https://virgool.ir/feed/@alisharifiعاشق نویسندگی و کتابfa2026-11-12 00:02:17https://files.virgool.ir/upload/users/108955/avatar/khvrOI.pnghttps://virgool.ir/@alisharifihttps://virgool.ir/@alisharifi/کرونا-انرژی-هستهای-برای-جنگجهانی-ovad4deuyn1yکرونا؛ انرژی هسته‌ای برای جنگ‌جهانی!کرونا؛ تکانه‌ای معرفتی و تغییرهای اساسی در زندگیهوا برای نفس‌کشیدن به تیره‌گی رفته است. خانه اشباع است از تهاجم ناجوان‌مردانۀ سکوت. سکوت مرگ‌آسایی بر فراز کشورهای جهان کشیده شده است. بی‌درنگ، انسان‌ها تا پای مرگ پیش رفته است و هر آن‌دم در پرتگاه سقوط به‌سر می‌برند. کشورها، شهرها و حتی و کوچه‌ی که در آن زندانی‌شده‌ایمخفقان گرفته است. زندگی سخت می‌نماید و دشوار. مکان‌های پرازدحام و شهرهای پرجمعیت روزهای عجیبی را در تاریخش سپری می‌کند. چه‌بسا همین کوچه‌ی ما، خالی از سروصدایی کسبان روزمره شده است. روزگاری عجیبی‌ست. عجیب‌تراین‌که هم‌دیگر را در لباس دشمن می‌بینیم و از روبه‌روی شدن می‌ترسیم. چقدر به‌آسانی و بی‌درنگی فرار را برقرار ترجیح می‌دهیم. مگر می‌شود بر ترس فائق آمد؟ آن‌هم به چه قمتی! خود، دوستان یا اطرافیانمان؟ هیچ‌کسی نفس‌اش در نمی‌آید. زندگی جهانی در دایره ترس گم شده است. به‌سختی نفس‌اش در می‌آید. همه از هم می‌ترسند. خانواده‌ها از کسان‌شان و زوج‌ها از هم‌دیگر. دانش‌جویان از دانشگاه، بچه‌ها از معلمین، فروشنده‌ها از مشتری و مشتری از درون بازار. همه از خودشان می‌ترسند. چیزی عجیبی‌ست که رئیس اداره از مواجه‌شدن با کارمندان و هم‌کارانش ابا می‌ورزد. دوست از دوست دوری می‌جوید. رفیق‌ها از هم فرار می‌کند. عاشق‌ها از دور سلام می‌فرستند. از همه مهم‌تر، رئیس‌جمهور از معاونانش و و معاونان از کاردهای محافظه‌اش و محافظ‌ها نیز از یک‌دیگر. ملت از نداشتن نان می‌لرزند و شفاخانه‌ها از مریض‌هایی کرونایی می‌ترسند. بیم‌وامید در حال چانه‌زنی و در ستیز برآمده است. ترس زاده‌ای این روزهایی کرونایی‌ست. روزهای که هرگز تصورش را نداشتیم اما در چنگالش زندانی شده‌ایم. چرخ شکنجه بر روان این روزها به حرکت درآمده. پای ترس روحی و روانی در خانه‌ها و محل کارمان‌ هم کشیده‌شده است. به‌هرجایی قدم بگذاریم ترسی را به‌دنبال‌مان می‌دانیم. هیچ‌جایی امنِ برایمان سراغ نداریم. هیچ‌کسی هم ندارد.تغییر جهانی اتفاق افتاده است. تغییر به وسعت جنگ جهانی. جنگی که نرم و بی‌صدا شروع شد اما انتشار اشعه‌های هسته‌ای آن زندگی جهانی را متوقف کرده است. جهان، وارد مرحله‌ای دیگری از تحولات می‌شود. تحولات مبهم و پیچیده‌ای که توسط دست‌های نامرئی صورت می‌گیرد. هندسه‌ی متفاوت‌تری در انتظار آینده جهان است. اگر خوش‌بینانه به قضیه نگاه بیندازیم و نظم‌جهانی را برای روزهای پساکرونایی تصور کنیم، به چه ترسیمی دست می‌یابیم؟ تجربه‌ی تلخ جنگ‌های جهانی چه بوده می‌تواند؟ و این جنگ بی‌صدا اما مهیب توسط چه دست‌هایی رهبری می‌شود؟ وضعیتی که امروز در دنیا مشاهده می‌شود یک وضعیت تحول است. اوضاع جهان در حال تبدیل به یک شکل جدید و فضایی کاملاً نو و هندسه جدید است. آیا می‌توان گفت نظم جهان بعدی قهر باطبیعت و جمعیت است؟ نفس‌های خسته‌ای ما از درون جنگ‌جهانی کشیده می‌شود. جنگی که برای گرفتن سلامت و تعطیل چرخه‌ی زندگی به کار رفته است. وضعیت ما بحرانی است. بحران در پایه‌های معرفتی و فرهنگی، بحران در وضعیت آشفته‌ی سیاسی و اجتماعی، بحران در اقتصاد جهانی و بازار اقتصادی، بحران در دنیایی ورزش و گردش‌گری و نظم جهانی. مگر وضعیت جنگ‌جهانی جز این‌ها چه بوده می‌تواند؟به‌هرحال، طبیعت ما روی به سبزشدن و جوانه‌زدن است. امید، ترس‌های مارا در هم می‌کوبد و نابود می‌کند. تا زندگی هست، امید هست. برای فردایی بهتر، باید امید داشت. برای بهتر بودن، باید تلاش کرد. برای رهایی، باید در کنار هم بود. باشد که امسال، سال ثبات‌سیاسی، هم‌گرایی، سلامتی، موفقیت، تحصیل و شادی لب‌خند باشد. مواظب تان باشید.اسحاق‌علی شریفیاسحاق‌علی شریفیThu, 09 Apr 2020 17:36:15 +0430https://virgool.ir/@alisharifi/شهر-دود-و-آرزو-cyxeojwlx2jbکابل، بام چند صدا و بی‌صداشهر دود و آرزو!زیبایی و طبیعت دل‌نشین در این تصور موج می‌زند. دوست‌داشتنی و آرام‌ترین مکان‌ها به‌نظر می‌نماید. انگار امن‌ترین و به‌ترین پایخت‌های جهان است، و زندگی در آن آرزو همه‌گان. باشمارش وصف‌های متعدد، اما، کابل، یکی از ناامن‌ترین پایتخت‌های جهان است. جایی که باید برای تمام قلم‌روی جغرافیایی خود قانون تطبیق کند و امنیت بیافریند، در کابل عکس این پدیده جریان دارد. در این شهر بیم و امید؛ دود و خاک، هرچیزی یافت می‌شود ولی آرامش‌روحی هرگز. آشفته‌گی بازار سیاست و سیاست‌های سست‌بنیاد از وی میدانی تاخت‌و‌تاز و اجرای نمایش‌ تیم‌های قدرت‌مند جهان ساخته است. سِپهر این شهرِ قشنگ را دود و انفجارِ بنیادگرایان و خودباخته‌گانِ زر‌و‌زور پر کرده است. از سراب‌‌گاه تاریخ‌معاصر تا کنون بر پیکرش زحم و رنج وارید شده است. زخم‌های عمیق و بریدگی‌های که با هیچ وصله‌ی باهم نمی‌چسبند. عاشقان و دل‌باخته‌گان بسیاری در تاریخ‌اش آمدند و ندای دل‌سوزی و آبادانی کشیدند ولی فقط و فقط چرخه‌ی رشد معاصرش را خاموش کردند. و چه بسیار دوزدیدن و به یغما بردند. این شهر، هرآن‌چه می‌کشد و تاکنون نصیب شده است، از آدم‌های گرگ‌صفت و طماع‌های تیز‌دندان و کدخدایان این کشتی ناقرار است. و تا چنین باشد، هم‌چنان راکد در دریایی‌گسترده‌ای زمان معلق می‌ماند.‌ این‌شهر خاک‌آلود واندو، درگذر زمان‌های دموکراسی نه‌تن‌ها به‌تر و خوب‌تر نه‌شده؛ بلکه‌ روزبه‌روز خورشیدِ دموکراسی‌اش افول کرد. ارزش‌ها، باید‌ها و نباید‌ها که شکوفا و جوانه می‌زد ولی جَوی فاشیسم و فراکسیون وقت از یک‌طرف و گلوی‌های داغِ عدالت‌طلبی و دادگری، سبب دفنِ ایدئولوژی‌های دموکراتیک شدند.‌ خواستنی‌ها به فرجام نرسید بلکه بیش‌تر خواستی‌تر و پررنگ‌تر شد. توقعات از دموکراسی، دموکراتیک و ارزش‌های بشری باهمان شیرنی‌اش دست نه‌خورده باقی ماند. شیرنی و گوهری را که در دست داشتیم اما به چه ارزان و بی‌بها فروختیم! بازهم گلو صاف کنیم برای وضع مطلوبِ ناموجود و ستیزه‌جویی کنیم با وضع ناموطلوب موجود. و این سفر هم‌چنان ادامه دارد. اسحاق‌علی شریفیاسحاق‌علی شریفیWed, 22 Jan 2020 09:13:41 +0330https://virgool.ir/@alisharifi/جشن-فراغت-t3ii0c0ggjqdیکی از خوش‌انگیزترین روزهای زندگیهم‌زمان با رسیدن روزهای سرد زمستان بوی معطر فراغت می‌وزد. جشن فراغت، خانه‌ها و سپهر