https://virgool.ir/feed/@almasi.aa1989سپاس پروردگارم را که نویسنده ی زندگیست.fa2026-11-11 14:56:40https://files.virgool.ir/upload/users/67906/avatar/3mNnMa.pnghttps://virgool.ir/@almasi.aa1989https://virgool.ir/@almasi.aa1989/مرجان-xlshafamtlpkپیرمرد روی صندلی گهواره‌ای نشسته بود و به رمانی که زن برایش می‌خواند گوش می‌کرد. در سایه روشن اتاق، گربه‌ی خال خالی‌ِ سیاه و سفید، کنار پایه های گرامافون دراز کشیده بود و چرت می‌زد..باد ملایم پرده‌ی تمام قد حریر را به حرکت در آورده بود. وقتی زن فصل اول رمان را تمام کرد پیرمرد به حیاط خیره شده بود. زن در حالی که عینک را از صورتش برمی‌داشت، از پیرمرد پرسید: «می خواین بریم حیاط؟… درخت‌ها شکوفه زدن»پیرمرد با تاخیر گفت: «شکوفه!» و بعد گفت: «ساعت چنده؟»زن به ساعت دیواری نگاه کرد و گفت: « یک ربع به ۱۱» و بعد کتاب را ورق زد و پرسید: « دوست دارین ادامه شو بخونم؟»پیرمرد دوباره پرسید: «ساعت چنده؟»زن گفت: «یک ربع به ۱۱»پیرمرد به آرامی از روی صندلی بلند شد و کنار پنجره ایستاد. در حالی که پنجره را می‌بست گفت: «اینجا کجاست؟»زن از روی مبل جا به جا شد و با لحنی مهربان گفت: «اینجا خونه‌ی شماست» و با شنیدن صدای سوت کتری کتاب را بست و به آشپزخانه رفت. شعله اجاق گاز را خاموش کرد. دو فنجان و بشقاب از قفسه‌ی ظرف‌ها برداشت و روی میز گذاشت.مشغول آماده کردن چای بود که زنگِ در به صدا در آمد. چای کیسه‌ای را داخل فنجان انداخت و به حیاط رفت.از کنار پیچک‌های سبز با گل‌های بنفش و درخت‌های میوه که شکوفه کرده بودند، عبور کرد و به درِ آهنیِ بزرگی رسید. در را باز کرد. دختر جوان و زیبارویی مقابل در ایستاده بود. زن گفت: «بفرمایید؟»دختر جوان دستپاچه گفت: « سلام... ببخشید آقای سعادت هستن؟»زن: شما!؟دختر جوان: من مرجانم. یه شاگرد قدیمی .…… ببخشید شما از بستگانشون هستید؟زن: نه، من پرستارممرجان مضطربانه پرسید: استاد حالش خوبه؟!پرستار: بله، فقط یه خورده کسالت دارنمرجان: می تونم بیام تو؟پرستار با بی میلی کنار رفت و مرجان وارد شد. سر و صدای پرنده‌ها که از شاخه‌ای به شاخه‌ی دیگر می پریدند، در فضای حیاط پیچیده بود. مرجان در حالی که کنار پرستار به طرف ساختمان دو طبقه‌ی نمای آجری که با رنگ سفید نقاشی شده بود پیش می‌رفت گفت: «طبقه اول کارگاه نقاشی بود. راستی استاد هنوز نقاشی درس میده؟»پرستار گفت: شما چند وقته آقای سعادت رو ندیدین؟!مرجان:راستش، دقیقا ۱ سال و ۲ ماه و ۶ روزپرستار دستش را روی شانه‌ی مرجان گذاشت و گفت: متاسفانه..... چند وقته که آقای سعادت دچار آلزایمر شده.چهره ی مرجان از شنیدن این خبر ناگهان آشفته شد. در حالی که زانو هایش خم شده بود و دستش را روی تنه درخت گذاشته بود، با صدای گرفته گفت: «نه، این امکان نداره»پرستار زیر شانه ی مرجان را گرفت و او را نگه داشت. مرجان گریه می‌کرد و به خودش می گفت: لعنت به من… بیخود نبود که خوابشو می‌دیدم...آخه چرا باید این طور شه...پرستار دسته گل را از روی زمین برداشت و وقتی آن را به مرجان می داد به او گفت: «خواهش می کنم خودت رو کنترل کن؛ تو که نمی خوای حالش رو بدتر کنی؟هان؟»مرجان در حالی که با دستمال اشک‌هایش را پاک می‌کرد، گفت: «قول میدم فقط این دسته گل رو بهش بدم و هیچ حرفی نزنم.»در اتاق، آقای سعادت روبروی تابلوی نقاشی که تصویر یک دختر جوان در آغوش مردی با چشم‌های آبی روی آن نقاشی شده بود را به نظاره ایستاده بود.درِ ورودی باز شد. پرستار به همراه مرجان وارد شدند. مرجان با قدم های آهسته و آرام به آقای سعادت نزدیک شد و سمت راست او ایستاد. به او خیره شد و اندکی بعد سلام کرد.آقای سعادت متوجه شد و سلام او را جواب داد اما دوباره به تابلو خیره شد. مرجان به او نزدیکتر شد و دسته ی گل رز قرمز را به سمتش دراز کرد و گفت: استاد منم مرجانآقای سعادت یک قدم عقب رفت. قطره های اشک از روی گونه‌های برجسته مرجان سرازیر شدند. پرستار نزدیک آنها شد و دسته گل را از مرجان گرفت و در حالی که آن را داخل گلدان می‌گذاشت گفت: تو این خونه کلی تابلوی نقاشی هست اما آقای سعادت بیش از همه به این تابلو علاقه دارن. همین طور نیست آقای سعادت؟مرجان به تابلو نزدیکتر شد و هیجان زده گفت: این تابلو نقاشی منه؛ پس منو به خاطر دارین استاد!؟ درسته؟آقای سعادت که مضطرب به نظر می‌رسید به پرستار گفت: ببخشید …. من این خانم رو نمی شناسم!پرستار دست مرجان را محکم گرفت و زیر لب گفت: خانم اصرار نکنید که شما رو به خاطر بیاره.مرجان دست پرستار را پس زد و روبروی آقای سعادت با فاصله ی بسیار اندکی ایستاد. به چشم های او خیره شد و گفت: «استاد منم مرجان دختری که عاشقت بود ولی ترسید که به عاشقه، ترسید بگه عاشق مردی شده که هم سن پدرشه» و بعد به تابلو اشاره کرد و گفت: نقاشی حکایت عشق من به شماست. تو نقاشی بغلتون کردم چون تو واقعیت نمی شد؛ این تابلو رو براتون فرستادم تا متوجه بشید که عاشقتونم. بدون خداحافظی رفتم تا شاید دنبالم بگردین ولی هیچ وقت سراغمو نگرفتید. استاد منو یادت بیار منم مرجان، مرجان لطفی.پرستار دیگر مخالفتی نمی‌کرد و به اعتراف‌های عاشقانه مرجان گوش سپرده بود . نور ملایم خورشید به داخل می‌تابید و چشم‌های آبی آقای سعادت ، بی حرکت به مرجان خیره شده بودند.صدای به هم خوردن درِ حیاط ، فضای عاشقانه‌ی اتاق را بر هم زد. پرستار از پنجره بیرون را نگاه کرد و مضطربانه به مرجان گفت: خانم زود باشید برید.مرجان: چرا؟!پرستار: خواهر آقای سعادت اومدن. خواهش می کنم زودتر از اینجا برید.مرجان یک دسته‌ی موی سیاه و لختش را که روی صورتش افتاده بود، زیر روسری گذاشت و در حالی که انگشتان دست آقای سعادت را برای لحظه‌ای بسیار کوتاه لمس می‌کرد گفت: «خداحافظ، خداحافظ استاد » و بعد از اتاق خارج شد.پرستار با عجله به دنبال او وارد حیاط شد. مرجان به سرعت از مقابل پیرزن رد شد. پرستار به محض اینکه پیرزن را دید با خوشحالی گفت: سلام خانم خیلی خوش آمدین!پیرزن به مرجان که درِ حیاط را پشت سرش می‌بست اشاره کرد و پرسید: این دختر کی بود؟پرستار: از شاگردای قدیمی آقای سعادت بودپیرزن: من نگفته بودم غریبه ها رو راه نده؟!پرستار: ببخشید خانم ولی برای آقا گل آورده بود. دلم براش سوخت، خیلی گریه می کرد.پیرزن: وا!!! ...حالا اسمش چی بود؟پرستار:... فکر کنم، مرجانپیرزن تعجب زده گفت: مرجان!!!پرستار در حالی که چمدان قهوه‌ای چرمی را از روی سنگ فرش حیاط برمی‌داشت گفت: « شما می‌شناختینش؟»پیرزن گره‌ی روسری‌اش را باز کرد و گفت: آره، قبلا یه چیزایی در موردش شنیده بودم. روزی که داداش تصمیم داشت بره سراغش من باهاش مخالفت کردم؛ اما حالا نمی دونم آیا کار درستی کردم یا نه؟... تو چی فکر می کنی؟پرستار: خانم داره بارون میاد؛ بهتره بریم توقطره های درشت باران شروع به باریدن کرده بود. پرستار چمدان را برداشته بود به طرف خانه می‌دوید. اما پیرزن زیر باران ایستاده بود و به آقای سعادت که از پشت پنجره به او خیره شده بود، نگاه می‌کرد.پایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Wed, 26 Aug 2020 10:23:10 +0430https://virgool.ir/@almasi.aa1989/هیس-keuo0tghnfcxوحشتبازپرس: می دونستی زنت باردار بوده؟قاتل: آره؛ به همین خاطر کشتمش.بازپرس: چرا!؟قاتل: چون پدرم از بچه متنفره.بازپرس: مزخرف نگو، پدرت خیلی ساله که مرده.قاتل: هیس!...اون اینجاست.«پایان»almasi.aa1989almasi.aa1989Sat, 18 Jul 2020 02:41:15 +0430https://virgool.ir/@almasi.aa1989/سی-دقیقه-بامداد-cdldswpqtzgdبه یاد عباس کیارستمیخورشید به مانند تاج پادشاهی بر بالای آسمان می‌درخشید. دشت سبز و خرم بود. گله‌ی گوسفند‌ها با صدای زنگوله‌ی بُز به آبشخور پایین چشمه می‌رفت. چوپان، مردی بود لاغر با چهره‌ای که سرخیِ غروب روی گونه‌هایش نقش بسته بود. سوار بر الاغ از پشت گله پیش می‌آمد و چوب دستی‌اش را هر از گاهی به پشت گوسفندی که از گله عقب افتاده بود، می‌زد؛ نامش آیت بود.در آسمان، قرقیِ فرصت‌طلبی به دور گله پرواز می‌کرد و سر و صدای بلدرچین‌های وحشت‌زده، لحظه‌ی شکار شدن را فریاد می زدند. آیت، کلاهش را از سرش برداشت تا از نسیم خنکی که آخرین نفس‌های بهار را آورده بود، لذت ببرد.گله به طور پراکنده مشغول چرا بود. آیت از الاغ پیاده شد، کلوخی از زمین برداشت و به طرف گوسفندهای جوان که از گله دور شده بودند، پرت کرد و صدای خاصی از خودش در آورد. در همان لحظه، بلدرچینِ بیچاره از لای بوته بیرون پرید و در یک چشم بهم زدن توسط قرقی شکار شد. با رفتن قرقی، آواز و نغمه‌ی بلدرچین‌های بازمانده، در دشت طنین انداز شد و سگِ گله که قرقی از روی سرش با سرعت پرواز کرده بود، بی‌درنگ واق واق ‌کرد.آبشخور زیر پای درختان زیتون از ریز موج‌هایی که نسیم با ملایمت روی آن پدید آورده بود، طراوتی دوباره گرفت. پرنده‌ی کوچکی در حال آب خوردن بود و نیم نگاهی به تصویر لغزانش که در آب افتاده بود، می‌کرد. گله رسید و دشت آرام شد. از دور صدای دلنواز چشمه که از لابه‌لای قلوه سنگ‌های کوچک و بزرگ جریان داشت، به گوش می‌رسید. آیت به درخت زیتون همیشگی تکیه داد و نشست. بخچه‌ی ناهار که «حاجر» همسر مهربانش برای او تدارک دیده بود را باز کرد و چند لقمه ای از آن خورد. گله سیراب شده بود و زیر سایه درختان، مشغول نشخوار کردن بود.آن سوی دشت در روستای کوکر، حاجر همسر آیت مشغول آب دادن به گلدان‌های شمعدانی بود. شمعدانی‌های قرمز به مانند پولک دوزی‌های جلیقه‌ی او ، ایوان را تزئین کرده بودند. حاجر زن زیبارویی بود با پوستی سفید، گیسوی بلند و چشمهایی به دُرشتیِ چشم های آهو که آیت را از سال ها پیش عاشق خودش کرده بود.امروز حاجر از صبح خیلی زود مشغول تمیز کردن خانه شده بود. حیاط را آب و جارو سپس پنجره‌ها، آینه و شمعدان ها را برق انداخته بود. وقتی در اتاق مهمان، کنار یخدان چوبی نشست، لباس‌های محلی «برزو» تک پسر دُردانه‌اش را که از جانش عزیزتر بود به همراه یک دسته عود از آنجا در آورد. پا افزار چَموش که با دست‌های خودش بافته بود، بوسید و آن را روی جلیقه، تنگ تومان، پیراهن و شال کمری او گذاشت. امروز پسرش ۸ ساله شده بود.بچه‌های روستا که برزو هم بینشان بود خسته از بازی کردن به خانه باز می‌گشتند. غازها، از پسرک دوچرخه سوار که ناشیانه رکاب می‌زد ترسیده بودند و جیغ زنان با بال‌های باز به هر سو می‌گریختند. خروسِ مش قاسم، سینه اش را سپر کرده بود و بانگ نابهنگامش را سر داد. حاجر از جا بلند شد و عودها را در هر گو‌شه‌ای از خانه گذاشت. برزو به خانه رسید. گالش‌های گِلی‌اش را پایین ایوان در آورد و پا برهنه، دوان دوان از پله‌های چوبی بالا رفت؛ به حاجر سلام کرد و گفت: «مادر، مادر، صادق دوچرخه خریده! دوچرخه!»حاجر با تبسمی که نشات گرفته از دنیای ژرف مادرانه‌اش بود، برزو را نوازش کرد و گفت: «مبارکش باشه؛…  عمو احمدت که آمد میریم شهر، برای تو هم یکی می‌خریم.»برزو به قدری شیفته‌ی دوچرخه‌ی صادق، پسر کدخدای ده شده بود که دل تو دلش نبود. با چهره‌ی دلنشین کودکانه‌اش دوباره گفت: «پس عمو اینا کِی میان؟»حاجر گفت: «ان شااله تا غروب می‌رسن.»برزو از ذوق، هورا کشید و آخرین عودی که هنوز دست مادرش بود را گرفت. حاجر کبریت زد و عود را برای او روشن کرد . برزو دور اتاق چرخید. بوی خوش عود همه جا پخش شد و حاجر را با خودش به زمستانِ سال‌ها قبل برد.آن روز، برف مثل دانه‌های گردنبندِ مروارید که از گردن آسمان پاره شده باشد، بر زمین می‌بارید. پیرزن قابله، حاجر را طاق باز خواباند. پارچه‌ی مخصوصی به دور او انداخت و زیر پایش چند خشت گذاشت. بعد زیر پارچه عودی را روشن کرد و میان ران‌های او دمید . اندکی بعد از او پرسید که آیا بوی عود را در بینی و دهان حس می کند یا نه. حاجر که رنگش پریده بود به پیرزن جواب منفی داد. آیت پشتِ در ایستاده بود و از نگرانی، دلش مثل سیر و سرکه می‌جوشید. پیرزن درِ اتاق را باز کرد و آیت از دیدن چهره‌ی بی روحِ او که معلوم نبود خوشحال است یا ناراحت، سراسیمه داخل اتاق شد. حاجر زانوهایش را بغل کرده بود و در حالی که گریه می‌کرد با ناراحتی گفت: «من نازام!.»