https://virgool.ir/feed/@aliye.feghhiمدرس شیمی، نویسنده و شاعر. در پیِ تلاقیِ علم و احساس، اینجا از مادرانگی، رنج‌ها و پیروزی‌هایِ کوچکِ زندگی می‌نویسم. روایتی صادقانه از مسیرِ پرچالش و زیبایِ زیستن؛ همراهم باشید.fa2026-11-10 18:47:55https://files.virgool.ir/upload/users/4928659/avatar/psSHB7.jpghttps://virgool.ir/@aliye.feghhihttps://virgool.ir/@aliye.feghhi/شیربها-qvk64dlszgyvاز کودکی گفتند:«دختر،مالِ مردم است.»برای همینآینده راخرجِ پسر کردندو ما رامثلِ ظرفی قرضیگوشه‌ی خانه گذاشتند.پسروارثِ نام شد،وارثِ زمین،وارثِ خون.و دختر؟تنِ آماده‌یِ تحویل.بعد،یک روزچند مرددورِ سفره نشستندو قیمتِ زنی رابا چای و قندتعیین کردند.اسمش را گذاشتند:«شیربها.»انگارحتی شیری که مادردر دهانِ نوزادش ریخته بوداز رویِ مهر نبود؛وامی بودکه دختر بایدبا تمامِ زندگی‌اشپس می‌داد.با رحِمش،با آزادی‌اش،با جوانیِ له‌شده‌اش.زنسال‌هاستدر این قبیلهفقط کالایی‌ستکه کمیمحترمانه‌ترخرید و فروش می‌شود.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 18 Oct 2026 17:43:20 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/داسِ-قانون-zhsckjxildq4داس،آن‌قدر تیز بود کهعشق را به دو نیم کرد.دخترک در خواب بود؛خوابِ آن پسری که دست‌هایشهنوز بویِ ناامنیِ نوجوانی می‌داد.پدر آمد.نه با نامِ خدا،با نامِ «ناموس»؛تیغ را کشید رویِ گردنی کههنوزبرایِ پوسیده شدن در خاک زود بود.قانون،پشتِ در ایستاده بود.دسته‌یِ داس راقاضی نگه داشته بود؛قاضی، همان کهحکمپیش از دهانشدر ریشش نشسته بود.خون،رویِ تشکِ گل‌گلی ریخت.و قانون،با دستکش‌های سفید،جنازه را متر کرد:«پدر است.حقِ شرعی‌اش بود.دیه‌یِ خونِ تو،چند ماه حبسِ ناشیانه است.»پدر،سر را در کیسه گذاشتو قانون،سرش را به نشانه‌یِ تایید تکان داد.حالاهمه چیزبه حکمِ قانونآرام است.داسِ قانون،همچنان تیز استبرایِ گردن‌هایِ بعدی.مادر این دیار،نه به دستِ «دشمن»،که به دستِ «قانونِ پدر»سر بریده می‌شویم.و خدادر آن بالا،شاهد بود که چطورداسِ پدر،به دستِ بنده‌یِ قانون،تیزتر شد.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 18 Oct 2026 17:37:47 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/مادرِ-همدست-kpwvbnu9wzj6دخترآن روزخیلی خوشحال بود.مادرتور راروی موهایش انداختو گفت:ببینچقدر بهت می‌آید.دخترگونه‌هایش گل انداخت،سرش را پایین انداخت،لبخند زدو با نوک انگشتلبه‌ی تور رامرتب کرد؛مثلِ بچه‌ایکه عروسکش رابرای مهمانیآماده می‌کند.طنابهمان‌وقتدور گردنش بود،اما سفید.نرم.معطر.و اسمش را گذاشته بودندبخت.دختردیده بودمادرسال‌هابا همین طنابنفس کشیده،آب جوشانده،برنج آبکش کرده،بچه زاییده،گریه راپشتِ دندان‌هایشخشک کردهو هنوزبا شنیدنِ اسمِ شوهرچادرش رامرتب‌تر می‌کند.برای همیننترسید.فکر کرداگر مادرنمردهپس این طنابکشنده نیست؛فقطباید یاد گرفتچطوربا آننفس کشید.