https://virgool.ir/feed/@alizrb1376fa2026-11-11 10:52:58https://files.virgool.ir/upload/users/1388050/avatar/hmYuBZ.jpeghttps://virgool.ir/@alizrb1376https://virgool.ir/@alizrb1376/منجی-کیست-obgrusxkafqvروزگار غریبی ست.هستی اما انگار نیستی.احساس میکنی اما حس نمیشوی.میشنوی اما شنیده نمیشوی.ارزش میدهی اما ارزش دریافت نمیکنی.احترام‌ میگذاری اما احترام‌ نمیبینی.با یک دست میدهی اما با همان دست دریافت نمیکنی.چقدر این روز ها ضرب المثل های قدیمی بی اعتبار شده اند.چقدر جمله هایی که یک روزی با شنیدنشان گل از غنچه مان میشکفت دیگر برای مان بی معنی شده اند.چقدر آشفته است حال و روزگارمان.پس آن‌منجی عالم کجاست؟پس آن حکومت جهان شمول کجاست؟مگر هر آدمی خودش یک عالم جدا نیست؟مگر هر تغییری از درون خودمان نباید آغاز میشد؟مگر سرچشمه همه چیز خودمان نبودیم؟منجی عالم درون ما کیست؟کسی جز من و توست؟با یک گل بهار نمیشود. درست است.اما دیدن یک گل در صحرا آیا نشانه ی وجود زندگی نیست؟آیا دیدن یک گل که از دل سنگ بیرون زده ، بذر امید را در وجود ما نهادینه نمیکند؟درست است که با یک گل بهار نمیشود اما زمانی که گل وجودی من و تو رویید ، گل دیگری هم میروید.منجی عالم کسی جز من و توست؟alizrb1376alizrb1376Tue, 28 Dec 2021 12:53:42 +0330https://virgool.ir/@alizrb1376/تمرین-انجمن-نویسندگی-و-ایده-خلاق-اسفراین-l3lyeyq2po1gمتن زیر را ادامه دهید«زنده به گور از یادداشت‌های یک نفر دیوانه نفسم پس می‌رود، از چشم‌هایم اشک می‌ریزد، دهانم بدمزه است، سرم گیج می‌خورد، قلبم گرفته، تنم خسته، کوفته، شل، بدون اراده در رختخواب افتاده‌ام. بازوهایم از سوزن انژکسیون سوراخ است. رختخواب بوی عرق و بوی تب می‌دهد. به ساعتی که روی میز کوچک بغل رختخواب گذاشته شده نگاه می‌کنم. ساعت ده روز یک‌شنبه است. سقف اتاق را می‌نگرم که چراغ برق میان آن آویخته، دور اتاق را نگاه می‌کنم، کاغذ دیوار گل و بتۀ سرخ و پشت گلی دارد. فاصله به فاصلۀ آن دو مرغ سیاه که جلو یکدیگر روی شاخه نشسته‌اند، یکی از آن‌ها تُکش را باز کرده مثل این است که با دیگری گفتگو می‌کند. این نقش مرا از جا درمی‌کند، نمی‌دانم چرا از هر طرف که غلت می‌زنم جلو چشمم است. روی میز اتاق پر از شیشه، فتیله و جعبۀ دواست. بوی الکل سوخته، بوی اتاق ناخوش در هوا پراکنده است. می‌خواهم بلند بشوم و پنجره را باز بکنم ولی یک تنبلی سرشاری مرا روی تخت میخکوب کرده، می‌خواهم سیگار بکشم میل ندارم. ده دقیقه نمی‌گذرد. ریشم را که بلند شده بود تراشیدم. آمدم در رختخواب افتادم، در آینه که نگاه کردم دیدم خیلی تکیده و لاغر شده‌ام. به دشواری راه می‌رفتم، اتاق درهم و برهم است. من تنها هستم.»داروهای اعصابم را از کنج طاق بالای تلویزیون برمیدارم.یک لیوان آب سرد از سماور گوشه آشپزخانه برای خودم میریزم.قرص هارا میخورم و خدارا شکر میکنم بابت این وعده های غذایی خوشمزه.به تختخوابم برمیگردم و لحاف را روی صورتم‌میکشم.