صدای افتادن و شکستن آینه که برزو برای برداشتن عود از روی طاقچه باعثش شده بود، حاجر را به خودش آورد و با تکه‌های خرد شده‌ی آینه روی قالی، روبرو شد. برزو خیلی ترسیده بود و گوشه‌ی اتاق بی صدا اشک می‌ریخت. نور خورشید از برخورد با آویز شمعدان که به مانند الماس می‌درخشید، رنگین‌کمانِ چشم نوازی روی چهره‌ی برزو منعکس کرده بود و او را بیش تر از پیش، معصوم تر به نظر می‌رساند. حاجر هیچ حرفی نزد و فقط با حرکت دست به برزو فهماند که سرجایش بماند و شروع کرد به جمع‌ کردن تکه‌های بزرگ آینه. حاجر از کودکی این را می‌دانست که شکستن آینه، بد یمن است و خبر از اتفاق بدی می‌دهد. ترس و نگرانی از دست‌های لرزان او که روی قالی را جارو می‌کرد، واضح و محسوس بود. برزو ایستاده بود و آخرین قطره اشک از گونه‌اش سرازیر شد.چند کیلومتر آن طرف‌تر، احمد برادر آیت به همراه همسر و دو فرزندش، بهاره و بابک وارد شهر رودبار شده بودند. بهاره سرش را از ماشین بیرون آورده بود و باد، موهای فرفری بلندش را شانه می‌کرد.بابک، شیشه عقب ماشین را پایین آورد. پسر نوجوانی ‌کنار خیابان هاجوواج ایستاده بود و با حسرت به آن‌ها نگاه می‌کرد. همسر احمد به مغازه شیرینی فروشی آن سوی خیابان اشاره کرد. احمد ماشین را متوقف کرد و گفت: «چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟»زینت گفت: «نه، فقط شمع یادت نره.»احمد از ماشین پیاده شد و دست بهاره را که اسرار کرده بود به همراه او برود، گرفت و هر دو به طرف مغازه رفتند.در خانواده‌ی چهار نفری احمد، زینت همسری باوقار، مادری مهربان و از خود گذشته بود که چند وقتی می‌شد به خاطر زیاده‌روی‌های احمد از جمله خرید ماشین لوکسی که علیرغم مخالفت او به قیمت بالایی خریده بود، از کشیدن سیگار در خانه و در حضور بچه‌ها، از اینکه با دوست‌های به ظاهر محترمش به مهمانی‌های بی موقع می‌رفت و حال خرابش را فردا به خانه می‌آورد، دیگر آن زینت همیشگی نبود و افسرده به نظر می‌رسید. بحث و گفت‌وگو با احمد دیگر فایده‌ای نداشت و طبق معمول استرس و فشار کار در عسلویه را بهانه می‌کرد و یک بار در جواب به زینت گفته بود: «تو هیچ می‌دونی من وقتی ماموریتم، چقدر مسئولیت رو دوشمه؟؛ اگه خدایی نکرده تو سایت برای تجهیزات یا کارگرا اتفاقی بیافته، منم که باید پاسخگو باشم …  محض رضای خدا حداقل وقتی خونه‌ا‌م بذار راحت باشم.»در آسمان کوکر خورشید طبق معمول از پشت آخرین تپه‌ای که مرز مراتع کوکر را نشان می‌داد، با حریر سُرخی به دنبالش روستا را ترک می‌کرد. آیت به همراه گله از دشت پایین می‌آمد.ماشین از آخرین پیچ تند بالا رفت و به روستای کوکر رسید. پسر بچه‌های روستا که تیله بازی می‌کردند، دست از بازی برداشتند و شادی‌کنان به دنبال ماشین ‌دویدند. دخترک زیبای روستا با چشم‌های خوش رنگش که نظیر زیتون‌های درشت می‌درخشیدند از لای درب چوبی به بهاره که سارافون زرد و نارنجی به تن داشت خیره شده بود. بهاره به او لبخند زد. ماشین پشت در خانه‌ی آیت توقف کرد و احمد به شیوه‌ی خاصی شروع به بوق زدن کرد.حاجر در طویله مشغول علف دادن به ماده گاوِ آبستن بود. برزو که این طرز بوق زدن را مخصوص عمویش می‌دانست از جا پرید و از شدت خوشحالی مثل خرگوش تیزپا به طرف دروازه دوید.زینت از ماشین پیاده شد و برزو را چنان درآغوش گرفت که تپش های قلبش در گوش او، عشق و محبت خالصانه ای را نجوا کرد. زینت چند بار صورت و پیشانی برزو را بوسید و احمد که هنوز داخل ماشین بود با صدای بلند گفت: «به به، به به؛ چه پهلوونی شده این پسر! می بینی زینت؟».حاجر از طویله بیرون آمد، با فراغ بال به سوی آن‌ها پیش آمد و خوش آمدگویی کرد.احمد چمدان را از صندوق عقب ماشین در آورد و با لبخند گفت: «سلام زن داداش، خدا قوت؛…خوبین؟؛ راستی خان داداش کجاس؟»حاجر از شنیدن صدای زنگوله‌ی بُز که نزدیک خانه شده بود، با اطمینان گفت: «الان میاد.» و سپس با زینت روبوسی کرد.اندکی بعد آیت با گرد و خاک نشسته بر صورتش، به خانه رسید. از دیدن برادرش احمد که جعبه‌ی بزرگ شیرینی را به حاجر می‌داد، گُل از گُلش شکفت و احمد را در آغوش گرفت.آن شب، خانه‌ی آیت پر از شور و هیجان شده بود. برزو با بابک، در حال شمردن گوسفندها، در گوشه‌ی حیاط پشت حصار چوبی بودند. بهاره زیر طاق پر ستاره‌ی آسمان نشسته بود و با عروسکش بازی می‌کرد. حاجر کنار حوض، ظرف‌های شام را می‌شست و هر بار که زینت از او می‌خواست، آب کشیدن ظرف‌ها را به او بسپارد، با مهربانی می‌گفت: « نه زینت خانم، شما مهمانید.»در اتاق مهمان، آیت و احمد گرم صحبت بودند و خاطراتشان را مرور می‌کردند.احمد که سیگار گوشه ی لبش بود گفت: «خان داداش یادته، بابا خدا بیامرز بهم می‌گفت: شتر مرغ.»آیت با لبخند گفت: «یادمه داداش.»احمد خندید و گفت: «خدا بیامرز تا منو می‌دید، قصه‌ی شتر مرغو برام تعریف می‌کرد، می‌گفت: به شترمرغ گفتند: بار ببر، گفت: مرغم. گفتند: بپر، گفت: شترم!.... یادش بخیر.»این جمله را گفت و سیگار را در زیر سیگاری خاموش کرد. اتاق چند لحظه ای آرام شد و آیت به قاب عکس یادگاری از پدر و مادرش که روی دیوار اتاق نصب شده بود، خیره شد.کودکی آنها پر فراز و نشیب طی شده بود. احمد از بچگی علاقه‌ای به کشاورزی و دامداری نداشت و همیشه از زیر کار در می‌رفت ولی در عوض تیزهوش بود و آنقدر پیگیر درس و مدرسه شد که آخر سر از دانشگاه در آورد و حالا به عنوان مهندس نفت صاحب اعتبار و مقام شده بود. بر عکس، آیت در کودکی پسر بچه‌ی نحیفی بود که هوش و حواس خوبی نداشت و کودکی‌اش تا به امروز با چوپانی و کشاورزی گذشته بود. احمد تک برادر آیت بود و رابطه‌ی عاطفی خاصی بین آن ها از کودکی جریان داشت. مادرشان وقتی خبر شروع جنگ را شنید، قلبش گرفت و مرد. پدرشان مردی با تعصب و مهربان بود و چند سال پیش بعد از اینکه صدای خنده برزو را در خانه‌ی آیت شنید در حضور احمد و زینت که به وصیت او عمل کرده بودند در یک روز پاییزی ، چشم‌هایش را برای همیشه بست.احمد از لحاظ شکل و شمایل به پدرش رفته بود و مرد جوان خوش بنیه ای بود و آیت شبیه به مادرش بود، لاغر و کم بنیه، با ریش و سبیل کم پشت، شبیه به خوشه‌های گندم که در زمین دیمی، یکی در میان سر از خاک در می‌آورند. اما آنها در چیز با ارزش‌تری اشتراک داشتند و آن قلب بزرگ و مهربانشان بود که از پدر و مادرشان به ارث برده بودند.ساعت از ۹ شب گذشته بود که زینت با کیک تولد وارد اتاق مهمان شد. حاجر لباس‌های محلی برزو را که هدیه‌ی تولدش بود، پوشانده بود و او با لُپ‌هایی که از خجالت سرخ شده بودند وارد اتاق شد و کنار پدرش نشست. احمد، یک دستش را دور بابک انداخته بود و دست دیگرش را دور گردن بهاره حلقه کرده بود. زینت ترانه‌ی «تولدتون مبارک» را برای بهاره و برزو که امروز ۸ ساله شده بودند، خواند. همگی کف زدند و هر دوی آنها را از ماچ و بوسه لبریز کردند. در آخر، احمد کادوی تولد برزو و بهاره را که پلاک و زنجیر طلا بود، بر گردنشان آویخت.حاجر از جا بلند شد و به طرف صندوق چوبی رفت. پارچه‌ی سفید گُل‌گُلی متبرک شده را که پارسال از مشهد خریده بود برداشت. آن را با خجالت کنار زینت گذاشت و گفت: «هدیه‌ی ما به بهاره خانوم، اگه صلاح دانستین براش چادر نماز بدوزین.» و بعد آیت ادامه‌ی صحبت حاجر را گرفت و گفت: «داداش کم ما رو زیاد حساب کنید.»زینت پارچه را از زمین برداشت و در حالی که لمسش می‌کرد، گفت: « خیلی قشنگه دستتون درد نکنه حتما تو جشن تکلیف مدرسه سَرش می کنه… بهاره خانوم از عمو و زن عمو تشکر کردی؟»درهمین حین احمد گفت: «خان داداش، مهم نیست هدیه چه‌قدر قیمت داشته باشه، مهم حس خوبیِ که موقع گرفتن و دادن کادو، یادگاری می‌مونه…. دست شما و زن داداش درد نکنه.»بعد از یک ساعتی که همگی دور هم جمع بودند، آیت از اتاق مهمان بیرون رفت و برای اطلاع از حال ماده گاو به طویله رفت. ماده گاو وقت زایمانش شده بود و بی حال و ناتوان روی زمین افتاده بود. آیت با خودش گفت: «باید مش قاسم را خبر کنم.»مش قاسم پیرمردی بود که مهارت درمان چهارپایان اهلی را داشت. آیت، حاجر را صدا زد و به او گفت که پی مش قاسم می‌رود. خانه‌ی مش قاسم آن سوی دِه بود.بابک پشت گردنش شروع به سوزش کرده بود و مجبوراً برای تسکین خارش چند باری گردنش را خاراند و بعد پلکش را که سنگین شده بود، مالید. با شدت گرفتن خارش در پشت گردنش، مضطربانه به مادرش گفت: «مامان گردنم خیلی میخاره!»زینت که گرم صحبت با حاجر بود، وحشت زده به گردن بابک که داشت تاول می‌زد، نگاه کرد.حاجر تا به آن شب چنین چیزی را ندیده بود، زیر لب «یا جد سادات» گفت و مایوسانه به زینت نگاه کرد.احمد کنار ماشین ایستاده بود و بی‌خبر از همه چیز، مخفیانه شیشه‌ی مشروب را سَر می‌کشید. چند ماهی می‌شد که به الکل اعتیاد پیدا کرده بود. مشابه اکثر مردها، تا وارد دهه چهارم زندگی‌اش شد، ناخودآگاهش چند غلاب تیز را به طرف قایق بادی افکارش، نشانه گرفت و احتمالاٌ در صورت نشنیدن پاسخ منطقی، تمام احمد را در اقیانوس زندگی غرق می‌کرد و این‌جور که پیدا بود، احمد برای پاسخ دادن به زمان بیشتری نیاز داشت.بابک رفته‌رفته حالش بدتر شده بود و یک مرتبه استفراغ کرد. زینت ترسید و هراسان احمد را چند بار صدا زد.احمد گیج و منگ، زینت را دید که بابک را بغل کرده و شتاب‌زده از پله‌های ایوان پایین می‌آید. زینت با چشمان گریان و صدای لرزان گفت: «بچه‌مون داره تلف میشه.»احمد شوکه شده بود، حتی نتوانست آن لحظه سوالی بپرسد و بی‌درنگ سوئیچ ماشین را چرخاند. حاجر، بهاره را که اشک می‌ریخت و می‌خواست سوار ماشین شود را از پشت سر بغل کرده بود. برزو از بالای ایوان با بغض به ماشین عمویش که از حیاط بیرون می‌رفت، نگاه می‌کرد.آیت بعد از اینکه مش قاسم را در خانه‌اش پیدا نکرد، حدود ساعت ۱۱ شب به خانه برگشت. حاجر اتفاقاتی که بعد از رفتن او در خانه رخ داده بود را توضیح داد. آیت به قدری غمگین شد که ماده گاو را به کلی فراموش کرد. بهاره که هنوز گونه هایش خیس بود از خستگی روی زانوی حاجر به خواب رفته بود. برزو کنار حاجر به پشتی تکیه داده بود و صدای مادرش که نام خدا را ذکر می‌کرد، مثل لالایی در گوشش نجوا می‌کرد.در روستا، چراغ خانه‌هایی که جوانانشان مشغول تماشای مسابقه‌ی فوتبال بودند در تاریکی شب سوسو می‌زد. شب به نیمه رسیده بود و تقویم، سی و یکمین روز خرداد را به عقربه های ساعت که از ۱۲ گذشته بود، سپرد. صدای جیرجیرک ها و جغدی که روی درخت خشکیده نشسته بود، سکوت نیمه شب را چنگ می زد.آیت دستش را غم زده روی پیشانی گذاشته بود و فکر و خیال می‌کرد. بهاره از سوزش نیش پشه از خواب پرید و شروع به گریه کرد. برزو چرتش پرید و ناگهان دلشوره گرفت. حاجر برای آرام کردن بهاره، او را به ایوان برد و گفت: «اگه ۱۰۰ تا ستاره رو بشماری، مادرت میاد.»هوا خنک‌تر شده بود. برزو هم به ایوان آمد و به نوری که پایین جاده، حرکت می‌کرد، با دقت خیره شد. حاجر بچه‌ها را رها کرد و برای آوردن پتو به اتاق رفت.برزو که حالا تعجب زده به نور نگاه می‌کرد به بهاره گفت: « عمو اینا اومدن!» و با انگشتش به نور چراغ تراکتور که در حال عبور از جاده بود اشاره کرد و از پله‌ها پایین رفت. بهاره بالاخره نور را دید و خوشحال به دنبال برزو از پله‌ها به پایین دوید. اما هر دوی آنها اشتباه کرده بودند. ماشین احمد چند کیلومتر آن طرف‌تر به خاطر زیر نگرفتن شغال، واژگون شده بود.حاجر از اتاق بیرون آمد و در حالی که پتویی در دست داشت برزو و بهاره را در حیاط، کنارِ در دید.