پرداخته نمی شود. به همین منظور فقط بررسی به کشورهای اروپایی و ایران محدود شد. در تصویر بالا نمودار آمار مربوط به کشورهای اروپایی و ایران بر اساس آمار استخراجی قابل مشاهده است. در اینجا فرض شده است که مبدا زمانی برای شروع کرونا در همه این کشورها یکسان است. ایتالیا و اسپانیا روند مشابهی را طی می کنند. از طرفی انگلستان نیز که دیرتر همه گیری را تجربه می کند در روند مشابهی با ایتالیا و اسپانیا پیش می رود. احتمالا اگر تغییری در سیاست های مقابله با بیماری ایجاد نشود روند مشابه با اسپانیا را تجربه می کند. ایتالیا همان طور که از نمودار مشخص است پس از اعمال قوانین سخت گیرانه با شیب کمتری همه گیری را پشت سر می گذارد.کشورهای فرانسه و آلمان در حال تجربه ای مشابه هستند. نمودار ابتلا در جاهایی کاملا مطابق است. بلژیک هم روندی مشابه با این دو کشور دارد. با اینکه تعداد بیمارهای کمتری دارند اما روند نمودار مشابه سایر کشورهای است که در بالا ذکر شد.اما ایران!روند افزایش تعداد بیماران کاملا متفاوت است. یک روند خطی و ثابت و هیچ تمایلی هم به سمت نمایی شدن ندارد. دلیل این چه می تواند باشد؟ تقریبا خبری از سخت گیری اروپایی ها در ایران نیست. محدود کردن رفت و آمدها هم تقریبا یک هفته ای است که در حال اجرا است. واقعا چرا روند بیماری در ایران مشابه سایر کشورهای مورد اشاره نیست؟ این نکته هم قابل ذکر است که نباید ایران با کشورهای شرق آسیا مقایسه شود مهم ترین نکته در مورد کشورهای شرق آسیا تجربه های متفاوتی است که آن ها در زمینه بیماری های واگیردار به خصوص در مورد سارس دارند.قبل از بررسی دلایل تفاوت اما یک نکته جالب اینکه نمودار کشور سوییس شبیه ایران است. البته چون هنوز روزهای ابتدایی را طی می کنند در مورد این شباهت نمی توان به طور قطع نظر داد.یک دلیل می تواند همان ظن همیشگی پنهان کاری باشد. آمار دقیق اعلام نمی شود. این تا حدی می تواند درست باشد اما در حد ظن باقی می ماند مگر اینکه مرجع معتبر دیگری برای ارائه آمار وجود داشته باشد. اما دلیل دیگر می تواند کمبود امکانات و محدودیت انجام آزمایش و زمانبر بودن اعلام نتایج باشد. اگر شما به طور مثال در طول هر روز فقط بتوانید تعداد مشخص و محدودی آزمایش بگیرید در نتیجه سقف شناسایی بیمار محدود به درصدی از تعداد می شود و مثلا ممکن است هیچ گاه به بیش از 3000 مورد در روز نرسید. این را می توانید با همان چرنوبیل مقایسه کنید که دستگاه های استفاده شده محدودیت در محاسبه میزان آلودگی داشتند و هیچ کس تا ساعت ها متوجه ابعاد فاجعه نبود. به آمار هفته اول ایران در کنار صحبت های مسئولان وزارت بهداشت اگر نگاهی بیندازیم این محدودیت در تشخیص واضح است که البته در هفته های بعد گویا تا حدی کمتر شده است. در کشورهای اروپایی به نظر در این مورد محدودیت مشابهی وجود ندارد. به هر روی اگر آماری از تعداد آزمایش های انجام شده داشتیم شاید در این باره با قطعیت بیشتری نظر می دادم.آمار دیدی در مورد آن که با چه چیزی روبرو می شویم و باید انتظار چه چیزی را داشته باشیم به ما می دهد. به طور مثال انگلستان می تواند بر اساس روند بیماری انتخاب کند که در ادامه روندی مشابه ایتالیا داشته باشد یا اسپانیا. یا بلژیک می تواند پیش بینی کند خود را برای چه تعداد بیمار باید آماده کند. مهم ترین مسئله این است که سیاست مداران فریب آمارهای اشتباه خود را نخورند. آمارهای اشتباهی که خواسته یا ناخواسته ارائه می شود و می تواند منجر به اعمال سیاست های غلط و در پی آن فاجعه شود.Ed CraneEd CraneWed, 01 Apr 2020 23:50:33 +0430https://virgool.ir/@amir.gr86/برای-شروع-kyxzvcm9aj3sمدت ها بود که می خواستم بنویسم. اما همیشه دلیلی بود برای فرار کردن. اولین دلیل هم همیشه این بود که "خب که چه؟". چه لزومی هست به نوشتن و نوشتن، اصلا این همه تولید محتوا از برای چه؟ اما در نهایت می دانستم که همه این ها توجیهی است برای فرار کردن، فرار از چه؟ از روبرو شدن با خود، با اندیشه هایم، با دیگرانی که ممکن است این نوشته ها را بخوانند و قضاوت های آنان. یا فرار از ترس نادیده گرفته شدن، این که بنویسم و کسی حتی نخواند، و آن حس بی اهمیت بودن ناشی از آن. حالا اما فرصت خانه نشینی اجباری بر آنم داشت که بنویسم. شاید کمی جدی تر. شاید تلاشی برای سروسامان دادن به ذهن آشوب زده. پس شروع می کنم به نوشتن. از چه خواهم نوشت؟ از هر آن چه ذهنم را درگیر کرده است، و خب ذهن درگیری دارم. گستره نوشته ها می تواند از کتاب و فیلم باشد تا آن چه به دنیای تکنولوژی مربوط است تا دوچرخه سواری در خیابان های شهر یا پرسه زنی هایم.به عنوان شروع کافی است...Ed CraneEd CraneSat, 28 Mar 2020 18:05:54 +0430