مادرموهای دختر راپشتِ گوشش دادو گفت:سرت را پایین بگیر،صدایت را آهسته کن،کم بخند،جواب پس نده،و هرچه کشیدیپیشِ خودت نگه دار؛زناگر خوب درد بکشدعاقبتشبه خیر می‌شود.دخترهمه رامثلِ دعاحفظ بود.حتیوقتی زن‌های فامیلدورش چرخیدندو گفتند:خوشبخت شدی،قسمتت باز شد،سایه‌ی مردبالای سرت می‌افتد،لبخند زدو طنابکمیتنگ‌تر شد.در آینهخودش را دید:سفید،مرتب،آراسته،و کمیخفه.اما مگرمادرنگفته بودهر زنیروز اولدلش می‌گیرد؟مگرخودِ مادرشب‌های زیادیبا چشمِ ورم‌کردهنان نپخته بودو صبحباز گفته بود:خدا را شکر؟دخترفکر کردشایدخوشبختیهمین باشد:آدمکم‌کمبه بندعادت کندتا فشارشدیگربه حساب نیاید.شبوقتیزن‌هاخنده‌کناناو راتا دمِ اتاق بردند،مادراز پشتِ سرچینِ لباسش را صاف کردو زیرِ گوشش گفت:تحمل کن.اولش سخت است.دخترسر تکان دادمثلِ کسیکه داردبه خانه‌ای تازه می‌رود،نهبه اتاقیکه قرار استنفس‌نفس زدنشاسمِ دیگری بگیرد.اوطناب را می‌دید.در دست‌های مرد،در سفارش‌های مادر،در برقِ راضیِچشم‌های فامیل،در مهریه،در قباله،در آن «بله»که از دهانشمثلِ پرنده‌ایسر بریدهافتاد.اما بازخوشحال بود.به اواز کودکیاین‌طور فهمانده بودندکه طناباگر سفید باشد،اگر با تورپوشانده شود،اگر مادرگریه‌کنانببوسدش،اگر زن‌هابرایَش نقل بپاشند،دیگر طناب نیست؛بخت است.و دختربا گردنیکه آرام‌آرامدر حلقه‌ی بختجا می‌افتاد،رفتتا شبیه مادر شود؛زنیکه یک روزخودش همگره رابا دست‌هایی لرزان،اما ماهر،برای دخترِ بعدیمحکم می‌کند.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 18 Oct 2026 17:35:32 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/قابلمه-های-مسی-pvftpbyfpodtکتاب هنوز روی میز استاما دست‌هاراهِ دیگری بلد شده‌اند.او هنوزبویِ شیر و آفتاب می‌دهد؛هنوز سایه‌ی عروسک‌های پارچه‌ایروی زانوهایش جا مانده است.دوازده سال…شاید سیزده.سنی که بایددر کوچه‌ها بدودو زانوهایش را خاکی کند.اما در این شهرساعت‌هابه‌جای زنگِ درسبه سمتِ «خانه‌ی بخت» می‌چرخند.او را می‌برندتا بزرگ شود.برای مردیکه از کودکی‌اش بزرگ‌تر استو به جایِ عروسکمی‌خواهدبا روحِ یک کودکبازی کند.نگاهیکه بویِ میلِ کثیف می‌دهدو زیرِ نقابِ «ازدواج»کلمه‌ای قدیمی را پنهان کرده است:بچه‌بازی.و بعدشبی می‌رسدکه بدنِ کوچکزیرِ دردِ زایمانمثل شاخه‌ای نازکمی‌شکند.نوجوانیدر میانِ خون و فریادگم می‌شود؛کودکییک‌شبهاز درِ اتاق بیرون می‌رودو دیگر برنمی‌گردد.در آشپزخانه‌هامادرانی هستندکه در چشم‌های دخترشانبه‌جایِ رویافقط «جهاز» می‌بینند.جهازی سنگین‌تر از تنِ نحیفشان.دفترهای رنگیکم‌کمجایشان را می‌دهندبه قابلمه‌های مسیو دیگ‌های سنگین.انگارسال‌ها پیشدر جایی نانوشتهتصمیم گرفته‌اندکه صدای گریه‌ی کودکیدر تهِ همین قابلمه‌هاخاموش شود.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 18 Oct 2026 17:33:27 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/ساعتِ-ده-غبارِ-ماکان-mn0en6fm3jaz۹ اسفند؛وقتی آسمان، به جایِ ابر،از شکمِ تاماهاوک‌ها، رگه‌هایی از «سرب» ‌بارید.ظهرِ میناب، بویِ خاکستر می‌داد؛بویی که از تنِ آینده، برمی‌خواست.