حاجر برزو را صدا زد در همان لحظه ناگهان ایوان زیر پایش چنان با صدای مهیبی لرزید که فقط مجال نگاه کردن به چهره‌ی بهت زده‌ی آیت برایش باقی ماند و زیر پایش چون گودال خالی شد. زمین مانند گرگ، بیرحم و درنده شده بود و هرکه را می‌توانست، می‌درید. غیر قابل درک و خیلی سریع همه چیز اتفاق افتاد. تمام ده در یک چشم بهم زدن ویران و گرد‌ و خاک آسمان را کِدر کرد. صدای شیون و ضجه از هر طرف به گوش می‌رسید، غوغایی شده بود. آنهایی که زنده مانده بودند با فانوس به دنبال خانواده هایشان در زیر آوار می‌گشتند و نام آن ها را غم انگیز فریاد می‌زدند. صدای ناله‌ی ضعیفِ پسر بچه‌ای در زیر آوار شنیده می‌شد که پدر و مادرش را صدا می‌زد. مثل آن پسرک، خیلی‌ها بودند اما ظلمت شب، چشم بند سیاهی شده بود و توان جست و جو را گرفته بود.حاجر کنار ماده گاو زیر خروارها خشت و خاک دفن شده بود، اما هنوز نفس می‌کشید. آیت از ضربه‌ی تیر چوبی که روی سرش افتاده بود، درجا جانش را از دست داد. اثری از برزو و بهاره نبود. گویی مثل فرشته ها به آسمان رفته بودند. زندگی، تلخ ترین و غم انگیز ترین نمایشش را سی دقیقه بامداد، روی زمین اجرا کرده بود. کوکر آن روستای خوش آب وهوا با درختان زیتون و اهالی مهمان نوازش دیگر شبیه به آبادی نبود و مثل شهر و روستاهای اطرافش که شاهد مرگ هزاران نفر دیگر بودند، از آمدن خورشید و اجسادی که فردا بیرون کشیده خواهند شد، هراس و وحشت داشت.پایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Fri, 26 Jun 2020 14:28:46 +0430https://virgool.ir/@almasi.aa1989/زیر-پونز-h3bt6feovghe- الهام، الهام! این مردِ بیماریش چیه؟- بچه های ترم بالایی می گن، بیمارِ اسکیزوفرنیِ. دو هفته است که آوردنش اینجا؛ طفلکی همه ش فکر می کنه دوربین دستشه و مدام از دور و ورش عکس می گیره.- الهی، بیچاره بر و روی خوبی هم داره!- می گن برادرش بستریش کرده دیگه ام پیداش نشده.-جدی می گی؟!- اما تازگیا یه نفر هر روز میاد ملاقاتش، مثل اینکه خیلی دوسش داره. قفسِ مرغ عشقا رو تو ساختمون پردیس دیدی؟- آره- اون براش هدیه آورده.- عزیزم!!- یه بار از کنارشون رد می شدم، درست رو همین نیمکت نشسته بودند، بعضی حرفاشونو شنیدم.- چی می گفتن!؟- ملاقاتیش با بغض بهش می گفت: « از اولین روزی که دیدمت عاشقت شدم.»- اون بهش چی گفت؟!- هیچی، فقط دوربین خیالی رو به سمتش گرفت و چند تا عکس ازش انداخت.- آخی دلم سوخت!- اوایل که اومده بود خیلی حالش بد بود، همش هذیون می گفت اما چند روزه حالش بهتره.- خدا رو شکر!...................... الهام یادت باشه هر وقت ملاقاتیش اومد به من نشونش بدی.- باشه فضول خانم!یک ماه قبلاز پنجره مینی بوس مات و مبهوت به خیابان نگاه می کرد. نا گهان سرش را چرخاند و شروع به بو کشیدن کرد.- بوی دود میاد!!!!از جایش بلند شد و از پسر جوانی که دو ردیف عقب تر از او نشسته بود، پرسید:- بوی آتیش از کجاست؟!- آتیش!!!!...........من بویی حس نمی کنم.- چرا، بوی آتیش میاد!راننده مینی بوس از آیینه به او که همه جا را بو می کشید، نگاه کرد و گفت:- آقا بشین! می خوام حرکت کنم.- نه، بوی دود میاد!- دود چیه!!! بشین بابا معطلمون نکن.- من پیاده می شم نمی تونم نفس بکشم!- زود باش پیاده شو!………………….. دیوانه !***در آپارتمانش را باز کرد. شلختگی از گوشه و کنار اتاق با روشن شدن تک لامپ رشته ای به طرفش هجوم آورد. روی مبلِ کُنجِ اتاق نشست. پاکت سیگار را از کنار روزنامه های تاریخ گذشته برداشت و تنها ترین همدمش را خیره به گل های فرشِ کهنه، با بی حوصلگی کشید و در افکارش فرو رفت.« منم همین فکر رو می کنم، به نظر می رسه دیگه به کارمون نمیاد…….. نظرت چیه؟ می خوای بهش بگم دیگه نیاد استودیو………... بهش می گم عکسایی که می گیره خوب نیست و همه ی مشتری هامون ناراضین…. »از سوزش فیلتر سیگار که گوشه لبش را سوزانده بود، هوشیار شد و با فریاد، طول اتاق را چندین بار قدم زد.- عوضی، آشغال..........................خفه شو، میگم خفه شو……... من دیگه بدرد کارت نمی خورم، آره؟……………خفه شو………من بهترین عکاسم……….خفه شو……..الان بهت نشون میدم.دوربین عکاسی را برداشت و از این سوی اتاق به آن سوی اتاق دوید. از هر چیزی عکس می گرفت.عکس می گیرم از هر جایی بخوام عکس می گیرم………………...آره از تو هم عکس می گیرم…………. فرار نکن…………..خفه شو………….دستت از صورتت بردار ………..ببین چه عکسی گرفتم؟!……. خفه شو………...به من نگاه کن………..می گم به من نگاه کن….صدای شاتر دوربین و فریاد هایش تا لحظه ی در زدن همسایه کناری، ادامه داشت که بالاخره به خودش آمد و در را باز کرد.- آقا پناهی! …….آقا پناهی!- سلام!- سلام! حالتون خوبه؟ با کسی در گیر شدین؟- نه، چطور؟- آخه صدای داد و فریاد از واحدتون می اومد راستش نگران شدم!- .....................صدای تلویزیونِ.- باشه، پس ببخشید!- خواهش می کنم!......................راستی بابت قرمه سبزی ممنون. خیلی خوشمزه بود! چطوری انقدر خوب آشپزی می کنید!؟- نوش جونتون! راستش هر بار که به خاطر شما آشپزی می کنم غذاهام لذیذ میشن!- شرمنده می کنید!- خواهش می کنم!- بازم ببخشید مزاحم فیلم دیدنتون شدم.- چه فیلمی؟!- خودتون گفتین صدا از تلویزیون بوده!- آهان، درسته.- معلومه فیلمای خشن دوست دارینا، اما من عاشق فیلمای رمانتیکم.- چه جالب!- ببخشید، شبتون بخیر!- شب بخیر!***بی رمق تر از روز قبل وارد استودیو شد. سلامی به گرفتگیِ آسمان ابری به همکارانش کرد و پشت میز نشست.- آقای پناهی حالتون خوبه؟ صداتون چرا گرفته!؟- چیزی نیست.- سعی کنید آب گرم بخورید.- باشه ممنون خانم بابایی!رئیس استودیو وارد سالن شد و سلامش را با نگاهی تلخ جواب داد.- عکسایی که دیروز گرفتی رو آماده کردی؟ امروز جلسه ی قرارداد با شرکت مینو داریم…………...آقای پناهی حواست هست؟!- ................. ببخشید!..........مگه شما عکسا رو ندیدین؟!!!!- نه، کجا گذاشتی؟!- ........ معذرت میخوام، فکر کردم دیروز تحویلتون دادم!- به ساعتت نگاه کن، هر روزم که دیرتر میای!- ببخشید!- خانم بابایی بگین یه قهوه برام بیارن.- چشم!***نیمه های روز شده بود و جلسه ی رئیس همچنان ادامه داشت. هر باری که کلمه ی عکس از اتاق جلسه به گوشش می رسید، استرس تمام روحش را مچاله می کرد، دستانش می لرزید. از پنجره به خیابان نگاه کرد، خشنونت ابرها بالاخره آسمان را به گریه انداخته بود. سیگارش را برداشت و بیرون رفت.زیر طاق ایستاد و هوا را از نفس هایش که بوی تنباکوی سوخته می داد، پر کرد. ناگهان بعد از آخرین پک سیگار، با عصبانیت چنگی به توده دود در هوا زد و فریاد کشید:- تو عکسای منو خراب می کنی آره؟………..کجا میری عوضی؟!……….……..….…….عکسامو بده کجا می بریشون!؟………می گم کجا می بریشون؟!… نه!!!!!!!!……….نه!!!…...نه!…… خاموش شو لعنتی….کنار خیابان روی زانو هایش نشسته بود و دست هایش را با ناله روی آسفالت می کوبید. از صدای پست چی که دستش را روی شانه ی او گذاشته بود و صدایش می کرد «آقا! آقا!» هوش و حواسش برگشت. مبهوت ایستاد. تمام لباس هایش خیس شده بود و آب و خون از کف دستش می چکید.- آقا خوبی؟!- ................نمیدونم!- آخ آخ آخ داره از دستت خون میاد!……………. چرا همچین می کنی با خودت مرد؟!- ها...............!- بذار کمکت کنم بلند شی………...می خوای ببرمت بیمارستان؟- نه، باید برگردم سر کار.- کجا؟- همین ساختمون روبرویی....- آقای پناهی! چرا خیس شدین؟ ای وای داره از دستتون خون میاد!- هیچی نیست خوردم زمین.- خانم بابایی نیازی به باند نیست، منو شرمنده می کنید به خدا.- پناهی چت شد؟!!- سرم گیج رفت!- الان حالت چطوره؟- بهترم.- تو این چند روزه دوبار حالت بد شده ها، اصلا طبیعی نیست!...... می خوای ببرمت بیمارستان؟- نه، ناصری جان قرص سر درد بخورم خوب می شم. …….خانم بابایی ممنون، لطف کردین!- خواهش می کنم!............لباساتون خیسِ آب شده! میگم بهتره مرخصی بگیرید برید خونه.- نه، اینجا باشم بهتره؛ ممکنه رئیس با هام کاری داشته باشه.- نگران جناب مظفری نباشید، من بهشون توضیح می دم.- خانم بابایی درست میگه با این لباسای خیس بدتر سرما می خوری.-الان زنگ میزنم آژانس بیاد.- ممنون خانم بابایی!- پناهی، یدونه از این قرصا بخور.- مرسی!***در آپارتمان را به زحمت باز کرد و با همان لباس های خیس روی مبل افتاد. سردش بود اما توان روشن کردن بخاری را نداشت. به پنجره خیره شد تا خوابش برد.هوا تاریک و آسمان آرام شده بود. از صدای زنگ تلفن، وحشت، اتاق را به رگبار بست. از جا پرید و نگاهش را به تلفن دوخت. بدون اینکه گوشی تلفن را بردارد در گرداب صداهایی که می شنید غرق شد.« جلسه امروز بهم خورد، طبق معمول عکسای تو گند زد به اعتبارمون.............تو آبروی چندین ساله ی منو بردی………... تو هیچ وقت عکاس خوبی نبودی و نخواهی شد…………. تو اخراجی، اخراج........ برو به درک...... »سرش را زیر بالش کرد و مثل بید لرزید. گوش هایش را با کف دست محکم فشار می داد. دوباره تلفن زنگ خورد. این بار با حرص بلند شد و سیم تلفن را کشید.خودش را در خانه حبس کرده بود. هیچ کس خبری از او نداشت. از استودیو چند باری تماس گرفته بودند اما موفق نشده بودن با او صحبت کنند. کف اتاق، جنین وار دراز کشیده بود و اکسیژن سرد را به تلافیِ نبودش در روز دردناک به دنیا آمدنش، از پنجره می بلعید. سیگار پشت سیگار، می مکید و با گرامافون ترانه ی جمعه ی فرهاد راد مهر را زمزمه می کرد.توی قاب خیس این پنجره‌ها عکسی از جمعه ی غمگین می‌بینمچه سیاهه به تنش رخت عزا تو چشاش ابرای سنگین می‌بینمداره از ابر سیاه خون می‌چکه جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکهنفسم درنمیاد، جمعه‌ها سرنمیاد کاش می‌بستم چشامو، این ازم برنمیادداره از ابر سیاه خون می‌چکه جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکهعمر جمعه به هزار سال می‌رسه جمعه‌ها غم دیگه بیداد می‌کنهآدم از دست خودش خسته می‌شه با لبای بسته فریاد میکنهداره از ابر سیاه خون می‌چکه جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکهجمعه وقت رفتنه، موسم دل کندنه خنجر از پشت می‌زنه، اون که همراه منهداره از ابر سیاه خون می‌چکه جمعه‌ها خون جای بارون می‌چکهساعت ها در همان حالت ماند تا اینکه همسایه کناری با دلهره زنگ آپارتمانش را زد. بعد از چند بار زنگ زدن و درست لحظه ی نا امید شدنش، در باز شد.- سلام آقا پناهی! خوبین؟...ببخشید، برادرتون از شهرستان با من تماس گرفت، می گفت هر چی زنگ می زنه جواب نمیدین!! ……….. همکارتون بهش گفته سه روزه سر کار نرفتید!..... آقا پناهی اتفاقی افتاده ؟- بهش بگین از کار اخراج شدم.- چرا!؟- عکسام.- یعنی چی!!!؟- ببخشید خیلی خسته م با من کاری ندارین؟- یه لحظه صبر می کنید الان بر میگردم؟……………………………………………..بفرمایید یه خورده از کیک تولدمه، برای شما نگه داشتم.- ممنون!- نوش جونتون! میگم بهتر نیست خودتون تماس بگیرید؟- الان مساعد نیستم لطفا شما از طرف من بگید حالم خوبه.- باشه! فقط یه چیزی، من تقریبا یک هفته نیستم میشه خواهش کنم تو این مدت از دو تا مرغ عشقام مراقبت کنید؟- من؟!- خواهش می کنم!!!!- ............باشه.- خیلی ممنون، فردا قبل رفتن، میارمشون.- باشه، خداحافظ !- خداحافظ!نیمه های شب بود که کل اهالی ساختمان از صدای شکستن اسباب و اثاثیه و داد و فریاد های او، از خواب پریدن. همه با نگاه های خواب آلود و وحشت زده به نظاره ی درِ آپارتمان او ایستاده بودند.- ......... ببخشید، که دیر وقت زنگ زدم ولی حال برادرتون اصلا خوب نیست! هر چی در می زنیم باز نمی کنه! مدام داد می زنه و صدای شکستن از آپارتمانش میاد؛…….. کل ساختمون ترسیدن؛ ……...تو رو خدا زودتر راه بی افتید. خداحافظ.چند روزی می شد که در بیمارستان روانپزشکی امین آباد بستری شده بود. با لباس فرم آبی از ساختمان بیمارستان خارج شد و زیر سوزنی برگانِ همیشه سبز، روی نیمکت نشست . جفت آرنجش را روی زانوهایش گذاشت، بدنش را به جلو خم کرد و از بین انگشتان حالت گرفته با یک چشم بسته به کلاغی خیره شد. کلاغ قار قار کنان از روی زمین پرید و روی نرده های فلزی نشست. دو دختر جوان از کنارش رد می شدند.- مستانه، یه خورده چاق شدی!!- راستش خیلی پر خوری می کنم!- میگم نکنه افسردگی گرفتی؟