https://virgool.ir/feed/@alirezashiasiتلخ مثل شکلات؛ in a good wayfa2026-11-11 14:47:49https://files.virgool.ir/upload/users/35397/avatar/Db0RkP.pnghttps://virgool.ir/@alirezashiasihttps://virgool.ir/@alirezashiasi/listen-like-you-mean-it-part-two-qv9bpirfzigeاگر شما هم مثل صحنه‌هایی از فیلم‌های سینمایی - که بازیگری در ساعت نامناسب ( کله‌ی سحر!) به بازیگر دیگر تلفن زده و در مورد موضوعی با او صحبت می‌کند - زمان نادرستی را برای آغاز مکالمه انتخاب کنید، هر چقدر هم جیمز باند بازی بلد باشید، در نهایت چیزی جز پاسخ‌های نیمه‌جان، بی توجه و همراه با خمیازه نصیبتان نمی‌شود. همیشه زمان‌هایی وجود دارد که افراد سحرخیز یا جغدهایی مثل من هم کم‌انرژی هستند و از ما نمی‌توان انتظار حضور ذهن داشت. بدون شک کیفیت گفت‌و‌شنود همدلانه در این زمان‌ها با آسیب جدی مواجه است.وقتی صحبت از حضور و آمادگی ذهنی می‌شود، خودآگاهی موضوع اصلی است. باور داشته باشید یا نه، برای فردی که ساعت‌ها غذا نخورده است یا در ساعات پایانی روزِ کاری با مغزی منفجر شده! رو‌به‌روی شما نشسته است، چیزی ضروری‌تر از بیان شرایطش و موکول کردن مکالمه به زمان و مکان مناسب وجود ندارد. از گفتن این موضوع هرگز نترسید؛ عواقب شنودگی بَد در شرایط نامناسب برای شما و سازمان‌تان به مراتب ناجورتر از سختی عذرخواهی از همکار، رییس‌ و حتی همسرتان است.تصویر بالا متعلق به مطلبی با موضوع مشابه از روزنامه نیویورک تایمز است.در حین مکالمه، لازم است دائماً به سطح انرژی و وضعیت روحی و احساسات شریک گفتگوی خود دقت کنیم. برقراری ارتباط درست با فرد مقابل شامل درک عواطف و توجه به زبان بدن، انتخاب کلمات و تُن صدا و لحن بیان اوست (البته این کار را ناشیانه انجام ندهید، چون ممکن است برداشت اشتباهی از رفتار شما کند!). اصرار من به این موضوع ناشی از این واقعیت است که مردم به دلایل مختلف، حقیقت حال خود را پنهان می‌کنند و در موارد بسیاری شاهد این خواهید بود که تجربیات و اعمال آنها با سخنان‌شان مغایرت دارد. پرسیدن عبارت‌هایی مانند «به من کمک می‌کنی منظورت رو بهتر بفهمم؟» یا «ممنون می‌شم بهم بگی واقعاً چه احساسی در این‌باره داری...» به فردی که از بازخوردهای احساسی‌ش طوری برداشت می‌کنیم که بخشی از حقیقت را نمی‌گوید، این احساس اطمینان را می‌دهد که برای دیدگاه‌های صادقانه‌اش ارزش قائلیم و بدین ترتیب او را در مکالمه علاقه‌مند و حاضر نگه می‌دارد.نکته دیگر در شنونده خوب بودن، توجه به سبک‌های گوش دادن افراد است. بسیاری از ما به یک سبک گوش دادن عادت کرده‌ایم. شناخت و توجه به این موضوع کمک می‌کند در مکالمات‌مان حضور داشته باشیم.سبک گوش دادن همان نقشی است که در یک مکالمه به دنبال آن هستیم. توضیح‌دهندگی، شناساگری و مصاحبه‌گری نقش‌هایی هستند که درصورتی که به اشتباه بازی شوند، اثر شنوندگی کاهش می‌یابد.