https://virgool.ir/feed/@alyosha.kapama3obfa2026-11-11 17:04:11https://files.virgool.ir/upload/users/30472/avatar/wsXyGS.pnghttps://virgool.ir/@alyosha.kapama3obhttps://virgool.ir/@alyosha.kapama3ob/دینا-گرد-است-pm8lwz03wqhj حالا شما عنوان رو می‌بینی شاید فکر کنی قراره یه متن علمی آموزشی در مورد دنیا بخونی. بذار بهت بگم که نه این‌طور نیست. این یک نوشته‌ی علمی نیست. در مورد شکل کیهان و خمش فضا زمان و این داستان‌ها که اصلا نیست. اما با تو دوست عزیزی که فکر کردی این یه نوشته‌ی علمی در مورد شکل دنیاست و با این حال همچنان شروع کردی به خوندن، بله با تو یه کلمه حرف دارم. واقعا؟! چند وقت پیش یه مستند نسبتا عامیانه می‌دیدم در مورد جستجو برای یه نظریه‌ی فیزیکی ِ واحد و یک‌پارچه که همه چیز رو توضیح بده (و بله، من هنوز هم اصرار دارم که این یه نوشته‌ی علمی نیست). مثلا الان ما نمی‌دونیم چطوری گرانش رو تو همون چهارچوبی توضیح بدیم که برای بقیه‌ی نیروهای طبیعت استفاده می‌شه. یه نظریه واحد نیست که همه چیز رو با هم توضیح بده. اونوخ یه سکانسی داشت این مستند که یه بابایی داشت روی تخته یه سری معادلات فیزیکی می‌نوشت؛بچه که بودم مادرم برام یه اسباب‌بازی خریده بود که یه پازل سه بعدی بود. باید یه سری تیکه‌ی پلاستیکی رو یه جوری چفت ِ هم می‌کردی که یه مکعب درست شه. یه چیزی شبیه مکعب سوما. یادمه اون اول هی همه چیز رو که می‌ذاشتم کنار هم، تهش یا قطعه‌ی آخر اصلا تو نمی‌رفت یا یه لنگش می‌موند بیرون؛دنیا جای عجیبیه. مثلا تو یه شرکتی هستی بالاسریت بهت زور می‌گه. زیر بار نری، با تیپا می‌ندازنت بیرون و تو می‌مونی و حوضت و خانوادت که یه تکیه‌اشون به تو بوده. زیر بار حرف زور هم بری، آره سر جات می‌مونی پولتم سر وقت می‌گیری، ولی با خودت که خلوت می‌کنی حس می‌کنی شدی یه تیکه گوشت خام که یه هفتس کنار یه جاده‌ی خاکی افتاده زیر آفتاب مرداد. همین‌قدر متعفن. همین‌قدر منفعل. دنیا جای عجیبیه چون اگر بری دنبال علاقت، احتمال خوبی وجود داره از گشنگی بمیری. نری دنبال علاقت احتمال خوبی وجود داره از افسردگی بمیری. دنیا جای عجیبیه. وقتی یه بنده‌ی خدایی کنار خیابون صدات می‌کنه و برای شام شبش ازت پول می‌خواد، چون می‌ترسی بخواد با پولت مواد بخره ازش می‌خوای باهات بیاد تا خودت براش غذا بخری. اما اون یکی، همون آدمیه که ازت فقط یه شام می‌خواسته و این نگاه بالا به پایین ِ خالی از اعتماد، دلش رو می‌شکونه. اون روزی هم که بدون سوال و جواب به یکی پول می‌دی که شام بگیره، طرف با پولت می‌ره مواد می‌خره و یه بند انگشت تو باتلاقش پایین‌تر می‌ره. اصلا دنیا جای عجیبیه صرفا به همین خاطر که همیشه‌ی تاریخ، یه سری آدم بودن که واسه‌ی شام شبشون مجبور بودن از آدمای گذری کمک بخوان؛ وقتی تو اون مستنده دوربین داشت تخته رو نشون می‌داد، گوینده می‌گفت شاید اصلا ما انسان‌ها اونقدر باهوش نیستیم که بتونیم اون نظریه‌ی واحد رو بفهمیم و بعد دوربین آروم می‌چرخید به سمت شاگردها، می‌دیدی دو تا اردک با یه چهره‌ی خرسندی خیره شدن به تخته. یادمه اون بچگی بعد از کلی ور رفتن با پازل، وقتی که داشتم قشنگ اون حس زیبای خواستن و نتوانستن رو با عمق وجود لمس می‌کردم، یه لحظه به ذهنم زد که اگه هیچ راهی نباشه چی؟ کی گفته حتما می‌شه اینا رو طوری چفت و بست کرد که یه مکعب بشن؟