<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های امین</title><link>https://virgool.ir/feed/@aminomidi</link><description>خسته از روزای برفی</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 07:32:20</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/165215/avatar/7DVF08.jpeg</url><title>امین</title><link>https://virgool.ir/@aminomidi</link></image><item><title>من و موبایلم: استفاده درست؛ زندگی بهتر</title><link>https://virgool.ir/@aminomidi/من-و-موبایلم:-استفاده-درست؛-زندگی-بهتر-hj4b2ct49nry</link><description>این روز ها دیگه حال و هوای گذشته رو ندارم. از موقع ای که کرونا کاری کرده که خونه نشین بشم تنبل شدم و تحرکم به حدی کم شده که حتی برای رفتن به توالت(گلاب به روتون) هم حاضر نیستم کاناپه رو ترک کنم. یه گوشه میشینم و به گذشته و آینده فکر میکنم. از یک طرف حسرت روزهای از دست رفته رو میخورم و از طرف دیگه برنامه های زیادی برای آینده زیر سر دارم، ولی حیف که یادم رفت خیلیاشو بنویسم، بین خودمون بمونه هیچ کدومش رو ننوشتم، اینکه دارم میگم باید می نوشتم هم جدیدا توی اینستاگرام دیدم که یکی می گفت &#34;اگر برای آینده برنامه دارید، حتما اونو برای خودتون یادداشت کنید&#34;. اما متاسفانه دیر دیدم، چون خیلی از برنامه های خوبم رو فراموش کردم و فقط چندتا از اون بدرد نخورهاش برام مونده که هنوز همونارو هم یادداشت نکردم. این روزها تنها دلخوشیم شده یه موبایل که انصافا اگر نبود حالم از این هم که هست بدتر می شد.  از بازی کردن با موبایل بگیر تا جستجو در اینترنت و استفاده از شبکه های مجازیِ مد شده و منسوخ شده، همه رو امتحان کردم. فکر نکنید که وقتمو تلف می کردما، نه! تا دلتون بخواد ویدیوها و پادکست های آموزشی می دیدم و گوش می دادم، دنبال بازی های آموزشی می گشتم و تمام سوالات مبهم ذهنمو توی اینترنت جستجو می کردم. بماند که با هر جستجو ابهاماتم بیشتر می شد. مثلا؛ آخرش نفهمیدم چرا فلان برند شارژر رو از جعبه موبایل حذف کرد؟ یعنی موبایل شون دیگه نیاز به شارژر نداره؟ والا من حتی انتظار داشتم هدفون بیسیم و ساعت هوشمند هم توی جعبه اضافه بشه که دوستان اشاره می کنن انتظاراتتو برای خودت نگه دار که همون موبایل هم از داخل جعبه حذف میکنن. جدا از این موارد حس میکنم سوادم توی این دوران کرونایی بیشتر شده، یعنی اگه از چربی های شکمم که هر روز بیشتر می شه بگذریم به دانشم هم یه چیزایی اضافه شده. چیزی که تجربه متفاوتش برام قابل توجه بود موسیقی بود. در زمانی که می دونی کار دیگه ای نمی تونی انجام بدی با خیال راحت دل به نوای موسیقی می دی. شاید به اندازه این روزها، هیچ وقت گوش کردن به موسیقی اینقدر برام لذت بخش نبود.  آرامش نهفته در سازها آنچنان دلنشین بود که انگار روح رو از بدن جدا می کرد و نغمه ها چنان دلنواز بودند که روح رو جلا می دادن، تنظیمات کیفیت و زیر و بمی نوا باعث می شه لذت بردن از موسیقی دوچندان بشه البته تا زمانی که خش خش آزار دهنده هدفون پا وسط نذاره و سقوط روح در باتلاق رو بدنبال نداشته باشه. در این مدت جذاب ترین قسمت برای من این بود که هر از گاهی چندتا اپلیکیشن ورزشی روی موبایلم نصب می کردم و چند روزی به خودم فشار می آوردم که پاشم و باهاش ورزش کنم، ولی تمام توانم در حد تقدیر از برنامه نویسش باقی میموند و درنهایت اپ رو حذف می کردم که مبادا چشمم بهش بخوره و عذاب وجدان بگیرم. در این میون اتفاقی که بعد از سالها افتاد این بود که بلاخره یاد گرفتم چطور با قلم موبایل نقاشی بکشم، نمی دونید چقدر کار لذت بخشیه. تونستم قابلیت های جدید موبایل و قلمش رو کشف کنم، فهمیدم که برنامه های آیندمو می تونم با قلم توی موبایل یادداشت کنم و به این نتیجه رسیدم که استفاده از موبایل میتونه در خیلی از موارد برای بهبود شیوه زندگی استفاده بشه. شاید بهتر باشه در این دورانی که بیشترین استفاده از موبایل رو داریم یاد بگیریم که چطور بهتر ازش استفاده کنم. موفق باشید#روایتگرباش</description><category>امین</category><author>امین</author><pubDate>Thu, 31 Dec 2020 18:58:16 +0330</pubDate></item></channel></rss>