نوشته های طهماسب

عرض ارادت به امید اجابت

طهماسب — Sat, 06 Jun 2020 13:24:43 +0430

قسمت سوم: اگر قسمت دوم رو نخوندین از اینجا بخونین https://vrgl.ir/KIqqS باز هم میلاد درخشانی، این دفعه آهنگ اشارات نظر که شعرش از ابتهاج هست. میدونستم از ابتهاج خوشش میاد، مثل من. چند باری شعراشو استوری کرده بود و دو تا از کپشن های پستاش هم شهر ابتهاج بود...گوش کن با لب خاموش، سخن میگویم. با تمام لذت داشتم میخوندم که آریا داد زد: آروم بابا کَر شدیم. غزل هم از پشت گفت: این چیه بابا، عوضش کن. گفتم: چی دوست داری بزارم؟ گفت: محسن ابراهیم زاده ای... تتلویی... یه چیزی که حال کنیم. ادای بالا آوردن رو در آوردم و به آریا گفتم: اینو جمعش کن بابا حالمونو به هم زد با این سلیقه اش. آریا هم آروم با مشت زد تو بازوم و گفت: خاب بابا.توی آیینه نگاه کردم و دیدم نگار هم داره نخودی میخنده. آریا اومد آهنگ رو عوض کنه، زدم رو دستش. گفتم: اصن هر چی نگار بگه؛ نگار خانم عوض کنم یا خوبه؟ جواب داد: فرقی نمیکنه. گفتم: نه؛ انتخاب کن. میلاد درخشانی با اشعار استاد ابتهاج یا شپلو با اشعار نمیدونم چی چیش. بازم خندید و گفت: همین خوبه. منم بلند گفتم: تصویب شد، دیگه حرفی نباشه. اینو گفتم و صدای آهنگ رو بلندتر کردم...دوسسسستتتت داررررمممممبه خودم اومدم. نزدیک خونه بودم که آهنگ عوض شد و یهو محسن یگانه داد زد.صداش خیلی بلند بود، پلیر رو خاموش کردم، بهتر بود این چند دقیقه رو با آرامش رانندگی کنم. رسیدم دم در خونه، ریموت پارکینگ رو زدم. باز که شد دیدم باز این فروغی بیشعور ماشین مهموناشو گذاشته توی پارکینگ. نمیدونم این چرا نمیفهمه هر چقدر که بهش میگیم که نباید ماشین بزاره اونجا. میشد رد شد ولی من حوصله اش رو نداشتم. قیدشو زدم و توی کوچه پارک کردم. ماشین رو خاموش کردم و قبل از پیاده شدن، گوشیمو چک کردم. یه دونه دایرکت بود. از آریا. بازش کردم و دیدم پیج یه دختر رو فرستاده و نوشته: اینه سروش، پسند کردی؟اصلا حال و حوصله جواب دادن بهش رو نداشتم. سریع رفتم توی دایرکت نگار. هشت دقیقه پیش پیام فرستاده بودم و هنوز سین نکرده بود. احتمالا سرش گرم مهمونی و مهموناش بود.ساعت رو نگاه کردم. چند دقیقه مونده بود به 12. یه نفس عمیق کشیدم. شیشه هارو دادم بالا و پیاده شدم.رسیدم به در خونه. دستگیره رو کشیدم و در باز نشد. هنوز خونه دایی رضا هستن. کلید انداختم و رفتم تو. تلوزیون رو روشن کردم و رفتم تو اتاق. شبکه سه بود، رشیدپور داشت یه چیزی بلغور میکرد که اصلا برام مهم نبود. نشستم رو مبل و زنگ زدم به مامان.+ الو مامان- سلام سروش، جانم؟+ هنوز خونه دایی هستین؟- (در حالی که میخندید گفت) آره عزیزم داریم بازی میکنیم.