https://virgool.ir/feed/@alma253alma((کارشناس زبان و ادبیات فارسی)) دلبسته به پاییز، نم نم باران و یک فنجان قهوه تلخ، خلوت کلماتم را در داستان هایم بخوانیدfa2026-11-10 20:37:01https://files.virgool.ir/upload/users/4927438/avatar/zHwmaX.jpghttps://virgool.ir/@alma253almahttps://virgool.ir/@alma253alma/آن-سوی-پلقسمت-سوم-fdg4yjqnhi4eنسیم از جا کنده شد. صدای قدم‌ها نزدیک‌تر می‌شد؛ آهسته و سنگین. بی‌اختیار به دیوار راهرو چسبید. لحظه‌ای منتظر ماند تا در باز شود، اما خبری نشد. با صدایی که به‌سختی از گلویش بیرون می‌آمد، گفت: ـ شما کی هستین؟ چرا در رو قفل کردین؟ بذارین بیام بیرون، وگرنه جیغ می‌کشم! هیچ صدایی نیامد. تنها صدای ضربان قلب خودش را می‌شنید. چند لحظه بعد، احساس کرد قدم‌ها از در فاصله می‌گیرند. کم‌کم جرئت کرد به اتاق نشیمن برود. پرده را کنار زد؛ حیاط خالی بود، انگار نه انگار کسی آنجا آمده بود. پنجره را باز کرد، اما نرده‌های حفاظ راهی برای فرار نمی‌گذاشتند. با صدایی گرفته و لرزان، تنها یک بار کمک خواست، اما پاسخی نشنید. تلفنش را برداشت تا با پدرش تماس بگیرد. بعد از شنیدن سه، چهار بوق، موبایل خاموش شد. لعنت به این باتری! شارژر را با دست‌هایی لرزان به پریز زد و کنار چمدان نشست. چشم از صفحه‌ی خاموش گوشی برنداشت. «چند دقیقه… فقط چند دقیقه.» همان لحظه، صدایی آرام از پشت پنجره‌ی آشپزخانه شنید: ـ هی… چیزی شده؟ کمک می‌خوای؟ نسیم از جا پرید و به سمت صدا دوید. از پشت نرده‌ها، صورت دختری جوان را دید که از لای شاخه‌های انار سرک کشیده بود. شال سبزی دور سر و گردنش پیچیده بود و نفس‌نفس می‌زد. ـ ش… شما کی هستین؟ ـ اسمم ساراست. خونه‌مون اون طرف دیواره. صدای جیغت رو شنیدم، فکر کردم اتفاقی افتاده. از روی دیوار اومدم این طرف. نسیم با ناباوری نگاهش کرد. ـ از روی دیوار؟ سارا شانه بالا انداخت. ـ آره. از در نمی‌تونستم بیام. ممکن بود کسی منو ببینه. نسیم نفس عمیقی کشید. دست‌هایش هنوز می‌لرزیدند. ـ در قفله… نمی‌تونم بیام بیرون. موبایلم هم خاموش شده. من نسیم، برادرزاده‌ی فرهادم. سارا رفت و نگاهی به قفل در انداخت و گفت: ـ می‌خوای در رو برات باز کنم؟ آخه نمی‌تونم برم کلیدساز بیارم. ـ آره، لطفاً. اگه می‌تونی یه وسیله‌ی محکم بیار تا قفل رو بشکنیم. سارا نگاهی به پشت سرش انداخت. ـ صبر کن، الان برمی‌گردم. قبل از اینکه نسیم چیزی بگوید، از پشت پنجره غیب شد. نسیم چند لحظه به جای خالی دختر خیره ماند. هنوز نمی‌دانست می‌تواند به او اعتماد کند یا نه؛ اما در آن لحظه، چاره‌ی دیگری نداشت. کمی بعد، صدای ضربه‌ای از سمت در ورودی آمد. نسیم به طرف در دوید. ـ اومدی؟ سارا؟ ـ آره، عقب بایست! نسیم یک قدم عقب رفت. ضربه‌های بعدی محکم‌تر بودند. لحظه‌ای بعد، صدای شکستن قفل آمد و در باز شد. سارا با اهرمی آهنی در دست، پشت در ایستاده بود، درحالی که قفل کتابی پایین پایش افتاده بود. ـ خب، بازش کردیم! نسیم با چشمانی گرد از تعجب به سارا و ابزار نجاتش نگاه می‌کرد. دختر اهرم را به دیوار تکیه داد و پرسید: ـ کی در رو از روت قفل کرده؟ نسیم کمی من‌من کرد. نمی‌دانست چه بگوید. سارا درحالی‌که شالش را مرتب می‌کرد، گفت: ـ من نمی‌تونم زیاد اینجا بمونم. باید برگردم. نسیم با درماندگی دستش را گرفت و او را به داخل کشید. ـ لطفاً تنهام نذار. یه کم بمون پیشم. سارا لحظه‌ای دودل ماند، بعد سرش را تکان داد و وارد شد. به‌محض ورود به راهرو، چشم سارا به نقاشی روی دیوار افتاد. جلو رفت، دستش را روی آن کشید و با صدایی بم و آمیخته به حسرت گفت: ـ چه طرح زیبایی… عموتون هنرمند بوده. برق نمناکی که در چشمانش تابید، از نگاه نسیم دور نماند.ـ عموم رو می‌شناسی؟سارا لحظه‌ای مکث کرد. ـ آره، دورادور می‌شناختمش. وقتی بعدازظهرها با سه‌پایه و بوم می‌رفت سمت جنگل، از پنجره‌ی اتاقم می‌دیدمش. همیشه هم یه کیف قهوه‌ای رو دوشش بود. نسیم چند لحظه به سارا خیره ماند.«دورادور می‌شناختمش...»اما آن لحن و آن نگاه، هیچ‌کدام بوی «دورادور» نمی‌داد. چیزی نگفت. بااین‌حال، دلش می‌گفت شاید بتواند به سارا اعتماد کند؛ بالاخره او برای کمک به نسیم خطر بزرگی را به جان خریده بود. نفس عمیقی کشید و به سمت اتاق نشیمن رفت. سارا هم دنبالش راه افتاد. نسیم کنار در ورودی ایستاد و رو به سارا کرد. ـ سارا… یه چیزی می‌خوام ازت بپرسم. اگه جوابش رو می‌دونی، لطفاً صادق باش. مطمئن باش پیش خودمون می‌مونه. سارا مکث کوتاهی کرد و بعد سرش را تکان داد. ـ بپرس. نسیم لحظه‌ای تردید کرد، سپس پرسید: ـ عمو فرهاد… کسی رو دوست داشته؟ سارا خشکش زد. نگاهش را از نسیم دزدید و چند لحظه چیزی نگفت. بعد با صدایی خش‌دار گفت: ـ آره… شنیدم. ـ کی؟ سارا دستش را مشت کرد و آهسته گفت: ـ دختر کدخدا. سکوت راهرو را پر کرد. نسیم آب دهانش را قورت داد، دست سارا را گرفت و به سمت چمدانش برد. ـ یه چیزهایی هست که باید ببینی. کنار چمدان نشست و آن سه چیزی را که پیدا کرده بود، یکی‌یکی بیرون آورد: لنگه‌گوشواره‌ی کهنه، دستمال حاشیه‌دوزی‌شده و پرتره‌ی نیمه‌کاره. سارا به تصویر خیره شد. رنگ از صورتش پرید و نسیم لرزش لب‌هایش را به‌وضوح دید. ـ این دختر… خیلی شبیه دختر کدخداست. مطمئنم. همون چشم‌ها، همون موها… حتی فرم صورتش. نسیم نفسش را حبس کرد. «پس همه‌چیز درست بود.» چند لحظه هیچ‌کدام حرفی نزدند. بعد نسیم گوشواره‌ی کهنه را به سارا نشان داد. ـ این رو هم ببین. سارا گوشواره را گرفت و چند لحظه به آن نگاه کرد. آن را چرخاند و به نور نزدیک کرد. بعد با صدایی که به‌سختی شنیده می‌شد، گفت: ـ این… گوشواره رو من قبلاً دیدم. نسیم گوشواره را گرفت و به چشمان سارا خیره شد. ـ کجا؟ ـ گوش دختر کدخدا. یه بار تو مراسم عروسی یکی از فامیل‌ها دیدمش. همین به گوشش بود. نگاهش را به نگین‌ها دوخت و ادامه داد: ـ این نگین‌های زمرد رو ببین… این‌ها رو هر کس ببینه، دیگه یادش نمی‌ره. نسیم حس کرد پاهایش سست شده‌اند. دستمال معطر را به سمت دختر گرفت. سارا آن را به بینی‌اش نزدیک کرد و بو کشید. ـ این عطر رو نمی‌شناسم. بوی خاصی داره… نسیم آرام گفت: ـ این عطر گرون‌قیمتیه. به‌سختی پیدا می‌شه. سارا نگاهش را به دستمال دوخت. چیزی نگفت، اما در عمق چشمانش سؤالی بی‌جواب موج می‌زد. نسیم دست‌های سرد سارا را در دست گرفت و به چشمان معصوم و تیله‌ای‌رنگش خیره شد. با غمی آشکار گفت: ـ سارا… به نظرت ممکنه به خاطر عشقی که حالا دیگه مطمئن شدم عموم به دختر کدخدا داشته، بلایی سرش آورده باشن؟ سارا تحت تأثیر نگاه غمبار نسیم، دیگر نتوانست احساساتش را مهار کند. اشک بی‌محابا از چشمانش سرازیر شد. انگار شریکی برای غصه‌های بی‌پایانش پیدا کرده بود. نسیم دستش را روی شانه‌ی دختر گذاشت و اجازه داد در سکوت کمی آرام شود. تنها صدای نفس‌های سنگین سارا در اتاق می‌پیچید. ناگهان صدای زنگ موبایل سکوت را شکست. نسیم از جا پرید و به سمت تلفنش چرخید. موبایل روشن شده بود و اسم «بابایی» روی صفحه افتاده بود. نگاهی به سارا انداخت. برای لحظه‌ای مردد ماند. اگر جواب نمی‌داد، پدرش نگران می‌شد. بالاخره تماس را برقرار کرد. ـ سلام بابایی، خوبی؟ صدای اطمینان‌بخش پدرش را شنید. ـ خوبم بابا. تماس گرفتی، متوجه نشدم. الان دیدم. نسیم نفس عمیقی کشید و گفت: ـ دلم برات تنگ شده بود، خواستم صداتو بشنوم… پس از چند جمله‌ی کوتاه، خداحافظی کردند. نسیم در تمام مدت فقط به یک چیز فکر می‌کرد؛ با وجود سارا، از همیشه به حقیقت نزدیک‌تر شده بود. نمی‌خواست با گفتن ماجرا به پدرش، همه‌چیز را خراب کند. سارا از جایش بلند شد و گفت: ـ بیا بریم خونه‌ی ما. اینجا دیگه برای تو امن نیست. ممکنه برگردن. نسیم مکث کرد. آیا می‌توانست به خانه‌ای غریبه برود؟ تا حدی به سارا اعتماد کرده بود، اما خانواده‌اش را نمی‌شناخت. سارا که تردیدش را دید، گفت: ـ من و داداش کوچیک‌ترم با مادربزرگم زندگی می‌کنیم. ببینیش عاشقش می‌شی، بس که مهربونه. یه کم هم گوشاش سنگینه، با ما کاری نداره. حداقل از این فضا دور می‌شی و می‌تونی با خیال راحت تصمیم بگیری. نسیم به‌ناچار پذیرفت. وسایلی را که به دوست جدیدش نشان داده بود، دوباره لای لباس‌هایش گذاشت. کیف و چمدانش را برداشتند و بعد از قفل کردن در ورودی، راه افتادند. سارا با احتیاط در حیاط را باز کرد و سرک کشید. کوچه خلوت بود. با اشاره‌ی سر به نسیم گفت: ـ سریع، از این طرف. به‌محض ورود به حیاط همسایه، نسیم مسحور زیبایی و درعین‌حال سادگی آنجا شد. چمن‌های حیاط با سلیقه هرس شده بودند و درختان نارنج و انار، تنیده در هم، خودنمایی می‌کردند. بوی برگ‌های خیس و نارنج فضا را پر کرده بود. سارا در چوبی خانه را باز کرد و کنار رفت. نسیم وارد شد. خانه‌ای کوچک و دنج، اما سرشار از زندگی بود. بوی نان تازه و نفت مشام نسیم را پر کرد. اتاق نشیمن با فرشی قرمز و کهنه، پشتی‌های مخملی و پرده‌های گلدار تزیین شده بود و یک بخاری نفتی در گوشه‌ای از اتاق به چشم می‌خورد. ـ مادربزرگم رفته خرید. بیا بریم تو اتاق من، اونجا راحت‌تریم. نسیم به دنبالش راه افتاد و از پله‌ها بالا رفتند. اتاق ساده‌ای بود، با تختی چوبی کنار پنجره، میز تحریری که چند کتاب با دقت روی آن چیده شده بود و یک جاقلمی. سارا روی تخت نشست و به نسیم اشاره کرد کنارش بنشیند. ـ اول بگو چیزی می‌خوری برات بیارم؟ ـ نه، لطفاً جایی نرو. سارا با نگاهی کنجکاو به چشمان نسیم خیره شد. وقتی دید نسیم در فکر فرو رفته، پرسید: ـ کی در رو از روت قفل کرد؟ صدمه‌ای بهت نزد؟ نسیم انگار از خوابی سنگین بیدار شده باشد، گفت: ـ صدمه؟ نه، نه. من اصلاً ندیدمش. ـ خب، پس چرا زندانیت کردن؟ نسیم دست‌هایش را به هم قفل کرد و به حریر قرمز پنجره خیره شد. بعد از مکث کوتاهی گفت: ـ چون یه اشتباه بزرگ کردم. رفتم دم قهوه‌خونه و چیزهایی که نباید، گفتم. بعد رو به دوست جدیدش کرد و با صدایی که خشم و بغض را یک‌جا داشت، هرآنچه از بدو ورودش به روستا اتفاق افتاده بود، برایش تعریف کرد. سارا بدون اینکه حرفی بزند، گوش داد. وقتی صحبت‌های نسیم به پیام تهدیدآمیز روی ایوان رسید، ابروهای سارا بالا رفت. ـ پس نمی‌خواستن تو بری. خدا می‌دونه قصد داشتن چه بلایی سرت بیارن. نسیم از جایش بلند شد و پشت پنجره رفت. آن را باز کرد و به درخت‌های خانه‌ی عمو فرهاد چشم دوخت. ـ نمی‌دونم چکار باید بکنم… تو دوراهی موندم. ـ گفتی آقای صالحی رو دیدی. اون چیزی نمی‌دونه؟ ـ همین‌هایی که برات تعریف کردم. سارا گفت: ـ ببین، اون معلم داداشمه. تو روستا آدم محبوب و مورد اعتمادیه. سرش را پایین انداخت و درحالی‌که با انگشت‌هایش بازی می‌کرد، ادامه داد: ـ توی کلاس خیلی هوای داداشمو داره، چون شرایط ما رو می‌دونه. مامان‌بزرگم همیشه می‌گه: «آقا پرویز مثل پسرم می‌مونه.» اسم کوچیکش پرویزه. نسیم با کنجکاوی نگاهش کرد. ـ چه شرایطی؟ راستی، پدر و مادرت کجان؟ رفتن مسافرت یا… حرفش را نیمه‌کاره رها کرد. تازه متوجه شد سؤالش شاید زیادی شخصی باشد. دست‌های سارا را گرفت. ـ ببخشید، قصد فضولی نداشتم. سارا دست‌های نسیم را فشرد. ـ سرگذشت ما خیلی مفصله. یه وقتی که فکرت آزاد و خیالت راحت بود، برات تعریف می‌کنم. خب، از آقای صالحی می‌گفتیم… نسیم دست‌هایش را زیر چانه‌اش گذاشت و گفت: ـ خودم هم وقتی دیدمش و باهاش صحبت کردم، احساس کردم آدم محترم و قابل‌اعتمادیه. ـ پس بذار به مامان‌بزرگم بگم باهاش تماس بگیره و ازش بخواد بیاد اینجا. مفصل باهاش صحبت کن، بعد تصمیم بگیر چکار کنی. در همین لحظه، صدای باز شدن در حیاط آمد. سارا بلند شد. ـ مامان‌بزرگم اومد. بیا بریم بهش معرفیت کنم. مادربزرگ همان‌قدر مهربان و دوست‌داشتنی بود که سارا گفته بود. سارا نسیم را به‌عنوان دوستش که از شهر آمده بود، معرفی کرد. پیرزن او را در آغوش گرفت و به او خوشامد گفت. بعد هم با نان شیرمال گرمی که خریده بود، از دخترها پذیرایی کرد. وقتی به اتاق سارا برگشتند، نسیم درباره‌ی حرفی که به مادربزرگ زده بود، از او پرسید: ـ نگفتی تو شهر زندگی می‌کردین؟ ـ آره، تا چند سال پیش با مادر و برادرم تو شهر زندگی می‌کردیم… سارا لحظه‌ای مکث کرد؛ انگار نمی‌خواست بیشتر از گذشته حرف بزند. بعد موضوع را عوض کرد. ـ راستی، می‌تونم یه سؤال ازت بپرسم؟ ـ آره، حتماً. من و تو دیگه با هم دوستیم. سارا با صدایی آرام پرسید. از خجالت، صورتش سرخ شده بود. ـ چرا عمو فرهادت تا حالا ازدواج نکرده؟ نسیم به فکر فرو رفت و گفت: ـ جریان مال وقتیه که من نوجوون بودم. یادمه خیلی سال قبل، وقتی مامان‌بزرگم زنده بود، فرهاد یه دختری رو دوست داشت، اما پدر دختره راضی به وصلت با خانواده‌ی ما نشد. عموم خیلی به بابام و بقیه اصرار کرد که کمکش کنن و پدر دختر رو راضی کنن، اما غیر از مامان‌بزرگم هیچ‌کس حمایتش نکرد. مکثی کرد و ادامه داد: ـ یادمه بعد از اون، دیگه ما به‌ندرت فرهادو می‌دیدیم. گاهی هم که تصادفی جایی با بابام یا عمو فربد روبه‌رو می‌شدن، جنگ و دعوا می‌شد. حال روحیش خیلی بد شده بود و سفرهای طولانی، گاهی چندماهه، می‌رفت. بعدش هم مامان‌بزرگم از غصه‌ی فرهاد مریض شد و فوت کرد. بعد از اون اتفاق، ارتباط برادرها برای همیشه قطع شد و فقط من بودم که هر از گاهی می‌دیدمش. سارا سعی کرد قطره‌ی اشکی را که از چشمانش روی دست‌هایش چکیده بود، پنهان کند. آهی کشید و بغضش را فرو داد. بعد از ناهار به حیاط رفتند و مشغول آب دادن به درخت‌ها و چیدن سبزی بودند که سارا رو به مادربزرگش کرد و گفت: ـ مامان‌جون، نسیم اومده اینجا تا برای درس دانشگاهیش، دور از شلوغی شهر، تحقیق کنه. من بهش گفتم آقای صالحی اطلاعات علمی خیلی خوبی داره. یه تماس می‌گیری بهش بگی بیاد اینجا و به دوستم کمک کنه؟ مادربزرگ سر تکان داد و قول داد با او تماس بگیرد. حدود ساعت شش عصر بود که آقای صالحی در زد. سارا و نسیم هر دو در حیاط از او استقبال کردند. معلم وقتی با دو دختر جوان روبه‌رو شد، مکث کوتاهی کرد. ابروهایش بالا رفت و برای لحظه‌ای برق تعجب در چشمانش نشست. بعد شروع کرد به مرتب کردن لباس‌ها و موهایش. سارا و نسیم که دستپاچگی آقای صالحی را دیدند، به هم نگاه کردند و سرعت قدم‌هایشان را کم کردند. معلم درحالی‌که گچ‌های روی کتش را می‌تکاند، گفت: ـ سلام خانم صادقی. مادربزرگتون گفت باهام کار داره. فکر کردم راجع به حساب‌وکتاب کارگرای زمینه. خانم فراهانی هم که اینجان. نسیم سلام کرد و گفت: ـ ببخشید… من از سارا جان خواستم که این‌طوری بگن تا برای شما بد نشه. معلم لبخند کم‌رنگی زد و سرش را تکان داد. سارا کنار رفت و درحالی‌که به تخت چوبی زیر درخت‌ها اشاره می‌کرد، گفت: ـ بفرمایید آقای صالحی. هوا عالیه. اگه اشکالی نداره، تو حیاط صحبت کنیم. معلم برای لحظه‌ای نگاهش را میان نسیم و سارا چرخاند، بعد به سمت تخت رفت و نشست. دخترها هم روبه‌رویش جا گرفتند. چند دقیقه‌ای گذشت. آقای صالحی صحبت را از آب‌وهوای خوب روستا در این فصل از سال شروع کرد و نظر نسیم را در این مورد پرسید. نسیم حرف‌هایش را تأیید کرد و گفت: ـ کاش زودتر برای دیدن عموم می‌اومدم اینجا… صدای قدم‌های مادربزرگ از روی ایوان آمد. معلم برای احترام از جا بلند شد. مادربزرگ سینی چای و شیرینی را روی تخت گذاشت و به معلم خوشامد گفت. ـ بفرمایید آقا پرویز. من مزاحم کارتون نمی‌شم. برم شام درست کنم، الان سعید میاد، گرسنه‌ست بچه‌م. شما هم شام پیش ما بمونین. ـ ممنون، خانم صادقی. من تو خونه یه کم کار دارم. بعید می‌دونم بتونم شام بمونم. مادربزرگ درحالی‌که به سمت خانه می‌رفت، گفت: ـ مگه می‌ذارم گرسنه از اینجا بری؟ معلم نشست. نفس عمیقی کشید، بعد رو به نسیم کرد و گفت: ـ خب، خانم فراهانی… بفرمایید، چه کاری از دست من برمیاد؟ نسیم دست‌هایش را به هم گره کرد و نگاهش را به زمین دوخت. از لحظه‌ی ورودش به روستا شروع کرد؛ از قهوه‌خانه، از کدخدا، از علی و عصبانیت مردی که در قهوه‌خانه دیده بود. از کاغذ تهدید و وسایلی که در اتاق زیرشیروانی پیدا کرده بود. در آخر هم پاکتی را که از قبل روی تخت گذاشته بود، جلوی معلم قرار داد. آقای صالحی پاکت را باز کرد و وسایل داخلش را به‌دقت وارسی کرد. نسیم گفت: ـ سارا می‌گه گوشواره رو تو گوش دختر کدخدا دیده و اون پرتره هم تصویر همون دختره. معلم چند لحظه به فکر فرو رفت و بعد گفت: ـ اگه سارا خانم این موضوع رو تأیید می‌کنه، شباهت پرتره و گوشواره می‌تونه این احتمال رو قوی‌تر کنه. من نمی‌دونستم این‌قدر به هم نزدیک شده بودن. فقط یه بار از پنجره‌ی کلاس دیدم که فرهاد با وسایلش رفت تو جنگل. حدود نیم ساعت بعد، یه خانم رو دیدم که شالش رو محکم دور سرش پیچیده بود و از پل رد شد و به همون سمت رفت. فردای اون روز که فرهاد رو دیدم، به شوخی ازش پرسیدم تو جنگل قرار داشته؟ با دلخوری قضیه رو منکر شد. سارا که تا آن لحظه ساکت بود، آب دهانش را قورت داد، نگاهش را به معلم دوخت و گفت: ـ پس حقیقت داره که به هم نزدیک شده بودن. بعد رو به نسیم کرد و ادامه داد: ـ نسیم‌جون، راستش رو بخوای، منم تو آرایشگاه از چند تا خانم شنیده بودم که یه چیزهایی راجع به این موضوع می‌گفتن، ولی تا وقتی پرتره و گوشواره رو ندیده بودم، باورم نمی‌شد. الانم با حرف‌های آقای صالحی، دیگه شکی برام باقی نمی‌مونه. چشمان بی‌قرار نسیم از روی سارا به سمت معلم چرخید. ـ پس این حرف‌ها تو ده پیچیده و به گوش کدخدا رسیده. ـ بله. تصور من اینه که اون‌ها این موضوع رو تحمل نکردن و… ـ و… چی؟ معلم لحظه‌ای سکوت کرد و نگاهش را به نسیم دوخت. ـ نسیم‌خانم، فکر می‌کنم شما اون‌قدر عاقل و صبور هستید که بتونم یه موضوعی رو بهتون بگم. نسیم با شنیدن این حرف نزدیک بود قالب تهی کند. ـ چه موضوعی؟ معلم مکث کوتاهی کرد و گفت: ـ راستش، شب آخر وقتی فرهاد رو دیدم، داشت می‌رفت سمت جنگل. از دور صداش کردم، ولی به خاطر شدت صدای آب رودخونه، صدام رو نشنید. وقتی شما رو دیدم، شرایط برای گفتن این موضوع مهیا نبود. اگه پدرتون رو می‌دیدم، حتماً بهشون می‌گفتم. نسیم بی‌اختیار به جلو خم شد. ـ یعنی تو جنگل بلایی سرش آوردن؟ ـ بعید می‌دونم… ممکنه اون‌قدر ترسونده باشنش که برای همیشه از اینجا رفته باشه. ـ به نظرتون من چکار کنم؟ با این وسایل می‌تونم ثابت کنم که کدخدا و اطرافیانش تو ناپدید شدن فرهاد دست دارن؟ معلم سرش را به نشانه‌ی مخالفت تکان داد. ـ به هیچ وجه. این وسایل به‌تنهایی چیزی رو ثابت نمی‌کنن. به نظرم شما باید از اینجا دور بشین و برگردین پیش خانواده‌تون. نسیم با تلخی گفت: ـ آخه اونا پیگیر فرهاد نیستن. می‌دونم حرف‌های منو باور نمی‌کنن. ـ ولی موندنتون اینجا هم به صلاح نیست. هم‌زمان با آخرین حرف‌های صالحی، صدای باز شدن در حیاط آمد. سارا برای باز کردن در رفت. سعید بود، برادر سارا. به سمت معلم و نسیم آمد. شباهت زیادی به خواهرش داشت، با این تفاوت که قدش بلندتر بود. به مهمانان خوشامد گفت و کنار سارا ایستاد. آقای صالحی نگاهی به ساعتش انداخت و گفت: ـ من دیگه باید برم. خیلی کار دارم. از طرف من از خانم صادقی معذرت‌خواهی کنید. بعد رو به نسیم کرد و ادامه داد: ـ اگه کمک دیگه‌ای از دستم برمیاد، بهم بگید. شماره‌ی منو سارا خانم دارن. خداحافظی کوتاهی کرد و باعجله رفت. نسیم و سارا بعد از شام به طبقه‌ی بالا رفتند. هنگام خواب، نسیم گفت: _ من فردا صبح زود می‌رم توی جنگل. شاید بتونم جایی رو که فرهاد توی نقاشی نیمه‌کاره‌ش کشیده، پیدا کنم. سارا با تعجب پرسید: _ نقاشی نیمه‌کاره؟_ آخ… بهت نگفتم؟ حتماً یادم رفته… دستش را به پیشانی‌اش کشید و ادامه داد: _ به آقای صالحی هم نگفتم. بعد، موضوع و طرح نقاشی را برای سارا شرح داد. سارا به فکر فرو رفت. بعد، با صدایی آرام گفت: _ کاش می‌دیدمش… اما راه باریکی که می‌گی، این جنگل تقریباً بکره و درخت‌هاش خیلی متراکم. فقط تا جایی که من می‌دونم، وسط جنگل یه راه خاکی هست که شرق و غربش رو به هم وصل می‌کنه. من فقط یه بار اونجا رو دیدم؛ مال خیلی سال پیشه، زمانی که هنوز جاده‌ای بین شهرهای اطراف نبود و مردم برای میان‌بُر از وسط جنگل رفت‌وآمد می‌کردن. صبح روز بعد، حدود ساعت پنج، نسیم از خواب بیدار شد. لباس‌هایش را عوض کرد و سعی کرد بی‌سروصدا از اتاق خارج شود. سارا سرش را از زیر پتو بیرون آورد و با چشم‌های پف‌کرده گفت: _ تصمیم داری حتماً بری؟ اونم این ساعت؟ نسیم با صدایی نجواگونه گفت: _ آره. تا صبح نتونستم بخوابم؛ به‌خصوص بعد از صحبت‌های آقای صالحی. سارا درحالی‌که از روی تخت بلند می‌شد، گفت: _ تنهایی گم می‌شی. تو که جنگل رو بلد نیستی!_ نمی‌خوام تو رو به دردسر بندازم._ منم نمی‌خوام بعداً توی جنگل دنبالت بگردم! سارا پیشنهاد داد برای اینکه جلب توجه نکنند، نسیم یکی از لباس‌های محلی او را بپوشد. بعد، پاورچین‌پاورچین از پله‌ها پایین آمدند و بی‌سروصدا از خانه خارج شدند. وارد جنگل شدند. هوای گرگ‌ومیش صبح و انبوه درختان، مسیر را دشوار کرده بود. بی‌آنکه حرفی بزنند، به راهشان ادامه دادند. حدود دو ساعت پیاده‌روی کردند، اما هیچ‌کدام احساس خستگی نمی‌کردند. هر دو در افکار خودشان غرق بودند. وقتی به راه خاکی رسیدند، هوا کاملاً روشن شده بود. سارا دست نسیم را گرفت و گفت: _ این تنها راه خاکی جنگله. حالا کدوم طرف بریم؟نسیم درحالی‌که نفس‌نفس می‌زد، گفت:_ نمی‌دونم. می‌خوای هرکدوممون از یه طرف بریم؟ سارا با نگرانی سرش را تکان داد. _ نه، نمی‌شه. اینجا خیلی سوت‌وکوره. روستایی‌ها خیلی کم تا اینجا میان. ما هم کار خطرناکی کردیم که اومدیم._ پس بیا با هم بریم. نسیم دست سارا را کشید و به سمت شرق جنگل راه افتادند. مدتی در امتداد راه خاکی پیش رفتند و هر دو با دقت اطرافشان را زیر نظر داشتند. سارا ناگهان ایستاد._ نسیم… اون رو ببین.کمی آن‌طرف‌تر، کنار راه و زیر لایه‌ای از برگ‌های خشک، تکه‌ای از یک بند چرمی دیده می‌شد. نسیم جلو رفت و برگ‌ها را کنار زد. کیف قهوه‌ای‌رنگی زیر آن‌ها افتاده بود. سارا چند لحظه به کیف خیره ماند. بعد، با صدایی آرام گفت: _ این… همون کیفیه که همیشه با خودش می‌برد. نسیم کیف را برداشت و نگاهی به آن انداخت._ مطمئنی؟