https://virgool.ir/feed/@almasi.eiliyafa2026-11-11 21:34:26https://files.virgool.ir/upload/users/4380332/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@almasi.eiliyahttps://virgool.ir/@almasi.eiliya/دویست-و-ایش-cwenzbxlwetcاحمدآقا، شوهرخاله‌ی پدرم بود؛ مردی میانه‌ا‌ندام با چشم‌هایی تا‌به‌تا و سبیل‌هایی که انگار از بناگوش بیرون زده بودند. قد کوتاهی داشت، اما همیشه سعی می‌کرد بلندتر از آنچه بود به نظر برسد. معمولاً پیراهن‌های رنگی و گل‌دار می‌پوشید و آستین‌هایش را طوری بالا می‌زد که ساعت طلایی‌اش حسابی به چشم بیاید.آن سال تازه یک پژو ۲۰۶ خریده بود و سوییچش را از گوشهٔ کمربندش آویزان می‌کرد که همه ببینند. انگار ماشین جدید، قلبش را هم مهربان‌تر کرده بود؛ چرا که فکر می‌کرد وظیفهٔ انسانی‌اش این است که هر مهمانی‌ای را تا دم در خانه برساند — البته چندان هم بی‌بها این وظیفه را انجام نمی‌داد و مسافران بیچاره‌اش بهایش را با شنیدن اراجیف و چاخان‌هایش می‌پرداختند.و اما، پدرم همیشه از افتادن به دام او فرار می‌کرد؛ تا اینکه آن سال، اواخر تابستان، یکی از اقوام مادری‌ام فوت کرد و پدرم مجبور شد من و مادرم را با خاله و شوهرخاله‌اش راهی کند.یادم می‌آید آن‌قدر عجله داشتیم که مادرم فقط چند لقمه نان‌وپنیر و سبزی و یک دست پیراهن برای من برداشت و همه را داخل یک کیف کوچک گذاشت.به‌محض نشستن، احمدآقا استارت تعریف را زد:«اینو که می‌بینی؟ این ۲۰۶ه… اما ۲۰۶ِ من یه چیز دیگه‌س… این موتور داره باهام حرف می‌زنه.»هنوز وارد جاده نشده بودیم که برای این‌که خودی نشان بدهد پا را تا ته روی گاز گذاشت. ماشین چنان شتاب گرفت که هم ما از جا کنده شدیم هم ماشین بیچاره! مادرم به همهٔ ائمه متوسل شده بود و پسر کوچک خاله‌ام گریه را سر داده بود.خاله‌ام دستی به شانهٔ احمدآقا زد و گفت:«خَره باشین! یواش گَت… یواش برو.»خاله با این‌که خودش در خیلی از چیزها دست‌کمی از احمدآقا نداشت، اما خوب بلد بود چطور ترمز خودنمایی‌های او را بکشد. همین شد که سرعت ماشین کم شد، هرچند سرعت چاخان‌بافی‌اش بیشتر هم شد. مادرم از سردرد چیزی نمی‌گفت، ولی از قیافه‌اش معلوم بود حالش خوب نیست.نزدیکی‌های ظهر به یک رستوران بین‌راهی رسیدیم. هرچند احمدآقا در سوار کردن اقوام به ماشین تازه‌اش دست‌ودل‌باز بود، اما پای خرج کردن که می‌رسید از آن‌ور بوم می‌افتاد؛ طوری که آب از دستش نمی‌چکید. مادرم که از همه‌جا بی‌خبر بود، وقتی دید ماشین مقابل رستوران ایستاد، رو به احمدآقا گفت:«زحمت نکشید احمدآقا، ما یه مقدار نون‌وپنیر آوردیم، همونو می‌خوریم.»احمدآقا سریع حرف را قاپید و گفت:«آره نسرین‌خانم، همون بهتر! غذای تو راهی اصلاً خوب نیست!»مادر بیچاره ظرف مختصر نان‌وپنیر را باز کرد. خاله و احمدآقا و پسرشان مثل قوم مغول به آن حمله کردند و هرچه بود خوردند. فقط یک گوشهٔ کوچک از آن را مادرم به زحمت از دست‌هایشان بیرون کشید برای منی که از گرسنگی ضعف کرده بودم. بعد از غذا، احمدآقا چایی‌اش را خورد، سیگارش را کشید و راه افتادیم.بیچاره مادرم تمام راه را در عذاب بود. من هم فقط آرزو می‌کردم زودتر برسیم تا از دست این خانواده خلاص شوم:از احمدآقا و چاخان‌ها و فخر‌فروشی‌اش،از خالهٔ پدرم و ناخن‌خشکی‌اش،از جاده‌ای که هرچه می‌رفتیم تمام نمی‌شد،و از همه بدتر، پسر کوچک خاله که هر بار می‌خندید، رایحه‌ای در فضا پخش می‌شد که کابوس من و مادرم شده بود! و خاله با کف دست به سرش می‌زد و می‌گفت: «خَره باشین!»راه تمام نمی‌شد. زمان کش می‌آمد. جاده کش می‌آمد. اعصاب ما هم کش می‌آمد.اما بالأخره، درست وقتی ایمانمان در آستانهٔ تسلیم بود، غروب رسید و ما هم رسیدیم…و من فقط خدا را شکر کردم که زنده از ۲۰۶ احمدآقا بیرون آمدیم!Ilya AlmasiIlya AlmasiFri, 21 Nov 2025 00:17:57 +0330