- الهام!!!!!!!!! زبونتو گاز بگیر!- وا!!!!! خب واقعیت همینه! افسردگی مث سرما خوردگیه.- خُبِ خُبِ! حالا خوبه یه ترم از من بالاتری؛ نکنه خیال کردی دکتر شدی؟!- وای مستانه!!!!!!!!!...........ولم کن!- الهام، الهام! این مردِ بیماریش چیه؟!!پایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Fri, 26 Jun 2020 13:26:49 +0430https://virgool.ir/@almasi.aa1989/ماه-بانو-gzzjiyomkqibاز کوچه های تو در تو و باریک که صلح و آشتی را در هزار توی خود پیچیده و بوی تاریخ می دادند، عبور کرد. صدای جیغ و فریاد ترقه ها که دو روز زودتر هلاک می شدند، محله را به پیشواز چهارشنبه سوری برده بود. آسمان چادر سیاهش را سرش کرده بود و هلال کوچکی از صورتش را نشانِ زمین می داد. پسرک، بی تاب وارد پارک شد. به اطرافش نگاه کرد. روشنایی در گوشه ای از پارک گلیمش را کنار پیت حلبی پهن کرده بود.گرمای آتش، دست های سرد پسرک را با نوازش شعله هایش گرفت و کشید. تکه های چوب ناله کنان خرد می شدند و می سوختند. سیگارِ یواشکی را که برای کشیدنش تا پارک رفته بود، کنار لبش گذاشت و با کبریت روشنش کرد. طبق عادت هر سال، یک هفته قبل از تحویل سال به خانه مادربزرگش در یزد می آمدند. به تقلید از پدرش با چشم های نیمه بسته و گردنِ کج، به سیگار پک زد. مشغول سیگار کشیدن بود که صدایی از پشت شمشادها، روی زمین میخ کوبش کرد. سرفه ای شدید بر گلویش دوید.صاحب آتش بود، زنی با اندام نحیف که با تپه ای بر پشت خمیده اش به طرف او می آمد. پسرک دست و پایش را گم کرد. سیگارش را که هنوز دو کام دیگر داشت کنار پیت حلبی انداخت و من من کنان گفت: «س س…….لام !!!!!»زن نگاه کجی به پسرک کرد. انگشت اشاره اش را رو به آسمان گرفت و نعشه وار پرسید:« ماه رو می بینی؟»پسرک با ترس و لرز جواب داد:« ب ب ...بله»زن پوزخندی زد. روبروی آتش ایستاد و گفت: « من همزادشم؛ چون منم عین خودش خوشگلم. »پسرک آب دهانش را با طعم تلخ سیگار قورت داد. زن چشمهای سرمه کشیده اش را ریز کرد. موهای ژولیده را که شبیه سیم ظرفشویی بود از زیر روسری در آورد و با عشوه گفت: « یه خورده به خودم برسم همه مردای محل عاشقم میشن؛ البته اگه مردی مونده باشه.»بعد دستش را در جیب پالتوی زوار دررفته اش کرد و رژ لب قرمزش را در آورد. تا مشغول مالیدن روی لب هایش شد، پسرک پا به فرار گذاشت.زن لب هایش روی هم مالید و فارغ از رفتن پسرک روی کارتن نمور نشست. با صدای آرام با آتش حرف زد: « برای یه بچه یه مادر کمه نه؟» بعد با بغضی که ۴۱ سال پشت گلویش آوار شده بود با خودش گفت: « زمین دو تا مادر داره. روزا خورشید، شبا ماه. مگه من چی خواستم از خدا؟! می خواستم فقط ماه بانو باشم. خوشگل و تر تمیز چادر سرم کنم از خونه بزنم بیرون با یه بغل سبزی بیام خونه، با درو همسایه بشینیم هی غیبت کنیم و سبزی پاک کنیم. آرزو داشتم وقتی حرف میزنم انگشتامو تو هوا بچرخونمو با لبای غنچه ای هی عشوه بیام. می خواستم مادر باشم، مادرِ پریناز. »بعد با حسرت به زنی که از کنارش رد می شد نگاه کرد و رو به آتش گفت:«حسرت ماه بانو شدن از روزی که خودمو شناختم هی بزرگ و بزرگتر شد. آخرشم به اجبار پدر و مادرم ازدواج کردم و دو دستی ماه بانو رو زنده به گورش کردم. ولی چند سال بعد تا پریناز خوشگلم به دنیا اومد، ماه بانو از زیر خروارها خاک، با دست و پای غل و زنجیر شده بیرون اومد و تا دم از آزادی زد، همه ولش کردن حتی پریناز کوچولو!.»بعد سرش را رو به آسمان کرد و به ماه که از خجالت صورتش را زیر روبنده پوشانده بود، گفت:«یه عمری اسیر ابوالقاسم محسنی بودم حالا هم که برده ی مواد شدم. ای خدا بکش، راحتم کن. من از خیر ماه بانو شدن گذشتم. آخرین آرزوهامم تا قبل از سال نو، همه شونو پشت این شمشادا دود می کنم پسشون می فرستم.»پیت حلبی، با کفش های طلایی، گل سر،... که زن با چشم های گریان درون آتش می انداخت، خفه شد.***پسرک نفس نفس زنان درکوبه را محکم کوبید. مادرش از پنجره ی شیشه رنگی به حیاط نگاه کرد. دختر قنداق شده اش را روی کرسی گذاشت و از اتاق خارج شد. از ایوان بزرگ که گلدان های شمعدانی اش خشک شده بودند، دمپایی اش را گرفت و کیه؟ کیه؟ کنان، کنار حوض فیروزه ای ایستاد. شیر آب را که قطره قطره می چکید و دل صاف حوض را می شکست، سفت بست. چادر سفید گل گلی را از روی بند برداشت و در چوبی را باز کرد. پسرک تا پیچشی به کمرش داد که از زیر چادر بگریزد، مادرش با غضب گوشش را پیچاند و گفت: « رنگت چرا پریده؟! نکنه دوباره عین لاتها بچه کسی رو زدی. هان؟ »پسرک داد و هوار کنان چادر مادرش را کشید و فریاد زد: « ولم کن گوشمو کندی آخ آخ.. »مادرش یکدفعه نشست دم در و با آه و ناله زد بر سرش و گفت: « محمد باقر کجایی که ان شااله گور به گورت کنن، پسر از الان سیگار می کشه. خاک عالم به سرم شد. چه قدر گفتم نون حروم نیار سر سفره. خیر نبینی محمد باقر. »پسرک دستش را روی گوشِ سرخش گذاشت و به مادرش که ناله می کرد، خیره شد. مادر بلند شد، چادر خاکی اش را تکاند و دور کمرش گره زد. با عصبانیت سر پسرک داد زد و گفت: «ان شاله عین بابات حبس بکشی. شیرمو حلالت نمی کنم. وقتی رو لبت داغ گذاشتم دیگه هوس سیگار نمی کنی ور پریده. کجا میری؟ وایسا.. وایسا.»پسرک دوان دوان از پله های ایوان بالا رفت و در آغوش مادر بزرگ پناه گرفت. مادر بزرگ پسرک را که مثل بید می لرزید بغل کرد و گفت: « نوه ی من خلاف نمی کنه، مگه نه؟»پسرک که از حمایت مادر بزرگ خیالش راحت بود، با غلدری گفت: « ننه جون به خدا من سیگار نکشیدم. رفته بودم پارک ترقه بندازم که یه زن معتادِ تو پارک جلومو گرفت؛ دود سیگارشو فوت کرد تو صورتم.»مادر بزرگ که حرفای پسرک رو باور کرده بود، گفت: « بچه م راست میگه؛ چند وقته یکی از قدیمی های محل از وقتی زن و بچه اش ولش کردن آواره کوچه و خیابون شد، الانم که معتاد شده.»مادرِ پسرک، دختر شیر خوارش را که از سر و صدا بیدار شده بود و نق نق می کرد از روی کرسی برداشت و گفت: « وا ننه!!!! این مار موز میگه یه زن بعد شما حرف از مردِ معتاد می زنی ؟؟!»ابرو های مادر بزرگ شروع به بال زدن کرد و با اشاره ی چشم ها، روی سر پسرک که هنوز در آغوشش بود نشست. علامت سوال روی سرپسرک جوانه زد. سکوت سبز شد.***مادربزرگ قابلمه مسی را سر سفره گذاشت و کاسه ها ی سفالی را از اشکنه پرکرد. بوی پیاز و ترشی هفت بیجار در خانه پیچیده بود. پسرک غذایش را خورد و به دستور مادر خواب اجباری را روی چشمهایش کشید. مادر بزرگ لامپ را خاموش کرد. ماه، مهتابش را برای فضولی به کنار پسرک که خودش را به خواب زده بود فرستاد تا از اصل ماجرا با خبر شود.مادر بزرگ با صدای آرام شروع کرد: «آقا محسنی رو یادت میاد؟ همونی که زنش معلم بود، یه دختر بچه هم داشتن.»- آره یادمه؛ بچگی هام عاشقش بودم. خیلی خوش بر و رو بود.مادر بزرگ تسبیح را در دستش گرفت و با افسوس گفت: « معتاد شده. »- چی؟!!!!!- آروم، بچه ها بیدار میشن!- آخه کی فکرشو می کرد اون معتاد شه!!!مادر بزرگ چین های شلیته اش را زیر لحاف کرد و با ذکر استغفرالله ادامه داد: « زن معتادِ همون آقا محسنیِ. »- یا جد سادات!!!!!!؛ آقا محسنی چرا باید خودشو زن کنه ؟! حتما روانی شده!.پسرک که از حرف های آنها چیزی سرش نشده بود، گوش هایش را تیز کرد تا بقیه ماجرا را تمیز و پوست کنده بشنود.مادر بزرگ با ذکر یا ستار، یا ستار، دانه ی پنجاه و هفتم تسبیح را بین دو دستش نگه داشت و گفت: «زنش تعریف می کرد، می گفت:_ یه روز برگشته بهش گفته، می خوام برم عمل کنم زن بشم. امام خمینی هم فتوا داده که حروم نیست. من دیگه نمی تونم مرد باشم. خسته شدم از بس خودمو قایم کردم._ »- خاک عالم، وای! ننه، تو رو خدا نگو! چهار ستون بدنم سنگ شد!!! اِ اِ اِ مرتیکه یه دختر داره تازه یادش افتاده زن شه! عجب صبری داره خدا که از آسمونش سنگ نمی باره!. خاک عالم به سرت. وای وای وای آخر زمون شده دیگه. الهی بمیرم برای اون دختر بچه.چشم های پسرک زیر کرسی از شنیدن حرف های مادربزرگ مثل صورت ماه گرد شد.مادر بزرگ هشتادمین دانه تسبیح را رد کرد و ادامه داد « زنشم از ترس آبروش طلاق گرفت و با دخترش از اینجا رفتن. مردم میگن زندگی شون طلسم شده!. »- بعید نیست؛ دختر آقا ماشاله رو یادته؟ از شوهرکردن بدش میومد؛ بیچاره رو هی می بردن پیش این رمال اون رمال، آخرشم نفهمیدن چِشِهو، الانم گوشه خونه افتاده. عقدس خانم می گفت، تازگیا آب قرآن چهار کنج اتاق می ریزن بلکه طلسم باطل شه! فکرکنم آقا محسنی ام مث اون جن زده شده.»مادر بزرگ صدمین دانه تسبیح را با ذکر یا رحمان رد کرد و گفت: «چی بگم ننه جون! بخوابیم میترسم واسه نماز صبح خواب بمونیم.»- بخواب ننه. خدایا شکرت! محمد باقر هر چی باشه بازم مردِ.پسرک زود تر از مادر بزرگ خوابش برده بود.خورشید زُلفِ نقره ای اش را از لا به لای ابر های تیره، روی بام های گنبدی شکل، پهن کرده بود. پسرک آرام و بی صدا از کنار مادربزرگ بلند شد و با عجله به سمت پارک رفت.آسمان، رخت خیسش را تا رسیدن پسرک روی تنِ عریانِ ماه بانو پهن کرد. پسرک رسید، خورشید و ماه هر دو رفتند.(پایان)almasi.aa1989almasi.aa1989Fri, 26 Jun 2020 13:10:08 +0430https://virgool.ir/@almasi.aa1989/من-نیستم-odovtsyqxjpsسوار اتوبوس شد و کنار دختر جوانی که روی صندلی نشسته بود، ایستاد. تلفن همراهش را از کیفش در آورد و شروع به حرف زدن کرد.- سلام مادر!....... آره جواب ام آر آی رو گرفتم. دکتر می گفت نباید به ستون فقراتم فشار وارد شه…………..…. الان دارم با اتوبوس بر می گردم…… نه، اتوبوس خیلی شلوغه، سر پا وایسادم……..چی کار کنم؟ پیاده شم؟!......... وا !!!!!دختر جوان از بالای عینک به او نگاهی کرد، کتابش را بست و صندلی را با احترام به او تقدیم کرد.- ممنون خانم..............باشه مادر با من کاری ندارین؟............ چشم، چشم..........خداحافظ!مجدد از دختر جوان تشکر کرد و کنار پیر زنی که با لبخند دلسوزانه ای به او نگاه می کرد، نشست.از پیر زن پرسید: ببخشید، آخرین ایستگاه اتوبوس کجاست؟- تجریش- یاد میدونِ تجریش بخیر! انگار همین دیروز بود، آخه می دونید عادت داشتیم جمعه ها صبح زود با پدرم می رفتیم دربند، عدسی می خوردیم و تا ظهر نشده بر می گشتیم. الان سه ساله که از ایران مهاجرت کردم و تو لس انجلس زندگی می کنم. شما تا حالا امریکا سفر کردین؟- نه متاسفانه!- حیف شد چون به قدری زیباست که نمی تونم توصیفش کنم، مخصوصا شهر فرشته هاشو!- ایران، به خاطر پدر و مادرتون اومدین؟- بله. راستش خسته شدم از بس یه پام ایرانه یه پام امریکا.................. با پدرم خیلی صحبت کردم ولی متاسفانه موافق ترک ایران نیستند. البته حق داره اگه از ایران مهاجرت کنه، کلی خانواده بیچاره میشن؟- چرا؟!- آخه پدرم صاحب چنتا کارخونه ی خیلی بزرگه……..…….آخ! …. کمرم!- چی شد؟!- دیروز با پاراگلایدر فرود بدی داشتم. راستی شما نیکی کریمی رو می شناسید؟- بله، خیلی نازنینِ ایشون!- نیکی هم پیشمون بود، از دوستای صمیمه.- چه جالب!-الان دارم از مطب فیزیو تراپ معروف میام.- کی؟- نوک زبونمه الان می گم ….. ای وای یادم نمیاد حالا میگم اسمشو،…. چی داشتم می گفتم؟ آهان...- دخترم ببخشید من همین ایستگاه باید پیاده شم، مراقب خودت باش!- خواهش می کنم!صندلی خالی شد. دختر جوان به او لبخند زد و سر جای پیرزن نشست.- چه کتابی می خونی؟-"مسخ" از کافکا- من عاشق کتابای فلسفی ام. اگه کتابخونمو ببینی، دهن باز می مونی!. کتابایی دارم که تو هیچ جای دنیا پیدا نمیشن….. زبان خارجه بلدی؟- انگلیسی رو تازه شروع کردم.- خیلی دیر شروع کردی، من هم سن شما بودم زبان انگلیسی، فرانسوی و اسپانیانی رو از حفظ بودم. البته قصد دارم زبان چینی ام یاد بگیرم..................................کجا رو نگاه می کنی؟!!..... بسم اله!!!!!!......چرا بلند شدی؟!!!!!- ای وای!!!!!....... حمید!!!!! …..آقای راننده نگه دار!- خارج از ایستگاه نمیتونم نگهدارم!- خواهش می کنم آقا تو رو خدا نگه دار!