یهو داد زد رضا اونجوری نهههه- تو هم بیا اینجا، جات خالیه+ نه مرسی مامان، من اومدم خونه، دیگه حال ندارم بیام. خوش بگذره- قربونت عزیزم، شب بخیر+ فعلاگوشی رو گذاشتم کنار و یه ذره کانالا رو بالا پایین کردم. همه اش مسخره بازی. یا ویژه برنامه شب یلدا، یا آخوندا، یا خبر یا سریال های آبکی جم تی ویآخرش هم خاموش کردم، گوشی رو برداشتم و رفتم تو اتاقم؛ لپ تاپ رو روشن کردم. رفتم جلوی آیینه، و دیدم ریشام بلند شده. میخواستم برم بزنمشون ولی حوصله نداشتم، کرخت بودم، خسته بودم، بی حال بودم، منتظر بودم، نگران بودم، حتی جواب هم نمیخواستم، فقط ببینه...نشستم روی میز و رمز رو زدم. باز هم مثل همیشه، شب های پرستاره ونگوگ به زیبایی رو بک گراند دسکتاپ داشت دلبری میکرد...تولدت مبارک، مبارک، مبارک، تولدت مبارک. بیا شمعارو فوت کن ...در حالی که کافه رو رو سرمون گذاشته بودیم، دومین تولد رو هم نگار تجربه کرد. البته من و آریا فقط تو اینیکی بودیم. پریروز یه تولد دخترونه گرفته بود؛ مثل اینکه خیلی بهش خوش گذشته بود. اومد شمع هارو فوت کنه که دیدم غزل دستش رو برده پشت سرش که کله اش رو بکنه تو کیک. یهو داد زدم: نگاررسرشو آورد بالا که نگاه کنه چی شده، دستای غزل بدون سر نگار رفت تو کیک. همه خندیدیم. کیک رو که داغون کرد، هیچی؛ میخواست با اون دستاش، کیک بزاره دهن نگار. خلاصه رفت دستاشو شست. یه ذره آرومتر شدیم. رسید نوبت کادو ها. غزل گفت: من بهت کادوم رو دادم، ولی امشب یه بغل هم بهت کادو میدم عزیزم. و محکم هم دیگه رو بغل کردن.یه نیگا به آریا انداختم. دیدم چشمک زد و دست کرد تو جیب پشتش. سریع بردمش یه گوشه. گفتم: چی میخوای بهش بدی؟ خندید و دیدم از جیبش یه کاندوم در آورد. چقدر این پسر احمق بود. گفتم: این چیه بیشعور؟ گفت:واسه فانه بابا، آروم باش. ازش گرفتم و گذاشتم تو جیبم و خیلی جدی بهش گفتم که اصلا از این مورد، حرفی نزنه.دوباره رفتیم پیششون. غزل گفت: کجا رفتین. گفتم: "هیچی یه کار کوچیک داشتم باهاش" و با آرنج زدم تو پهلوش. یه آخ گفت و لبخند زد.پاکت رو در آوردم و گفتم: این هم از طرف من و آریا. تولدت مبارک. ندیده گفت: مرسی، ممنون. پاکت رو باز کرد:یه تابلو کوچیک چوبی، یه فندک، یه کبریت و یه زیر لیوانی، همه با طرح شب پر ستاره. یه کتاب زبان اصلی درباره آثار ونگوگ و یه گل کاغذی که مثل رز شده بود و رنگش هم آبی بود.خیلی خوشحال گفت: وای خیلی قشنگن. بعد از من پرسید: جدی اینارو با هم خریدین یا تنهایی؟ من یه نگاه به آریا کردم؛ دوباره به نگار و گفتم: از طرف هر دوتامونه. یه لبخند ریز زد و گفت: خیلی دوسشون دارم. مرسی سروش. و این تنها باری بود که به من گفت سروش...لپ تاپ رفت روی حالت اسلیپ و صفحه اش سیاه شد. خاموش کردم و خواستم بخوابم. چراغ هارو خاموش کردم و روی تختم دراز کشیدم. قبل از خواب گوشیمو چک کردم:چند تا کانال توی تلگرام و دوتا گروه واسه دانشگاه توی واتساپ پیام فرستاده بودن که ندیدم. رفتم تو اینستا.هیچی، هنوز هیچیرفتم تو دایرکت نگار که یه بار دیگه پیامشو ببینم که...قبلم تند شد؛ خیلی هم تند شد؛ یهو موندم؛ سردم شد...سین کرده بود و داشت یه چیزی هم تایپ میکرد...