بعنوان مثال، افرادی که سبک شنوندگی توضیح‌دهنده را به اشتباه بازی می‌کنند، سعی در توضیح منطقی درباره همه چیز دارند و حتی زمانی که شریک مکالمه‌شان تمایلی ندارد، احساسات او را تجزیه و تحلیل می‌کنند. شناساگران عادت دارند تجربیات دوستان خود را در تعاملات بیان کنند و با آن سراسر مکالمه را از آن خود می‌کنند. و مصاحبه‌گران افراطی امّا بازجویانی واقعی هستند و آنقدر سوال می‌پرسند که وجهه مکالمه به استنطاق شباهت بیشتری دارد. نکته کلیدی این است که اگر نیاز شریک گفتگوی خود را بشناسید، خواهید توانست مکالمه و سبک خود را متناسب با نیازهای منحصر به فرد آن تنظیم کنید. اما برخلاف تصور شما، تبحر در این کار در بیشتر موارد آسان نیست و دلیل آن را از قبل می‌دانید: «مردم به دلایل مختلف، احساسات خود را پشت کلمات و زبان بدن‌شان پنهان می‌کنند». یکی از راه‌هایی که به شما کمک می‌کند نیازهای واقعی شریک گفتگوی خود را کشف کنید، جستجوی احساساتِ پشت کلمات است (از کرامات شیخ ما این بود؛ شیره را خورد و گفت شیرین بود!). عبارت‌هایی مانند «اگر فقط می‌توانستم...» یا «اگر به خودم بستگی داشت...» ممکن است نشان‌دهنده‌ی میل، فرصت یا فقدان چیزی باشد. به طور مشابه، جملاتی مانند «من بهترین کاری که بلدم را انجام می‌دهم» یا «من فراتر از وظایفم عمل می‌کنم» می تواند درخواستی برای به‌رسمیت شناخته شدن باشد. با وجود همه راهکارهای پیشنهادی، یادمان نرود که در بسیاری از موارد، شریک مکالمه شما ممکن است چیزی بیش از یک گوش همدل از شما بخواهد (خودمانی بگم، نق می‌زنه!). پاسخ این خواسته می‌تواند بسیار دشوار باشد، زیرا ممکن است احساس کنید که به جای گوش دادن لازم است کاری برایش انجام دهید (و این درحالی است که او چیزی به‌جز گردن به بالای شما نیاز ندارد!). بهترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که تماشا کنید، منتظر بمانید و همدردی کنید؛ بدون اینکه تجربیات خود را به اشتراک بگذارید.علیرضا شیاسی | Alireza Shiasiعلیرضا شیاسی | Alireza ShiasiThu, 15 Jul 2021 00:36:12 +0430https://virgool.ir/@alirezashiasi/listen-like-you-mean-it-part-one-hzvqufqzp1qfتصویر بالا متعلق به مطلبی با موضوع مشابه از روزنامه نیویورک تایمز است.در زمانه‌ای که بسیاری از تعاملات ما به دستگاه‌ها منتقل شده است، لازم است صداقت و اشتیاق در ارتباطات مستقیم ما بیش از پیش رشد کند و شنونده خوبی بودن بیش از هر زمانی ضروری به نظر می‌رسد.مهارت گوش دادن چقدر مهم است؟ بسیاری از ما شنونده های وحشتناکی نیستیم؛ اما همه ما در گوش دادن طبیعی و حتی خوب هم نیستیم. بسیار پیش می‌آید که فقط یک قسمت از داستان را شنیده ایم و از موضوع اصلی یک مکالمه دور بوده ایم. اگر مثل اوایل مشغول به کار شدن من باشید، احتمالاً با خودتان بگید «خب که چی؟ در صورت لزوم دوباره ارتباط می‌کنم و به موقعش برداشتم را تصحیح می‌کنم»؛ اما ممکن است احساسات یک دوست در مورد یک موقعیت خاص را اشتباه درک کرده باشیم. یا ممکن است باور کنیم که در یک ارتباط همدلی کردیم و این در حالی است که چون درست گوش نداده‌ایم، به جای همدردی، تصورات خودمان را بیان کرده ایم. خیلی از رفتارهای ما از عادت‌هایمان شکل می‌گیرند و تکرار می‌شوند. و باور داشته باشید یا نه، همیشه فرصت کافی برای تصحیح برداشت‌های ما از چیزی که فکر می‌کنیم شنیده‌ایم فراهم نمی‌شود. درپایان این رفتار، نهایتاً ممکن است احساس کنیم که از اطرافیان، آشنایان و همکاران خود فاصله گرفته ایم. این داستان کوتاه را بخوانید: یک محقق جوان و مربی