دنیا جای عجیبیه. بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم هر جوری بخوای زندگی کنی، همیشه یه جاش می‌لنگه. شاید تلاش ما آدما برای پیدا کردن راه درست زندگی، تلاش اون اردک ِ خجسته دله برای فهمیدن قوانین نیوتون. شاید اصلا این دنیا اون پازل معیوبیه که هیچ روشی برای کامل کردنش وجود نداره. من تمام عمرم دنبال این بودم که تو این دنیا یه گوشه پیدا کنم بشینم . اما خدا رو چه دیدی، شاید این اتاق کلا گرد باشه. شاید این دنیا، کلا گرد باشه. Alyosha KaramazovAlyosha KaramazovSun, 17 Mar 2019 06:45:30 +0330https://virgool.ir/@alyosha.kapama3ob/درآمدی-بر-کنشهای-اجتماعی-یا-هر-چی-kquxacsg8nulآدم‌هایی که در روز می‌بینم سه دسته‌ان. بعضی‌هاشون هستن که بهم نزدیکن. واسه‌ همین کنارشون راحتم و نگران سوءتفاهم و دلخوری و ادا بازی و اینا نیستم. مثلا وقتی می‌رم پیششون نگران پاره پورگی لباس و جوراب و اینا نیستم. یا مثلا وقتایی که باهاشون هم‌صحبت می‌شم لازم نیست حرف‌هام رو قبل گفتن هی مزه‌مزه کنم و این باعث می‌شه بتونم از گپ زدن باهاشون لذت ببرم. خلاصه این‌که چیزی به پیچیدگی‌های زندگی اضافه نمی‌کنن. بعضی‌ها هم هستن که کلا نمی‌شناسمشون و احتمالا همین یه بار تو کل زندگیم می‌بینمشون. کنار اینا هم خیلی نگران چیزی نیستم. معمولا بعد از کمی کلنجار ذهنی می‌تونم خودم رو قانع کنم که فرض عدم وجودشون در دنیای من چیزی از کلیت مسئله کم نمی‌کنه (ولی طبیعتا مسئله رو بی‌نهایت ساده می‌کنه). به همین خاطر معمولا آگاهانه از توی دنیام حذفشون می‌کنم و زندگی به یک‌باره فالوده‌ی شیرازی می‌شه. مثالش، آدم‌های رندومی که تو خیابون یا تو مترو یا وسط کوه بهشون برمی‌خورم. بعضی‌ها هم هستن که تو دسته‌ی سوم هستن. نه نزدیکن نه دور. نه رفیقن نه غریبه. فقط هستن. الفتی باهاشون ندارم ولی از سر ناچاری مدوام باهاشون سر و کار دارم. مثلا دوست‌هایی که سَر و سِرّی با هم نداریم ولی معمولا تو جمع‌های دوستانه همدیگه رو می‌بینیم. یا مثلا دوست‌های دوست‌های نزدیکم. یا شوهر عمه و زن دایی و اون گونه‌ی انسانی کلا. یا بعضی‌ از همکارام. یا مثلا همین آقای سیبیلوی پشت دخل سوپری محل. کل این بنای هزارتوی آداب اجتماعی من، بنا شده برای سر و کله زدن با این جماعت. همین‌ها سهام‌دارای اصلی صنعت ماسک‌سازی هستن به نظرم.برای من، نهایتش، آدمای دسته‌ی اول هستن که کیفیت زندگی رو تعیین می‌‌کنن؛ آدم‌هایی که داخلن. دسته‌ی آخر، آدم‌های روی مرز، معمولا روشون میانگین بگیری شاخص کیفیت رو می‌آرن پایین. دسته‌ی دوم هم که طبق تعریف نخودی‌ان. آسایش دو گیتی برای من کوچیک کردن مرزهاس در عین ثابت نگه داشتن مساحت داخل. مرز و مساحت هم که مطلع هستی، لزوما با هم متناسب نیستن. مثلا کسی که صبح تا شب تو اینستا پهنه، طول مرزش بی‌نهایته، مساحتش صفر (حالا نه لزوما، ولی یکی رو فرض کن این‌جوری). ما بهش می‌گیم فرکتال. یه اسم فارسی -شبیه هخامنشیان- هم داشت که فی الحال یادم نمی‌آد. دایره، بین شکل‌های با مساحت یکسان، کمترین مرز رو داره. ساده زی، نیک زی.بدین نحوAlyosha KaramazovAlyosha KaramazovMon, 11 Feb 2019 03:59:36 +0330https://virgool.ir/@alyosha.kapama3ob/از-فروریختن-فراری-نیست-c60xu2ikxssyچرا ز غیر شکایت کنم که هم‌چو حبابهمیشه خانه خراب هوای خویشتنمداخل آبی که تو یه ظرفی ریخته شده، به طور پیوسته و لحظه‌ای، یه سری حباب تشکیل می‌شن ولی چون فشار هوای داخلشون کمتر از فشار مایع اطرافشونه، به سرعت از بین می‌رن. همین ظرف رو که می‌ذاری روی آتیش، چون دمای آب بالا می‌ره، حباب‌هایی با فشار هوای بیشتری تشکیل می‌شن اما چون فشارشون هنوز از فشار آب اطرافشون کمتره، از بین می‌رن. با بالا رفتن دما، فشار اینا هم بالا می‌ره تا جایی که دما می‌رسه به دمای جوش. اون‌جا، جاییه که بالاخره فشار هوای داخل حباب‌ها از فشار هوای اطراف بیشتر می‌شه و حباب‌ها می‌تونن زنده بمونن. چون هوا از آب سبک‌تره، حباب‌ها می‌آن بالا و وقتی به سطح آب می‌رسن می‌ترکن که تو این حالت می‌گیم آب جوش اومده. خلاصه این‌که سرنوشت حباب همیشه خراب شدنه. یا با فشار بیرون، یا با هوای خویشتن. و واقعیت اینه که اون نقطه‌ی تعادل وسط اونقدر ناپایداره که عملا وجود نداره. *شعر از صائب.Alyosha KaramazovAlyosha KaramazovSun, 03 Feb 2019 20:53:38 +0330