جامعه‌ی علمی را فربه‌تر و پرثمرتر می‌کند. درحقیقت فراغت، باران علمی‌ست که بر سرزمینِ خشکیده و بیابانِ زمختِ نادانی می‌بارد و آن‌را بسیار شکوفا می‌کند. برتن کشیدن لباس فراغت، کاری سخت و دشوار است. دانشجو، سال‌ها و ماه‌های عمرش را ریاضت‌گونه در عبادت نوشتن و خواندن یک دوره‌ی تحصیلی سپری می‌کند. او اکنون، قدر شناس همه‌ی آدمیان که نگاهی از مهر و دستی به صدق با او داشتند در مسیر عمر به بسیار و چه اندک. دانشجو، چهارسال (بیشتر یا کم‌تر) در جاده‌ی بی‌پایان قدم می‌گذارد. تیز می‌دوید به بسیار هوشیاری می‌راند. دراین سفر، از کوچه‌های پرپیچ‌و‌خم، جاده‌های تنگ‌‌و‌باریک و زمین گل‌آلود عبور می‌کند. از خشن‌ترین سدها و فقیرترین دیوارها و پیش‌پاافتاده‌ترین دغدغه‌های زندگی به چالاکی بالا می‌رود. در این راه دشوار و خوف‌ناک‌ترین مسافت، از مغازه‌های رنگارنگ سری‌کوچه و پنجره‌های جنون عشق، دوری بر می‌گزیند. در شب‌ها، تاهنگامه‌ی که از برج‌های شهر، ناقوس نیمه‌شب بر می‌خیزد؛ هم‌گام با زوزه‌ی صبح، در خدمت و ضیافت کتاب می‌نشیند. روزهایش از دمه‌های صبح‌گاهی تا طشت خونین آفتاب با لذت درس و حجمِ سنگین از کاغد و کتاب پر است. هفته‌های عمرش بااضطراب، دلشوره، یاس و خوش‌بینی و خوش‌باوری، ورق می‌خورد. ماه‌های زندگی‌اش، در کناره‌های خرمن‌گاه دانش و تجربه روی‌هم چیده می‌شود. در پایان فصل‌های درسی، با سرزمین تازه و آب و هوای دیگری دستِ آشنا می‌دهد. چراغ امید را روشن می‌کند در شیب‌و‌نشیب‌های مسیر. مانع‌ها و ناامیدی‌ها را می‌چالد. سختی‌ها راه را به خوشی‌ها تبدیل می‌کند. از خارهای تیز گل‌های معطر می‌سازد. بر آن ساحل دور زیباه می‌راند و عطر محبت می‌پاشد. این سفر هم‌چنان ادامه دارد. فاصله‌ی ایستگاه‌های این خط، دور و دراز است. پس از چهارسال پیاپی شاید به ایستگاهی رسید. جشن فراغت یعنی رسیدن به آخرین ایستگاه سفر دور و دراز. اکنون که لباس فراغت برتن می‌کشد به مقصد پیش نگاشته دور افتاده و تازه‌های نیانکاشته دست یافته اند. این یکی از خوش‌انگیزترین داستانی دانشجویی‌ست که به عمرش دست می‌یابد. به‌عنوان حسن ختام فراغت دوستانم را از هر مقطع تحصیلی تبریک می‌گویم. اسحاق‌علی شریفیاسحاق‌علی شریفیSun, 12 Jan 2020 20:02:47 +0330https://virgool.ir/@alisharifi/سبک-بازی-رو-نالدو-را-دوست-دارم-snatnsg0sx0cرونالدو اسطوره تاریخ رونالدو!از نخستین روزهای‌ که با دنیایی فوتبال آشنا شدم ، الگویم در بازی‌ها رونالدو بود. آن‌روزها، از او تصور ذهنی داشتم و در قالب مصداق از وی هیچ شناختِ نداشتم. حتی اسم او برایم معما بود. تعریف و تمجید‌های که از دیگران در وصف او می‌شنیدم هیجان‌زده‌ام می‌کرد. آن ایام و آن روزها کودکِ بیش نبودم. از صبح تا شب در فکر و خیال فوتبال و سرگرم بازی‌های کودکانه‌ای زمانه‌ی خود بودم. چه روزهای خوب و خاطره‌ انگیز بود!...مرحله‌ی بعدی فوتبالم، دوران نوجوانی بود. این ایام، فوتبال را به‌صورت جدی‌تر و پر انرژی‌تر تعقیب می‌کردم. خبرهای ورزشی را گوش می‌دادم و با دنیا گسترده‌ی ورزش آشنایی حاصل می‌کردم. هنرنمایی‌های ستاره‌های فوتبال را می‌دیدم. گاهی در جمع دیگران از تک‌تک آن‌ها به اندازه‌ی وسعت درک‌ام صحبت و طرف‌داری می‌کردم. من همان روزها از رونالدو می‌گفتم و تمایل زیادی به بازی‌اش داشتم...