نشود فاش کسی

طهماسب — Thu, 04 Jun 2020 18:33:26 +0430

قسمت دوم داستان: اگر قسمت اول رو نخوندین از اینجا بخونین. https://virgool.io/@alrza/%D9%85%DB%8C%D8%AA%D8%B1%D8%B3%D9%85-%D9%88%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D8%B4%D8%A8-%D9%86%D9%87-gpgcen3wqknz نشستیم تو ماشین، با ماشین من اومده بودیم ولی به آریا گفتم که رانندگی کنه، یا بخاطر این بود که میخواستم با نگار حرف بزنم یا اینکه اینقد استرس داشتم که میترسم یه اتفاقی بیوفته، گفت: داداش مگه یادت رفته، گواهینامه همراهم نیست. یادم اومد، پریروز رفته بود واسه گوشیش گلس بندازه و چند تا برنامه هم نصب کنن براش، چون مغازه آشنا بوده و شلوغ، گوشیش رو گذاشت و رفت که یه نخ سیگار بگیرونه.توی کوچه پشتی، خلوت و نسبتا تاریک، موتوری میاد و با چاقو کیف پولشو ازش میزنه، شانس آورد یا بهتره بگم عقلش کار کرد، مقاومت نکرد و کیف پول رو داد. اونجوری که به من گفت نزدیک 130 تومن پول نقد، سه تا کارت بانک، کارت ملی، چند تا کارت ویزیت و کارت دانشجویی و گواهینامه اش تو کیفش بود.آها یادم اومد، هزار تومنی شانسش هم بود؛ پسره خنگ با این سن و سالش هنوز به این چیزا باور داره.اون شب به من زنگ زد، گلس گوشیش شکسته بود و میخواست براش عوض کنم و چند تا برنامه هم براش بریزم، ولی اونشب مهمونی بودم. بین بچه ها و دوستا معمولا کارای کامپیوتری و گوشی هاشونو به من میگن که براشون انجام بدم...آقا سروش، ببینین کار نمیکنه. رفت تو اسنپ چت و روی دوربین زد و ارور اومد، دوربین چیزی رو نشون نمیداد، فهمیدم، سریع رفتم تو تنظیمات و ...خودش بود، دسترسی به دوربین رو غیر فعال کرده بود. توی ده ثانیه درستش کردم و بهش دادم. گفتم: الان ببین درسته؟ باز کرد و با یه خوشحالی عجیبی که منو یاد بچه کوچیک هایی که بهشون بستنی میدی انداخت، گفت مرسی آقا سروش. یه عکس گرفت، با دوربین پشت، غزل و آریا بودن تو عکس، داشتن با هم حرف میزدن، همون موقع هم یه نوتیف اومده بود واسه آریا و صفحه گوشیش روشن شد و توی عکس هم افتاد.بهش گفتم: چطوره ما دو تا هم عکس بگیریم؟ یهو سرخ شد؛ میدونستم خجالت میکشه ولی با این حال قبول کرد. اومد عکس بگیره که گفت: پس اگه میشه شما عکس بگیرین. منم گوشی رو گرفتم، دستمو بلند کردم که عکس بگیرم، دیدم چشماش پایین بود و صورتش هم سرخ، اونقدر که فیلتر اسنپ چت، سرخی صورتش رو کمتر میکرد.