آن‌ها گفتند: «۱۲۰ کودک».اما من، در لایه‌هایِ زیرینِ این عدد،صد و بیست قطعه از «احساس» را می‌بینمکه میانِ دندانه‌هایِ فلزیِ جنگ، خرد شدند.۷۳ پسر، که پیش از آنکه به بلوغ برسند،در میانِ آهنِ سرد، به «آمار» تقلیل یافتند؛و ۴۷ دختر، که موهایشان،در میانِ غبارِ انفجار،مانندِ رشته‌هایِ کات‌ شده‌یِ یک رویا، در باد رقصیدند.اما در میانه‌یِ این آمارِ بی‌رحم،یک «غیابِ بزرگ» ایستاده است…یک نام که هیچ آزمایشِ DNA یی،نمی‌تواند از میانِ خاکِ این زمین، بازپس بگیرد.ماکان…او نه در ردیفِ قبرهایِ کوچک است،و نه زیرِ سنگ‌هایِ سفیدِ مزارها.او شاید در همان لحظه‌یِ برخورد،از حصارِ محدودِ کالبدِ خویش گریخت؛آن مدرسه‌یِ «شجره‌یِ طیبه»،دیگر یک بنایِ حجری نبود؛یک زخمِ باز بود بر پهلویِ زمین،که از آن، خونِ «بی‌دفاع بودن» جاری بود.و مادران…آن زنانی که با چشمانِ پاره‌شده از ترس، به ظهرِ خونین رسیدند،حالا در پیِ پاره­هایِ وجودشان می‌گردند؛و خدا می‌داند که از میانِ آن ویرانه­ی حیرانی،چه تکه‌هایی را به آغوش کشیدند.آن ردیفِ بی‌امان از قبرهایِ کوچک،مانندِ دانه‌هایی از «دردِ منجمد» در کنار هم،نه از خاک و سنگ،بلکه از «سکوتِ جهانی» ساخته شده بود.سنگ‌هایی که زیرِ آن‌ها، نه فقط بدن‌ها،که «حقِ بودن» را دفن کردند.هر سنگِ سفید، یک فریادِ خفه،و هر شکافِ زمین، زخمی عمیق بر پوستِ تاریخ است؛زخمی که در برابرِ سکوتِ سنگینِ سیاست،بی‌امان خونریزی می‌کند.آن‌ها را در کنار هم چیدند،مثلِ قطعاتِ یک بازیِ بی‌معنا؛در حالی که مادران، در ورایِ این «غربِ بی‌تفاوت»،در حالِ کنده شدن از پوستِ خویش بودند.گفتند :احتمالا موشک، به سینه ی ماکان نشستو او از هم پاشید.اما بدانیدماکانِ سرگردان در باداز مرزهایِ میناب گذشته،او در میانه‌یِ باد، در میانه‌یِ هوا، جاری است.او در هر وزشِ نسیمی، در هر دمِ نفس،در ریه‌یِ تمامِ این سرزمین، زنده است.ماکان، حالا در قلبِ تمامِ مادرانِ ایران،به یک «بی‌قراریِ ابدی» بدل گشته است؛او نه در خاک، که در «همه جا»ست.او مرد، اما در میانه‌یِ تمامِ ما،به جریانِ حیات بدل گشت.در میناب، مرگ، یک «فرآیندِ صنعتی» بود؛دقیق، بی‌روح، و با حوصله‌یِ تخریب.و ما، در میانِ این زشتیِ عریان،تنها هنرِ خود را می‌شناسیم:کندنِ لایه‌هایِ دروغ،و رو کردنِ این «خشمِ کالبدشکافانه»بر صورتِ این جهانِ بی‌رحم.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 18 Oct 2026 17:31:13 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/قفس-wmlkrug3hyyaقفس،از آهن نیست؛از جنسِ «باید»هایی‌ست کهتویِ رگ‌هایمان تزریق شده.از جنسِ نصیحت‌هایِ مادرانه:«آبروداری کن،صدایت را بِبُر،خجالت بکش.»قفس،همین ترسِ تویِ ساق‌هایِ توستکه وقتِ دویدنمی‌لرزد.و اگر روزیزنیاین استخوان‌بندیِ سمی را بشکند،تویِ دهانش می‌کوبند:«زنِ بدی بود.»اما…هیچ‌کساز معماریِ این زندانحرفی نمی‌زند.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 18 Oct 2026 17:28:23 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/تبعیدگاهِ-نور-nmg40n1ebfhwتبعیدگاهِ نورگفته‌اند بهشت،جایی است که درد نیست.