https://virgool.ir/feed/@aminiansarafa2026-11-12 15:20:48https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@aminiansarahttps://virgool.ir/@aminiansara/کاناپه-ی-معروف-شکلاتی-aryteetwyvxiفاطمه کتری رنگ و رو رفته ی روحی را روی اجاق گاز دو شعله ی قدیمی می گذاردو کبریت می زند . اجاق گاز انگار توان نگهداری گاز جمع شده در مشعل هایش را ندارد. پت پت کنان تمام زورش را جمع می کند تا برای این خانواده ، چای تدارک ببیند . فاطمه کبریت سوخته را به کبریت های سوخته ی دیگر که در لیوانی شیشه ای و لب پر ، کنار هم نشسته اند اضافه می کند . لیوان شیشه ای را به سمت خود نزدیک می کند و نگاهی به زیبایی اثری که خودش در این آشپزخانه ی محقر خلق کرده می اندازد و راضی و خشنود از چینش زیبای کبریت های سوخته احساس هنرمندانه ی دارد .مهرناز که انگار نه انگار از گفته ی خود پشیمان است رو به فاطمه می کند و می گوید : مهر ناز که پاهایش را روی هم انداخته است و روی چهار پایه ی چوبی کنار بخاری که باز هم به سلیقه ی فاطمه رنگ قرمز جیگری است ، نشسته است و رو به فاطمه می گوید : « من برای محمود هیچی نگرفتم » که فاطمه اخم می کند و می گوید : « مهرناز از یک ماه پیش به همتون گفتم ، یادت رفت ؟» مهرناز با تحکم : «نه یادم نرفته … مدیرِ رسیدگی به امورات خانه ، خانم فاطمه حق چیان ، هنوز بابت گوشیم ، کلی به حسین مقروضم دیگه روم نشد باز قرض بگیرم » که فاطمه به سمتش آمد و با حرص می گوید : « این لاتِ گنده بک هم که خوب تورو گیر آورده ، هی تو رو مدیون خودش می کنه ، که پس فردا یکی بهتر از اون گیرت اومد ، بابت قرضات هم که شده نتونی ولش کنی » مهرناز پایش را از روی پای دیگر بر می دارد و می گوید : « بسم الله - باز نصیحت شروع شد خوبه همش پنج سال از من بزرگتریها » فاطمه چشمهایش را درشت می کند و می گوید : « نصیحت چیه می گم یه کم غرور داشته باش ، دنیا که تو حسین و اون باشگاه و بستنی خوردن خلاصه نمی شه ، سی سالت شده اما هنوز همون مهرناز بستنی یخی هستی ؟ » مهرناز سرش را پائین می اندازد و در حالیکه بروی لاکهای رنگ و رو رفته ی ناخن پایش دست می کشد، می گوید : « نه پس مثل تو خوبه ، برم زن ِ معلم ادبیات با پنج تا سکه بشم ، یک سال نشده با یه شکم بر اومده و بدون سکه و یه شوهرِ بی عرضه ی چک برگشتی ـ برگردم ـ خونه آقامو و زن بابام ــ بعدم یواشکی برم ملاقات ِ شوهر بی عرضه ام و به همه بگم رفته خارج » فاطمه که بعد از شنیدن این جمله دیگر توانی برای مبارزه با حقیقت ندارد ، در حالیکه اشک جمع شده در چشمانش را مهار می کند رو به مهرناز می گوید : « خجالت بکش ملاقات کی می رم من ! سهراب کجا هست که من برم ملاقاتش »ادامه داستان را در مجله کرگدن شماره ۱۲۷ بخوانید ...SaraSaraWed, 24 Jun 2020 15:21:19 +0430https://virgool.ir/@aminiansara/خبر-چین-اول-zqdpdq9cq0naنوشتن تنها راه فرار است از درونیات فرسوده ی تکراری . ----------------------------------------------------------------------------------------------------داستان های من را در شماره ی ۱۲۶ و ۱۲۷ مجله ی کرگدن جستجو کنید و با دقت مطالعه فرمائيد . قول می دهم سرگرمتان کند . نام داستان ها :‌کاناپه ی معروف شکلاتی عشق و استیصال و جعبه ی دستمال کاغذی SaraSaraWed, 03 Jun 2020 01:52:54 +0430https://virgool.ir/@aminiansara/بیگ-کوئسشن-سئوال-بزرگ-dwkle5vrmmkwیک سئوال از افرادی که در آستانه ی میانسالی هستند آیا واقعا ً ترس از تنهایی آنقدر بزرگ است که باعث می شود شما دست به اعمالی بزنید که تا لحظه ی مرگتان به خرخره تان بچسبد و نگذارد که نفس بکشید ؟ مثل ازدواجهای غلط ، تصمیم گیریهای سطحی ، افتادن به ورطه ی تحمل ، خود خوری خود سانسوری ، گول زدنهای پی درپی ، نمی دانم واقعن سئوالم اینجاست که انسان چگونه می تواند برسد به مرحله ی از زندگی که بگوید همینی که هست هست بی خیال چیزی بیش از این نیست .فیلمنامه ی جدیدی در دست دارم در راستای همین سئوال ... در مرحله ی تحقیق آنچنان شگفت زده شدم که به نظرم رسید مبحث جدی خواهد بود اگر که کسی دلش بخواهد در راستای تحقیقات من کمکی کند . سئوال را واضح تر بیان کنم و آن اینست که آیا زمانیکه که دیگر احساس می کنی عشقی برایت اتفاق نمی افتد باید تسلیم سرنوشت شوی و بترسی از آنچه در آینده در انتظارت است که صد البته تنهایی واضح ترین اتفاقی است که باعث می شود چنین تصمیم گیریهای ابلهانه اتفاق بیفتد ؟ آیا واقعن با ورود به میانسالی سطحی نگری انسان عمیق تر می شود؟...SaraSaraTue, 11 Feb 2020 04:01:18 +0330https://virgool.ir/@aminiansara/اراذلِ-روحی-dcqn83vbdyiaدو هفته رفتم سفر . خوش گذشت . از لب تاپ و گوشی و هرگونه خبر بد رسماً خودم رو دور کردم . اکانت اینستاگرام رو هم تا مدتی غیر فعال کردم . با اتفاقات واقعی که در این ممکلت در حال وقوعه . با وجود خشم و تواماً ترسی که همه ی آدمها رو فرا گرفته ، تصمیم گرفتم ، چیزی که برای من به عنوان یک انسان لازم و ضروریه رو کاربردیش کنم . که طبق تحلیل های برونی و درونی خودم به این نتیجه رسیدم که فعلاً از هر گونه انسان ناامیدی ، اعم از دوست و آشنا و فک و فامیل دوری کنم ، که خوب تصمیم رو سریعاً اجرایيش کردم و از شر تمام مظلوم نماهای وابسته به روح بشر و انسانیت خلاص شدم . کاش آلبر کامو زنده بود و این شرایط رو تحلیل می کرد . من اون و بقیه ی متفکرین نیستم . ولی مطمئناً اگر امثال او وجود داشتند ، نه یک بار بلکه در روز هزاران بار خودشون رو از سقف دار می زدن تا بلکه بصورت اتفاقی هم از چنگال مرگ رها نشوند . بگذریم و تحلیل این انسانهای رو ی مخ رو ادامه بدیم . به اعتقادم این جور افراد به مدلی از غصه خوردن عادت دارن و اتفاقاً اگر همه چیز این دنیا ساکت و بی تنش باشه ، اینها یک جور حالشون بده و از قضا در خلوتشون در همونجاهایی که همیشه در حال پی گیری ایجاد غصه یا هر گونه ، تنشی هستن چیزی رو که بیشتر از همه چیز طلب می کنند ، همین تکرار و تکرار اتفاقات عجیب و غریبی هست که اونا رو در معرض این آسیب ها قرار بده . باور کنید ، دیدم که می گم . دیدم و شنیدم که می گم . بقول مش قاسم پنداری که اینها از ازل منتقد و ناسازگار بدنیا اومدن . واضح تر این که اینا از این دست آدمهای متولد شده ای هستند که پا به دنیا میگذارند که انسانهای دیگر معنا و مفهوم خوش و آرامش رو بیشتر درک کنند چون هر چه بیشتر بااین انسانها در تماس باشید بیشتر متوجه خواهید شد که دنیا خیلی زود می گذرد و مثل فال تاروت که همیشه سه برگ رو جلوی روت میذاره و گذشته و حال و آینده ات رو برانداز می کنه ، می تونه همون اندازه کوتاه و مسخره و شوخی باشه . اما اینا چی نه اینا اونقدر اونقدر ، جدی می گیرن این زندگی رو که دلت می خواد فقط بهشون نگاه کنی و یه مشت گنده حواله ی صورتهای شسته شدشون کنی و بگی بابا بی خیال . چرا داری انتقام جدی نبودن خودت برای خودت رو از دیگران می گیری . بازم بی خیال بابا . اما متاسفانه