یه عکس گرفتم و چون نمیخواستم اذیتش کنم، گوشی رو گرفتم سمتش و بهش گفتم: افتخار دادی نگار خانم با ما عکس گرفتی. یه لبخند ریزی زد. موقعی که میخواست گوشی رو از دستم بگیره، انگشت اشاره اش خورد به انگشت وسطم، بعد از اون تا وقتی که از هم جدا شیم دیگه هیچ حرفی نزد...گفتم: اوه راست میگی، یادم نبود کیفتو زدن. نشستم پشت فرمون. ماشین رو روشن کردم و راه افتادم. صدای آهنگ از همیشه کمتر بود؛ صدای میلاد درخشانی که میگفت: بشنو، بشنو، بشنو. همه حرف هایی که دارم...مثل همیشه صداش آرومم میکرد که یهو آریا زد رو پام و گفت: سروش من میرم خونه هااا! یهو به خودم اومدم و دیدم چهارراه رو رد کردم؛ باید میپیچیدم سمت راست، خیابون حافظ و بعد دور میزدم، کوچه الهه6 ، ساختمان الماس. حداقل 200 بار این مسیر رو اومدم و رفتم ولی امشب خیلی فکرم درگیره. گفتم: ببخشید حاجی، حواسم پرت شد. گفت: "اشکال نداره جیگر، همینجا بزن بغل، خودم پیاده میرم" و لپم رو کشید.زدم کنار و موقع پیاده شدن گفت: راستی رفیقش هم چیز خوبی بودا؛ میخوای برات اوکی کنمش؟ من نفهمیدم منظورش رو؛ گفتم: چی؟ گفت: سحر، همونی که چشممو گرفته بود تو کافه، موقعی که رفتی حساب کنی رفتم شماره اش رو گرفتم؛ دوستش هم خوب بود؛ میخوای برات اوکی کنمش؟ یه لبخند الکی زدم و گفتم: شما ببین خود این سحر خانم اوکی میشه بعد به فکر دوستش باش. خندید و گفت: باشه، پس من رفتم. مرسی که رسوندی منو، میبینمت. در حالی که در رو میبست، دستم رو تکون دادم و گفتم: میبینمتدر رو که بست یه نفس عمیق کشیدم؛ گوشی رو باز کردم و رفتم توی اینستا. آخرین پیام همون بود: "امیدوارم شما هم همیشه شاد و سالم باشی، آقا سروش <3 "با این که خیلی وقته همو میشناسیم ولی هنوز منو آقا سروش صدا میکنه؛ حتی یک بار غزل یه اسکرین شات برام فرستاد از چتشون با هم، که اونجا هم منو با لفظ آقا سروش صدا کرده بود.اون قلب آخرش رو هم که میبینم دلم گرم میشه، داغ میکنه، جوش میاد. شاید یه قلب عادی هست که همیشه میفرسته، مثل خیلی از ما ها؛ ایموجی قلب شاید فقط یه ایموجی باشه ولی میتونه خیلی مفهوم پشتش داشته باشه؛ خیلی وقت ها الکی این قلب رو خرجش میکنیم، شاید اینم یکی از اون بار هاست.ولی نه، اگرم از اون موقع ها باشه، دوست دارم باور کنم که منظورش واقعی بوده، نه یه قلب الکی...جواب دادم: "منم بهترینا رو برات آرزو میکنم و امیدوارم قشنگ ترین ها تو زندگیت اتفاق بیوفته نگار خانم <3"گوشی رو قفل کردم، صدا رو بلند کردم، ترمز دستی رو دادم پایین و حرکت کردم به سمت خونه در حالی که آهنگ داشت میخوند:نشود فاش کسی، آنچه میان من و تُستتا اشارات نظر، نامه رسان من و تُست