سارا سرش را تکان داد. _ آره. این کیفو بارها روی دوشش دیدم. نسیم زیپ کیف را باز کرد. چند قلم‌موی نقاشی و یک دفترچه‌ی کوچک داخل آن بود. دفترچه را بیرون آورد و ورق زد. چند صفحه از آن پر شده بود از طرح‌های مختلف درختان جنگل. دفترچه را به سارا نشان داد. _ اینو ببین. ازش سر درمیاری؟ سارا چند صفحه را ورق زد و به طرح‌ها نگاه کرد. _ شبیه طرح درخت‌های همین جنگل‌ان… نسیم دوباره به اطراف نگاه کرد. جنگل ناگهان برایش ترسناک‌تر از قبل به نظر می‌رسید؛ انگار حالا که نشانی از فرهاد پیدا کرده بود، احتمال می‌داد اتفاقی که برای عمویش افتاده، جایی در میان همین درختان رخ داده باشد. سارا آرام گفت: _ بهتره بریم. اینجا موندن خطرناکه. نسیم همچنان به کیف خیره شده بود. _ فقط یه کم دیگه… سارا دستش را گرفت. _ نه، نسیم. باید برگردیم. مامان‌بزرگم نگران می‌شه. اینجا هم موبایل آنتن نمی‌ده. نسیم ناچار پذیرفت و درحالی‌که کیف را روی دوشش می‌انداخت، دنبال سارا به راه افتاد. راه برگشت به‌خاطر سراشیبی راحت‌تر بود، اما هیچ‌کدام حرفی برای گفتن نداشتند. وقتی به روستا رسیدند، نسیم گفت: _ من باید برم خونه‌ی فرهاد. دیگه نمی‌تونم مزاحم شما بشم. سارا با نگرانی گفت: _ وا… اونجا خطرناکه! یا بیا خونه‌ی ما، یا برگرد شهرتون. در همین حین، سارا جیغ خفیفی کشید، دست نسیم را گرفت و او را به سمت دیگری برگرداند. نسیم که نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده، مبهوت پرسید: _ چی شده؟ سارا با صدایی لرزان گفت: _ افشین دم در خونه‌تونه… - - - ادامه دارد ... آبانآبانSun, 11 Oct 2026 21:45:41 +0330https://virgool.ir/@alma253alma/آن-سوی-پلقسمت-دوم-bqzjih3uroaj«نسیم هرچه بیشتر می‌گشت، عمیق‌تر فرو می‌رفت. راز عمو فرهاد، حالا راز خودش شده بود.»نسیم با هیجانی توأم با کنجکاوی پرسید:ـ در چه مورد؟ درباره‌ی عموم؟ ازش خبری دارین؟ مرد لبخند کم‌رنگ و اطمینان‌بخشی زد و گفت:ـ من صالحی هستم. تقریباً دو سالی می‌شه که به عنوان معلم به این روستا اومدم. از اونجایی که من و فرهاد هر دو اینجا غریب بودیم، کم‌کم به هم نزدیک شدیم. گاهی اوقات با هم برای گشت و گذار به این طرف پل می‌اومدیم… فرهاد عاشق نقاشی از طبیعت بود. جمله‌ی آخر را با غمی سنگین گفت، در حالی که با نگاهی گنگ به دوردست خیره شده بود. نسیم میان حرفش پرید:ـ بود؟ یعنی چی؟ نگید که اتفاقی براش افتاده… آقای صالحی با حالتی دستپاچه و من‌من‌کنان گفت:ـ نه‌نه… منظوری نداشتم! یعنی الان هم هست… هرجایی که باشه. ـ اگر می‌دونین کجاست لطفاً به من بگید. مطمئنم اگه می‌خواست از اینجا بره، حداقل به من می‌گفت. ـ راستشو بخواین، منم ازش بی‌خبرم. چند روز آخر احساس کردم حال و هواش عوض شده… دیگه حتی برای نقاشی هم پاشو نمی‌ذاشت تو جنگل. روز آخری که دیدمش حالش خیلی عجیب و غریب بود. طرفای عصر بود؛ بعد از تموم شدن کلاسم تصمیم گرفتم برم یه سر بهش بزنم و حالش رو بپرسم. زمان زیادی طول کشید تا در رو باز کنه. زیر چشماش حسابی گود افتاده بود و موهای همیشه مرتبش به هم ریخته بود. لرزش دستاش رو وقتی با هم دست دادیم، کاملاً حس کردم. اگه ازم دعوت می‌کرد، حتماً می‌رفتم داخل خونه تا بیشتر جویای حالش بشم؛ اما راستش تو این دو سال دوستی، هیچ‌وقت نخواست که قدم تو خونه‌ش بذارم. نسیم به یاد آن دو استکان روی میز افتاد و زیر لب زمزمه کرد:ـ پس حدسم درست بود… صالحی کمی به جلو خم شد:ـ چیزی گفتین؟ ـ نه… بعد نگاهش را دزدید و با حالتی محتاطانه پرسید:ـ عمو فرهاد راجع به زندگی خصوصیش با شما صحبت می‌کرد؟ این که کسی رو دوست داره… یا اصلاً با خانمی در ارتباط هست یا نه؟ مرد آهی کشید و گفت:ـ خانم… فرهاد خیلی درون‌گرا و محتاط بود. فقط هرازگاهی راجع به خانواده‌ش و روابط سردی که بینشون بود صحبت می‌کرد… و البته یکی از برادرزاده‌هاش، به اسم نسیم، که همیشه می‌گفت اون با بقیه فرق داره. کمی مکث کرد، نگاهش را به مه دوخت و ادامه داد:ـ اما خوب… اینجا روستاست و خودتون هم می‌دونین، حرف توی محیط‌های کوچک زود می‌پیچه؛ مخصوصاً راجع به آدم‌های غریبه که همه نسبت بهشون بی‌اعتماد و کنجکاون. نسیم قدمی به طرف او برداشت. دیگر نمی‌توانست بی‌قراری‌اش را پنهان کند. با لحنی که در آن خشم و نگرانی موج می‌زد گفت:ـ این آدم غریبه‌ای که می‌گین، منظورتون عموی منه؟ چرا باید آشناییش با کسی باعث حرف و حدیث بشه؟ صالحی نگاهش را از درختان پشت سر نسیم گرفت و با لحنی رازآلود گفت:ـ راستش نمی‌خوام باعث آزارتون بشم، اما وقتی پای ناموس و اهالی سرشناس وسط بیاد مردم خیلی سخت‌گیر و حساس می‌شن. نسیم کلافه پرسید:ـ منظورتون رو نمی‌فهمم! چرا واضح صحبت نمی‌کنین؟ اصلاً… اصلاً شما از کجا منو می‌شناسین؟ چه طور فهمیدین من دنبال فرهادم؟ آقای معلم لبخند آرامی زد، دستش را داخل کتش فرو برد و گفت:ـ بهتون که گفتم این جا هیچ حرکتی از چشم اهالی دور نمی‌مونه، خانم… ظهر وقتی دیدمتون که با چمدون سمت خونه فرهاد می‌رفتین، حدس زدم باید از خویشاوند‌هاش باشین. زمانی که دیدم دارین می‌آین سمت جنگل، اومدم ببینمتون… مدرسه همین پایینه و پنجره‌ی کلاس کاملاً به پل دید داره. نسیم کمی مکث کرد؛ دستش را به پیشانی‌اش کشید. افکارش مثل تارهای گره‌خورده کاموا بود و نمی‌توانست تمرکزش را حفظ کند. پرسید:ـ خب… این موضوع ناموس و اهالی سرشناس چه ربطی به این که فرهاد یه دفعه غیبش زده داره؟ صالحی با صدایی که نسیم به سختی آن را می‌شنید گفت:ـ ازتون خواهش می‌کنم از من نشنیده بگیرین… ظاهراً بین فرهاد و دختر کدخدا ارتباطی عاطفی شکل گرفته بوده و خانواده‌ی دختر متوجه شده بودن. آهی کشید و با حسرت ادامه داد:ـ آه فرهاد… کاش حداقل به من می‌گفتی… اگر منو محرم اسرارت می‌دونستی و موضوع رو می‌گفتی، قطعاً تمام سعی‌ام رو می‌کردم که از این رابطه بگذری. نسیم با صدایی که می‌لرزید گفت:ـ یعنی… بلایی سر عموم… صالحی فوراً دست‌هایش را تکان داد و گفت:ـ نه‌نه… اصلاً این طوری فکر نکنید! من مطمئنم… یعنی امیدوارم که حالش خوب باشه. من شنیدم بزرگای روستا و خود کدخدا فراریش دادن که دست پسرای کدخدا بهش نرسه و بلایی سرش نیارن. نسیم ابروهایش را در هم کشید و پرسید:ـ پس چرا رفتنش رو به ما اطلاع نداده؟ شما این موضوع رو به پدرم هم گفتین؟ صالحی سرش را به نشانه‌ی نفی تکان داد و گفت:ـ راستشو بخواین، نه… وقتی پدر و عموی دیگه‌تون اومدن اینجا، من مسافرت بودم و ندیدمشون. ولی شنیدم از مردم روستا جریان رو دست و پا شکسته شنیده بودن. ناگهان صدایی در جنگل پیچید. صالحی تکان شدیدی خورد و با نگاهی سریع اطرافشان را برانداز کرد. با اضطرابی آشکار و صدایی زمزمه‌وار گفت:ـ من فقط اومدم بهتون بگم خیلی مراقب باشید… سعی کنید زیاد اینجا نمونید و برگردید پیش خانواده‌تون. الانم هوا داره تاریک می‌شه، جنگل شب‌ها خطرناکه، اگه اشکالی نداره من جلوتر می‌رم، شما هم با فاصله دنبالم بیاید تا کسی ما رو با هم نبینه. نسیم بدون اینکه کلمه‌ای بر زبان بیاورد، به دنبال معلم به راه افتاد. حرف‌هایی که همین لحظاتی قبل شنیده بود، آن قدر عجیب و دور از ذهن بودند که احساس می‌کرد مغزش در حال انفجار است؛ دختر کدخدا، فراری شدن فرهاد، و پسرهای کدخدا که قصد آسیب رساندن به او را داشتند.