تو بعنوان یک انسان کاملاً‌طبیعی که گاهی شادی گاهی غمگین وقتی با این افراد روبرو می شی کافیه فقط یک لبخند کوچیک از یک ماجرای کاملاً عادی که برای دوستت اتفاق افتاده و در حال تعریف کردنشه ، شکل بگیره . اینا آنچنان با قیافه های عبوس و سیاه و کبودشون بهت چشم غره می رن که اگر در حال نوشیدن یا خوردن چیزی مثل کیک یا هر خوردنی خشکِ دیگه باشی ، باید انتظار خفه شدن رو از خودت داشته باشی . این ها همون جماعتی هستن که دو هفته ی اخیر عاشق این اتفاقات هستن . عاشق مردن و هرج و مرج و بهم ریختگی اوضاع هستن. می دونید چرا چون مسائلی از این دست هیچ ربطی به خودشون نداره با یه جمله ی کاش می تونستیم کاری کنیم از بار مسئولیت شونه هاشون رو خالی می کنن و در حالیکه تو می شنوی در همین حالت افسرده طور مثلا رفتن پالادیوم از سوپر مارکتش فلفل هالوپینوی اسپانیاییی درخواست کردن در همون حال دارن اشک می ریزن که قدرت نفس کشیدن نداریم . سخته اینهمه ناراحتی و غم که برای مردم کشورم هست رو من چطور می تونم هندل کنم . چطور می تونم با غم از دست دادن ۱۷۶ نفر زندگی رو بدون فلفل هالوپینو ی اسپانیایی بگذرونم . خدا به من و شما و همه ی انسانهای ساده دل رحم کنه . گیر چه اراذلِ روحی ذهنی افتادیم . اراذلِ‌خیابونی بلاخره یک روز مجرم شناخته می شن و افراد جامعه از شرشون خلاص می شن . اما این مدل از اراذلی که گفتم ساکت و آروم کنارمون نشسته ، فهمیده یا نفهمیده داره روحمون رو خراش می ده . SaraSaraTue, 21 Jan 2020 00:56:48 +0330https://virgool.ir/@aminiansara/عنوان-ندارد-o82pyjhfjqltچه حس خوبی . نوشتن توی وب . درست مثل ده سال پیش . آدم احساس سرزندگی می کنه . یادمه اون موقع ها هم که تازه انواع بلاگ ها مد شده بود . همه چه هیجانی داشتن . و البته اینم بود که ملت جوگیر همگی یک هو با هم نویسنده شده بودن . و البته نخوام سخت گیری کنم به هر حال خاطره نویسی هم جزئی از نویسندگی محسوب می شه . والا به خدا اینقدر در حال حاضر آدمها تغییر کردن و همشون بصورت عجیبی نمایشی شدن ، من یکی آرزو می کنم کاشکی هیچ وقت هیچی چی پیشرفت نکنه . اگه بخواد آدمی به این صورت تنزل کنه . غر زدن شروع شد . گفتم می خوام اینجا راحت راحت راحت بنویسم . خارج از هر گونه قواعد نویسندگی . احتیاج به تخلیه روحی روانی دارم به شدت . وقتی می گم به شدت ، یک چیزی خارج از تصور ، تصور کنید . از دیشب انگاری حالم بهتره . نمی دونم این سایت ویرگول رو هم چه جوری پیدا کردم . بصورت کاملاً اتفاقی . اما با سرایز کردن لغات توی این صفحه احساس بهتری دارم . شاید دم به دقیقه بنویسم . خوبه خوب همه چی داره خوب می شه SaraSaraSun, 05 Jan 2020 14:50:05 +0330https://virgool.ir/@aminiansara/عنوانی-ندارد-fuuhegiakuhmمن نویسنده هستم .سالیان سال طول کشید تا بفهمم که نویسنده هستم . کتابی چاپ نکردم اما داستانهام چاپ شده . الان مسئله ی من این نیست . که نویسنده هستم یا خیر . می خوام مثل قدیمها مثل وقتهایی که توی پرشین بلاگ یا بلاگفا می نوشتم راحت و بی درد سر بنویسم . از تمام اتفاقهایی که روز تا شب برام میافته . برام هم مهم نیست که دستور فارسی جملات رو رعایت کنم . یا اینکه حواسم باشه نوشته ی خوبی از آب در بیاد فقط و فقط می خوام راحت و رها بنویسم . احساس می کنم مغزم به همراه خودم دارن از درون منفجر می شن . دیگه هیچ چیز شبیه قبل نیست . هیچ چیز . حتی شبیه سه سال پیش . SaraSaraSun, 05 Jan 2020 02:13:44 +0330