تمام مسافرین اتوبوس به دختر جوان که کتاب کهنه ای در دستش بود و التماس می کرد، هاج و واج نگاه می کردند!مردی که نزدیک قسمت زنان ایستاده بود پرسید: خانم چی شد یهو ؟!!- دوستمو دیدم، همه فکر می کنند مرده ولی من دیدمش، به خدا خودش بود. تو رو خدا بگین نگهداره!اکثریت مسافرین یک صدا از راننده خواستند اتوبوس را نگهدارد. راننده با عصبانیت رو ترمز زد و در عقب را باز کرد.دختر جوان سراسیمه پیاده شد. ناگهان فریاد همه ی مسافرین در گوش خیابان پیچید. موتور سیکلت، دختربیچاره را با ضربه ی محکمی، نقش بر زمین کرده بود. بدنش روی آسفالت داغ، بی حرکت مانده بود و خون گرم با مرور خاطرات، از کنار پلکش سُر می خورد.راننده اتوبوس به سرش می کوبید و فریاد می زد «بدبخت شدم، دخترِ مردم مُرد!»- حیف شد …….. تازه می خواستم در مورد رمانی که خودم نوشتم باهاش حرف بزنم. دیگه همینه دیگه، از قدیم گفتن عجله، کار شیطونه!از آمبولانس و گریه زاری های مردم بی عاطفه عبور کرد و در خیابان پر از صنوبر ولیعصر پیاده براه افتاد.***وارد بازارچه تجریش شد. با عشوه شال بنفش را از دست فروشنده گرفت و پایین ترین قیمت را با قلاب چشم هایش از زبان فروشنده شکار کرد. مردانگی فروشنده از لمس دست لطیف او که پول نقد را بین انگشتان ظریفش اسیر کرده بود، تحریک شد. فروشنده جوان شال قرمزی را به سمت او دراز کرد و آن را روی سینه هایش گذاشت.- این شالم، به رنگ پوستتون میاد!- واقعا!........ آره، راست میگین! عجب دقتی!- خوشتون اومد؟- آره خیلی!!!! میگم ماشا اله دستتون خیلی سنگینه ها!!!!- اوخ ببخشید!... البته دستم در مغازه سنگینِ اما تو خونه سبکِ.- آهان!فروشنده با خوشحالی شال قرمز رو با یک تکه کاغذ به او داد.- اِ وا !!!!- این هدیه ی من به شما و هدیه شما به من یه تک زنگ!- برسم خونه زنگ میزنم، ممنون!- منتظرم.قدم زنان از فروشگاه شال و روسری فروشی دور شد و وارد فروشگاه ظروف مسی شد. لیوان پایه کوتاهِ دسته دار را در دست گرفت و آرام دور خودش چرخید. سپس قندان و گلدان کوچک را برانداز کرد. بدون خریدی از فروشگاه خارج شد.در گوشه بازارچه ایستاد و رژ لبش را از کنار ظرف مسی که داخل کیفش پنهان کرده بود، برداشت و لب هایش را برجسته کرد. در همان حین نگاهش به مردی افتاد که کنار همسر و دختر خردسالش به او خیره شده بود. مرد از تماس چشمی با او سریعا سرش را پایین انداخت و پشتش را به او کرد.***مرد به اتفاق همسر و دخترش وارد بستنی فروشی شده بودند. دور میز نشستند و منتظر آماده شدن بستنی ماندند. چند دقیقه بعد، مرد از دیدن دوباره او متعجب شد اما به روی خودش نیاورد و از گارسون بابت بستنی هایی که روی میز می چید، تشکر کرد.او دقیقا روبروی مرد نشسته بود و با کنار لبش، نی داخل شیر موز را بازی می داد. مرد نگاه سنگین او را روی خودش حس می کرد و از سر کنجکاوی، ناگزیر چند باری به او نگاه کرد. در آخرین نگاه، مرد میزبان چشمکی شد که با روی بر گرداندن از آن، فضا را متشنج کرد و بلافاصله با شنیدن صدای پاشنه های کفش، که هر لحظه نزدیکتر می شدند، دچاراسترس شد.- خانم، چه دختر خوشگلی دارید!- لطف دارین!-ببخشید مزاحم بستنی خوردنتون شدم... از همسرتون یه سوال داشتم؟- چه سوالی؟!- چهره ی من برای شما خیلی آشناست؟!- نه!- پس می تونم بپرسم واسه چی انقدر به من نگاه می کنید؟!- من!!!!؟- خانم خیالاتی شدین، من کی به شما نگاه کردم ؟!- همسرتون به این خوشگلی، شما مردا چرا انقد بول هوسین ؟!- خانم من معذرت می خوام، همسرم منظوری نداشته احتمالا حواسش جای دیگه بوده. شما به دل نگیرید!- باشه…………….. به خاطر دختر کوچولوتون، ولی ……….… مهم نیست.***- صادق واقعاً که!!! بعد از یک سال، منو برداشتی آوردی بیرون آخرشم چشت دنبال ناموس مردمه!؟- خدیجه چرا چرت می گی من کلا یه بار نگاش کردم اونم تو بازارچه بود که مثل خُلا تو اون شلوغی، آرایش می کرد.- خب پس از بازار تا اینجا چشت دنبالش بوده! پاشو زهرا….پاشو مادر نباید به بابات اعتماد می کردم. تو آدم نمیشی!!! زن صاحبخونه قبلی بست نبود؟ ….. اسباب اثاثیه مون رو به خاطر تو ریختن بیرون، فکر می کردم درست شدی ولی ذات خراب درست بشو نیست………...کو زنه؟ پاشو برو دنبالش جا نمونی!- خدیجه بشین آبرو ریزی نکن. به خدا به پیر به پیغمبر من اصلا نظری بهش نداشتم. طرف خودش افتاد دنبالمون. هی نگام می کرد محلش ندادم، حرصش گرفت اینجوری تلافی کرد. خدیجه به جون زهرا راست می گم، ببین تا دید اوضاع وخیمه، پا شد رفت. به خدا من دیگه او آدم قبلی نیستم.- مامان بشینیم، نریم خواهش می کنم!- باشه مامان جان تو بستنی تو بخور.***با لبخند شیطانی در حال دور شدن از بستنی فروشی بود که تلفن همراهش زنگ خورد!- سلام!.........جعفری نه، خانم جعفری!..... نه متاسفانه نمیتونستم دیگه با شرایط شما کار کنم……….. چی؟……..ببینید من استحقاقم خیلی بیشتر از این هاست……… نه اصلا این طور نیست……..من آدم موفقی خواهم شد و اینم بدونید که میخوام رشته روانشناسی بخونم و همین روزاست که دکتر معروفی بشم………….. بله شک نکنید……………...ببینید دارید به من تهمت میزنیدا !!!......من در مورد شما هیچ اطلاعات منفی به مریضاتون ندادم…… چی؟!!!.......آقای مرادی چی گفتن؟…. نه من به ایشون نگفتم که شما ازش قطع امید کردید، من فقط بهش گفتم که جنون از نوع حاد داره، همین……….. بله مریض شما جنون داشت شما نتونستید تشخیص بدید!..........نه ایشون به شما دروغ گفته ……..متاسفم ولی باید تلفن رو قطع کنم. لطفا دیگه ناتوانی خودتون گردن کسی دیگه نندازین. خداحافظ دکتر غلابی!.***۲ سال بعد- استاد اجازه هست؟- خانم جعفری شما هیچ وقت به موقع سر کلاس نیومدین! لطفا جلسه بعدی اگه بعد از من رسیدین، وارد کلاس نشین.- تکرار نمیشه ببخشید!- موضوع امروز ما همان طور که قبلا توضیح دادم در مورد آسیب های اجتماعی بر اثر اختلالات روانی فرد هست که در ادامه به صورت دقیق توضیح میدم. افراد مبتلا به اختلال شخصیت ضد اجتماعی، اضطراب، گناه یا احساس‌ پشیمانی را حتی در صورتی که آسیب زیادی را به دیگران وارد کرده باشند، تجربه نمی‌کنند.برای مثال: شخص مبتلا به اختلال سایکوپتی می تونه در ظاهر نرمال و حتی جذاب به نظر برسه اما در واقع این طور نیست و اختلالات مختلفی رو شامل می شه منجمله:- چرب زبانی یا جذابیت سطحی- خود بزرگ بینی- دروغ گویی بیمارگونه- عاطفه سطحی، سنگدلی و فقدان همدلی- بی بند و باری جنسی- تکانشگری- فقدان حس پشیمانی یا احساس گناه- بی مسئولیتی و ناتوانی در پذیرش مسئولیت اقدامات خود- استاد، اگه این طور باشه پس خیلی از دور و اطرافی ما یک سایکوپت هستن و این خیلی خطرناکه!- در واقع همین طوره و جالبه بدونید که تاجرانِ بی رحم، سیاست‌مدارانِ متقلب و … جزء بیماران سایکوپت هستند.- استاد میشه در مورد تکانشگری توضیح بدین؟- بله، مثلا ایجاد حریق عمدی یک نوع اختلال کنترل تکانه هست یا حتی قماربازی بیمارگونه و وسواس دزدی، از نشانه های سایکوپت هست.- خانم جعفری!... خانم جعفری! ….. کجا؟!..........***با چهره ای که از صحبت های استاد ترسیده بود به سرعت کلاس را ترک کرد. از ساختمان دانشگاه خارج شد و در محوطه، روی نیمکت نشست. برای از بین بردن علامت سوال بزرگی که روی سرش سنگینی می کرد به کنکاش با خودش مشغول شد. به راننده آژانسی که او را تا دانشگاه رسانده بود و جمله هایی که به روح او سنجاق کرده بود، فکر کرد!؟_چند وقت دیگه روانشناس معروفی می شم. از الان کلی بیمار خصوصی دارم. راننده ی آژانس بودن اصلا شغل مناسبی برای یه خانم نیست. بهتره کار دیگه ای انجام بدین. بعضی آدما ذاتاً خاصند و… _اما چراغ وجدانش تنها چند دقیقه روشن ماند و طوری به خاموشی رفت که بعید بود دوباره روشن شود . از روی صندلی بلند شد و بی خیال با صورتی خندان به کلاس برگشت.- استاد ببخشید!- بفرمائید! اتفاقی براتون افتاد؟ یهو با عجله از کلاس رفتین بیرون؟!- نه، فقط زنگ زدم به مادرم قرصای قلبشو یاد آوری کردم.- متوجه شدم، بفرمایید بشینید!..... خب بچه ها کجا بودیم؟- فریب و دغلکاریپایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Fri, 26 Jun 2020 00:43:14 +0430https://virgool.ir/@almasi.aa1989/شیر-سنگی-igxfid1nrngsشیر سنگیپیرمرد با ظاهری آراسته وارد نمایشگاه شد؛ او استاد خوش نویسی بود و علاقه مند به مطالعه که همیشه بعد از خواندن هر کتابی، جمله‌ های خاص و تاثیر گذار آن را خطاطی می‌کرد. سرسپرده‌ی هنر بود و این بار برای بازدید از آن، به نمایشگاه بحران کم آبی آمده بود. دور تا دور سالن را نگاهی انداخت و روبروی اولین عکس ایستاد.عکس اول، تصویر مرد روستایی با بیلی در دستش را نشان می‌داد که در صحرای بی آب و علف، روی دو زانو نشسته بود و اشک می‌ریخت.پیرمرد مقابل عکس، ابتدا به تَرَک‌ های زمین که به آسمان التماس می‌کردند، نگاه کرد. به آسمانی که در روز عکاسی تنها ابر کوچکی در سینه داشت و از شرمندگی، خورشیدش را بُرد و روی تپه های دوردست انداخت. سپس به چهره‌ی اندوهگین مرد روستایی و بیلی که مدت ها بود مرز گِلی را مقابل جریان آب نبسته بود، خیره شد.پیرمرد از تماشای فضای خشک عکس، زبری را روی نوک انگشتانش احساس کرد و بی اختیار چند باری آنها را به هم مالید.بعد از تماشای عکس اول، چند قدم آن طرف تر روبروی عکس دوم در کنار بازدیدکننده‌ی دیگری ایستاد. بازدیدکننده از دیدن عکس به یاد ماهی شب عید افتاده بود؛ عکس به صورت بسته از تقلای ماهیِ کوچکی که روی سطح نارنجی رنگِ آب شنا می کرد، گرفته شده بود. پیرمرد اولین چیزی که در عکس نظرش را جلب کرد، قوس حلزونی بود که ماهی روی سطح آب گل آلود از خودش به جا گذاشته بود و قسمتی از آب را شبیه به اَبر و مه مینیاتوری کرده بود. آب گل آلود، شعر سهراب سپهری را در ذهن پیرمرد تداعی کرد.آب را گل نکنیمدر فرودست انگار، کفتری می‌خورد آبیا که در بیشه دور، سیره‌یی پر می‌شوید.یا در آبادی، کوزه‌یی پر می‌گردد.آب را گل نکنیمشاید این آب روان، می‌رود پای سپیداری، تا فرو شوید اندوه دلی.دست درویشی شاید، نان خشکیده فرو برده در آب.زن زیبایی آمد لب رود،آب را گل نکنیم...پیرمرد به فکر فرو رفت و وحشت زنده ماندن ماهی کوچک را که از آمدن رودخانه ناامید شده بود، عمیقاً احساس کرد. برکه ای که روزی زلال و پر از زندگی بود حالا به خاطر خشکسالی تبدیل به شکنجه گاه ماهی شده بود. پیرمرد به قدری محو عکس شد که طعم گِل در گلویش نشست. آب دهانش را قورت داد و به طرف عکس سوم رفت.روبروی عکس ایستاد. زن قد بلندی پشت سر پیرمرد روبروی عکس ایستاد و از تماشای دانش آموزی که در خیابان غرق شده از گرد و غبار به خانه برمی‌گشت، آهی کشید و بر آمدگی شکمش را با دست راستش نوازش کرد. نگران آینده‌ی دختر زیبایش شده بود که تا سه ماه دیگر به دنیا می‌آمد.پیرمرد با دیدن عکس، برای تمام خوزستان و مردمان خون گرم و با صفایی که بعد از تحمل رنج و سختی جنگ، حالا گرد و غبار برخاسته از تالاب‌ های خشک، امانشان را بریده بود، نگران و متاثر شد.با اینکه عکاس از پشت سر دانش‌ آموز عکس گرفته بود اما چهره دانش آموز در ذهن پیرمرد برای لحظه ای با چشم هایی که از آلودگی هوا سرخ شده بود، مجسم شد. ناگهان چشم هایش دچار سوزش دردناکی شد که مجبور شد از سالن نمایشگاه خارج شود.سرش را خم کرد و آب بطری را روی چشم هایش ریخت. خورشید در حال رفتن بود و گرما هم با او می‌رفت. نگاهی به ساعت مچی‌اش انداخت؛ ساعتی که هدیه قدیمیِ همسرش بود. چرخش عقربه‌ی ثانیه، پیرمرد را به یاد دوران خوش آشناییش با او انداخت و خاطراتی که هنوز فکر کردن به آنها، چهره اش را شاداب می‌کرد.سوزش چشم هایش آرام شد، به سالن برگشت و مقابل عکس چهارم ایستاد.عکس، پیرزن روستایی را که مشغول چیدن یونجه در وسط بیابان بود، نشان می‌داد. پیرمرد به خاک های آبیاری شده به دست پیرزن که وسعتِ سیر کردن شکم یک گاو را داشت، نگاه می‌کرد.