نسیم در ورودی را از داخل قفل کرد، پنجره‌ها را بست و به داخل اتاق‌ها سرک کشید تا مطمئن شود در نبودش کسی وارد خانه نشده است. به یاد حرف‌های مادرش افتاد که همیشه می‌گفت: «تو باید پسر می‌شدی!» شجاعتش همیشه اطرافیانش را متعجب می‌کرد؛ او برخلاف دخترهای دوروبرش، هیچ‌گاه از تنهایی و تاریکی نمی‌ترسید. بارها اتفاق افتاده بود که وقتی با دوستانش به کوهنوردی می‌رفتند، تنها نسیم بود که جرئت می‌کرد شب‌ها از چادر بیرون بیاید و گشتی در اطراف بزند. به اتاق نشیمن بازگشت، با حالتی چمباتمه روی زمین نشست و سرش را در میان دستانش گرفت. دوست داشت با پدرش تماس بگیرد و آنچه را که دیده و شنیده بود به او بگوید، اما این‌گونه خانواده‌اش می‌فهمیدند که به آن‌ها دروغ گفته و به جای دیدار دوستش به روستا آمده است. قطعاً پدرش شبانه می‌آمد و او را با خود می‌برد. با خود فکر کرد: «چرا هیچ کسی دنبال فرهاد نمی‌گرده؟ چرا پدرم حرف‌های مردم رو باور کرده؟ دلیل این که وارد این خونه نشدن چی بوده؟ شاید اگر می‌اومدن داخل و این وسایل رو می‌دیدن می‌فهمیدن کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه‌ست…» احساس غربت و تنهایی می‌کرد. تلفنش را برداشت و با مادرش تماس گرفت. چند بوق خورد… صدای گرم مادرش پیچید:ـ الو… سلام دخترم خوبی؟ ـ سلام مامان جون، مرسی. تو خوبی؟ بابا چطوره؟ ـ چی بگم مادر… بابات خیلی روبه‌راه نیست، یه‌کم بدخلق شده. نسیم کمی جابه‌جا شد و پرسید:ـ چرا؟ مگه چی شده؟ ـ ولش کن خودت چطوری؟ خوش می‌گذره شمال؟ هوا چطوره؟ چرا صدات یه طوریه؟ نسیم سعی کرد بغضی را که در گلو داشت قورت دهد و با صدایی پرانرژی‌تر گفت:ـ نه مامان جون، خوبم. فکر کنم آلرژیم عود کرده. این جا هم هوا عالیه، جاتون خالی همه چیز خوبه… نگفتی چرا بابا حالش خوب نیست؟ مادر صدایش را پایین آورد و گفت:ـ نمی‌خوام نگرانت کنم مادر… یه کم دلش شور فرهاد رو می‌زنه، از اون طرف هم ازش خیلی عصبانیه. ـ چرا عصبانی؟ مادرش با لحنی رازآلود گفت:ـ می‌گه ظاهراً تو روستا یه گندی بالا آورده بوده… انگار عاشق یکی از دخترهای بزرگان روستا شده، خانواده‌ی دختره راضی نبودن. الان هم معلوم نیست کجا گم و گور شده. ـ خوب چرا دنبالش نمی‌گردین؟ ـ مگه دفعه‌ی اولشه مادر؟ هر چند سال یه‌بار جاشو عوض می‌کنه، بدون این که به کسی بگه! دل نسیم آشوب شد؛ عذاب وجدان ناشی از نگفتن حقیقت و پنهان‌کاری آزارش می‌داد، اما سعی کرد آرامشش را حفظ کند:ـ وا یعنی چی؟ بابا چطور باور می‌کنه که فرهاد با اون آرومی و توداریش همچین کاری بکنه؟ ـ نمی‌دونم مادر… ولش کن باباته دیگه! تو به این چیزها فکر نکن، سعی کن بهت خوش بگذره. قرص آلرژیت رو هم بخور که اذیت نشی. ـ باشه مامان جون، دوستت دارم. ـ منم دوستت دارم. مراقب خودت باش. نسیم تلفن را قطع کرد و سعی کرد برای یافتن آرامش کمی سرش را گرم کند. شروع کرد به مرتب کردن خانه. استکان‌ها را برداشت و به آشپزخانه برد، کمی آنجا را سرو سامان داد. نگاهی به اطراف انداخت؛ لباس‌ها و وسایل شخصی فرهاد در خانه بودند و چیزی که نشان بدهد او برای رفتن آماده شده، به چشم نمی‌خورد. با دستمالی برای گردگیری وارد اتاق کار شد. به محض ورود دوباره چشمش به نقاشی افتاد و باز هم به آن خیره شد، آن سایه‌ی تاریک و عمیق چه رازی در خود داشت؟ ناگهان صندوقچه را به یاد آورد، و آن وسایل زنانه. از پله‌ها بالا رفت و وارد اتاق زیر شیروانی شد. صندوقچه بیرون از کمد روی زمین افتاده بود. نسیم با خودش زمزمه کرد:ـ مگه من صندوقچه رو داخل کشو نذاشته بودم؟ در صندوقچه را باز کرد. دستمال و لنگه گوشواره نبودند؛ غیب شده بودند! تمام اتاق زیر شیروانی را گشت، اما از آن‌ها نشانی نیافت. به راهرو برگشت، قفل در ورودی را باز کرد، بیرون رفت و ایوان را به دقت کاوید؛ اما چیزی پیدا نکرد. به اتاق نشیمن بازگشت و نگاهی گذرا و از سر ناچاری به اطرافش انداخت. از دور احساس کرد چیزی روی طاقچه برق می‌زند. جلوتر رفت… لنگه گوشواره بود! و دستمال معطر هم پایین طاقچه روی زمین افتاده بود. خشکش زد. به یاد آورد که ظهر، بعد از اتاق زیر شیروانی به ایوان رفته بود تا نفسی تازه کند، و حتی قبل از آن، تا جایی که به یاد داشت، وسایل را داخل همان صندوقچه گذاشته بود. مگر می‌شد؟! با بی‌حوصلگی زمزمه کرد:ـ آخ نسیم… یعنی انقدر حواست پرت شده که اومدی وسایل رو گذاشتی اینجا و اصلاً یادت نیست؟نیمه‌های شب با صدایی مبهم از خواب پرید؛ صدای افتادن چیزی روی برگ‌های خشک حیاط. در ابتدا احساس کرد اشتباه شنیده است، اما کمی بعد، خش‌خش گام‌هایی آهسته روی برگ‌ها در گوشش پیچید. نمی‌دانست چه‌کاری باید انجام دهد. از جایش بلند شد، به سمت پنجره رفت و با دستانی لرزان پرده را کنار زد. کسی داخل حیاط نبود. نیم ساعتی روی صندلی کنار پنجره نشست و به تاریکی زل زد. اما دیگر خبری نشد. نزدیک صبح بود که خوابش برد؛ این بار با غوغای پرشور صبحگاهی پرندگان از خواب بیدار شد. صبح دل‌انگیز با آن هوای پاک روستا، برای لحظاتی اتفاقات شب گذشته را از یادش برد، اما این حس خوشایند چندان هم ماندگار نبود؛ ماجراهای روز قبل و صداهای عجیبی که در تاریکی شب شنیده بود، دوباره به مغزش هجوم آوردند. نمی‌توانست دست روی دست بگذارد؛ از طرفی بدش نمی‌آمد برای مدتی کوتاه از فضای نفس‌گیر خانه فاصله بگیرد. می‌توانست دوباره به دل روستا برود و اگر خوش‌شانس باشد، کسی را پیدا کند که ردی از فرهاد داشته باشد. وقتی قدم روی ایوان گذاشت، چشمش به تکه کاغذی مچاله افتاد که روی اولین پله بود. مطمئن بود که قبلاً آن کاغذ آن جا نبوده است. آن را برداشت و به سرعت باز کرد. با خطی شتاب‌زده و کج و معوج نوشته شده بود: «این خونه نحسه! اگر نمی‌خوای به بلای عموت دچار بشی، جل و پلاست رو جمع کن و برو…» ترس مثل موجی سرد از ستون فقراتش بالا رفت و تمام وجودش را لرزاند؛ همان جا روی پله نشست، کاغذ را در مشتش فشرد و با نگاهی خالی و حالتی گنگ به روبرویش خیره شد. ناگهان از جا پرید و دوان‌دوان از خانه خارج شد. به سمت قهوه‌خانه می‌رفت؛ قصدش این بود که به دیدار کدخدا برود، حقیقت را از او بپرسد و اگر جواب درستی نگرفت، به پلیس مراجعه کند؛ به ویژه حالا که سرنخی چنین روشن در دست داشت. نفس‌نفس‌زنان به قهوه‌خانه رسید و بی‌محابا در را باز کرد. کدخدا آن‌جا نبود. از قهوه‌چی پرسید کجا می‌تواند او را پیدا کند؟ پیرمرد با دستپاچگی گفت:ـ الان سر زمینه، تا نیم ساعت دیگه پیداش می‌شه. ـ زمینش کجاست؟ میرم همون‌جا می‌بینمش. ـ بهتره منتظر بمونی بیاد همین‌جا. دیروز هم از چایی‌های من نخوردی، بیا بشین برات یکی بریزم. یه املت مشتی هم برات میارم. صبحونه خوردی؟ ـ نه متشکرم، چیزی نمی‌خورم. بیرون منتظر می‌مونم. در را بست و روی تخت چوبی جلوی قهوه‌خانه نشست. کمی بعد، پیرمرد قهوه‌چی با یک استکان چای به سمتش آمد، آن را جلوی نسیم گذاشت و گفت:ـ بخور دخترم، گلوت تازه می‌شه. ـ چیزی از گلوم پایین نمی‌ره. قهوه‌چی با نگاهی از سر دلسوزی آهی کشید و گفت:ـ ببخشید دختر جان، نمی‌خوام فضولی کنم… با کدخدا چکار داری؟ دیروز که بهت گفت وسایل عموت رو برداری و بری. نسیم سعی کرد خشمش را فرو بخورد، گفت:ـ برم؟ کجا برم؟ عموی من چه کاری کرده که مجبورش کردن با عجله از اینجا بره؟ اصلاً کجا رفته؟ بیچاره حتی وقت نکرده در خونه رو قفل کنه. این یعنی این طوری‌ام که می‌گن نیست. من مثل بابام نیستم که حرف‌هاشون رو باور کنم. ـ الان می‌خوای چکار کنی؟ تو یک دختر تنها تو جای غریب… درست در همان لحظه دو نفر به قهوه‌چی نزدیک شدند و با اشاره‌ی سر نشان دادند که با او کار دارند. پیرمرد با آن‌ها همراه شد و چند قدمی با نسیم فاصله گرفتند. کمی با هم پچ‌پچ کردند و بعد به سمت نسیم برگشت، گفت:ـ دخترم امروز کدخدا نمیاد اینجا. نسیم با عجله از روی تخت نیم‌خیز شد و گفت:ـ چرا؟ پس بگین کجا برم ببینمش. لحن مهربان قهوه‌چی تغییر کرد و با حالتی کاملاً جدی گفت:ـ شما برو، وقتی اومد می‌فرستم دنبالت بیای ببینیش. دخترک از لحن پیرمرد جاخورد و چاره‌ای جز ترک آن‌جا نداشت، از قهوه‌خانه دور شد. با خودش فکر کرد: «حالا که این یادداشت رو دارم چرا نرم پیش پلیس؟ اون وقت حتماً با بابام تماس می‌گیرن تا به عنوان برادر بیاد و تأیید کنه که فرهاد گم شده… چطوره برگردم خونه؟ این چیزهایی که پیدا کردم رو به خانواده‌ام نشون بدم تا خودشون تصمیم بگیرن چکار کنن.» با قدم‌های شتاب‌زده به سمت خانه بازگشت. کلید را در قفل چرخاند و داخل شد. فضای خانه سنگین‌تر از قبل به نظر می‌رسید؛ انگار دیوارها هم دیگر حضورش را تحمل نمی‌کردند. حالا که پای یک تهدید جدی در میان بود، دیگر ماندن یک خطر محض به حساب می‌آمد. کیفش را روی طاقچه باز کرد و با دستپاچگی وسایلش را درون آن ریخت. آنچه به عنوان مدرک یافته بود داخل چمدانش گذاشت و به سمت در خروجی رفت. دستگیره را به پایین فشار داد اما در باز نشد. دوباره و سه‌باره تلاش کرد، اما بی‌نتیجه بود. انگار کسی از بیرون آن را قفل کرده بود. نسیم عقب کشید. نفس در سینه‌اش حبس شد. خواست فریاد بزند که ناگهان صدای خش‌خش ملایم قدم هایی روی پله‌های ایوان شنید …                                                        - - -ادامه دارد ... آبانآبانSun, 27 Sep 2026 21:03:23 +0330https://virgool.ir/@alma253alma/داستان-wmvip0al16w1جنازه اصلاً قابل تشخیص نبود؛ پیکری سیاه‌شده که نیمی از آن بیرونِ خاک افتاده بود، انگار چیزی یا کسی با عجله آن را بیرون کشیده بود. مه غلیظ دورتادورِ گودال را گرفته بود. نسیم با قدم‌های لرزان جلوتر رفت و دست‌هایش را روی دهانش گذاشت تا کسی صدای جیغش را نشنود. ناگهان در میانِ تاریکیِ نمناکِ جنگل، سایه‌ی مبهمِ کسی را دید که داشت به سمتش می‌آمد… --- چند ماهی بود که از عمو فرهاد خبری نبود. خانواده در بلاتکلیفی و نگرانی دست‌وپا می‌زدند، اما نسیم بیش از همه داغدار این سکوت بود. برای او، فرهاد فقط یک عمو نبود؛ تنها تکیه‌گاه و واقعی‌ترین دوستش بود. سه سال می‌شد که فرهاد به روستایی در دل جنگل کوچ کرده بود؛ به ظاهر برای نقاشی از طبیعت، اما همه می‌دانستند رفتنش نوعی فرار بود؛ فرار از آدم‌ها و رسیدن به تنهایی. گریز از نگاه‌های پرسشگری که تا ۴۵ سالگی مدام تعقیبش می‌کردند: این‌که چرا هیچ زنی در زندگی‌اش نیست و چرا قصد ندارد خانواده‌ای تشکیل دهد. عمو فرهاد بعد از جابه‌جایی، آدرس خانه‌ی جدیدش را فقط و فقط به نسیم داده بود؛ همین یک کار نشان می‌داد که دیگر هیچ تمایلی به دیدار با دیگران ندارد و نسیم تنها کسی است که در خلوت او سهمی دارد. در ابتدا، خانواده فکر می‌کردند فرهاد تصمیم گرفته همین ارتباط‌های دست‌وپا شکسته را هم قطع کند و کاملاً غیبش بزند، اما وقتی چند ماه گذشت، دیگر نمی‌شد اسمش را خلوت‌گزینی گذاشت. قطعاً اتفاقی افتاده بود. پدر نسیم و عمو فربد راهی روستای فرهاد شدند. خانه‌به‌خانه از اهالی روستا سراغش را گرفتند، ولی همه اظهار بی‌اطلاعی کردند و به نوعی شانه بالا انداختند. مردم روستا از بی‌علاقگی فرهاد به رفت‌وآمد می‌گفتند و این‌که بارها پیش آمده بود که روزها حتی برای خرید یک نان ساده هم از خانه بیرون نیاید. برادرها دست خالی و بی‌هیچ نتیجه‌ای بازگشتند. به همه می‌گفتند لابد فرهاد بی‌خبر، از آنجا هم کوچ کرده؛ اما رفتارهایشان چیز دیگری می‌گفت. در جمع‌ها مدام یک گوشه کز می‌کردند و پچ‌پچ راه می‌انداختند و به محض این‌که کسی نزدیک می‌شد، حرفشان را عوض می‌کردند. همین پنهان‌کاری‌ها نگرانی نسیم را دوچندان کرد. مطمئن شد که باید خودش دست‌به‌کار شود، تنها به روستای فرهاد برود و ته ماجرا را دربیاورد. اما می‌دانست اگر پدر و مادرش بویی از این ماجرا ببرند، اجازه نمی‌دهند؛ برای همین به دروغ گفت برای دیدن یکی از دوستانش چند روزی راهی شمال می‌شود. صبح روز بعد، با یک چمدان کوچک راهی ترمینال شد و به سمت روستا حرکت کرد. در تمام طول راه، ذهن نگرانش فقط حول یک ترس می‌چرخید: اگر او هم دست خالی برمی‌گشت، مجبور بود فرضیه‌ی تلخ خانواده را باور کند؛ این‌که عمو فرهاد برای همیشه دل کنده و حتی از او هم گذشته است. نسیم برای یک لحظه هم نمی‌خواست به اتفاق دیگری ـ سناریوی تاریک‌تر ـ فکر کند. حدود ۱۱ صبح به مقصد رسید. از اتوبوس پیاده شد و معطلی زیادی کشید تا بالاخره یک تاکسی پیدا کند. در راه با مادرش تماس کوتاهی گرفت تا به او اطلاع دهد که رسیده است. ماشین جلوی آدرسی که از فرهاد داشت، نگه داشت؛ خانه‌ای با دیوارهای آجری ساده که شاخه‌های درختان نارنج از بالای آن به بیرون سرک می‌کشیدند. نسیم، چمدان به دست، مدتی جلوی در چوبی ایستاد و تازه همان‌جا یادش آمد که اصلاً کلیدی همراه ندارد. اضطراب و سردرگمی این چند روز، حتی این مسئله‌ی ساده را هم از یادش برده بود. چند بار ناامیدانه پشت سر هم در زد، اما جز صدای کوبه‌ی زنگ‌زده، هیچ صدایی از داخل خانه نیامد. به ناچار دستش را روی زنگ خانه‌ی روبه‌رویی گذاشت. صدای زنی از پشت در آمد: ـ کیه؟ نسیم به در نزدیک‌تر شد و گفت: ـ ببخشید… من برادرزاده‌ی آقای فراهانی‌ام، همسایه‌ی روبه‌رویتون. می‌شه چند لحظه بیاین دم در؟ بعد از چند دقیقه، در کمی باز شد و زنی با چادر گل‌گلی و صورتی تپل از لای در سرک کشید. نگاهی به نسیم و بعد به چمدانش انداخت. ـ سلام خانم. وقتتون بخیر. ببخشید مزاحم شدم. زن با تردید نگاهش کرد: ـ سلام دخترم، چیزی شده؟ ـ راستش چند ماهه از عمو فرهادمون خبری نداریم و خیلی نگرانشیم. شما احتمالاً این چند وقت خبری ازش نداشتین؟ زن همسایه کمی در را عقب کشید و به آن تکیه داد. ـ چند روز پیش هم که برادرای آقای فراهانی اومده بودن دم در ما، پسرم بهشون گفت که ما اصلاً با برادرشون بروبیا نداشتیم. آقا فرهاد کلاً اهل رفت‌وآمد و سلام‌علیک نبود. حتی تو کوچه هم که باهاش روبه‌رو می‌شدیم، صورتشو برمی‌گردوند، راهشو کج می‌کرد و می‌رفت. بعد پوزخند کمرنگی زد و ادامه داد: ـ البته فکر کنم عموتون با همه همین‌جوری بود. حتی عباس‌آقا، بقال محل هم، همیشه از بداخلاقی و کم‌حرفی آقا فرهاد گله می‌کرد.نسیم نه وقت داشت پای پرحرفی‌های زن همسایه بنشیند و نه خیال راحتی که بخواهد از عمویش دفاع کند. همان‌طور که زن حرف می‌زد، بی‌حوصله میان کلامش پرید: ـ اگه پسرتون خونه‌ست، می‌شه بی‌زحمت بیاد بره بالای دیوار و از اون طرف در رو باز کنه؟ زن همسایه چادرش را زیر گلو سفت کرد. چشمانش گرد شد و با حیرت گفت: ـ اوا خاک بر سرم! مگه می‌شه؟ ما که از آقا فرهاد اجازه نداریم… فردا روزی برمی‌گرده، شر می‌شه برا بچه‌م. بعد کمی خودش را عقب کشید و گفت: ـ اگه می‌خوای بری تو خونه، باید از کدخدا اجازه بگیری. اون همه‌کاره‌ی روستاست. بگو خودشون بیان برات در رو باز کنن. ـ می‌شه آدرسش رو بهم بدین؟ زن دستش را از لای چادرش بیرون آورد، به انتهای کوچه اشاره کرد و با ادا و اطوار گفت: ـ برو میدون اصلی ده. یه قهوه‌خونه‌ست… کدخدا همیشه این ساعت‌ها اونجاست. نسیم تشکر کوتاهی کرد و چمدان به دست راه افتاد. سنگینی نگاه زن همسایه را پشت سرش حس کرد، اما آن‌قدر جسم و ذهنش خسته بود که نمی‌خواست به رفتارهای او فکر کند. میدان اصلی ده با یک چنار کهنسال و چند مغازه‌ی قدیمی محصور شده بود. نسیم لحظاتی با تردید جلوی در قهوه‌خانه ایستاد. اما عاقبت در را فشار داد و وارد شد. به محض ورود، بوی چای همراه با تنباکو مشامش را پر کرد و هم‌زمان، غوغای داخل قهوه‌خانه یک‌باره تبدیل به سکوتی سنگین شد. نگاه‌های کنجکاو چند جفت چشم مردانه روی نسیم، چمدانش و پوشش شهری‌اش قفل شد. احساس کرد بدنش گر گرفته و داغی نفس‌هایش صورتش را می‌سوزاند. بی‌آن‌که به اطراف نگاه کند، مستقیم به سمت میز قهوه‌چی رفت: ـ سلام… خسته نباشید. من با کدخدا کار دارم. گفتن این ساعت‌ها می‌تونم اینجا ببینمشون. برخورد و نگاه قهوه‌چی، برخلاف بقیه، بیشتر مهربان بود تا کنجکاو. لبخند گرمی زد و گفت: ـ سلام دخترم، خوش اومدی. کدخدا اکبر اونجاست… بعد دستش را به سمت میز کنار پنجره دراز کرد و ادامه داد: ـ تو برو بشین، منم برات یه چایی دبش میارم. حتماً مسافری و خسته‌ای. نسیم از قهوه‌چی تشکر کرد و به سمت میز کنار پنجره رفت. کدخدا با کلاه گرد نمدی و ریش و سبیل پُرپشتش، نسیم را به یاد تابلوهای نقاشی کافه‌های سنتی می‌انداخت. ـ سلام کدخدا اکبر… روزتون بخیر. ببخشید مزاحمتون شدم، می‌خواستم بابت یه موضوعی ازتون اجازه بگیرم. کدخدا سرش را بالا آورد و با نگاهی نافذ اما آرام گفت: ـ علیک سلام دخترم. بفرما بشین، ببینم چه کاری از دستم برمیاد. نسیم صندلی چوبی را عقب کشید و روبه‌روی او نشست. ـ من تازه امروز رسیدم ده. راستش چند وقته از عموم بی‌خبریم… تقریباً سه سالی هست که توی روستای شما زندگی می‌کنه، اما چند ماهه دیگه جواب تماس‌هامون رو نمی‌ده. رفتم دم در خونه‌ش، در زدم، ولی کسی باز نکرد. منم کلید ندارم. گفتن برای باز کردن در، شما باید اجازه بدین. چهره‌ی آرام کدخدا کمی تغییر کرد. یکی از ابروهایش بالا رفت و ناخودآگاه گوشه‌ی سبیلش را با انگشتانش تاب داد. ـ عموتون کیه؟ اسمش چیه؟ خونه‌ش کجاست؟ ـ آقای فرهاد فراهانی، کوچه‌ی دلاور، پلاک ۵. با شنیدن نام «فرهاد فراهانی»، چهره‌ی کدخدا کاملاً درهم رفت و رگ گردنش برجسته شد. نسیم با دیدن قرمزی ناگهانی صورت او، بی‌اختیار خودش را روی صندلی عقب کشید. سکوت شکننده‌ی قهوه‌خانه یک‌باره شکست و پچ‌پچ مردها اوج گرفت: ـ فرهاد فراهانی… ـ مگه برادراش نیومده بودن پرس‌وجو؟ مگه نگفتن هیشکی ازش خبر نداره؟ شکر خدا ول کرد رفت از این‌جا… دیگه چی می‌خواین؟ هنوز صحبت کدخدا تمام نشده بود که ناگهان صدای زمختی از پشت سر نسیم بلند شد. صاحب صدا مشت سنگینش را روی میز کوبید، طوری که صدای جیرینگ‌جیرینگ استکان‌ها به هوا برخاست: ـ آره، برین خدا رو شکر کنین که سرشو انداخت پایین، گورشو گم کرد و رفت! وگرنه حتی قبرشو پیدا نمی‌کردین که واسش فاتحه بخونین. نسیم با شنیدن آن صدای زمخت، آن‌چنان ترسید که احساس کرد قلبش هر لحظه از سینه‌اش بیرون خواهد زد. دهانش از ترس و تعجب باز مانده بود. حتی جرئت نداشت برگردد تا صاحب صدا را ببیند. تنها مات و مبهوت به چهره‌ی درهم‌کشیده‌ی کدخدا چشم دوخته بود. تمام حاضران قهوه‌خانه به دهان کدخدا چشم دوخته بودند. مرد که آن اندازه از وحشت را در چهره‌ی دخترک دید، رو کرد به صاحب صدا و با همان عصبانیت گفت: ـ بتمرگ سر جات! به تو نیومده جایی که من نشستم صداتو ببری بالا… اون هم برای یه زن تنها! و افشین نشست. نسیم با آن‌که چهره‌ی افشین را نمی‌دید، از سروصدایی که موقع نشستن او بلند شد، شدت خشمش را فهمید. کدخدا اکبر با چهره‌ای که هنوز آثار غضب در آن هویدا بود، رو به نسیم کرد و گفت: ـ دختر جان، حتماً برادراش بهتون گفتن که فرهاد دیگه نمی‌تونه پاشو بذاره تو این ده… البته اگه جونشو دوست داره. اون خونه‌ای هم که می‌گی، صاحبش خونه‌ش رو می‌خواد و باید تخلیه‌ش کنین.من به داداشاش هم گفتم، ولی اونا تحویل نگرفتن؛ انگار اصلاً نمی‌خواستن پاشونو بذارن تو اون خونه. اما اگه تو می‌خوای بری، شناسنامه‌تو نشون بده؛ همین که فامیلتون یکی باشه برا من کافیه. می‌گم بیان درو برات باز کنن، به شرطی که هرچی آت‌وآشغال داره ورداری و ببری. خونه رو هم تحویل صاحبش بدی. نسیم با چشمانی که هم‌زمان مغموم، نمناک و پر از سؤال بود، به کدخدا خیره شد و گفت: ـ من از هیچ چیزی خبر ندارم… پدرم هم راجع به این موضوعاتی که گفتین، به ما چیزی نگفته بود. واقعاً نمی‌دونم چی باید بگم! ولی اجازه بدین امشب تو خونه‌ی عموم بمونم و به خانواده‌ام اطلاع بدم تا برای تخلیه‌ی خونه اقدام کنن. کدخدا سری تکان داد، رویش را به سمت یکی از میزها چرخاند و گفت: ـ علی، پاشو با خانم برو و در خونه رو براش باز کن. نسیم دستش را داخل کیفش برد و شناسنامه‌اش را جلوی کدخدا گذاشت. مرد نیم‌نگاهی به صفحه‌ی اول انداخت و آن را دوباره به سمت نسیم سر داد. دختر بیچاره بدون نگاه به اطراف، پشت سر علی از قهوه‌خانه خارج شد. علی که ظاهرش به‌خوبی نشان از کلافگی از این مأموریت می‌داد، بدون توجه به سرعت قدم‌های نسیم و بی‌آن‌که کلامی صحبت کند، با عجله به سمت خانه‌ی فرهاد می‌رفت. حتی بعد از باز کردن در هم پاسخی به تشکر نسیم نداد و راهش را کشید و رفت. در نیمه‌باز بود، اما نسیم توان رفتن به داخل را نداشت. با این تصور که بعد از رفتن عمو فرهاد هنوز کسی پا به درون آن خانه نگذاشته، با قدم‌هایی لرزان وارد شد. هنگام ورود به حیاط خانه، احساس کرد نه چند ماه، بلکه سال‌هاست این خانه خالی مانده. بیرون از در، طبیعت تازه تابستان را پشت سر گذاشته بود، اما داخل حیاط انگار زردی و خشکی خزان زودتر از موعد به سراغش آمده بود؛ برگ‌های خشک در هر گوشه‌ای از حیاط ولو شده بودند و علف‌های هرز از میان سنگ‌ها راهی به بیرون پیدا کرده و حسابی قد کشیده بودند. نسیم با چشمانی نگران، حیاط را کاوید؛ به این امید که نشانی از عمو پیدا کند. اما آن‌جا دلگیرتر از آن بود که او را امیدوار کند. ساختمان با نمایی سیمانی به رنگ خاکستری و سقف شیروانی قرمز، در نبود میزبان مهربانش غریبی می‌کرد. در ورودی خانه نیمه‌باز بود؛ انگار عمو فرهاد یادش رفته بود آن را قفل کند. آیا با عجله خانه را ترک کرده بود؟ نسیم جلو رفت و در نیمه‌باز را هل داد. در با ناله‌ای کوتاه باز شد. قدم به راهروی ساختمان قدیمی گذاشت؛ دیوارهایی با رنگ آبی کم‌رنگ، چند تابلوی نقاشی را به نمایش می‌گذاشتند. راهرو در سمت راست دو در داشت و در سمت چپ یک در، و انتهایش با یک پلکان چوبی به سمت بالا می‌رفت؛ احتمالاً اتاق زیر شیروانی. وارد اولین اتاق شد. اسباب غبارگرفته‌ی اتاق شامل یک میز، دو صندلی و یک کتابخانه بود؛ پر از کتاب‌هایی که نسیم می‌دانست عمویش چقدر به آن‌ها وابسته است. جلو رفت و کتابی برداشت؛ همان کتابی که روز تولد عمو فرهاد به او هدیه داده بود؛ «پیرمرد و دریا».صفحه‌ی اول را باز کرد. دست‌خط خودش بود:«هدیه به بهترین عموی دنیا، برادرزاده‌ات عاشقته.» به یاد آورد آن روز عمو را به یک کافه دعوت کرده بود. یاد خنده‌های از ته دلشان افتاد؛ از هر دری با هم صحبت کرده بودند. نسیم گزارش اتفاقات فامیل را می‌داد و فرهاد وسط صحبت‌هایش ادای همه را درمی‌آورد. و در آخر هم پیشانی برادرزاده‌اش را بوسیده و بابت آن روز زیبا از او تشکر کرده بود. قطره‌ی اشکی از چشم نسیم چکید و درست روی دست‌خط قدیمی‌اش پخش شد. بوی کاغذ نم‌گرفته و جوهر پخش‌شده، او را از میان خاطره‌ی شیرین آن روز بیرون کشید و به سکوت خفه‌کننده‌ی اتاق پرت کرد.