https://virgool.ir/feed/@aliveyssanaکتاب خواری که به دنبال نوشتن است📚fa2026-11-11 03:26:43https://files.virgool.ir/upload/users/4914747/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@aliveyssanahttps://virgool.ir/@aliveyssana/m-and-a-pt5-unn0h4ljstdoفریاد مرینت از پشت در، آدرین را مثل تیری به دیوار کوبید. کف دستش هنوز روی شیشه بود، نفسش قطع شده بود.دقیقهها میگذشت. آدرین نتوانست بنشیند. راه میرفت. قدم میزد. انگشتر ازدواجش را میچرخاند. به ساعت دیواری نگاه میکرد. ۳:۱۵. ۳:۱۸. ۳:۲۲.دوباره فریاد. این بار بلندتر. و بعد صدای تشویقِ پرستارها: "بله خانم... عالی... دیگه تمومه..."و سپس... یک گریه.نه فریادِ مرینت، نه صدای دستگاه. یک گریهی نوزاد. نازک، بلند، خشمگین از دنیایی که تازه واردش شده بود.آدرین یک قدم عقب رفت. دستش را از شیشه برداشت و گذاشت روی دهانش. اشک، بدون اجازه، راه خودش را پیدا کرد.آدرین: (با صدای خیس) شنیدمش... شنیدمش...دستش را تکاند، انگار میخواست باور کند. صدای گریه، دوباره، قویتر. و بعد، صدای خندهی پرستارها، و یک صدای ضعیف، خسته، اما شیرین: "خدایا... آدرین... شنیدی؟"در باز شد. پرستاری با ماسک، صورتش خندان، نوزادی را در پارچهای سفید پیچیده بود.پرستار: آقای آدرین؟ تبریک میگم. دخترتون سالم به دنیا اومد. ۳ کیلو و ۴۰۰ گرم. گریهاش که شنیدید خودتون؟آدرین نگاه کرد به آن صورت کوچک، چروکیده، با چشمانی که هنوز باز نشده بود. دستش را دراز کرد، اما پرستار نگه داشت.پرستار: یک دقیقه صبر کنید، میبریمش زیر نور. شما برید پیش خانمتون.آدرین نفس عمیقی کشید و وارد اتاق شد.مرینت روی تخت افتاده بود، خیسِ عرق، رنگپریده، موهایش چسبیده به پیشانی. لبهایش ترک خورده بود. ولی چشمانش... چشمانش میدرخشید.مرینت: (با صدای خسته) شنیدی؟آدرین: (رفت کنار تخت، زانو زد، پیشانیاش را گذاشت روی دست مرینت) آره... شنیدم... بزرگترین صدای دنیا...مرینت: (خندهای ضعیف) ولی این بار... این بار دردش تموم شد... و یه چیزِ دیگه جا گذاشت...آدرین: (سرش را بلند کرد) چی؟مرینت: (چشمانش پر از اشک شد) امید. این بار... این بار وقتی بهت گفتم "دلم درد میکنه"... آخرش یه قلبِ تازه متولد شد.آدرین بوسهای زد روی مچ دست مرینت، آرام، مثل پرِ یک پرنده.آدرین: منِ احمق... سه سال پیش توی اون راهرو، وقتی تو رو بردند اتاق عمل، چیزی نگفتم. فقط نشستم و ترسیدم. اما این بار...مرینت: (با انگشت ضعیفش، اشک از روی گونهی آدرین پاک کرد) این بار چی؟آدرین: (لبخند زد، اما اشکهایش بیشتر شد) این بار، وقتی تو توی راهرو فریاد زدی، من با خودم گفتم: "اگه این زن بتونه این درد رو تحمل کنه... منم میتونم تحمل کنم که عاشقش باشم تا آخرین نفس."مرینت خندید، اما یک ناگهان صورتش جمع شد. دستش را برد روی شکمش.مرینت: آی... آدرین... یه دردِ دیگه...