سرگذشت پیرزن را خاک‌ های تشنه می‌دانستند که حالا پیرمرد به آنها خیره شده بود. مشهدی رجب همسر پیرزن، ۴ سال پیش از غصه‌ی خشکسالی دق کرد و پیرزن را با تک پسرش و سه دختری که به خانه بخت فرستاده بودشان، تنها گذاشت. احمد، پسر پیرزن که از بچگی به خاطر ۶ انگشتی بودن، تحقیر شده بود، همین چند ماه پیش از کشاورزی ناامید شد و به شهر رفت؛ حالا پیرزن که سال ها برای پسردار شدن خون دل خورده بود و کنایه ها شنیده بود، تنها و دل شکسته، هر روز با چشم گریان، زمین کوچکی را آب می‌داد.پیرمرد نگاه غمگینش را از روی عکس برداشت و به طرف عکس پنجم رفت.وسط سالنِ نمایشگاه، دانشجوی جوانی که سال اول رشته عکاسی را پشت سرگذاشته بود، روی نیمکت برای استراحت کردن نشست. تا آن لحظه پانزده قاب عکس را تماشا کرده بود. مشغول تنظیم کردن لنز دوربین برای گرفتن چند عکس از فضای نمایشگاه شد.پیرمرد روبروی عکس پنجم ایستاده بود. عکس، دخترک خردسالی را نشان می‌داد که با ریختن آب دریا به دهان ماهی که روی شن های ساحل نقاشی شده بود، سعی داشت آن را زنده نگه دارد. کنار پیرمرد، دو دختر جوان ایستاده بودند. یکی از آنها مقاله ای در مورد شیرین کردن آب دریا نوشته بود و به دیگری در مورد تاثیرات مخربی که از برگرداندن شورابه ها به دریا یا خشکی متوجه اکوسیستم می‌شد، توضیح می‌داد. در آخر، دختر جوان از اینکه پیرمرد عکس العملی از شنیدن اطلاعاتی که او سعی کرده بود با صدای رسا، نه تنها به دوستش بلکه به او هم برساند نشان نداد، با افاده به پیرمرد که به طرف عکس ششم می‌رفت، نگاه کرد.عکس ششم تصویر کودکان بلوچی را نشان می‌داد که با دبه هایی در دست، در حال دویدن به سمت تانکر آب بودند که برای آبرسانی به روستا آمده بود. دبه های خالی، دور تا دور کامیون فرسوده‌ای جمع شده بودند که اگر یک روز صبح، خراب می‌شد و به روستا نمی‌آمد، داغ عطش بر لب مردمانِ روستا الخصوص کودکان معصومی که بعد از بازی کردن در کوچه، تشنه به خانه بر می‌گشتند و اولین کلمه ای که به مادرشان می‌گفتند «آب» بود را، می‌گذاشت.پیرمرد تک تک بچه هایی که در عکس بودند را جداگانه تماشا می‌کرد و لذت می‌بُرد. وقتی پسر بچه‌ای که لباس زیبای بلوچی بر تن داشت را دید که سعی داشت دبه ی بزرگی را بردارد و موفق نشده بود، لبخند بر لب هایش نشست، همین طور وقتی دختر بچه‌ی زیبا با مو های حنایی را دید که کفش سفید بزرگی پوشیده بود و روسری گُل گُلی اش که آن هم برای مادرش بود را روی زمین می‌کشید، همچون کودکی‌هایش به روستایی در نزدیکی آبشار پونه زار سفر کرد و خودش را کنار خواهر کوچکش در حال بازی کردن با آب دید.پیرمرد بعد از تماشای عکسِ کودکان بلوچی به طرف عکس هفتم رفت. عکس از آهوی نیمه جانی که روی تپه های ماهور افتاده بود و از دستان مهربان محیط بانی آب می‌نوشید، گرفته شده بود. پیرمرد به انگشت اشاره‌ی محیط بانی دیگر که گویا به گله‌ی آهوها در بالای تپه اشاره می‌کرد، خیره شد. سپس خراش روی پشت گردن آهو نظرش را جلب کرد. خراش برای سال ها پیش بود، در شبی که ماه مهتابش را گم کرده بود. شکارچی بی رحمی تفنگش را به طرف آهو نشانه گرفت و وقتی ماشه را کشید، عطسه‌ی محکمی دستش را لرزاند و سبب شد تنها یکی از ساچمه‌های سُربی گردن آهو را خراش دهد و آهو، جانِ سالم به در بُرد. اما حالا همان آهو و شاید آهوهای دیگر از خشک شدن چشمه، در حال تلف شدن بودند. عاشقان بی ادعای محیط زیست که هر روز و هر شب با شکارچیان می جنگیدند، این بار توان مقابله با خشکسالی را نداشتند و تنها امیدشان به خدای آسمان بود که نعمتش را دوباره بر زمین ببارد.پیرمرد درب بطری را باز کرد و با نوشیدن آب، تشنگی را که از دیدن عکس، دهانش را خشک کرده بود، رفع کرد و به طرف عکس هشتم رفت.دانشجوی جوان از زمانی که روی نیمکت نشسته بود با گرفتن چند عکس از فضای نمایشگاه، متوجه رفتار خاص پیرمرد شد. برای دانشجوی جوان مدت زمانی که پیرمرد برای تماشای هر عکس صرف می‌کرد و حالت‌های مختلف او مقابل هرعکس، جالب توجه و خاص بود. کفهِ ترازو کنجکاوی در حال سنگین‌تر شدن بود و دانشجوی جوان در کشمکش با خودش بود که پیش پیرمرد برود یا نرود. گاه به این موضوع هم فکر می‌کرد که اگر پیرمرد استاد عکاسی باشد می‌تواند نظر او را در مورد چند عکس هنری که گرفته بود، بپرسد. اما همچنان نشسته بود و به پیرمرد نگاه می‌کرد.پیرمرد مقابل عکس هشتم ایستاده بود و از تماشای پل خواجو با عابرانی که این بار افسرده و بی رمق از روی آن رد نشده بودند و برعکس خوشحال و سر زنده، جاری شدن زاینده رود را بعد از مدت‌ها جشن گرفته بودند، لذت می‌بُرد. هر گوشه ای از عکس پُر بود از پیر و جوان، دختر و پسر، که حتما از صدای دلنوازِ دیدار زاینده‌رود با ستون های چشم انتظار خواجو، آوازهای عاشقانه خوانده بودند، بخچه‌‎ی کدورت هایشان را در زاینده‌رود رها کرده بودند و لحظه های شیرین با هم بودن را با افسوس گذشته و نگرانی از آینده، تلخ نکرده بودند.فضای عکس، پیرمرد را به سال‌های جوانی‌اش برد، درست به نقطه‌ی عطف زندگی‌اش، در یک روز بهاری. آن روز مثل همیشه از پل خواجو رد می‌شد تا به مغازه کتاب فروشی پدرش برود، اما با دیدن مرد نقاشی که کنار مجسمه‌ی شیر سنگی نشسته بود و از دختر ویلچر نشینِ زیبایی نقاشی می‌کشید، رفتن به کتاب فروشی را به تعویق انداخت. نیرویی عجیب او را به طرف بوم نقاشی کشید، پشت سر مرد نقاش به درخت تکیه داد و به تماشا ایستاد. در تمام مدت چشم از روی دختر ویلچرنشین و تصویر زیبایش که با رقصیدن قلموی ظریف، بر روی بوم نقش می‌بست، برنداشت. دختر ویلچرنشین احساس دلنشینی از دیدن مرد جوان که پشت برادرِ نقاشش ایستاده بود، بر قلبش نشست. آن روز بدون هیچ اتفاقی گذشت؛ اما هر دو آنها تا مدتها تصویری زیبایی از یکدیگر را مدام در ذهنشان مرور می‌کردند؛ تا اینکه یک ماه بعد، دختر ویلچرنشین به طور اتفاقی برای خرید کتاب به کتاب فروشی آن سوی پل رفت و مرد جوان را پشت پیشخوان فروشگاه دید و همانجا اولین صفحه کتاب عشق، ورق خورد.نمایشگاه شلوغ شده بود. دانشجوی جوان بالاخره از روی نیکمت بلند شد و به طرف پیرمرد رفت. دختری جوان به همراه بانوی ویلچرنشینی وارد نمایشگاه شدند؛ در حال صحبت کردن از کنار دانشجوی جوان گذشتند. دختر جوان، ویلچر را کنار پیرمرد نگه داشت و صورت پیرمرد را بوسید. دانشجوی جوان شگفت زده ایستاد. تماشای پیرمرد که با زبان اشاره مخصوصِ ناشنوایان، با همسر و دخترش حرف می‌‎زد، با ارزشترین عکسی بود که در ذهن او قاب گرفت.پایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Fri, 26 Jun 2020 00:09:22 +0430https://virgool.ir/@almasi.aa1989/پرستو-های-سفید-sh4cmpmbfitpخورشید از میان ابر های خاکستری، بر چهره‌ی ماتم می‌تابید. نگاه پریشانم به قله پوشیده از برف، مبهوت و بی ‌حرکت مانده بود تا اینکه صدای اذان از گنبد مسجد وارد کوچه های خسته‌ی ذهنم شد و سکوت را شکست. ناگهان چنگ عمیقی به گلویم زده شد و تا زمانی که پنجره را کامل ببندم تا حد مرگ سرفه کردم.مادرم به خانه برگشته بود. به شیوه مادرانه و مهربانش چند بار نامم را صدا زد. بدن مچاله شده‌ام را با خروارها غم از روی تخت بلند کردم و رو به آئینه ایستادم. چشم‌هایم در گودال تشویش و افسوس چال شده بود و رنگی به رخساره نداشتم. با لبخندی مصنوعی از اتاق خارج شدم.لرزش نگاه دلسوزانه‌ی مادرم روی آشفتگی چهره‌ام ثابت شد. کیسه‌های میوه و سبزی را از دستانش گرفتم و صورتش را بوسیدم. مادرم با مسرت، تولد سی سالگی‌ام را تبریک گفت و تن سردم را در آغوش مادرانه اش گرم کرد؛ اما ای کاش تاریخ تولدم را به خاطر نمی‌داشت.شب تولد، خواهرم به همراه همسر و دو فرزندش کنار مادرم نشسته بودند و صحبت می کردند. پدرم در بالکن سیگار دود می کرد. برادرم با همسرش در آشپزخانه مشغول آماده کردن مراسم تولد بودند و من همچون نابینایی که سیاهی تنها رنگیست که می‌بیند، در حاله‌ی ترحم خانواده رو به روی جعبه ی جادویی، غرق در مرداب افکارم شده بودم.برادرم کیک به دست وارد پذیرایی شد و همه ی خانواده آواز « تولدت مبارک » را هم خوانی کردند. برادر زاده ام برف شادی را که از براده های آهن، زبر و برنده تر بود، روی سرم پاشید. سی سالم شده بود بدون آن که یک بار طعم موفقیت را تجربه کرده باشم. مه حسرت، حرکت به سمت جاده ی آرزوهایم را هر سال غیر ممکن تر از قبل کرده بود. حسرتی با غلظت ناامیدی و دلمردگی که هیچ وقت رقیق نمی شد.به قدری پریشان بودم که تنها خواب می توانست افسار اسبم را که به طرف پرتگاه می تاخت، بکشد. یک ساعتی در جمع خانواده ماندم و بعد به اتاقم رفتم. قرص های آرام بخش کمکم می کردند چند ساعتی از زندگی در حال گسیختنم فاصله بگیرم.نزدیک ساعت شش صبح بود که از خواب پریدم . تمام بدنم از استرس خیس عرق شده بود. بر حسب عادت، با عجله لباس هایم را از چوب رختی برای رفتن به محل کار برداشتم. به دنبال جوراب هایم می گشتم که هوش و حواسم مرا به یادِ درگیری هفته ی گذشته با مدیر مافوقم انداختند. _از اولین روزی که وارد اداره شد حجم انرژی منفی اش برای ثابت کردن قدرت پوشالی اش به شدت آزارم داده بود. حتی چهره اش را توصیف نخواهم کرد که چقدر نفرت انگیز بود. از اینکه هر ماه دستمزد اضافه کاری ام را تایید نمی کرد از او ناراحت بودم اما وقتی شنیدم دستور داده به شعبه خارج از شهر منتقل شوم با عصبانیت به اتاقش رفتم و تا دهانم را باز کردم که حرفی بزنم مرا با بی احترامی از اتاقش بیرون کرد، من هم قندان روی میزش را با شدت هر چه تمام تر، کنار دستش با چاشنی نفرت منفجر کردم._جوراب هایم پیدا نشدند. کیفم را برداشتم و در کنج اتاق زانوهایم را محکم بغل کردم. نه بغضی و نه اشکی، فقط بهت و ترس بود که از آتشفشان چشم هایم فوران می کرد.نیمه های روز بود که صدای برخورد انگشت مادرم به درِ اتاق، چشمهایم را به روشنی روز آلوده کرد. درِ اتاق را باز کردم و از نگاه متعجب مادرم به لباس های فرمی که به تن داشتم ناگزیر به دروغ متوسل شدم. نمی خواستم روح حساس مادرم را از حال و هوای بغرنجم مطلع کنم. با جمله هایی که از روی دستپاچگی به هم وصل می شدند، مادرم را با رفتن به مصاحبه ی کاری امیدوار کردم. افسردگی ام، از تماشای چشم های مادرم که بشارتم می داد _ تلاطم دریا بالاخره آرام خواهد شد_ قلبم را به شدت فشرد. روزنامه همشهری را که هر روز به امید دوباره شاغل شدنم برایم می‌آورد را از دستان بی منتش گرفتم و پیشانی ام را با بوسه ای بر روی دستش متبرک کردم.نزدیک ظهر، بی هدف عابر خیابان شدم. از چاله ها و سنگ هایی که جلو پایم سبز می شدند، پیدا بود که خیابان هم تحمل ماندنم را ندارد. بسان تشنه ای بودم که در کویر زندگی به دنبال سراب امید می گشت. آه، که اگر می شد خوابید و بیداری را در گورستان بی نام و نشان چال کرد. ای کاش می شد سی سالگی ام را پیشکش جنینی می کردم که در سطلِ زباله ی نان شب، رهایش کرده بودند. ای کاش مهر مادرم را به وسعت تمام بی انتهایش درک نکرده بودم. ای کاش...چند ساعتی را همراه پرسه های خیابان گذراندم و بعد به سمت خانه براه افتادم. در میانه راه از هجوم طناب کنفی که به سویم می آمد مجبور به ایستادن شدم. طناب به آرامی همچون مار از بدن لرزانم بالا رفت و دور گردنم را نوازش کرد. با حس آرامشی که از نوازش طناب گرفتم، لرزش از دست و پایم افتاد. حالت خلسه را تجربه می کردم. بعد مدت ها آرام و بی دغدغه نفس کشیدم. ناگهان از صدای بوق ممتد تاکسی، بالا پریدم. وسط خیابان ، روبروی فروشگاه تاسیساتی که چند حلقه طناب بیرون از آن چیده شده بود، ایستاده بودم. راننده تاکسی از ماشین پیاده شد و مرا در حالی که دست هایم را روی سرم گذاشته بودم و از وحشت می لرزیدم تا پیاده رو با افسوس زیر لب هایش همراهی کرد. در نهایت به خانه رسیدم. اما تخته سنگ عظیم ناامیدی که روی شانه هایم سنگینی می کرد، نمی گذاشت از در خانه رد شوم. یک مرتبه کوچه به تلافی عطرِ دستپختِ مادرم، پنجره ها را برایم باز کرد. چشمهایم به کاسه های آش که مادرم نذر کرده بود، روشن شد. مادرم نگاهی امیدوارانه به من کرد و رو به آسمان دعایم کرد. سرم را پایین انداختم و وارد خانه شدم. گوشه ی تخت نشستم و بی صدا گریه کردم، بی صدا تر از سکوت.