مرحله‌ی بعدی، دوران جوانی است. این دوران که یکی از طلایی‌ترین روزهای عمرم به شمار می‌رود، جدی‌تر بازی‌ها را دنبال می‌کنم. البته بازی برایم فعلن آن هیجان گذشته را ندارد. دوست دارم فوتبال کنم و همانند گذشته از ستاره‌ام دفاع کنم ولی هیچ لذت که در گذشته برایم داشت، اکنون ندارد. هرچند هماره از رونالدو و درخشش او برای دوستانم گفتم و چه به‌سا در این باره با آن‌ها کلنجار رفته باشم... رونالدو برای من نه تنها الگویی فوتبال است بلکه در خیلی موارد انگیزه‌دهند و پشت‌وانه خوشی‌های ورزشی‌ام بوده و هست...لازم دیدم اندکی در باره این ستاره‌ی بزرگ بگویم تا بخش از خاطرات عمرم را این‌گونه مرور کنم. چهره‌های برتر ورزشاسحاق‌علی شریفیاسحاق‌علی شریفیFri, 27 Dec 2019 02:34:16 +0330https://virgool.ir/@alisharifi/زمستان-پشت-پنجره-ایستاده-است-fz00mefdmev6زمستان، فصل قشنگی‌ست که خاطرات کودکانه را تازه می‌کند. اکنون زمستان همه ما را در بغل گرفته است. چتر سفید و سردش بر طبیعت سایه انداخته و هوایی دیگری بر مشام می‌دمد. تصور ما از زمستان اندک است‌. چیزی در وصف و زیبایی آن نه شنیده‌ایم و نه می‌گویم. شاعران ما نیز چیزی نه سروده اند. در باره‌ی فصل‌های دیگر هم نویسندگان قلم را بیرون کشیده‌اند و مطلب نوشتند و هم شاعران در وصف آن‌ها کوتاهی نکرده‌اند. در باره پاییز، بهار و تابستان نوشته‌ها خوانده‌ایم و تعریف‌ها بس زیادی را شنیده‌ایم. نمی‌دانم چه زیبایی در بقیه‌ی فصل‌ها نهفته است که زمستان ندارد و برهنه از وصف است. هر فصلی زیبایی‌ها و توصیفات خاص خودش را دارد. بهار، با همان گل‌های معطر و پندوق‌های قشنگ‌اش؛ تابستان، با همان طبیعت سر سبز و جنگل‌های تماشایی‌اش و پاییز هم با همان ریزش برگ‌های و موسیقی گوش‌نواز برگ‌ها دیدنی و تماشا کردنی است. اما زمستان هم زیبایی‌های دارد که در جای خودش وصف برانگیز است. دانه‌های برف وقت رقصان به زمین می‌رسد چه دیدنی است؟! هوای معطر سپس باران و هفت رنگ خورشید استشمام کردنی است. از همه بیشتر وقت صبح بلند شویم که طبیعت لباس سفید برتن کرده باشد چه دوست‌داشتنی می‌شود. حال که در این فصل قشنگ قرار داریم و به انتظار دانه‌های برف تقویم می‌شماریم تا برفی ببارد و ما خاطره‌های کودکانه را تازه کنیم. قدر این روزها را تا از دست ندادیم، باید بدانیم. اسحاق‌علی شریفیاسحاق‌علی شریفیThu, 26 Dec 2019 03:37:44 +0330https://virgool.ir/@alisharifi/بازیکنان-جوان-خوش-میدرخشند-tizfu5x0kcaeوالورده، بازیکن جوان رئال‌مالدرید در این واخر عمل‌کرد خوبی از خودش نشان داده است. او در الکلاسیکو و چند بازی اخیر ریال فیکس در میدان ظاهر شد و توپ‌ربایی‌های خوبی داشت. زیدان سر مربی ریال‌مادرید دنبال بازی دادن به این بازیکن جوان است‌. امروزه تیم ریال بیشتر با بازیکنان جوان خود به میدان می‌اید و بازی‌های اقناع‌کننده‌ای برای طرفدارانش اجرا می‌کند. در توپ‌گیری و مالکیت توپ دست بالایی دارد، حملات را زود شکل می‌دهد اما ان‌چه ریال کم‌بود احساس می‌کند نداشتن رونالدو و بازیکن که در هر شرایط بتواند گل‌زنی کند، نیاز دارد. اسحاق‌علی شریفیاسحاق‌علی شریفیWed, 25 Dec 2019 15:54:43 +0330