آدرین: (وحشتزده بلند شد) چی؟! نه دوباره...مرینت: (با خنده) نه احمق... این دردِ شیرینه... این درد یعنی... جای خالیِ اون بچهای که از دست دادیم، حالا پر شده.همین موقع پرستار برگشت، نوزاد را در بغل داشت. گذاشت روی سینهی مرینت.آن لحظه، دخترک چشم باز کرد. دو چشمِ گرد، درشت، دقیقاً به رنگ چشمان آدرین.مرینت: (درحالی که انگشتش را به دست کوچک نوزاد میداد) سلام دخترم... من مامانت هستم. و اون باباته... اون مردی که توی راهرو، پشت در، اشک میریخت برای تو، قبل از اینکه حتی صدات رو بشنوه.آدرین: (دستش را دراز کرد و انگشتش را کنار انگشت مرینت گذاشت، انگشت کوچکِ دخترک، هر دو را گرفت) اسمش رو چی میذاریم؟مرینت: (نگاه به آدرین کرد، با چشمانی که از خستگی و شادی میدرخشید) یادته اون شب توی آشپزخانه، گفتی "دوست دارم" و من گفتم "منم دوست دارم"؟آدرین: آره... تموم زندگیم رو یادمه از اون شب.مرینت: (به نوزاد نگاه کرد) اسمش رو بذاریم "دوستی"... چون از اون یک کلمه، این همه زندگی درست شد.آدرین خندید. خندهای که از ته دل بود، از تهِ اون راهروی سرد، از تهِ اون سه سالِ تلخ و شیرین.آدرین: دوستی... اسم قشنگیه. ولی به شرطی که وقتی بزرگ شد، بدونه که مامانش برای به دنیا آوردنش، توی یه راهروی سرد، با من حرف زد از بوسه و خوشمزگی و درد... و من یاد گرفتم که بعضی دردها، ارزشِ تحمل کردن رو دارن.مرینت نوزاد را بوسید، روی پیشانی، آرام.و در اون اتاقِ استریلِ سفید، با بوی الکل و ضدعفونی، با صدای مانیتور که ضربانِ قلبِ دوستی رو نشون میداد، آدرین و مرینت، برای اولین بار بعد از سه سال، در کنار هم گریه کردند. گریهی شادی. گریهی پایانِ یک کابوس.Sana av04Sana av04Wed, 29 Jul 2026 15:15:20 +0330https://virgool.ir/@aliveyssana/ryder-prime-pt3-mknqy9ggvzdgحواسم نبود! یکی از شلیک ها بهم خورد و روی آسفالت اتوبان پرت شدم! برای چند ثانیه حتی نمی تونستم نفس بکشم! صدای داداش هام (movie Ryder وmighty Ryder)از بیسیم پاوپد بلند شد:« رایدر! حالت خوبه؟» برای چند لحظه درد وحشتناکی رو تحمل کردم. چون علاوه بر زخم های قبلیم از ناحیه شکم ضربه خورده بودم. بلند شدم. ربات ها به چند متری ام رسیده بودن. دوباره قدرتم رو فعال کردم و افتادم به جونشون! حالا نزن کی بزن! Sana av04Sana av04Sun, 26 Jul 2026 23:48:52 +0330https://virgool.ir/@aliveyssana/ryder-prime-pt2-nfmgjc69dgizبه سمت اتوبان مدرس میدویدم و شلیک ربات های اگمن از بیخ گوشم رد می شد. نفس نفس میزدم ولی اصلا برام مهم نبود! برام مهم نبود که ضعیف شدم و نباید به خودم فشار بیارم! اگه نمی دونید باید بگم توی درگیری آخر با هامدینگر به شدت صدمه دیدم. هنوز هم کامل خوب نشده بودم. بی توجه به دردی که توی بدنم می‌پیچید سرعتم رو هر لحظه بالا تر میبردم. نمی دونم اگه سونیک و شدو قدرت هاشون رو بهم انتقال نداده بودن الان چه بلایی سرم می اومد. Sana av04Sana av04Sun, 26 Jul 2026 23:42:38 +0330https://virgool.ir/@aliveyssana/ryder-prime-pt1-xxpghadgfvcaهمون‌طور که نایتمرمون و دی بریکر توی آسمون دود گرفته تهران پرواز میکردن و ربات های اگمن رو نابود میکردن. با تمام سرعتم از بدنه برج میلاد بالا رفتم.