فکر این که بعدازظهر باید دوباره برای شیمی درمانی ، پیش روانپزشک بروم کلافه ام‌میکند.روانم سرطانی شده است.بعد از چند دقیقه کمبود اکسیژن مرا مجبور میکند که از زیر لحاف بخزم بیرون.هوا ، باد سرد را بر تک تک سلول های بدنم میکوبد.بخاری خانه دیگر نای سوختن ندارد.زنگ خانه به صدا در می آید. پستچی برایم چند بسته آورده است.بسته ها را که باز میکنم چشمم به پاکتی که در زیر بقیه قرار دارد میخورد.روی پاکت نوشته است :میگذرد.این تمرین رو شما عزیزان هم میتونین انجام بدین.alizrb1376alizrb1376Sun, 26 Dec 2021 02:01:03 +0330https://virgool.ir/@alizrb1376/گم-گشته-r4xcdinbgqqfمن خودمو گم کردمتوی بوی عطر خاک بعد از نم نم بارونتوی خش خش برگ درختا تو پاییزتوی قهوه داغی که تو روز بارونی لب پنجره میشستم و نوش جان میکردمتوی عطر گل خشک شده لای کتاب ملت عشقتوی آهنگ کعبه عشق معینتوی گوشه کافه آخر خیابون عاشقی که همیشه بهترین موسیقی هارو پخش میکردتوی دستای یه آدم قدیمی که جز خاطراتش چیزی برام نموندهروی شونه های رفیقی که جز اسمش چیزی ازش یادم نیستتوی بغل مامانم که همیشه بهترین مسکن دردام بودهلابلای موهای سفید پدرم که آسیاب زندگی رنگشون کردهمن خودم رو گم کردم توی تمام لحظاتی که گذشتن و فقط حسرتشون مونده براملحظاتی که فکر میکردم هیچوقت تموم نمیشن ولی شدنو چقدر تلخه لبخندی که بعد از مرور این خاطرات گوشه لبتو تکون میدهآره.... من خودم رو گم کردم...alizrb1376alizrb1376Sat, 11 Dec 2021 03:52:06 +0330https://virgool.ir/@alizrb1376/جوان-پیر-spwjvdmmclk1زندگی یک جوونی از دست رفته به من بدهکاره.این مسیر زندگی من نیست.این آدما، آدمای زندگی من نیستن.این جایگاه ، جایگاه من نیست.البته تقصیر زندگی نیستا ، شاید ما یاد نگرفتیم چجوری ازش لذت ببریم.شایدم ما یاد گرفتیم اما شرایطش محیا نیست.بالاخره هرچی که هست دست به دست هم داده که زندگی رو پس بزنیم.دیدی وقتی غذای مورد علاقتو میخوری و بعد بالا میاری دیگ بعدش از اون غذا متنفر میشی؟دیدی وقتی کسی که مثل چشمات بهش اعتماد داری بهت ضربه میزنه دیگه نمیتونی کمر راست کنی؟الانم همچین حسی رو نسبت به دوره جوونی پیدا کردم.هرچقد این دوره، دوره زیبایی از زندگی آدماست ، برای من و امثال من تاریک ترین دوره زندگیشونه.اینا حرف دل خیلی از همسن و سالا و دوستامه ها.همیشه آدما از چیزایی که بهش بیشترین علاقه رو دارن بدترین ضربه هارو میخورن ، ترک برمیدارن ، تیکه تیکه میشن و بعد هم....هممون یه گوشه یا تمام وجودمون رو توی یه نقطه از این شهر جا گذاشتیم. هممون وقتی یه اسم خاص رو میشنویم به عمیق ترین چاله های مغزمون برمیگردیم و چمبرک میزنیم تو همون جای تنگ و تاریک تا زمانی که یکی دستمونو بگیره و برگردونه بالا.و همین ترسناکترین قسمت این دنیاستمن خودم رو توی روز ۱۸اسفند ۱۳۹۸ تو یکی از کوچه پس کوچه های بن بست یکی از خیابونای این شهرجا گذاشتم.بعد از اون من زندگی نکردم.این زندگی یک جوونی از دست رفته به من بدهکاره.alizrb1376alizrb1376Sat, 11 Dec 2021 03:49:12 +0330