هیچ گاه احساس افسردگی شدید را درک نکرده بودم و همیشه در مقام قاضی، جان باختگان خود کشی را احمق می شمردم .اما اینک خودم پشت هزاران نفر که انتظار مرگ را می کشیدند، ایستاده بودم. ای کاش شجاعت آن دانش آموز رفوزه را داشتم که سر جلسه ی امتحان، سریعتر از دانش آموز ممتاز برگه ی بی جوابش را بالا برد و گفت: «آقا، من تموم کردم! » و بعد با لبخندی که حس غروب جمعه را داشت از کلاس بیرون رفت و هیچ گاه بر نگشت. سفره ی سیاه شب روی سینه ی آسمان بدون ستاره ای که بدرخشد پهن شد. برادرم همه ی خانواده را به صرف شام دعوت کرده بود اما من چون از شلوغی بیزار بودم تنها در خانه مانده بودم.خانه بدون حضور مادرم پر از هیاهوی افکاری شده بود که راز پایان دادن به زندگی را آشکارا جار می‌زدند. زجه‌ی دردناک زبانه های آتش، حباب های تقلای ماهی کبود ، سقوط پرستوی بی بال هر کدام به ترتیب مغزم را تا حد متلاشی شدن ، می فشردند. دیگر سکوت هم خائن شده بود و مدام در گوشم پچ پچ می کرد. فردا روز دل کندن از تنها وابستگی ام _مادرم_ بود. آلبوم قدیمی را برداشتم و خاطراتم را مرور کردم. قطره های اشک از چشم هایم آرام لغزیدند و یکی از آنها روی عکس مادرم که نوازشش می کردم، افتاد. برای آخرین بار به سیاهی آسمان خیره شدم. هیچ ستاره ای نمی درخشید.شب رفته بود و روز از لای پرده به اتاقم سرک می کشید. می دانستم تا چند دقیقه دیگر مادرم آخرین روزنامه نیازمندی را برایم خواهد آورد. برای جبران آن همه کاغذ هایی که برایم آورده بود دست به قلم شدم و کاغذی برای توصیف شرح حالم و اینکه چرا خودم را خواهم کشت برای او نوشتم:«مادر مرا ببخش برای خودخواهی ام. مرا ببخش که تو را در این دنیای بی رحم تنها گذاشتم.مادر عزیزم برایم دعا کن تا دنیای بهتری را ببینم، دنیایی که در آن خبری از منجلاب و بدبختی نباشد.مادر عزیزم قول بده هر هفته سر قبرم بیایی و با گلاب نفس هایت معطرم کنی. آه که نمی دانی دل کندن از تو سخت تر از کاری ست که خواهم کرد.مادر، روزها سخت می گذرند .کوله بارم هر سال از سرب های پریشانی سنگین تر شده و دیگر توان حرکت به سوی امیدی که تو نشانم می دادی هم نمانده. مادر خواهش می کنم مرا ببخش خداحافظ مادر عزیزم !...»کاغذ را تا کردم و کنار آئینه که شاهد روز های سختم بود، گذاشتم. اما او حتماً از مردن من دق می کرد اما چاره ای نداشتم. اگر زنده می ماندم قاب تصویر فرزند محبوبش را با پرخاشگری و بی ملایمتی می شکستم. پس بهتر بود که می رفتم. ناگهان از صدای زنگ تلفن، قلبم به شدت تیر کشید. گوشیتلفن را برداشتم و از شنیدن خبر تصادف مادرم کنار دکه ی روزنامه فروشی، دنیا دور سرم چرخید. پاهایم سست شد. مسبب این اتفاق من بودم. عرق سرد روی پیشانیم جمع شد و از شدت ناراحتی بر سَرم کوبیدم. پشتم همچون چوب کبریت محکوم به سوختن روی دیوار ساییده شد.پدرم در ساختمان اورژانس بیمارستان روبروی پذیرش ایستاده بود . برادرم هراسان به سمت پرستار می دوید. این صحنه ها آهسته از جلوی چشم هایم می گذشتند و بعد سوال هایی که به سراغم آمدند؛ _آیا مادرم مرده بود؟ آیا مسبب بد شومی ها، خود من بودم؟_. ای کاش کابوس می دیدم و این لحظه ها واقعیت نداشت اما آن زنی که روی برانکارد با ماسک اکسیژن به سوی اتاق عمل می بردنش، مادر غمخوار من بود.خواهرم از راه رسید و کنار پای پدرم به زمین افتاد. او مادرم را عاجزانه از خدا طلب می کرد. با دیدن اشک های خواهرم، دستهایم طاقت نیاوردن و من هم مانند او مادرمان را از خدا طلب کردم. به دستهایم که معصومانه بخشش را طلب می کرد خیره شدم و همانجا بود که ریسمان امید به درگاه خداوند گره خورد. ناگهان روحم از خاکستر دغدغه های بی ارزش زدوده شد و قلبم تنها برای سلامتی مادرم به تپش افتاد. زبانم به درد و دل با خدا باز شد. _خدایا تو امروز به من نشان دادی غم از دست دادن یک عزیز به چه اندازه می تواند دردناک و غم انگیز باشد . مادرم را به ما ببخش قول می دهم...almasi.aa1989almasi.aa1989Sat, 13 Jun 2020 22:06:14 +0430https://virgool.ir/@almasi.aa1989/خر-zjgmiewofuoh" خَر"چیزهایی که در وبلاگ می نوشت بیشتر دلنوشته بودند تا داستان؛ وبلاگی که جز خودش، خانواده اش و البته یک دختر نوجوان که دیروز در اینترنت کلمه عنکبوت را به اشتباه انکبوت جستجو کرده بود و داستان انکبوت بال‌دار او را خوانده بود، بازدیدکننده‌ی دیگری نداشت.عادت داشت با گوش دادن به موسیقی رپ، تراواشات ذهنی‌اش را می‌نوشت. در اینترنت مشغول جست و جوی رمز و راز نویسنده شدن بود که تبلیغ جشنواره داستان نویسیِ مینیمال نظرش را جلب کرد. سایت جشنواره را باز کرد، اما اطلاعات دقیقی در مورد موضوع جشنواره ارائه نشده بود. تلفن همراهش را برداشت و با دبیرخانه تماس گرفت.- الو سلام، وقت بخیرمنشی دبیرخانه: سلام؛ بفرمایید؟- ببخشید می خواستم بدونم، موضوع جشنواره چیه ؟- آزاد.- یه سوال دیگه‌م داشتم، چطوری میشه با 150 کلمه، داستان نوشت؟!- همین قدر بگم که، همینگوی با 6 کلمه داستان نوشته.- آخه چطوری ممکنه؟!... ببخشید میشه بفرمایین داستانش چی بوده ؟- حفظ نیستم. سوال دیگه ای دارین؟- نه ممنون!***چند ساعت هر چه تلاش کرد نتوانست حتی یک خط هم بنویسد. بالاخره غرورش را زیر پا گذاشت و بعد از مدت ها، به دوستش که نویسندگی را بهتر از او بلد بود و چند جایزه هم برده بود، زنگ زد....- راستی داورهای جشنواره کیا هستن؟- تو سایت، در مورد داورها چیزی ننوشته بودن!- مگه میشه! باید داور ها مشخص شده باشند!... دوباره تماس بگیر و اسم داورها رو بپرس، باشه؟- مگه مهمه؟!- بله؛ زنگ زدی خبرشو بهم بده.- باشه!***برای بار دوم با دبیرخانه‌ی جشنواره تماس گرفت.- سلام، ببخشید می خواستم بدونم داورهای جشنواره چه عزیزایی هستند؟- در راستای داوری عادلانه، اسامی کمیته داوری رو نمی‌تونیم معرفی کنیم. سوال دیگه ای دارین؟چیزی نگفت و تلفن را قطع کرد. دوباره با دوستش تماس گرفت و حرف های منشی دبیرخانه را به او منتقل کرد....- گوش کن به من؛ این نوع جشنواره ها، کلاه برداریه؛ بی خیال شو.- بذار یه چیزو بهت بگم، من اصلا اشتباه کردم بهت زنگ زدم. تو می‌خوای دل سردم کنی که مبادا از تو بزنم بالا.- چرا چرند می گی!؛ بیچاره من می خوام بلایی که سر من اومد، سرِ تو نیاد.- چه بلایی؟!- یادته پارسال گفتم تو جشنواره، رتبه آوردم؟- آره، خب؟- فقط به نفر اول تا سوم جایزه نقدی می دادند و به بقیه شرکت کننده‌ هایی که رتبه‌ی خوبی آورده بودند، لوح تقدیر می‌دادن. منم که به گفته خودشون چهارم شده بودم از ذوقم ۲۰۰ تومن بابت ارسال لوح تقدیر وگوهینامه به حسابشون واریز کردم؛ اما بعداً فهمیدم، نفر اول تا سومی وجود نداشته و خدا می دونه چند هزار نفر، چهارم شده بودند. به این میگن کلاهبرداری مدرن. حالا فهمیدی چرا میگم شرکت نکن؟- تو نویسنده ی خوبی هستی ولی این داستانت مزخرف بود.- از ما گفتن بود. صلاح مملکت خویش، خسروان دانند. خداحافظ!***آخرین روز مهلت جشنواره فرا رسید. داستانی که نوشته بود را برای خانواده‌اش خواند، اما هیچ کدام خوششان نیامد. سَر خورده شده بود و دیگر نمی توانست یک کلمه هم بنویسد. با حرص گوشی تلفن را برداشت و با دبیر خانه تماس گرفت.- الو سلام.- سلام بفرمایید؟- من یه داستان نوشتم در مورد "خر" ۱۰۰ کلمه ای هست، می تونم بفرستم؟- ...اثر ارسالی باید حد اقل ۱۵۰ کلمه باشه.- آهان!... اگه عر عر کردن خر رو به داستان اضافه کنم، فکر کنم ۱۵۰ کلمه بشه. درسته؟- چی!!!!؟ پایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Wed, 19 Feb 2020 18:18:48 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/سفرهی-بدون-ن-jtgafqgnu766چند شب، گرسنه سر رو بالش گذاشتین؟«ایستگاه دروازه دولت»- حاج آقا بفرمایید بشینید!- خدا خیرت بده!- خواهش می کنم!- زمان ما، مردم با الاغ این ور و اون ور می رفتن.- بله !!!!«ایستگاه تئاتر شهر»- قابل توجه آقایون و خانم های محترم، سفره ی جنس خوب دارم، ۲۰ تومن بازارو میدم ۱۰ تومن؛ با سه رنگ مختلف کرم، صورتی و بنفش؛ آقایون برای شاد کردن دل خانوماشون بخرن، خانم ها برای شاد کردن دل من؛ قیمت خرید میدم، فقط ۱۰ تومن؛ پول نقد نداری، کارت خوانم موجوده؛ کسی خواست بهش بدم ؟؛ ۱۰ تومن فکر کردن نداره!.- پسرم، چی می فروشه؟!- سفره- سفره! بهش بگو اگه هر شب نون شم بده، مردم ازش می خرن!- ها ها ها!«ایستگاه بعد میدان انقلاب اسلامی»- پسرم، تا آزادی چه قدر مونده؟- چیزی نمونده... پایان almasi.aa1989almasi.aa1989Tue, 18 Feb 2020 11:28:16 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/چرم-تبریز-rf2avhv6wckpچرم ایتالیایی خوبه یا چرم تبریزی؟فروشنده در حالی که کت چرمی را تن مشتری می کرد: «ببینید این چرم ایتالیاست از اونور آب خودم آوردمش، خیلی بهتون میاد!!! قیمتش هم خیلی خوبه؛ چشمتون گرفت؟ ……. نگران قیمتش نباشین.»فروشنده کت چرمی را با قیمت بالا فروخت و خریدار به گفته فروشنده از این که پوست گاومیش ایتالیایی تنش کرده بود دیگر شبیه انسان راه نمی رفت.با افاده کت چرم را روی پیشخوان گذاشت و گفت: « چرم ایتالیاست. ۵ ساله می پوشم تا حالا آخ نگفته! خواهشاً حواستون باشه آسیب نبینه!»صاحب خشکشویی کت را به آرامی برداشت و گفت: «خیالتون راحت؛ عجب کت جون داریه!!! برندش چیه؟almasi.aa1989almasi.aa1989Sun, 02 Feb 2020 10:51:29 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/بیکار-jf4mrdrqh7eiمعلم از دانش آموز پرسید:« شغل پدرت چیه؟»دانش آموز با خجالت سرش را پایین انداخت و گفت:« بیکاره»معلم دستش را زیر چانه او گذاشت و سرش را به آرامی بالا آورد. لب های دانش آموز معصومانه از درد بغض می لرزید.معلم با چهره مغموم پرسید:« چند وقته؟»دانش آموز با کف دستش، اشک  روی گونه هایش را پاک کرد و گفت:« از عید »سد چشمان معلم از تلنبار غصه هایش شکست و با اشک هایی که دشت گونه هایش را غرق کرده بود، پرسید: «قبلا کارش چی بود؟»دانش آموز که مبهوت اشک های معلم شده بود با چند لحظه تاخیر جواب داد:«تو کارگاه تولید کفش کار می کرد ولی  کارگاهشون ور شکست شد»….. بابام میگه:«مردم کفش ایرانی نمی خرن»معلم که چشمانش همچون وصله هایی از جنس سرزنش به کفش هایش میخکوب شده بود گفت:«منو ببخش!»almasi.aa1989almasi.aa1989Sat, 21 Dec 2019 18:38:30 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/اسم-فامیل-mjsac9lxuktiمهتاب: ارشیا میای اسم فامیل بازی کنیم؟ارشیا: آره فکر خوبیه.مهتاب: فقط بگیم مامانم بیاد داوری کنه.ارشیا: عالی میشه.***مادر: حالا این سری با حرف " ب ". شروع کنید.)چند دقیقه بعد)مادر: وقت تمومه!مهتاب: بیتا بهرامیارشیا: بردیا براتیمهتاب: بهارشیا: اَه،……. بهمهتاب: بزارشیا: ببرمهتاب: باقلا پلوارشیا: بیسکویت مادرمهتاب: قبول نیست!ارشیا: مامان مگه خودت نمی گفتی با بیسکویت مادر بزرگ شدی؟مادر: آره عزیزم..... مهتاب جان چون بیسکویت مادر ارزش غذایی بالایی داره، ازش قبول می کنیم.مهتاب: بندرعباسارشیا:بابلalmasi.aa1989almasi.aa1989Sat, 21 Dec 2019 10:16:34 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/کیک-تولد-fkpkrwpemsaiتا در خونه رو باز کردم، از شنیدن آواز« تولدت مبارک » ذوق زده شدم. با دیدن کیک تولدم که از کلی بیسکویت مادر درست شده بود به دوران خوش بچگی م برگشتم. ***_ کلاس چهارم بودم که در مسابقات خوشنویسی با موضوع " مادر" رتبه اول کشور رو کسب کردم. از تصویر زیبای روی جلد "بیسکویت مادر" که برای تغذیه با خودم به محل مسابقه برده بودم، الهام گرفتم و چهره مادر را با صفت های مهربان، دلسوز، فداکار و … خطاطی کردم.