به دکل نوکش که رسیدم ازش یک دستی آویزون شدم و به اگمن و ویلیام افتن و هامدینگر چشم دوختم که دور منشور پارادوکس جمع شده بودند. پاوپد رو نزدیک صورتم آوردم و گفتم:« بچه ها عجله کنید! نباید بذاریم به قدرت منشور دست پیدا کنن!» و از برج پایین پریدم و صاف به سمت منشور پرواز کردم.میدونستم نباید کاری کنم که بشکنه! وگرنه همه توی دنیا های موازی گیر می افتادیم!» با مشت و لگد هر سه شرور رو از اطراف منشور دور کردم و بعد پا به فرار گذاشتم!Sana av04Sana av04Sun, 26 Jul 2026 23:27:40 +0330https://virgool.ir/@aliveyssana/m-and-a-pt4-gfjq7x2bzrptماشین با دنده عقب توی جای اورژانس ایستاد. آدرین پرید بیرون، درِ ماشینِ سمت مرینت را باز کرد. سردی هوای شب خورد به صورت مرینت. شاید خنکیاش به دادش میرسید، ولی فرصتِ فکر کردن نبود.مرینت: (با صدایی که در گلویش گره خورده بود) نه... نه... نمیبرمش...آدرین: (کمربندش را باز کرد، دستی زیر بغلش گرفت) برمیدارمت، خودت بلند نشو. به من بچسب.مرینت بیهوا جیغی کشید. انقباض، توی همان لحظه، مثل چاقویی که بچرخانند توی شکمش، آمد. تمام ماهیچههای صورتش جمع شد. رنگ از لبهایش پرید.پرستار: (با ویلچر دوید) بذاریدش اینجا. چند دقیقه بین دردا؟آدرین: (نگاه به مرینت کرد، مرینت فقط سرش رو تکان داد) نمیدونم... خیلی نزدیکه. سه، چهار دقیقه شاید.پرستار: (با عجله هلش داد) اتاق یک الان پر شده. باید چند دقیقه توی راهرو باشه.مرینت: (با چشمانی گریان به آدرین) چند دقیقه؟ آدرین... اگه این چند دقیقه رو دووم نیارم چی؟آدرین در حالی که کنار ویلچر میدوید، دستش را روی ساعد مرینت گذاشت.آدرین: (با لهجهی آرام ولی محکم) دووم میاری. چون من هستم. و من رهایت نمیکنم. یادت میاد گفتی یه بوسه خوشمزهترش میکنه؟ حالا من اینجام که هزار تا بوسه بهت بدم اگه کمکت کنه...دستش را برد بالا و بوسهای زد روی پیشانیِ خیسِ عرقِ مرینت.مرینت: (گریه کرد) کاش... کاش وقت میکردم... برای این یکی هم... یه بوسه بذارم...آدرین: (لبخند زد ولی اشک از گوشه چشمش چکید) بچه که به دنیا اومد، خودش میبوسهت. ولی حالا... حالا فقط روی من تمرکز کن.پرستار ویلچر را کنار دیوارِ راهرو متوقف کرد. تختها، دستگاهها، مادرهای دیگر که یکی از اتاقها فریاد میکشید. صدای مانیتور، صدای قدم، بوی الکل و ضدعفونی.مرینت نگاه کرد به انتهای راهرو. یک صندلی خالی. یک ساعت دیواری که عقربههایش کُند جلو میرفت. صدای خودش را میشنید که نفسنفس میزد. و بعد...