اگر راست باشد،اگر بهشت حقیقتی داشته باشد،باید جایی باشدکه تو بالاخرهسبک شده‌ای.شاید تو اکنون،نه در آسمان،که در اعماقِ یک تاریکیِ امن،خوابیده‌ای.شاید آنجا،خدا دیگر نیست که تماشا کند،و تو،رها از هر تقدیری،بالاخرهیک کودکِ معمولی هستی.این تنها امیدِ من است:که مرگ،مهربان‌تر از خدایی باشدکه من می‌شناختم.امیدی که بویِ خاک می‌دهد،نه بویِ دعا.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Tue, 13 Oct 2026 20:51:53 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/حکمت-rp7plyuveiskخدایا،هر بار که نامت را می‌برم،دهانم بویِ خون و آهن می‌دهد.بگوای «پادشاهِ کهکشان­ها»،ای «قدرتِ مطلق»در کدام فصلِ این بازیِ الهی،بازی با نفسِ یک کودکِ بیمار،«حکمت» نام گرفت؟تو را به محاکمه می‌کشم؛در دادگاهی که قاضی‌اشمادری‌ست با دست‌هایِ خالی.ایمانِ من،در میانه‌ی آن اتاقِ سرد،مسخ شد.تو دیگر برای من «پناه» نیستی؛تو آن «سکونِ دعایی» هستیکه به هیچ مقصدی نمی‌رسد.من بهشتت رابه خاطرِ آن قطره‌هایِ آبی که در سرِ مرسانا رقصیدند،به آتش می­کشم.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Tue, 13 Oct 2026 19:57:35 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/محاکمه-ی-غایب-djh30c8qtpzfمحاکمه‌ی غایبتو کجایِ این جهانی، خدا؟وقتی که اودر آغوشِ منبه سقف خیره شده بودو آب،تمامِ مغزش را به بازی گرفته بود،تو کجا بودی؟آیا داشتی ستاره‌ها را منظم می‌کردی؟آیا داشتی به نیایشِ قدیسان گوش می‌دادی؟مرا ببخش که کفر می‌گویم،اما کفرِ منصادقانه‌تر از تمامِ ستایش‌هایِ توست.من خدایی را می‌خواهم که بتواندیک جمجمه را ترمیم کند،نه خدایی کهفقط «حکمت» را به خوردِ داغدیده‌ها می‌دهد.حکمت؟حکمتِ توبویِ تعفنِ این دنیایِ خراب را می‌دهد.من دیگر با تو قهر نیستم؛من از تو «عبور» کرده‌ام.و حالا،مرسانابه جایِ آنکه در بهشتِ تو باشد،در زخمِ من ساکن است.جایی کهامن‌تر از قلمروِ توست.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Tue, 13 Oct 2026 19:49:51 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/سجاده-یِ-خونی-zouruxi1ytcfزانو زدم.نه برایِ عبادت،که برایِ بازپس‌گیریِ حقی کهاز گلویِ دخترمدزدیده بودی.پیشانی‌ام رابه مُهرِ سردِ خاک کوبیدم.گفتم: «او درد دارد!»و تو،در آسمانی که برایِ من همیشه ابری بود،سکوت کردی.من به دنبالِ خدایی بودم کهدرد را بفهمد.اما تو فقط«قانون» بودی.تو همان خدایی بودی کههیدروسفالی رابه عنوانِ «طراحی» پذیرفتی.من سجاده را جمع کردم.نمازهایِ من،دیگر به سویِ تو برنمی‌گردند.من،دخترم را در آغوشم دفن کردم،و تو،در همان لحظه،برایِ منمُردی.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Tue, 13 Oct 2026 19:45:51 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/تعارف-مردانه-cvk3abnypoh8می‌گویند زن ریحانه است،ظریف است،شکننده است.اما این تعارف‌های مردانه را باور نکنید.