او در حال بررسی موضوع آزار و اذیت کلامی در اینترنتی در پلتفرم یک شبکه اجتماعی بودند. این فرایند شامل مصاحبه با سلبریتی‌ها و افراد دیگری است که بطور مرتب در فضای مجازی مورد توهین و آزار کلامی قرار می گرفتند. وقتی این تیم به سومین مصاحبه شونده خود رسیدند، محقق جوان یک اشتباه جدی در مصاحبه انجام داد. او به شرکت کننده گفت: "افرادی که چیزهای نادرستی در مورد شما می نویسند - شما فقط آنها را نادیده می گیرید، درسته؟" و شرکت کننده پاسخ داد که با وجود اینکه مایل است بتواند این موضوع را نادیده بگیرد، چشم پوشی از این افراد واقعاً دشوار است. محقق جوان بلافاصله پاسخ داد "درست است، بنابراین شما آنها را نادیده می گیرید. منطقی است!"اشتباه در رویکرد محقق به وضوح در این داستان کوتاه دیده می‌شود. او بر اساس آنچه از سایر مصاحبه شوندگان شنیده بود، فرضیاتی را مطرح می‌کرد و از این نکته غافل شد که تجربه این شرکت کننده ممکن است کاملاً متفاوت باشد. او همان کاری را کرد که به آن «گوش دادن سطحی» می‌گوییم. این اتفاق زمانی می‌افتد که ما در یک مکالمه، به خودمان زحمتِ توجه به معنای واقعی کلام فرد مقابل را نمی‌دهیم و براساس پیش‌باورها و الگویی ذهنی، قضاوت می‌کنیم. گوش دادن سطحی ممکن است باعث شود شما مشاوره ناخواسته ای ارائه دهید؛ صحبت های همکارتان را مکرراً قطع صحبت کنید یا تصور کنید که تجربه او همان تجربه شما بوده است.ضروری است که با تمرکز بر موضوع و بدون پیش قضاوت بر طرف مقابل پا به فضای مکالمه بگذارید. آنچه لازم است واقعاً انجام دهید، گوش دادن همدلانه است؛ یک تلاش مشترک برای درک معنای حرف‌های شریک گفتگوی شما؛ و این کار «حلقه‌ی گوش دادن» را فعال می‌کند؛ یک چرخه ارزشمند که در آن شریک گفتگوی شما آزادانه احساسات خود را ابراز می کند و شما نیز به نوبه خود برای بیان احساسات خود اشتیاق دریافت می‌کنید.مانند خیلی از مهارت‌های دیگر، گوش دادن همدلانه نیازمند ذهنیت است و برای ورود به این ذهنیت، باید سه ویژگی متمایز را پرورش دهید: همدلی ، فروتنی و کنجکاوی. همدلی شما را قادر می‌کند تصور کنید که شخص دیگری چه احساسی دارد بدون اینکه لزوماً تجربیات شخصی خود را به مکالمه بیاورید. برای تقویت همدلی، به خود یادآوری کنید که مکالمه فقط مال شما نیست و قبل و حین مکالمه، سوالاتی درخصوص طرف مقابل از خود بپرسید.در مرحله بعدی، لازم است در مکالمه فروتنی داشته باشید، چیزی که به شما کمک می‌کند از قضاوت در مورد تجارب شریک گفتگویتان پرهیز کنید. به یاد داشته باشید که هیچ کس - جز ذات مقدس آفریدگار - دلیل و پاسخ همه سوالات را ندارد؛ بنابراین لازم است به شریک گفتگویتان اطمینان دهید که در همه چیز - خوب، بد و زشت - آزاد است!در نهایتاً لازم است کنجکاو باشیم و کنجکام بمانیم. کنجکاوی به معنای باز بودن در برابر صحبت‌های طرف مقابل است، حتی اگر موضوعی نباشد که به طور طبیعی به آن تمایل داشته باشید. اگر چیزی را پیدا کنید که مورد علاقه شما باشد و در کلام شریک گفتگوی شما جایی داشته باشد، در نهایت خواهید توانست باب مکالمه‌ای را باز کنید که طرفین از آن راضی باشند.علیرضا شیاسی | Alireza Shiasiعلیرضا شیاسی | Alireza ShiasiFri, 09 Jul 2021 00:27:09 +0430