مرینت: (یکدفعه کمرش را خم کرد جلو و هر دو دستش را چسباند به لبهی ویلچر) آی... آی خدا... آدرین... دارم میمیرم... دارم...انقباض. این بار نه یک موج، یک سونامی. تمام ستون فقراتش را خالی کرد. مرینت دیگر فریاد نزد، چون نفس برای فریاد نداشت. فقط با چشمانی باز، بیحرکت، خیره به زمین ماند و دهانش از درد باز شد، اما هیچ صدایی درنیامد.آدرین: (یک لحظه وحشت کرد. صورتش سفید شد. زانو زد جلوی ویلچر تا چشمهایش همقدِ چشمهای مرینت بشود) مرینت... به من نگاه کن... نگاه کن! چشاتو باز نگه دار... بیا... دستمو بگیر...مرینت سرش را بالا آورد. درمیان تاریکیِ راهرو، فقط نور چشمان آدرین بود. دستش را از روی ویلچر برداشت، لرزان، و گذاشت توی دست آدرین.مرینت: (با صدایی که از ته یک چاه میآمد) اگه... اگه من بمیرم... تو به بچه بگو... که من...آدرین: (با چشمانی خیس، محکم فریاد زد) نه! حرف نزن! بمیری؟ تو به من قول دادی که هیچوقت... هیچوقت اون شبِ اول رو تکرار نکنیم. اونجا من هیچی نگفتم، فقط دستت رو گرفتم و سرد بود... اینبار من جام. من زندهام. تو هم زندهای. پس با من بمون. فقط با من بمون...در همین لحظه، مرینت دوباره فریاد زد. این بار فریادش آنقدر بلند بود که یکی از پرستارها از اتاق کناری بیرون دوید.پرستار دوم: (دستکش پوشید و آمد جلو) دَمِش رو کنترل کنین. نفس عمیق. این آخرین موجِ قبل از اتاقه. اتاق دو خالی شد. بیاریدش.آدرین: (بلند شد، ولی دست مرینت را ول نکرد) شنیدی؟ اتاق خالی شد. میبریمت. فقط چند قدم دیگه...مرینت: (با چشمانی بسته، سرش را تکاند) نمیتونم... پاهام... مثل یخ شدن...آدرین: (با دو دست، گونههای مرینت را گرفت و بوسهای بلند و گرم روی لبهایش زد، آرام و عمیق، همانطوری که سه سال پیش توی آشپزخانه زده بود)آدرین: یادته گفتی اینجوری خوشمزهتر میشه؟ حالا... حالا این بوسه رو ببر توی اتاق. ببرش برای بچه. ببرش برای من. برای روزایی که از این راهرو گذشتیم.مرینت لبخند زد. یک لبخند کمرنگ، دردناک، ولی واقعی. و ویلچر حرکت کرد. آدرین دستش را ول نکرد. کنار تخت دوید، تا درِ اتاقِ زایمان.پرستار جلوی در ایستاد و گفت: "فقط شما آقا، تا همینجا. اتاقِ استریله."آدرین ایستاد. دست مرینت را رها کرد، ولی یک لحظه دستش روی انگشتهای مرینت ماند.مرینت: (با نگاهی که پر از ترس بود) نرو...آدرین: (با قلبی که داشت میترکید، اما لبخند زد) نمیرم. بیرون در میایستم. مواظب در میمونم. مواظب تو. مواظب بچمون. برو... و برام یه فریادِ قشنگ بیار.مرینت را بردند داخل. در بسته شد. آدرین ماند، پشتِ در، پیشانیاش را به شیشهی سردِ درِ اتاقِ عمل چسباند. دستهایش میلرزید.یکی از پرستارها از توی راهرو بهش گفت: "آقا، بشینین لطفاً. فرایند ممکنه طول بکشه."