زن را ضعیف می‌خوانندتا وقتی زیرِ بارِ سنگینِ زندگی خرد شد،کسی تعجب نکند.من با زانوهای لرزان،با استخوان‌های پوک‌شده از کم‌خوابی،با قلبی زخمی از زخم‌زبان‌ها،هنوز ایستاده‌ام.نه چون نترسیده‌ام؛چون اگر من بیفتم،هانا زیر پای این دنیا له می‌شود.من ایستاده‌ام،مثل صخره‌ای در برابرِ موج.و حالا می‌دانمچرا در هیچ مذهبی،مادری کارِ آسانی نیست.چون خدازن رابرای خزیدن و تسلیم شدن نیافرید؛خدا زن رادرست در میانه طوفان،ایستاده آفرید.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Thu, 10 Sep 2026 14:17:07 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/مادری-vraqwkjny2mcمادریسمتی نیستکه بعد از مرگمبه زنِ دیگری تحویلش بدهند.هانافقط نان نمی‌خواهد،مترجمِ گریه می‌خواهد؛کسیکه از پیچ‌وتابِ دست‌هاشبفهمددنیادوبارهبه استخوانش رسیده.مناز خدامعجزه نخواسته‌ام،بهشت هم نه؛فقط خواسته‌اموقتی می‌افتمهانازیرِ آوارِ منجا نماند.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Wed, 09 Sep 2026 00:26:43 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/مادر-جایگزین-gh78ipg0ukrqبرای همه‌چیزانگارجایگزینی هست:برای معلممعلمِ دیگر،برای شیفتِ خستهشیفتِ بعد،برای چراغِ سوختهچراغی تازه،برای دفترِ تمام‌شدهدفتری نو.امابرای مادرچه؟برای مادریکه سال‌هابا بویِ گریهخوابیده،با ترسبیدار شده،با نامِ هانانان خریده،دارو شمرده،آینده رامثل پارچه‌ای سیاهمتر کرده،چه کسیجایگزین می‌شود؟منگاهی پنهانیبه این فکر می‌کنمکه کاشبرای هانامادرِ ذخیره‌ای بود؛زنیکه اگر من مردمبیاید،موهایش رااز مشتِ خودش باز کند،گریه‌اش رااز دیوار جمع کند،لباسش را عوض کند،و بلد باشدچطوربا سکوتحرف بزند.زنیکه از نگاهِ مردمنترسد،از تکرارخسته نشود،از شب‌های بی‌دلیلفرار نکند،و وقتی هاناجهان را به‌هم می‌ریزد،او رانه خراب،که خسته ببیند.اما دنیااین‌قدرهارحم ندارد.دنیابرای بچه‌های مثل هانامادرِ ذخیرهکنار نگذاشته است.برای همینمنهر روزبیشتر از عمرمزندگی می‌کنم،بیشتر از توانممی‌مانم،بیشتر از قلبمتحمل می‌کنم؛شایدمرگوقتی به من رسیدکمی مکث کند،کمی خجالت بکشد،و بگذاردهانادیرتربی‌مادر شود.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Wed, 09 Sep 2026 00:24:47 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/مترسک-tporxnjitodmترس،از نام و ننگ نیست؛ترس، از آن روزی‌ستکه من نباشم.که این استخوان‌هایِ فرسودهزیرِ ضیافتِ کرم‌ها آرام بگیرند،و دست‌های تو،در تاریکیِ جهان،دستِ چه کسی را لمس خواهد کرد؟چه کسی بلد استآوایِ بی‌کلامِ تو را ترجمه کند؟وقتی که درِ خانه باز بماند،و تو با شتابِ بادبه سمتِ خیابان‌هایِ بی‌عاطفه بدوی؛چه کسی تو را از دهانِ ماشین‌ها بیرون خواهد کشید؟دعا در دهانم یخ می‌زندوقتی به فردایِ بدونِ خود می‌اندیشم.خدا پشتِ پرده نشسته استو به چرخ‌دنده‌هایِ بی‌رحمِ زمان نگاه می‌کند،و من، مترسکی ایستاده در باد،نگرانِ گنجشکی هستمکه خانه‌اش را رویِ شانه‌هایِ لرزانِ من ساخته است.