https://virgool.ir/feed/@allbermتا جنون فاصله ای نیست از اینجا که منمfa2026-11-11 22:07:40https://files.virgool.ir/upload/users/3457091/avatar/B2Bagv.jpghttps://virgool.ir/@allbermhttps://virgool.ir/@allberm/نخستین-شان-شعر-ww0p4bhkzdzeپرسیدم "آدمی پهناور است؛ در این وسعت، کجای خود نشسته؟ کجا برایش باقی مانده؟"گفت "همه چیز نابود گشته، نخستین‌شان شعر".حس کردم این خط را خوانده ام. آخماتووا بود یا باخمن فرقی نداشت. مطمئن بودم او نشنیده بود. او دوباره از آمیزش دردی تاریخی با انسان توانست فرزندی را از دهانش ابراز کند. معجزه ای کوچک در ضلع جنوبی طرد شده ترین میز کافه در حال رخ دادن بود.ادامه داد "هر روز همه چیز بیدار می شود، همه چیز درد می کشد، همه چیز نابود می شود و همه چیز بر تختی می میرد تا فردا نور مسیحایی خورشید، لازاروس را به فلاکتش برگرداند". این لهجه از مردن مرا به وجد آورد. گفتم "همه چیز نابود شد تا در تو جهان هایی متولد شوند، نخستین‌شان شعر"!گفت بخوان و برایش خواندم:"تو ای ستاره ی منزویبدون سیاره وبی مردم محتاج به نورتای که به هیچ می تابیو از زوایای شب آویزانیتو را..."- مرا چه؟- تو را دیدم!"تو را دیدم ای ستاره ی منزوی؛ با اینکه روز بود و خورشید می تابید اما تنها تک پرتوی تو مسیحایی بود."بازتاب این نور پوزخندی بود که تا ابد راهم را روشن کرد...علیرضا محسن زادهعلیرضا محسن زادهMon, 19 Aug 2024 16:56:44 +0330