کتاب را بست و سر جایش گذاشت. ناگهان دو استکان چای روی میز توجهش را جلب کرد. چای یکی از استکان‌ها نیمه‌خورده و دیگری کاملاً دست‌نخورده باقی مانده بود و روی سطح هر دو، لایه‌ای کپک خاکستری بسته بود. نسیم جا خورد؛ پس عمو این‌جا آن‌قدرها هم تنها نبوده! به اتاق دوم رفت. ظاهراً این‌جا اتاق خواب و کار بود. یک تخت چوبی ساده، گوشه‌ای از اتاق را گرفته بود. تابلوهای نقاشی و بوم‌های خالی و سفید، دورتادور اتاق به دیوار تکیه داده شده بودند. درست وسط اتاق، روی سه‌پایه، یک نقاشی نیمه‌کاره به چشم می‌خورد. نسیم به سمت نقاشی رفت و از نزدیک به آن نگاه کرد. طرحی از یک جنگل بود که هنوز کامل نشده بود؛ تصویر درختانی انبوه که راهی باریک از میانشان می‌گذشت. گوشه‌ای از جنگل، سایه‌ای عمیق و تیره به چشم می‌خورد. نسیم حس کرد عمو آن ظرافت همیشگی را در این نقاشی به خرج نداده است؛ خطوط زغالی پررنگ و ضربه‌های آشفته‌ی قلم‌مو، تفاوت آشکار این اثر را با هنرمندی همیشگی او نشان می‌داد. انگار فرهاد زمان کشیدن این طرح عجله داشته، یا شاید هم اضطرابی ناشناخته دست‌وپایش را می‌لرزانده.نگاهی به دور اتاق انداخت. در میان خرت‌وپرت‌های پخش‌شده روی زمین، چشمش به کتابی افتاد. این‌که فرهاد با آن همه وسواس و علاقه‌اش به کتاب‌ها، آن را این‌گونه وسط اتاق رها کرده بود، تعجبش را برانگیخت. خم شد، کتاب را برداشت و صفحاتش را ورق زد. از میان برگه‌ها تکه‌کاغذ کوچکی بیرون افتاد. نسیم آن را برداشت و به دست‌خط شتاب‌زده‌ی عمویش نگاه کرد: «تا به حال رازدار بودم و سکوت کردم، ولی احساس می‌کنم امشب شب آخر است.» حس کرد تمام توانش را از دست داده و هر آن ممکن است نقش بر زمین شود. دستش را به دیوار سرد اتاق تکیه داد تا تعادلش را حفظ کند. این نوشته چه معنایی داشت؟ عمو چه رازی را پنهان کرده بود و شب آخر چه اتفاقی افتاده بود؟ تکه‌کاغذ را محکم در مشتش فشرد و با خودش گفت: «دیگه خاطره‌بازی بسه، باید ردی از عمو پیدا کنم که نشون بده هنوز زنده‌ست و سالم.» به سرعت از اتاق خارج شد. روبه‌رویش آشپزخانه‌ای کوچک و مختصر بود. به سمت پله‌ها رفت، آن‌ها را دوتا یکی بالا رفت و در را هل داد. قفل بود. به آشپزخانه برگشت. چاقویی برداشت و دوباره بالا رفت، به جان قفل در افتاد. بعد از نیم ساعت تلاش و کلنجار رفتن، با دست‌هایی که از خستگی گزگز می‌کردند، عاقبت قفل با صدایی خفه باز شد. کلید برق را زد و چراغ کم‌نور اتاق روشن شد. این‌جا بیشتر شبیه یک انباری بود؛ وسایل نقاشی مستعمل، یک کمد قدیمی کوچک، چند صندلی شکسته و کارتن‌هایی که تا نزدیکی سقف روی هم چیده شده بودند. نسیم نفس‌نفس‌زنان وسط اتاق ایستاد. بوی سنگین نم و کهنگی، خبر از متروک بودن انباری می‌داد. به سمت کمد چوبی رفت و مستأصل، کشوها را یکی‌یکی بیرون کشید. کشوهای اول و دوم خالی بودند. در کشوی سوم اما، پرتره‌ی نیمه‌کاره‌ای از چهره‌ی یک زن قرار داشت. نسیم در نگاه اول احساس کرد چهره‌ی زن شباهت زیادی به خودش دارد. کنار تابلو، صندوقچه‌ی کوچکی جا خوش کرده بود. نسیم به سرعت آن را بیرون کشید و قفل ظریفش را با ضربه‌ی چاقویی که هنوز در دست داشت شکست. با باز شدن در صندوقچه، رایحه‌ای شیرین و گرم در فضای خفقان‌آور انباری پیچید؛ عطری کاملاً زنانه. داخل آن، یک لنگه گوشواره‌ی کهنه و دستمالی با حاشیه‌دوزی طلایی قرار داشت که به همان عطر آغشته بود. بخشی از گوشواره تقریباً سیاه شده بود. نسیم دستمال معطر را در دست گرفت و زیر لب زمزمه کرد: «پس مهمانی که اون شب این‌جا چای خورده، همدم روزهای تنهایی عمو بوده… صاحب همین دستمال و گوشواره.» هوای سنگین انباری دیگر اجازه نمی‌داد آن‌جا بماند. برای آن‌که نفسی تازه کند، از پله‌ها پایین دوید و مستقیم به سمت حیاط رفت. هوای آزاد را به ریه‌ها کشید و روی اولین پله‌ی ایوان نشست. دست‌هایش هنوز خسته بودند و ذهنش مشوش؛ سعی کرد افکارش را جمع‌وجور کند و به یک جمع‌بندی برسد: ـ خب… اون دو تا استکان چای نشون می‌دن شب آخر عمو یک مهمون داشته؛ احتمالاً همون زنی که فرهاد دلش رو بهش باخته بوده و گوشواره‌ش رو به یادگار نگه داشته. آخه غیر از این نمی‌تونه باشه… عمو که تو این آبادی با احدی رفت‌وآمد نداشت. کمی مکث کرد، نگاهش را به پاییز دلگیر حیاط دوخت و زمزمه کرد: ـ خیلی عجیبه… فرهاد که تو کل زندگیش پاش به هیچ رابطه‌ای باز نشده بود، حالا این‌جا، تو این غربت، عاشق شده. ناگهان دستش روی جیبش نشست؛ جایی که یادداشت داخل کتاب را گذاشته بود. اوه… راستی اون نوشته داخل کتاب! معنی اون چی می‌تونه باشه؟ تا به حال رازدار بودم… امشب، شب آخر است. از روی پله‌ها بلند شد، چند قدمی در حیاط برداشت و تصمیم گرفت برای پیاده‌روی کوتاهی به اطراف خانه برود. هنگام خروج، مجبور شد در را فقط چفت کند؛ چرا که اگر آن را کاملاً می‌بست، ناگزیر باید با چهره‌ی سرد و خشمگین علی روبه‌رو می‌شد. این بار راه مخالف قهوه‌خانه را در پیش گرفت. باد اوایل پاییز صورتش را نوازش می‌داد و هوای پاک روستا کمی از سنگینی سینه‌اش می‌کاست. مسیر به سمت جنگل می‌رفت. بعدازظهر بود و روستا تقریباً سوت‌وکور. در راه به دو، سه نفری برخورد کرد که به محض دیدن نسیم، اول به او خیره می‌شدند و بعد چهره درهم می‌کشیدند و می‌رفتند. دخترک که روحش از اتفاقات گذشته بی‌خبر بود، به راهش ادامه داد. جنگل با یک پل فلزی رنگ‌ورورفته که از روی رودخانه‌ای خروشان می‌گذشت، از روستا جدا می‌شد. با قدم‌هایی آهسته از روی پل رد شد. این مرز و صدای آب باعث می‌شد احساس کند وارد دنیای دیگری شده است. چه طبیعت شگفت‌انگیزی! رنگ‌های سبز و زرد و نارنجی چنان هنرمندانه درهم آمیخته بودند که گویی طبیعت با دست‌های خودش آن‌ها را کنار هم چیده بود. بعضی از درختان راش و بلوط زودتر از بقیه به استقبال پاییز رفته بودند و تنه‌های خزه‌بسته‌ی درختان، فضایی سحرانگیز به محیط می‌بخشیدند.صدای تق‌تق یک دارکوب و آوازخوانی توکاها در این فضای رویایی، ذهن نسیم را برای لحظاتی از اتفاقات روستا دور کرد. حدود یک ساعتی به پیاده‌روی ادامه داد. با گذشت زمان، رطوبت جنگل بیشتر می‌شد و از دور، مهی آرام‌آرام میان درختان پیش می‌آمد و به سمت او نزدیک می‌شد. تصمیم گرفت تا مه بیشتر نشده و هوا تاریک‌تر، از همان مسیری که رفته بود برگردد. تقریباً نیمی از راه را آمده بود که با صدایی مانند شکسته شدن چوبی خشک ـ شاید زیر پای کسی ـ به سرعت چرخید. تقریباً در فاصله‌ی پنج‌متری، مردی را دید که ایستاده و با نگاهی مضطرب به او چشم دوخته بود. حدوداً چهل‌ساله به نظر می‌رسید، قدی کوتاه داشت، با کت‌وشلوار نخودی و ریشی کم‌پشت. نسیم به سختی توانست ترسش را پنهان کند و با صدایی که سعی می‌کرد رسا باشد، گفت: ـ سلام، ببخشید جا خوردم! فکر نمی‌کردم این نزدیکی‌ها آدمی ببینم. آخه وقتی داشتم می‌اومدم داخل جنگل، کسی رو توی راه ندیدم. مرد با لحنی آرام و پوزش‌خواهانه گفت: ـ سلام، من ازتون عذر می‌خوام! قصد ترسوندنتون رو نداشتم… من معلم مدرسه‌ی روستا هستم. وقتی داشتید می‌اومدید سمت جنگل، از پنجره‌ی کلاس دیدمتون. اومدم باهاتون صحبت کنم. ---ادامه دارد … آبانآبانSun, 20 Sep 2026 20:37:19 +0330