میترسم، ولی امشب نه.

طهماسب — Mon, 01 Jun 2020 10:08:44 +0430

صدا به صدا نمیرسید از بس که شلوغ بود، آریا هم که چشمش دختر پشت سریم رو گرفته بود هی داشت هیزی میکرد. داشتم باهاش حرف میزدم که یهو گوشیم لرزید، نگاه انداختم دیدم نوتیفیکشن اینستا هست. بازم یه خوشحالی در عین ناراحتی و ترس منو گرفت، نگار بود، استوری گذاشته بود، احتمالا تبریک شب یلدا با خانواده و ...چند باری همو دیدیم، دوست صمیمی غزل بود، اِکس آریا، دو ماهی میشه که از هم جدا شدن، آخرش هم بهم نگفت چرا... . یا شایدم گفت ولی من یادم نمیاد، نمیدونم، خیانت بود؟ دلشون پیش هم نبود؟ ، نمیدونم، الان فقط میخوام ببینم نگار چی استوری کرده.نوتیف ش رو فعال کردم ولی چون نمیخوام تابلو بشه همیشه ده دیقه بعد استوریش رو میبینم، زیاد استوری نمیزاره، کلا 5 تا پست هم بیشتر نداره، کلا دختر آروم و بی حاشیه ای هست؛ برعکس من، همه منو پرشور میدونن، یه پسر پارتی کن، خوشتیپ، بگی نگی هم قیافه ام بد نیست...اههههه. چقد این آریا حرف میزنه، اعصابم خورد شد، میگم آریا تموم کن دیگه، سوراخ کردی. یا برو بهش بگو و شماره ات رو بده یا ساکت شو دیگه. آریا کُپ کرد، پرسید داداش چیزی شده؟ ناراحتی؟گفتم نه ناراحت نیستم ولی اعصابم خورد شد، آریا ساکت شد...فکر کرد بخاطر حرفاش عصبی ام ولی نه، بخاطر آریا نبود، بخاطر خودم بود. اینکه چقدر بزدلم و نمیتونم حرفمو بزنم، اینکه اینقد میترسم، نهایت حرفی که رو در رو زدیم، تو یه صفحه A4 هم جا نمیگیره، توی مجازی هم در حد ریپلای اینستا و لایک. دلمو زدم به دریا و اینستا رو باز کردم، 4 دیقه گذشته بود از استوری گذاشتن، بازکردم، همونی که فکر میکردم، یعنی تقریبا همونی که فکر میکردم.عکس سفره یلدا بود توی پس زمینه و جلوش یه انار بزرگ و خوشرنگ که توی دستاش جا خوش کرده بود، با یه شعر از حافظ. چقدر این دختر با سلیقه است، لاک ناخونش قرمز بود مثل انار، نمیدونم این سلیقه خاصی هست یا نه، شاید من خنگ شدم.با یه قلب ریپلای میکنم استوریشو ولی برمیگردم و یه متن هم براش مینویسم: "امیدوارم همیشه دلت به گرمی و قشنگی این انار قرمز باشه"چرت و پرت نوشتم، این چی بود آخه، تا رفتم آن سِند کنم دیدم سین کرده، تو دلم گفتم ای بابا...آقا من میترسم، خیلی هم میترسم، ایها الناس من میترسم...فک کنم دوسش دارم ولی میترسم که بهش بگم، منی که همه دوستام میان از من مشورت میخوان، جلوش لال میشم، کیپ میشه دهنم، عرق میکنم، مِن و مِن میکنم، کلا یه سروش دیگه میشم...ساعت رو نگاه کردم، 11:13 دقیقه بود، خسته هم شده بودم، گفتم: آریا بریم دیگه، الکی نشستیم. گفت: دو دیقه بشین من این شیک رو تموم کنم. گفتم: باشه.گوشی رو تو این فاصله نگاه کردم و ...چی؟؟؟؟سه تا نوتیف اینستا، نگار دو تا ریپلای منو لایک کرده و جواب هم داده: امیدوارم شما هم همیشه شاد و سلامت باشی آقا سروش 3>ساعت رو نگاه کردم دیدم ماله چهل دیقه پیشه، چرا من نفهمیدم، چرا زودتر نفهمیدم! بلند شدم، آریا گفت: وایستا دیگه، من اینو تموم کنم. گفتم: تو بخور من میرم حساب کنم. گفت: امشب نوبت من بودا! خندیدم و گفتم: امشب مهمون من. لبخند زد و گفت: واقعا فازت معلوم نیست سروشآره واقعا فازم معلوم نیست، خوشحالم، با اینکه میترسم ولی امشب دیگه میگمقول میدم برسم خونه بهش بگم که دوسش دارم...