از اون روز به بعد همه میدونن بیسکویت مادر بهترین خوراکیِ زندگیمه!almasi.aa1989almasi.aa1989Sat, 21 Dec 2019 10:13:41 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/بیسکویت-مادر-g3d5iqzcm71tبا سهراب و متین تازه رسیده بودیم خونه، که سهراب گفت:«گرسنمه!»متین با تعجب پرسید:«هنوز گرسنته؟! بعد از این همه غذایی که بیرون خوردیم! »سهراب چهره شو مظلوم کرد و گفت:«هیچی دست پخت مامان نمیشه.»رفتم سمت آشپزخونه و در یخچال رو باز کردم. متین با دیدن چهره مایوس من گفت:« میرم بیرون یه چیزی بگیرم.»چند دقیقه بعد متین با یه عالمه " بیسکویت مادر" برگشت خونه و با خنده به سهراب گفت:« بیسکویت مادر به خوشمزگی دستپخت مادر»سهراب از اون روز به بعد فقط بیسکویت مادر می خوره!!!!! پایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Tue, 17 Dec 2019 18:19:22 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/صدای-کافه-ao09dcugnhdn_  صدای موسیقی ملایم در فضای کافه در جریان بود_صدای زن، همزمان با صدای کشیده شدن پایه های صندلی روی زمین: «این میزو یادت هست؟؛..... من خوب یادمه. دو سال و شش روز پیش، تو همچین روزی مشتری این کافه شدم.  اون روز کافه خیلی شلوغ بود و جا برای نشستن نداشت. اما به اصرار صاحب کافه، روی صندلی خودش کنار تو دورِ همین میز نشستم و از اونجا بود که با یک نگاه، عاشقت شدم................آرش، واقعا ازت ممنونم که قبول کردی یه بار دیگه دور این میز بشینیم.»صدای مرد:«صدف برای صدمین بار میگم، من دیگه حسی نسبت به تو ندارم. اگه می بینی الانم اینجام، برای اینه که تو چشمات ذل بزنم و بگم دیگه دوستت ندارم. می فهمی؟»صدای گارسون:«خوش آمدین! چی میل دارین؟»صدای ناراحت مرد:«من چیزی نمی خورم.»صدای زن:«دو تا چای ماسالا، لطفا!»صدای گارسون: «حتما، تا چند دقیقه دیگه آماده میشه.»صدای زن:«آرش، من اشتباه کردم، زیاده روی کردم. نباید اونقدر به رابطه ات با دوستات بدبین می شدم. ولی باور کن هر گیری که بهت میدادم فقط به خاطر این بود که خیلی دوستت داشتم و دارم. »صدای مرد: «صدف، تو خراب کردی. تو دوبار از من جدا شدی بدون اینکه دلیل قانع کننده ای بیاری! باور کن دیگه حسی بهت ندارم.»صدای گارسون:«بفرمائید!»صدای مرد و صدای قرار گرفتن لیوان چای و بشقاب روی میز:«ممنون!»صدای گارسون:«نوش جان!»صدای غمگین زن:«آرش، تو رو خدا نگو بهم حسی نداری.  دستامو بگیر می بینی چقدر یخ کرده؟  آرش، نمی دونی چقدر دلم برای آغوشت تنگ شده، برای نوک انگشتات که پشتمو لمس می کردی، برای برامدگی زیر لبت که هر وقت می خندی میزنه بیرون. دلم تنگ شده برای تمام لحظه های با هم بودنمون »صدای مرد:«صدف حتی اگه برگردم مطمئن باش مث قبل نخواهم بود بیخیال من شو. برو وقتتو رو یکی دیگر بذار. من خیلی سرد شدم، متأسفم.»صدای گریه زن:« آرش خواهش می کنم یه فرصت دیگه بهم بده»صدای تاسف انگیز مرد:«این آخرین فرصت تو بود اما حرفایی که زدی تکراری بود و قبلا بهم گفته بودی.  فکر می کردم حرفای جدیدی برای گفتن داری ولی تو هیچ فرقی نکردی فقط خوشگل تر شدی! یه لطفی در حقم بکن،................ همه ی خاطرات خوبمون رو فراموش کن. خدا حافظ برای همیشه. »صدای هق هق زن: «نه، نرو آرش. نرو نامرد، پس فطرت....»******_صدای کشیده شدن پایه های صندلی روی زمین_صدای گارسون: «سلام، خیلی خوش آمدین! بفرمایید!»_صدای ورق زدن منوی کافه_صدای مرد:«قهوه ترک، لطفا!»صدای گارسون:«حتما!»_صدای زنگ تلفن همراه مرد_صدای مرد:«سلام عزیزم! حالت چطوره؟................... شیطون!»صدای مرد با لهن آرامتر:«فردا خونه ای؟؛ می خوام امشب بیام پیشت، دیشب دیوونه ام کردی از بس عکسای خوشگلتو فرستادی!؛..................... ای من فدات شم. کجاتو تتو زدی؟؛...... ای جانم میمیرم برات! »صدای گارسون:«بفرمایید!»_صدای گذاشتن فنجان روی میز و فریاد مرد«آی سوختم، چی کار می کنی؟!!!»صدای گارسون :«ببخشید جناب، خیلی معذرت می خوام. نفهمیدم چطور شد!»صدای مرد:«عزیزم چیزی نشد فقط یه خورده قهوه ریخت رو شلوارم. گوشی یه لحظه، آقا حواست کجاست؟!»صدای افسوس گارسون:«واقعا شرمندم، نمی دونم چطور عذر خواهی کنم»صدای مرد با ناراحتی:« دستشویی کجاست؟»صدای گارسون:«کنار در ورودی، بازم معذرت می خوام»صدای مرد و صدای کشیده شدن پایه های صندلی: «عزیزم من خودم بهت زنگ می زنم. فعلاً.»***صدای پیر مرد:«قبلا، این کافه اومده بودی؟»صدای دختر:«بله»صدای پیرمرد: «با کدوم دَدی؟»صدای دختر با قهقهه:« به جون خودم با خواهرم اومده بودیم، ولی این میز نبود میز شماره پنج نشسته بودیم ؛ این میز باحال تره! بغل پنجره است با کلی گلدون!»صدای پیر مرد:«بغل دوست داریا!»صدای دختر با عشوه: «بستگی داره بغل کی باشه، اگه بغل یه مرد با موهای جو گندمی و هیکل درشت باشه، چرا که نه!!! »صدای پیر مرد با لحن شهوتی:«جون!»صدای دختر با تعجب و تشویش:« وای کف صندلیم خیسه!..... اینجا قبلا قهوه ریخته! میشه گارسونو صدا بزنید؟»صدای پیر مرد:«گارسون! یه لحظه»صدای گارسون:«جانم! چی میل دارین؟»صدای ناراحت دختر:«چرا میزا رو درست نظافت نمی کنید؟.... لباسام کثیف شد.»صدای گارسون با تاسف:«معذرت می خوام، تقصیر من بود. قبل از شما، قهوه مشتری از دستم افتاد. فکر می کردم همه جا رو تمیز کردم!»صدای عصبانی دختر:«حالا با این لکه ها، چیکار کنم؟ »صدای لرزان گارسون:«ببخشید»صدای عصبانی تر دختر:«احمق چیو ببخشم؟!........... گند زدی به لباسام»صدای پیرمرد:«عسلم آروم باش؛ آقا شما با من بیا»صدای دختر: «شما کجا میرید؟!!»صدای پیرمرد:«هیچی دستشویی، الان بر می گردم تو سعی کن نفس عمیق بکشی!»_ صدای موسیقی و صدای لمس انگشتان دختر با صفحه موبایل __ صدای دختر که با خودش حرف میزند:«معلوم نیست کدوم گوری رفت عوضی! نمیاد زودتر بریم تیغش بزنم.»صدای گارسون: «خانم بازم معذرت می خوام، برای جبران هر سفارشی بدین، رایگان هستش »صدای دختر:«رایگان بخوره تو سرت، همسرم هنوز دستشوییه؟»صدای گارسون:«نه ایشون دستشویی نرفتن، همون موقع از کافه رفتن بیرون!»صدای عصبانی و متعجب دختر:«چی!!!؟ مطمئنی رفت بیرون؟»صدای گارسون:«بله خانم»صدای دختر:«لعنت به تو، به اون پیر عوضی، به این کافه، به من»_صدای افتادن صندلی روی زمین و صدای مکرر برخورد پاشنه کفش دختر با زمین _صدای آهسته گارسون:«دیوانه!»***صدای زن:« بیا اینجا بشینیم.»صدای دختر:« مامان یه سوال؟ چرا این همه راه منو کشوندی تا اینجا؟ نزدیک خونه که کافه هاش شیک تره! »صدای زن:« قهوه خوردن بهونه است»صدای دختر :« بهونه برای چی؟! »صدای زن:«راستش رها، من شیفته صاحب کافه شدم. امروز آوردمت اینجا تا نظرتو در موردش بپرسم. »صدای هیجان زده دختر:«عزیزم؛ خیلی خوشحال شدم، از کی؟ »صدای زن:«هفته پیش که با خاله نسترن اومدیم اینجا. تا دیدمش ازش خوشم اومد. خاله نسترن میگفت: "طرف نقاش هم هست!"»صدای دختر:«کو؟ نشونم بده؟»صدای زن:«هنوز نیومده.»صدای گارسون:«سلام، خوش آمدین! چی میل دارین؟»صدای زن:«ببخشید صاحب کافه کی میاد؟»صدای گارسون:«اوناهاش اومدن!»صدای دختر:«چه حلال زاده است!»صدای زن: «میشه چند دقیقه دیگه سفارش بدیم؟»صدای گارسون:«حتما، چرا که نه»صدای زن:«ممنون!»صدای دختر:«چرا سفارش ندادی!؟»صدای زن:«نمی دونم! هول کردم، نمی تونستم انتخاب کنم!»صدای دختر:«وا !!! مامان پس چطوری می خوای باهاش حرف بزنی!؟ »صدای غمگین زن:« می ترسم، نکنه از من خوشش نیاد؟ نکنه الان تو رابطه باشه؟»صدای دختر:«مامان!!!! طرف چشماش چپه؟!!!!»صدای زن:« می دونم ولی باور کن انحراف چشماش منو به خودش جذب می کنه!.»صدای متعجب دختر:«جدی میگی؟!!!»_ صدای ضربه انگشتان دست روی میز_صدای هیجانی دختر:«آهان! دفعه قبلی چی خوردی؟»صدای زن:«کافه لاته. چطور؟!!!»صدای دختر:«یه نقشه کشیدم. پاشو برو پیشش و از لاته ای که هفته پیش خوردی تعریف کن و به شوخی راز خوشمزگیشو بپرس. خوبه نه؟»صدای زن:«رها، استرس گرفتم!.....................ولی فکر خوبیه!»صدای دختر:«مامان، تو خیلی خوشگلی شک ندارم اگه تو رابطه ام که باشه به خاطر تو قید همه رو می زنه. فقط لبخند یادت نره»صدای نفس عمیق زن:«من می تونم.»_صدای کشیده شدن پایه های صندلی روی زمین_ پایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Tue, 17 Dec 2019 17:11:00 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/هزار-پا-s3cithrtowckیک هفته پیش به عنوان مهمان دعوت شدم به تئاترِ " هزارپا " که دوستِ صمیمی م نویسندگی و کارگردانی اش را به عهده داشت. محتوای داستان به تلاش و ممارست گوسفندی اشاره داشت که برای تبدیل شدن به انسان، می بایست از چهار درهِ _ترس، خیانت، حسادت و قتل_که پشت سر هم قرار گرفته بودن، عبور می کرد و در نهایت به بوتهِ خاری می رسید و با خوردن آن تبدیل به انسان می شد.***تئاتر شهر- پایان نمایشمن: نمایش آموزنده و جذابی بود! چطور ایده ش به ذهنِت رسید؟کارگردان: لطف داری!راستش، ایده ش یک ماه پیش به ذهنم رسید، وقتی با پدرم در مورد موفقیت صحبت می کردیم و اون بهم گفت: « تلاش همیشه جواب میده اما پر از ابهام » !!!!من: چی؟!almasi.aa1989almasi.aa1989Tue, 10 Dec 2019 17:29:27 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/گلیم-mbgqi3l5mhr9گلیم-کدام دوربین؟- «دوربین سه»-من به عنوان توریست، سفر های زیادی به کشور های مختلف دنیا داشتم. همیشه سعی می کردم به تعداد این کشورها اضافه کنم تا اینکه برای مراسمی به شیراز دعوت شدم و دیدگاهم نسبت به سفر و گردشگری تغییر کرد.ماجرا از اینجا شروع شد که خانم دستفروش کنار خیابان از من پرسید: «آقا، گلیم میخری؟ با دستهای خودم بافتم»من لبخندی زدم و از کنارش رد شدم. چند قدم فاصله نگرفته بودم که با عصبانیت گفت: «خارجی ها صنایع دستی ما رو می خرند»ایستادم و به فکر فرو رفتم _ این همه پول در کشور های خارجی هزینه کردم! سوغاتی خریدم. چرا صنایع دستی و هنر کشورم را نخرم؟_بعد به سمت او برگشتم و از آن روز تا به امروز، به اقصی نقاط کشورم سفر می کنم و برای تمام عزیزانم سوغاتی می خرم.almasi.aa1989almasi.aa1989Sat, 07 Dec 2019 16:29:04 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/فراری-bqk6lb35lwxuفراری-سلام الهه ی من،خوبی؟- سلام مرتضی- الهه چرا ناراحتی؟!-نمی دونم چی جوری بگم. مرتضی، بابام می خواد شوهرم بده.-چی؟!!!-خودم دعواشونو از پشت پنجره دیدم. بابای بی غیرتم تا قاسم سبیل خواست از در کوچه بره بیرون، بهش گفت: «الهه رو جای همه بدهی م میدم. تو فقط منو تو خماری نذار».-مرتضی تو رو خدا زود بیا اگه نیای خودمو چیز خور می کنم.-گریه نکن الهه, من همین الانم از این پادگان خراب شده راه بیفتم تا فردا نمیرسم شیراز.- مرتضی من فقط تو رو میخوام. بگو چی کار کنم؟- بر گرد خونه وسیله هاتو جمع کن برو ترمینال. منم فرار میکنم، میریم رشت خونه خواهرم. قبول؟...- پسرم پاشو دیرت میشه!- هااااااااا م... صبح بخیر مامان.دیشب خواب دیدم به خاطر دوست دخترم می خواستم از پادگان فرار کنم!- وا!! چشمم روشن!!almasi.aa1989almasi.aa1989Sat, 07 Dec 2019 11:11:22 +0330https://virgool.ir/@almasi.aa1989/۶۲۶-prjsxbni8agvدختر در حال فکر کردن:باید یه طرح خیلی خوب بزنم. طرحی که هر گرافیستی نتونه بزنه.میتونم از خوشه های گندم استفاده کنم یا از چرخ دنده یا حتی نقشه کشورمون. ***آشپزخانه-«چه خوب شد اومدی دخترم، کمک می کنی خرید ها رو مرتب کنیم؟»-« مامان از بس طرح زدم پاکشون کردم، کلافه ام »-«چرا!؟»-« جشنواره پوستر حمایت از کالای ایرانیه، بایدنفر اول شم. چی کار کنم؟»-«خب باید یه پوستر با احساس طراحی کنی. »-«احساس!!! خب شما که از احساس می دونید چه کالای ایرانی تو خونه داریم؟»-«راستش فرش، مبلامون که نه، آهان اینم یکیش»-«مامان! من از بسته بندی کبریت چه ایده ی باید بگیرم !؟»-«شوخی کردم حالا این جوری به کبریت ذل نزن»-«هورا فهمیدم ۶۲۶ »-«۶۲۶ چیه دیگه؟!»-«مگه نمیدونی؟! بار کد کالاهایی که تو کشورمون تولید میشه با رقم ۶۲۶ شروع می شه.» پایانalmasi.aa1989almasi.aa1989Thu, 05 Dec 2019 15:48:39 +0330