آدرین نگاهش را از شیشه برنداشت. دستش را روی شیشه گذاشت، کف دستش، درست مقابل جایی که میدانست مرینت افتاده.و زیر لب زمزمه کرد: "من اینجام. تویِ این راهروی سرد، ولی کنارتم. مثل همیشه. حالا قوی باش... برای من... برای ما..."چند ثانیه بعد، از پشت در، صدای فریاد مرینت آمد. نه یک فریادِ ترس، یک فریادِ رهایی. و آدرین، با اشکهایی که دیگر نمی‌توانست نگه دارد،لبخند زد.نمیتوانست نگه دارد، لبخند زد.Sana av04Sana av04Sun, 26 Jul 2026 22:22:17 +0330https://virgool.ir/@aliveyssana/m-and-a-pt3-dgbguiljhnmhسه سال گذشته بود. مرینت باردار بود، این بار نه از آن بارداریِ اولِ پر از شکوهِ خام، که از نوعی که میدانی چه میتواند از دست برود. هفتهی سی و هشتم بود. پزشک گفته بود هر لحظه ممکن است.شب بود. ساعت دو و نیم بامداد.مرینت در خواب پیچوتاب خورد. اولش فکر کرد فقط یک گرفتگی عضلانی است. نفس عمیق کشید. ولی درد تکرار شد. این بار از پشت کمر شروع کرد، مثل یک حلقهی آهنی که آرامآرام دور کمرش سفت میشد.مرینت: (با صدای خوابآلود، دستش را روی شکمش گذاشت) آه... نه... نه الان...درد بعدی مثل موج آمد. از ته ستون فقرات تا نوک رانها. مرینت جیغ نکشید، ولی صدایی از گلوش درآمد که آدرین یکپارچه از خواب پرید.آدرین: (چراغ را روشن کرد، صورتش پر از وحشت) مرینت! چی شد؟!مرینت: (دستش را مشت کرده بود و به ملافه میکوفت) آدرین... این بارش... این بار واقعاً...انقباض بعدی قبل از اینکه حرفش تمام شود رسید. مرینت خم شد جلو، پیشانیاش را به زانویش چسباند و دندانهایش را به هم فشرد. رگهای گردنش برجسته شد.آدرین: (پرید پایین تخت، دورش حلقه زد) نگاه کن به من... به من نگاه کن... با من نفس بکش...مرینت: (با چشمانی گریان و دیوانه) نَمیتوونم... آدرین... این درد... این درد مثل...درد سوم. این بار مرینت فریاد زد. نه یک فریاد بلند، یک فریادِ کوتاه و خفهشده، مثل کسی که توی آب غرق میشود.آدرین: (دستش را گذاشت پشت کمر مرینت و شروع کرد به ماساژ دادن محکم) من اینجام... گوش کن به من... دم... بده... حالا بازدم... آهسته...مرینت: (لرزان) این بار بدتر از قبلیه... آدرین... من میترسم... اون بار توی بیمارستان...آدرین: (با صدایی که سعی میکرد محکم باشد ولی لبهایش میلرزید) اون بار فرق داشت. این بار همهچیز درسته. همهچیز. تو قویای. قویتر از اونی که فکر میکنی.مرینت یکدفعه کمرش را صاف کرد و نگاه وحشتزده به پایین انداخت. آب از بین پاهایش جاری شد.مرینت: (با صدای بچگانه و ترسیده) آدرین... آبم پاره شد... آدرین... خیس شدم... کمک...آدرین نفس عمیقی کشید و رفت سمت کمد. لباس گرم و حوله برداشت. ولی وقتی برگشت، دید مرینت چهار دست و پا افتاده روی زمین، پیشانیاش به فرش، کمرش قوس برداشته، و با هر انقباض، بدنش مثل یک برگ در طوفان میلرزد.آدرین: (چمباتمه زد کنارش) مرینت، نترس. ما رفتیم بیمارستان. من لباست رو میپوشونم. فقط بمون با من.