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Wed, 09 Sep 2026 00:21:55 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/اندوه-آفتابی-v5uwew50upqbآفتاب هم امروزشکلِ اندوه دارد.تو را به پارک برده‌ام؛قلمرویِ کوچکی از آهن و پلاستیک.بچه‌های دیگر می‌دوند،و تو، در هذیانِ رقصِ پرجنب‌وجوش خود،آن‌ها را هل می‌دهی.تو نمی‌خواهی آسیب بزنی؛تو فقط می‌خواهی بگویی: «من هم هستم».اما زبانِ تو،در دست‌های شتاب‌زده‌ات خلاصه شده است.مادرانِ دیگر،کودکانشان را پس می‌کشند؛انگار تو طاعون داری.نگاه‌هایشان سنگین است؛سنگین‌تر از سیمان.آن‌ها به من خیره می‌شوند،به مادری که «نتوانسته تربیت کند».آه… چقدر این ترازویِ جامعه کثیف است.آن‌ها خوشبختیِ کودکانِ معمولی‌شان رابه رخِ آشفتگیِ معصومانه‌یِ تو می‌کشند.ما به خانه بازمی‌گردیم؛به سلولِ انفرادیِ خودمان.در را می‌بندم؛کلید را می‌چرخانم؛پنج قفلِ محکم.اینجا، قلمرویِ من و توست؛جایی که در آن،هیچ‌کس حق نداردبه چشم‌هایِ قشنگ و بی‌قرارِ توبرچسبِ «نامناسب» بزند.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 06 Sep 2026 13:28:22 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/زبان-اتیسم-ukv9z4go5nixدخترماحساساتش رامثل ما حرف نمی‌زند.نه چون ندارد،چون زبانِ این بازارِ شلوغبه دهانش نمی‌نشیند.او اگر می‌خنددممکن است از هجومِ نور باشد،اگر گریه می‌کندشاید از صداییکه ما اصلاً نمی‌شنویم،اگر جیغ می‌کشدشاید داردبه روشی غریباز غرق شدن نجات پیدا می‌کند.اما دنیادنیا فقط متر داردفقط خط‌کش داردفقط جدولِ مقایسه دارد.می‌پرسد:چرا مثل بقیه نیست؟چرا درست بازی نمی‌کند؟چرا درست نگاه نمی‌کند؟چرا درست حرف نمی‌زند؟و من دلم می‌خواهدتمامِ این «درست»ها رادر گورستانی دسته‌جمعی دفن کنم.چه کسی گفتهحقیقتفقط از یک دهان بیرون می‌آید؟چه کسی گفتهارتباطفقط وقتی مقدس استکه به شیوه‌ی اکثریت اتفاق بیفتد؟دخترمبا چرخیدن حرف می‌زندبا چسبیدنبا حمل کردنِ یک شیءبا گریه پشتِ دربا خنده‌ای کههیچ‌کس دلیلش را نمی‌فهمد.و منسال‌هاستمترجمِ زبانی هستمکه این جهانبه عمدنمی‌خواهد یاد بگیرد.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 06 Sep 2026 13:22:33 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/زندان-مقدس-ghf9jvhupeqqمن با تمامِ آهن‌رباها قرارداد بسته‌امبا تمامِ قفل‌های کشویی،با دستگیره‌های بالا کشیده‌شده،با درهای بسته‌ی حمام.خانه‌ی مازندانِ مقدسی‌ست برای گنجشک.هر چیز تیز،هر لبه‌ی صیقلی،هر پریزِ باز،دشمنی‌ست کمین‌کرده در تاریکی.مادرانِ دیگرکلید را برای نیامدنِ غریبه‌ها می‌چرخانند،من کلید را می‌چرخانمتا دنیای درون،به رویِ دنیای وحشیِ بیرون باز نشود.اعصابِ من،سیم‌های لختِ کشیده‌شده در طولِ خانه‌اند.کوچک‌ترین تقّه،مرگبارترین شوک است.خوابِ من،بیدارخوابیِ ممتدی‌ست با یک چشمِ بازو قلبی که با هر غلت زدنِ هانا،تندتر از طبلِ جنگ می‌کوبد.