مرینت: (سرش را بلند کرد. صورتش خیسِ اشک و عرق بود) من... من نمیتونم راه برم... پاهام میلرزه...آدرین: (بیآنکه معطلی کند، بازویش را زیر زانوهایش و دست دیگرش را پشت شانهاش گذاشت و بلندش کرد) من تو رو میبرم. من هستم. رهایت نمیکنم. نه اینبار. نه هیچ بار دیگه.مرینت صورتش را در گردن آدرین فرو کرد و گریه کرد. گریهی یک زنِ خسته، ترسیده، که یکبار طعمِ مردنِ یک رویا را چشیده و حالا دوباره در آستانهی زندگیست.مرینت: (با گریه) من نمیخوام این یکی رو هم از دست بدم... آدرین... من نمیتونم دوباره...آدرین: (در حالی که با احتیاط از پلهها پایین میرفت، محکم بوسهای روی پیشانیاش زد) از دست نمیدی. به من گوش کن. این بچه، مال ماست. و ما، بعد از اون شبِ لعنتی، توی بیمارستان، توی اون اتاق سرد... ما هنوز موندیم. هنوز عاشقیم. این بچه قراره ثابت کنه که اون روزِ سیاه، ما رو نابود نکرد.مرینت یک فریاد دیگر سر داد، اینبار بلندتر، چرا که انقباض بعدی درست وقتی که آدرین داشت او را توی ماشین مینشاند، آمد. تمام بدنش سفت شد. دستهایش چنگ زد به کت آدرین.مرینت: (با لهجهی شکسته) آدرین... میخوام بمیرم...آدرین: (نشست به راننده، ماشین را روشن کرد و با یک دست، دست مرینت را گرفت) میمیری؟ تو مامانِ بچهای که توی راهه. مامانا نمیمیرن. مامانا جنگجو هستن. من کنارتم. تا تهش. نگاه کن به من... به چشام نگاه کن...مرینت با چشمانی ابری، به آدرین نگاه کرد. آدرین لبخند زد، همان لبخندی که سه سال پیش توی آشپزخانه زده بود، وقتی گفته بود "دوست دارم".آدرین: یادته گفتی با یه بوسه خوشمزهتر میشه؟ حالا بیا ببینیم با یه عالمه درد، یه عالمه شیرینتر میشه یا نه.مرینت در میان انقباض، یک خندهی ضعیف و هولناک از گلویش بیرون آمد و بعد، دوباره فریاد زد.ماشین در جادهی تاریک، با چراغهای چشمکزن، به سمت بیمارستان میرفت. و دستهایشان، در هم گره، خیس از عرق و اشک و زندگی. و اشک و زندگی و اشک و زندگی.Sana av04Sana av04Sun, 26 Jul 2026 21:18:51 +0330https://virgool.ir/@aliveyssana/m-and-a-pt2-fl1qa1izf26qمرینت را بردند اتاق معاینه. آدرین پشت در ماند، دستش را روی شیشهی سرد گذاشت و نفسش را حبس کرد.دقیقاً هفده دقیقه بعد، پرستار آمد بیرون، با چهرهای که سعی میکرد خنثی باشد.پرستار: آقای آدرین؟ لطفاً تشریف بیارید اتاق پزشک.قلب آدرین یک ضربه محکم خورد. راهرو را دوید، در را باز کرد. پزشک پشت میز نشسته بود، برگههایی جلویش. مرینت توی تخت کناری، رنگپریده، سرم به دستش وصل بود.پزشک: (آرام) بارداری خارج از رحم بوده. خیلی دیر متوجه شدید. لولهی رحم پاره شده و خونریزی داخلی شدیدی داره.آدرین یک قدم عقب رفت.آدرین: یعنی... بچه؟پزشک: نتونستیم نجات بدیم. حالا نگران خود خانم هستیم. عمل اورژانسی لازمه.آدرین: (با صدای لرزان) چقدر خطرناکه؟پزشک: (مکث) الان میبریمش اتاق عمل. شما اینجا بمونید.در بسته شد. آدرین ماند و فقط صدای چرخهای تخت را شنید که دور شد.---سه ساعت بعد.مرینت را آوردند بخش مراقبت. بیهوش بود. آدرین کنارش نشست، دستش را گرفت، ولی دست مرینت سرد بود.صبح شد. مرینت چشم باز کرد. نگاه کرد به آدرین، به شکم خالیاش، به سرم، به اشکهای خشکشده روی گونههای آدرین.چیزی نگفت. فقط یک قطره اشک از گوشهی چشمش چکید و گفـت:مرینت: (به سختی) آدرین... اون بوسهی شبِ پیش... یادته؟آدرین گرهی گلو را قورت داد و سری تکان داد.مرینت: فکر کردم اون بوسه، زندگی رو شیرینتر میکنه... ولی حالا میبینم که... بعضی چیزها با بوسه درست نمیشه.آدرین: مرینت، من...مرینت: (چشمانش را بست) نه... الان حرف نزن. فقط بمون کنارم... ولی حرف نزن.آدرین ماند. ساکت. دستش را ول نکرد. ولی ته دلیش میدانست که چیزی بینشان، همان شب در آن آشپزخانه، با آن بوسهی خوشمزه، شروع شده بود که حالا تمام شده بود. نه به خاطر بچهای که نیامد، نه به خاطر خونریزی، نه به خاطر بیمارستان...به خاطر اینکه مرینت داشت از او دور میشد،نه با بدنش،که یا نگاهش.اشت از او دور میشد، نه با بدنش، که با نگاهش.Sana av04Sana av04Sun, 26 Jul 2026 20:44:25 +0330https://virgool.ir/@aliveyssana/m-and-a-pt1-xiztltlxvii9توی ماشین، دستم رو گرفته بود و محکم فشار میداد. هر چند ثانیه یه بار نگران بهم نگاه میکرد.آدرین: نترسیدم عزیزم... رسیدیم دیگه.مرینت: (با نفسنفس زدن) آدرین... اون چیزی که توی خونه گفتم رو یادته؟آدرین: کدومش؟ اون که غذامو دوست داری یا اون که...مرینت: (خندهای دردناک) نه... گفتم "دلم خیلی شدید درد میکنه"... ولی اون موقع نمیدونستم این درد از چیه.آدرین: (مکث میکنه و آروم میگه) حالا میدونی؟مرینت: آره... این درد، اونقدر شیرینه که آدم میخواد بمیره براش.رسیدن به بیمارستان. آدرین دوتا کیسه رو دوش گرفت و منو هل داد سمت اورژانس. پرستارها دورم حلقه زدن.پرستار: چند دقیقه بین انقباضاتت؟مرینت: (نگاه به آدرین) دقیقاً به اندازهی اون بوسههایی که توی خونه بهم دادی... کوتاه ولی پشت سر هم.آدرین لبخند زد، ولی توی چشمهاش اشک جمع شده بود.آدرین: (به پرستار) ببخشید... من میتونم باهاش بیام؟پرستار: فقط تا اتاق معاینه.توی راهرو، آدرین برگشت و گفت: "مرینت... اون روز که گفتی خوشمزهست، نمیدونستم قراره یه آدم کوچولو توی شکمت باشه که بگه خوشمزهست..."مرینت با چشمانی خیس خندید و گفت: "حالا میفهمی چرا گفتم با یه بوسه خوشمزهترمیشه؟"همون موقع، صدای گریهی نوزادی از اتاق کناری بلند شد. هر دو نگاه کردن به هم.مرینت: آدرین... فکر کنم نوبت ماست.آدرین: (دستش رو میذاره روی شکم مرینت و زمزمه میکنه) سلام کوچولو... مامان و بابا منتظرتن.Sana av04Sana av04Sun, 26 Jul 2026 20:13:54 +0330