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sun, 06 Sep 2026 13:19:15 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/عشقِ-واقعیِ-آشفته-kr5mqvx1c8zmبه من تهمتِ «شلختگی» می‌زنند.چه واژه‌ی تمیز و آسانیبرای ندیدنِ این‌همه ویرانی.اگر مهربخواهد تجسمِ فیزیکی بیابد،همین‌قدر آشفته و پروانه‌ای‌ست.این اتاق‌های شلوغ،سندِ بی‌توجهی من نیستند،سندِ آنند که ثانیه‌ای راصرفِ خودم نکرده‌ام.من میانِ سفره‌ی پهن و سینکِ پر،میانِ جیغ و لالایی،دارم سقفِ دنیا را روی دست‌هایم نگه می‌دارمتا روی سرِ هانا آوار نشود.شما اماتنها لکه‌های روی شیشه را می‌شماریدو قضاوت رادر فنجان‌های چای فامیل هم می‌زنید.این خانه مرتب نیستچون وقتِ منصرفِ زنده نگه داشتنِ انسانی شدهکه با قوانینِ خط‌کشی‌شده‌ی شماسازگار نیست.زنده نگه داشتنهمیشه از تمیز نگه داشتنخونین‌تر است.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sat, 05 Sep 2026 15:00:35 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/آنچه-شما-شلختگی-می-بینید-mkkgbqht5atiخانه‌ی مننقشه‌ی یک نبردِ تن‌به‌تن است.هر گوشه‌اشزخمی از شبیخون دارد:کشویی که چون دهانی لال باز مانده،بالشی که وسطِ سالن سقوط کرده،و مادری که حتی در حالتِ سکون،عضلاتش آماده‌ی دویدن است.در این جغرافیا، آشفتگیبی‌نظمی نیست؛این چیدمانِ اضطرار است.اسباب‌بازی‌هامین‌های زمینیِ کوچکندو لباس‌های رها شده،پرچم‌های نیمه‌افراشته‌ی زنیکه در شیفتِ بیست‌وچهار ساعته‌اشفرصتِ تا کردنِ روزها را ندارد.هانا،چسبیده به گرده‌ی من،چون سایه‌ای که سنگین‌تر از جسم است،از اتاقی به اتاقی دیگر می‌دودو مندستِ دیگرم را سپرِ سقوطِ احتمالی‌اش می‌کنم.شما از بیرونتنها شلختگی را می‌بینیداما این شلوغی،سپرِ بلای یک فرشته‌ی بی‌قاعده است.من هر صبحرختِ جنگِ نامرئی‌ام را می‌پوشم:موهای آشفته،چشم‌های گودرفته،و دست‌هایی که بویِ تندِ شستن و مواظبت می‌دهند.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sat, 05 Sep 2026 14:32:10 +0330https://virgool.ir/@aliye.feghhi/خاکسترِ-نام-گذاری-شده-رای-دخترم-هانا-که-اتیسم-دارد-cksuwqwt5mpvبعضی خانه‌هااز بویِ سرخ‌کردنیِ ظهر شناخته می‌شوندبعضیاز بویِ یاس‌های شسته در تراسبعضیاز هیاهویِ گرمِ مهمانانِ ناخوانده.خانه‌ی من امابویِ دود می‌دهد؛نه از هیزمِ اجاقی روشن،که از سوختنِ بی‌پایانِ زنیکه هر صبح،تکه‌ای از خوابش،تکه‌ای از استخوانشو رمقِ انگشتانش راپای دیوارهایِ بی‌رحمِ این خانهخاکستر می‌کندو باز، نامش را «مادر» می‌گذارند.خانه‌ی منبویِ دویدن‌های بی‌مقصد می‌دهدبویِ جیغ‌های کشداری که دیوارها را می‌تراشندو بویِ فنجانی چایکه هر بار پیش از رسیدن به لب،تیره و سرد می‌شود.هر کس درِ این سنگر را باز کندپیش از آن‌که آشوبِ اسباب‌بازی‌ها را ببیند،پیش از آن‌که ظرف‌های تلنبار را قضاوت کند،باید بداند:این‌جا زنی سال‌هاستبا ناخن روی بتنِ زمان می‌کشد،بی‌هیچ مرخصی،بی‌هیچ مدال،و در تاریک‌ترین شیفتِ تاریخنگهبانی می‌دهد.هراس ( ع فقهی)هراس ( ع فقهی)Sat, 05 Sep 2026 13:23:42 +0330